(จบ) BOTTOM LINE | MINWON / MEANIE

ตอนที่ 16 : FIFTEEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 140 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

CHAPTER 15




:: I hate waiting 
but if waiting means being able 
to be with you, 
I'll wait for as long as forever 
to be with you ::



วอนอูลืมตาขึ้นมา ตอนแรกเขามองไม่เห็นอะไรซักอย่าง มีเพียงแสงที่สว่างจ้า เขาจึงตัดสินใจหลับตาลงและพยายามจะปรับสายตา ในหัวเขาโล่งเปล่า วอนอูพยายามจะหายใจช้าๆ เพื่อให้อารมณ์เขาเย็นลง



เขาเป็นใคร?


สุดท้ายเมื่อคิดว่าดวงตาเขาน่าจะปรับแสงได้เเล้ว เขาจึงลืมตาอีกครั้ง พยายามจะขยับตัว แต่รู้สึกเจ็บปวดเพียงแค่กระดิก เสียงปี๊ปๆดังข้างหูเขา จนรู้สึกรำคาญ และรู้สึกอึดอัดเพราะเขามีหน้ากากครอบที่ใบหน้า มีท่อโยงจากปากเขาไปที่ไหนไม่รู้ แต่มันทำให้เขาเกะกะ


แม้ตอนนี้วอนอูยังคงสับสน แต่เขาอยากจะหาค้อนมาทุบเเหล่งของเสียงปี๊บๆน่ารำคาญข้างหู


ค้อน? วอนอูรู้สึกสะดุดคำนี้ และหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก


เวลาผ่านไปหลายนาทีหรือหลายชั่วโมงวอนอูไม่แน่ใจ แต่เขาค่อยๆนึกออกเหตุการณ์ทุกอย่าง….เขาคือ จอน วอนอู และแน่นอนเขายังไม่ได้ไปเกิดใหม่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับมินกยูผู้แสนขี้แกล้งในฝัน เขาเหลือบมองดูรอบๆห้องเท่าที่สายตาจะอำนวยในการมองลอดอุปกรณ์ต่างๆที่บังเต็มใบหน้าเขา เขาเห็นมินกยูนั่งข้างเตียง มือข้างหนึ่งของมาเฟียหนุ่มกุมมือวอนอูไว้ มืออีกข้างถือเอกสารและก้มหน้าอ่านมันนิ่งๆ


….จะไม่พักบ้างรึไง พ่อคุณ!!


วอนอูอยากเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดๆ แต่ทำไมไม่ได้เนื่องจากมินกยูเอาแต่ก้มหน้าอ่านเอกสาร อาจารย์หนุ่มพยายามขยับแต่อย่างที่บอก มันเจ็บทุกครั้ง แม้เพียงกระดิก วอนอูถอดใจจะขยับตัว เขาเปลี่ยนมาพิจารณาสิ่งที่เกะกะตัวเขา...หน้ากากออกซิเจน เครื่องปี๊บๆที่เขาอยากทุบคือเครื่องวัดอัตรการเต้นของหัวใจ และสายระโยงระยางแบบนี้....เขาคงโคม่าอยู่แน่ๆ


วอนอูพยายามจะเบิกตาเล็กๆของเขาให้กว้างมากขึ้น แต่มันไม่เป็นผล เพราะตาเขาก็กว้างไม่ได้มากไปกว่านี้เเล้ว...เมื่อใช้สมองเยอะๆคนที่เพิ่งฟื้นก็เหนื่อย เขาหลับตาลงอีกครั้ง อาจเพราะฤทธิ์ยา เขารู้สึกง่วง แต่ในใจร้องบอกอย่าหลับ เขาอยากรอโอกาสจะได้ส่งสัญญาณบอกว่ามินกยูว่าเขาฟื้นแล้ว


“พรุ่งนี้จะขึ้นปีใหม่แล้วนะวอนอู”เสียงทุ้มของมินกยูดังขั้น มินกยูปล่อยเอกสารและนำมือสองข้างของเจ้าตัวยกมือวอนอูไปกุม มาเฟียหนุ่มเอาจมูกมาซุกที่มือเขาอย่างโหยหา “วันนี้มาเคาท์ดาวน์ด้วยกันนะ”


...ปีใหม่แล้วหรอ เรื่องเกิดประมาณกลางเดือนพฤศจิกายน งั้นแสดงว่าเขาหลับเป็นเดือนเลยงั้นสิ


“ฉันพูดคนเดียวมานานแล้วนะวอนอู รีบตื่นมาคุยกันนะ แต่ถ้านายยังไม่ไหวก็ไม่เป็นไร ฉันรอได้ รอนายได้เสมอนั้นแหละ”มินกยูพูดช้าๆน้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าว


วอนอูรู้สึกกำลังจะหลับอีกครั้ง แต่เขาก็ฝืนตัวเอง เพื่อจะฟังมินกยูพูด


“เอสคุปส์จัดการลีกอนซะเรียบเลย สุดท้ายลีกอนก็กลายเป็นของฟิโอซะงั้น จงฮยอนตายแล้ว ส่วนพี่ชายนาย ฉันเก็บตัวเขาไว้ ฉันคิดว่านายอาจจะอยากเจอเขา เขาไม่พูดกับใครเลย เอาแต่ขอร้องให้พวกฉันฆ่าเขาอย่างเดียว”มินกยูเล่า “คิดถึงพี่รหัสนายมั้ย...เดี๋ยวเอสคุปส์กับจองฮันมาตอนเย็นๆนะ พวกเขามาเยี่ยมนายบ่อยเลย แต่จองฮันน่ารำคาญไปหน่อย เขาเจอนายที่ไร ร้องไห้ทุกที แต่ถึงอย่างนั้นทั้งจองฮันและเอสคุปส์ก็บอกกับฉันว่าทุกอย่างมันจะผ่านไปด้วยดี เขาบอกนายเข้มแข็งกว่าที่คิด ซึ่งฉันก็รู้ว่านายเข้มเเข็ง” มินกยูบีบมือเรียวยาวของวอนอู “รู้มั้ยวอนอู...มันยากมากเลย หมอก็บอกให้ฉันเผื่อใจและเลิกหวังว่านายจะฟื้น เขาบอกนายพร้อมไปตลอดเวลา”


ความเศร้าออกมาจากเสียงมินกยู วอนอูเข้าใจว่ามินกยูรู้สึกแย่เเค่ไหน รอแบบไร้จุดหมายคงทำให้คนรักเขารู้สึกแย่ วอนอูอยากให้มินกยูจ้องหน้าเขาจะได้รู้ว่าเขาฟื้นแล้ว แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลย ร่างกายมันขยับไม่ได้!!


“นายต้องรีบฟื้นนะวอนอู เพราะนายฟื้นเมื่อไหร่คุปจะขอจองฮันแต่งงาน คุปไม่ต้องแต่งกับวิคแล้ว เพราะตอนนี้ไม่มีวิคตอเรียคอร์เปอร์เรชั่นแล้ว พวกเขาตายหมดแล้ว กว่าพวกเราจะจัดการคดีนี้ได้ เล่นเอาพ่อฉันแทบบ้า” มินกยูพูด “ตอนนี้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีหมดแล้วนะ...รอเพียงแค่นายตื่น”


มินกยูสูดลมหายใจลึก พร้อมกับนำริมฝีปากอุ่นมาพรมจูบที่มือของวอนอูอย่างรักใคร่ “แต่อย่างที่ฉันบอกนายเสมอนะ...ฉันไม่เร่งนาย ขอแค่หัวใจนายยังไม่หยุดเต้น ฉันก็จะรอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาย ฉันก็จะรอ จำที่เราสัญญาได้มั้ย...ชาติหน้าเราจะได้พบกัน ฉันจะตามหานาย จะให้นายมาอยู่เคียงข้างฉัน”


“ฉันรักนายนะ นายรู้ใช่มั้ย?” มินกยูลุกขึ้น หวังจะจุ๊บที่หน้าผากอีกฝ่ายอย่างที่ทำทุกครั้ง แต่เขาก็ต้องชะงักเมื่อสบสายตากับวอนอู ...สิ่งที่เขาหวังมาเกือบๆหนึ่งเดือน


...เป็นจริงแล้ว


วอนอูกระพริบตา เขาพยายามฝืนเปลือกตาอันหนักอึ้ง เขาจะหลับอีกไม่ได้ มินกยูต้องการเขา


ใบหน้าหล่อเหลาปรากฎสีหน้าตกใจอย่างที่วอนอูไม่เคยเห็น มาเฟียหนุ่มกดปุ่มข้างๆเตียง และไม่นานหมอและพยายาลก็กรูกันเข้ามา มือที่อบอุ่นยังคงไม่ปล่อยจากมือเขา จนคุณหมอต้องขอร้องอย่างนอบน้อมสุดชีวิต วอนอูเห็นเขาเหงื่อตกทั้งๆที่เครื่องปรับอากาศยังทำงานอยู่


“ฉันไปรอข้างนอกแปปหนึ่งนะวอนอู ฉันอยู่ข้างนายเสมอรู้ใช่มั้ย”


วอนอูกระพริบตาเพื่อตอบรับ


...ฉันก็อยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนแล้ว มินกยู . . . .


มินกยูนั่งกุมมือหน้าห้อง ตอนนี้เขาอยากไปหาคนรักใจจะขาด การรอคอยของเขาสิ้นสุดแล้ว...


เมื่อเห็นหมอและพยาบาลวิ่งกันวุ่น ลูกน้องเขาที่คอยเฝ้าคุ้มกันความปลอดภัยก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่เรื่องปกติ


เวอร์น่อนถูกคนที่เด็กกว่าดันให้มาถาม เด็กหนุ่มลูกครึ่งย่นคิ้วนิดๆอย่างตำหนิซึงกวาน แต่สุดท้ายเขาก็เดินตรงมายังคนที่เป็นทั้งเพื่อนแล้วเจ้านาย


เวอร์น่อนเพิ่งฟื้นเมื่อต้นเดือน เมื่อเขาตื่นเรื่องทุกอย่างก็จบลง วอนอูอยู่ในอาการโคม่า และเวอร์น่อนรู้ว่ามินกยูต้องรับไม่ไหวแน่ เขาไม่รอให้แผลหายดี เขานั่งเครื่องบินจากเยอรมันมาโซลทันที


เจ้านายเขาเหมือนคนบ้า นั่งเฝ้าวอนอูข้างเตียงไม่ไปไหน ช่วงแรกๆ มินกยูไม่กินอะไรด้วยซ้ำ ไม่คุยกับใครแม้แต่บอสเอสคุปส์ เพราะอย่างนั้นเวอร์น่อนจึงต้องอยู่เป็นเพื่อน คอยให้กำลังใจ และบอกเสมอว่ายังไงวอนอูก็ไม่ทิ้งมินกยู


และเวอร์น่อนหวังว่าการรอคอยจะสิ้นสุด…มินกยูจะได้มีความสุขซักที


“วอนอูฟื้นแล้วหรอครับ บอส” เวอร์น่อนถาม แต่ไม่กล้าคาดหวังคำตอบ


มินกยูพยักหน้า เขาเห็นชัดว่ามีรอยยิ้มที่มุมปากอีกฝ่าย ดูท่าเจ้านายเขาคงดีใจจนเก็บรอยยิ้มไม่ได้ “อืม หมอบอกว่าจะตรวจอาการอย่างอื่นอีกนิดหน่อย และประเมินว่าจะถอดหน้ากากออกซิเจนได้รึยัง”


เวอร์น่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก และเขาก็อดยิ้มตามไม่ได้ “ดีจังเลยครับ งั้นผมโทรแจ้งให้บอสเอสคุปส์ทราบนะครับ”


มินกยูพยักหน้า “ขอบใจมาก”


ไม่นานนัก จองฮันก็วิ่งหน้าตั้งมาพร้อมกับเอสคุปส์ คนตัวผอมบางหอบหายใจแฮกหน้ามินกยู เขาน้ำตาคลอเบ้า เตรียมจะร้องไห้เหมือนทุกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า “ฟื้นแล้วหรอ”


มินกยูพยักหน้า


มาเฟียหนุ่มมองจองฮันร้องไห้บนไหล่เอสคุปส์ ด้านหลังเยื้องไปมีซึงกวานที่ร้องไห้โฮโดยมีเวอร์น่อนคอยตบหลังปลอบใจ


มินกยูอยากให้เจ้าดื้อของเขามาเห็นว่ามีคนรอคอยเจ้าตัวมากแค่ไหน


พวกเขารอด้วยกันเกือบๆชั่วโมง ความกังวลเริ่มเกาะกินทุกคน และเวลาช่างผ่านไปช้าเหลือเกิน ทุกคนนั่งที่เก้าอี้ ไม่มีการพูดคุยกัน พร้อมกับเสียงร้องไห้ที่เงียบลง


และทุกคนก็ต้องใจเต้นแรงด้วยความกังวลอีกครั้งเมื่อคุณหมอเดินออกมาจากห้อง


“เขาเป็นไงบ้างครับ”จองฮันที่อยู่ใกล้สุดถามทันที


“ไม่มีปัญหาอะไรครับ คุณวอนอูปกติดี” หนึ่งในทีมหมอตอบกลับมา และทุกคนก็ผ่อนลมหายใจอย่างผ่อนคลายทันที


“ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรมากครับ เพียงแต่คุณวอนอูอาจจะยังมึนจากฤทธิ์ยา และเนื่องจากเพิ่งฟื้นจากการหลับมาเกือบเดือน เขาอาจจะลืมบางเรื่องไปบ้าง แต่ไม่นานความทรงจำคุณวอนอูจะกลับมาครับ ที่ต้องกังวลคือเรื่องการแจ้งให้คุณวอนอูทราบเรื่องนิ้วก้อยและนิ้วนางข้างซ้ายของคุณวอนอูที่ใช้การไม่ได้อีกต่อไปแล้ว รวมทั้งเรื่องที่ช่วงนี้คุณวอนอูอาจจะยังเดินหรือหยิบจับสิ่งของเองไม่ได้ เพราะกล้ามเนื้ออ่อนแรงจากการนอนร่วมเดือน คุณวอนอูต้องทำกายภาพบำบัดหลังจากนี้นะครับ แต่โดยรวมแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรครับ”


ซึงกวานร้องไห้โฮอีกครั้ง พร้อมพึมพำขอบคุณพระเจ้าไม่หยุด


“งั้นผมเข้าไปเยี่ยมเขาได้ยังครับ”มินกยูถาม


คุณหมอพยักหน้า


มินกยูมองไปที่ประตู วอนอูที่ตอนนี้ผอมกว่าเดิมกำลังนอนอยู่บนเตียง ความรู้สึกหน่วงในใจเมื่อเห็นสภาพอีกฝ่ายชัดๆ ไม่มีหน้ากากออกซิเจน ไม่มีสายระโยงระยาง


“เข้าไปกันเหอะ”เอสคุปส์พูด


มินกยูเลียริมฝีปากด้วยความกังวลอย่างไม่รู้ตัว มันแปลก มันเหมือนความฝัน ที่เขารอคอยมาตลอด


ใจเต้นระรัวไปในทุกๆก้าวของมินกยู การเดินเข้ามาของมาเฟียหนุ่มถูกจับจ้องด้วยสายตาของวอนอู เเละสุดท้ายพวกเขาก็อยู่ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ


“มิน…กยู”เสียงวอนอูมันทุ้มและเบาจนเเทบจับใจความไม่ได้ แต่มินกยูกลับได้ยินมันชัดเจน


มินกยูสูดหายใจลึกและนั่งลงข้างเตียง ตอนนี้จองฮัน เอสคุปส์ ซึงกวาน โฮชิ เวอร์น่อน ยืนห่างออกไป พวกเขาให้เวลากับมินกยูและวอนอู


ใบหน้าวอนอูยังคงซีด แก้มตอบเพราะน้ำหนักที่ลดไปเยอะ ผมสีดำยาวจนปรกตาแต่มันไม่ยุ่งเพราะมินกยูคอยหวีให้ตลอด มือใหญ่วางบนผมฟูนุ่มนั้น และประทับริมฝีปากที่หน้าผากมน


“ปล่อยให้ฉันรออยู่นานเลยนะ”มินกยูพูดหลังจากถอนจูบที่หน้าผาก


“ขอโทษนะ”


“ไม่เป็นไรเลย ฉันรอนายได้”


“ขอบคุณนะ” วอนอูเม้มปากแน่น ดวงตาเรียวเริ่มมีน้ำใสๆเอ่อ


ความคิดถึงทำให้พวกเขาพูดไม่ออก มินกยูคิดถึงอีกฝ่ายมากเพียงใด ก็เท่ากับที่วอนอูคิดถึงอีกฝ่ายมากเพียงนั้น


มินกยูเอามือมาทาบมือวอนอู ไม่มีคำพูด มีแต่สายตาที่มองกันราวกับอยากจำคนตรงหน้าให้ครบทุกรายละเอียดพวกเขาจ้องกันอยู่นาน จนวอนอูเอ่ยขึ้น“ถามอะไรได้มั้ย”


มินกยูพยักหน้า


“เราโดนระเบิดตายกันหมด หรือ ฉันโดนกับนายแล้วคนอื่นเป็นภาพหลอน” เมื่อวอนอูพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงตบหน้าผากดังแหมะมาจากกลุ่มคนข้างหลัง และเดาไม่ผิดคงเป็นคงเป็นโฮชิ


มินกยูยกมือข้างที่ไม่ได้จับมือวอนอูแล้วดีดหน้าผากอีกฝ่ายเบาๆอย่างนึกเอ็นดู “ไม่มีระเบิดอะไรทั้งนั้นแหละ มันไม่ระเบิด มันเป็นของปลอม”


“ให้ตายเหอะ”วอนอูบ่นอุบ แววตาที่ดูเหนื่อยล้าเริ่มกลับมาซุกซน “รู้งี้ไม่วิ่งหนีแล้ววิ่งไปขึ้นรถพยาบาลดีกว่า นายจะต้องไม่รอนาน”


คำพูดกวนประสาทของวอนอูทำให้บรรยากาศในห้องคลี่คลายขึ้น ทุกคนปรี่เข้ามาหาวอนอู ซึงกวานร้องไห้ฟูมฟาย พูดไม่เป็นภาษา จนเวอร์น่อนถอนหายใจปนระอา แต่ยังไม่หยุดลูบหัวอีกฝ่าย ส่วนจองฮันเองก็ไม่แพ้กัน เขาบ่นวอนอูยับ บ่นทุกเรื่องจนวอนอูคิดตามไม่ทัน เขาได้แต่ยิ้มให้พี่รหัสที่บ่นไปสะอื้นไป เอสคุปส์ยืนเอาล้วงกระเป๋าและโอบไหล่คนรักเพื่อปลอบใจ โฮชิยืนอยู่ปลายเตียง หัวเราะเอิกอ้ากเสียงดัง พร้อมเล่าเรื่องทุกอย่างอย่างออกรสชาติ


มินกยูมองไปที่วอนอูที่ห้อมล้อมด้วยคนอื่นๆ มือเขายังคงจับมือวอนอูไม่ยอมปล่อย ใบหน้าวอนอูดูสุขใจที่ได้เจอทุกคนที่รักเขา มาเฟียหนุ่มไม่เคยคิดเลยว่าเด็กคนหนึ่งจะมีอิทธิพลกับเขามากถึงเพียงนี้ วอนอูทำให้เขารัก ทำให้เขาบ้า ทำให้เขายอมทิ้งทุกอย่าง ทำให้เขาเปลี่ยนตัวเอง


ทำให้รู้ว่าความรักมันมีค่ามากกว่าสิ่งใดในโลก


…………………

วอนอูขอยืนยันว่า มินกยูไม่ใช่คนดี มาเฟียหนุ่มดูสนุกเหลือเกินที่ได้แกล้งวอนอู เป็นเพราะว่าตอนนี้เขาทำอะไรเองไม่ได้เลย


ที่จริงเขาก็พอเดินกับกินข้าวเองได้ แม้มือซ้ายจะเสียนิ้วไปสองนิ้ว แต่มีแค่นิ้วโป้ง นิ้วชี้และนิ้วกลาง เขาก็ยังจับของได้ แถมยังยกนิ้วกลางใส่ซึงกวานได้บ่อยๆด้วย ส่วนมือขวาแม้จะยังอ่อนแรง แต่มันก็แข็งแรงพอจับช้อนหรือหยิบผ้าห่มมาห่มตัวเขาเอง ปัญหาทุกอย่างไม่ได้อยู่ที่มือหรือกล้ามเนื้ออันอ่อนแรงของเขาเลย มันอยู่ที่มินกยูที่ไม่ยอมให้เขาทำอะไรซักกอย่าง คนตัวใหญ่กว่ายืนยันและดื้อที่จะทำทุกอย่างให้วอนอู


มินกยูกลับมาทำตัวเผด็จการอีกครั้ง


เขาสั่งห้ามเเครกเกอร์ผัก!!...นี่เป็นเรื่องที่วอนอูโมโหที่สุด คิม มินกยูกล้าดียังไงมาห้ามเขากินแครกเกอร์ผัก


แต่วอนอูทำอะไรไม่ได้ ถ้าเขาเถียงมินกยูก็จะจูบ ถ้าเขาพูดมากมินกยูก็จะจูบ หรือต่อให้เขางอน อีกฝ่ายก็จูบเป็นการง้ออยู่ดี


ไม่รู้ทำไมถึงได้หื่นขึ้นมากมายขนาดนี้…เพลย์บอยตัวพ่ออย่างเขา ชื่อเสียงไม่เหลือให้เหยียบย้ำแล้ว


สุดท้ายวอนอูก็ต้องทำตัวว่าง่าย นั่งเป็นตุ๊กตาให้อีกฝ่ายอาบน้ำ แต่งตัว เลือกชุด หวีผม ป้อนข้าว


รอให้เขาทำกายภาพบำบัดแล้วหายเป็นปกติก่อนเหอะ เขาจะแก้แค้นด้วยการ...แอบวิ่งไปกอนแครกเกอร์ผักสักสามโหลเลย!!


“ทำไมทำหน้าเครียดๆ”มินกยูถาม


วอนอูสะดุ้งจากภวังค์ความคิดตัวเองและส่ายหัวพลันสายตาเหลือบไปเห็นบางสิ่ง


“เล่าเรื่องนั้นให้ฟังหน่อยสิ”วอนอูชี้ไปที่หนังสือของมินกยู เพียงแต่คราวนี้มันไม่ได้อยู่ข้างเตียงคนไข้ แต่มันอยู่ข้างเก้าอี้คนมาเฝ้าเขาอย่างมินกยู


มินกยูเหลือบมองนาฬิกา เหตุการณ์เหมือนคราวที่แล้ว เวลาเกือบๆสี่ทุ่มในโรงพยาบาลแห่งนี้


มินกยูยกยิ้ม “งั้นฉันขึ้นไปนั่งกับนาย”


วอนอูพยักหน้า และมินกยูก็ช้อนเอาแนบอก และวางลงที่ด้านซ้าย ก่อนจะจัดแจงให้เขานั่งสบายๆ ส่วนเจ้าตัวก็นั่งห้อยขาหันหน้าเข้าหาวอนอูที่นั่งพิงหัวเตียง


“กาลครั้งหนึ่งที่สวน-”


“ย่าห์ๆ คิมมินกยู ไม่ใช่เรื่องนี้ซักหน่อย เรื่องเกี่ยวกับพระอาทิตย์กับพระจันทร์ต่างหาก!”วอนอูโวยวาย และนั้นก็เรียกรอยยิ้มของมินกยูให้มากขึ้น


วอนอูรู้ทันทีเลยว่ามินกยูจงใจแกล้งเขา เห็นชัดๆว่าเจ้าตัวจำได้ แถมหนังสือเล่มสีน้ำเงินก็อยู่ในมือมินกยูด้วยซ้ำ วอนอูยกมือขึ้นปัดผมที่ทิ้งตัวลงมาปรกหน้าของมินกยู เพราะทุกวันนี้มินกยูมาอยู่เป็นเพื่อนวอนอูตลอดทั้งวัน ห้องพักคนไข้จึงกลายเป็นห้องทำงานมาเฟีย มินกยูเลยแต่งตัวในลุคสบายๆไม่มีการเซทผมและใส่แค่เสื้อยืดกับกางเกงผ้า


มินกยูคว้ามือวอนอูที่ยุ่งกับผมเขามากุมไว้ “...พระจันทร์เรียกหาพระอาทิตย์ตลอดเวลา..." มินกยูเริ่มเล่าเรื่อง "...เขาต้องการความอบอุ่น แสงสว่าง และความรัก”คำสุดท้ายมินกยูกระชับมือวอนอูมากขึ้น และสายตาเขายังคงจ้องไปที่วอนอูไม่ละสายตา “พระจันทร์ถามพระอาทิตย์ว่า ‘ทำยังไงฉันถึงจะส่องสว่างได้เท่านาย’ แต่พระอาทิตย์กับส่งยิ้มกลับและตอบว่า ‘นายก็เป็นอยู่แล้ว’ พระจันทร์รู้ว่ามันเป็นเรื่องโกหก และไม่ถามอะไรเพิ่มเพราะเวลาที่พบเจอของพวกเขาหมดลงเเล้ว พระอาทิตย์กำลังจะขึ้น และเช้าวันใหม่ของผู้คนกำลังจะมา พระจันทร์เฝ้ารอทั้งวันเพื่อที่พระอาทิตย์จะตกดินและกลางคืนจะมาเยือน พระจันทร์เรียกพระอาทิตย์ และถามคำถาม ‘ทำยังไงฉันถึงจะได้รับความรักเหมือนนาย’ พระอาทิตย์ก็ส่งยิ้มเหมือนเดิม ‘พวกเขารักนาย แต่รักคนแบบกับฉัน เราไม่ต่างกันหรอก’ พระจันทร์ก็รู้อีกว่ามันเเค่คำปลอบใจที่ดีที่สุด ที่ให้กับคนที่มืดมนอย่างเขา เขารักพระอาทิตย์และอยากเป็นอย่างพระอาทิตย์ อยากคู่ควร แต่สุดท้ายเขารู้ตัวดีว่าเขาเป็นฝ่ายเดียวที่โหยหาอีกฝ่าย เขาขาดอีกฝ่ายไม่ได้ แต่กลับพระอาทิตย์ไม่ใช่-”


วอนอูใช้เเรงทั้งหมดขยับตัวและยกตัวขึ้นเพื่อเอาริมฝีปากที่เย็บเฉียบของเขาสัมผัสกับริมฝีปากที่อุ่นชื้นของมินกยู


มันเป็นสิ่งที่เขาอยากทำตั้งแต่มินกยูเล่าครั้งที่แล้ว


มินกยูคิดเสมอว่าตัวเองเป็นพระจันทร์ คิดว่าตัวเองไม่ได้รับความรัก แต่มินกยูไม่รู้หรอกว่า ตัวเองมีค่า และควรได้รับความรักที่สุด


วอนอูไม่ใช่พระอาทิตย์ แต่ถ้าเขาจะเป็นเขาจะเป็นพระอาทิตย์ให้กับมินกยูคนเดียว


มินกยูยกมือขึ้นจับคอวอนอูและจูบกลับ


มันเรียบง่ายและสดชื่น


รู้สึกสบายใจ ปลอดภัย และโหยหา


“พระอาทิตย์ก็ขาดพระจันทร์ไม่ได้”วอนอูกระซิบหลังจากผละริมฝีปากออกจากมินกยู “ไม่มีเหตุผล แค่ขาดไม่ได้ ”


มินกยูดึงวอนอูมาจูบอีกครั้ง วอนอูเผยอปากเล็กน้อย ให้มินกยูได้ส่งลิ้นไปสัมผัสความหวานทั่วโพรงปาก การจูบของพวกเขา ได้เติมเต็มคำตอบที่ขาดหายไป


“ฉันรักนาย”มินกยูพูดพลางเอามือไปสัมผัสใบหน้าของวอนอู สายตาจ้องไปที่วอนอูที่ใบหน้าขาวกำลังแดงไปทั่วตั้งแต่ใบหน้าลามไปถึงหู


“ฉันก็เหมือนกัน”วอนอูตอบ


  #ใจความมินวอน



TALK.
ทุกคนคะ...วันนี้วันเกิดไรท์แหละ555 เอามาลงฉลองวันเกิดตัวเอง 
ใกล้จบแล้วค่ะ ใกล้จริงๆ 
ไรท์ใจหายแปลกๆ อยู่กับเรื่องนี้มามากกว่าครึ่งปีได้
แต่ก็ดีใจที่แต่งจบค่ะ รู้สึกชีวิตทำอะไรสำเร็จไปซักอย่าง5555 
เดี๋ยวไรท์จะหาเวลามารีไรท์นะคะ ลองอ่านทวนของตัวเอง 
บางอันพิมพ์ผิดอย่างไม่น่าให้อภัย555 
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะรีดเดอร์ทุกคน 
ขอบคุณที่คอมเม้นต์ กดให้กำลังใจ และติดตามนิยายเรื่องนี้นะคะ
และก็HNYทุกคนค่าาา
LIONCHUU


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 140 ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #313 레이-SBG (@raynarak5) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 02:11

    ฮือออออออ วอนอูฟื้นแล้วววว Happy Birthday ย้อนหลังด้วยนะครับคุณไรต์

    #313
    1
    • #313-1 Lionchuu (@Lionchu) (จากตอนที่ 16)
      11 มิถุนายน 2562 / 14:23
      งื้ออออ ขอบคุณค่ะ >///<
      #313-1
  2. #279 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:22
    หวานเว่อร์ ฟื้นก็ดีละลูกกก
    #279
    0
  3. #261 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:37
    นิ้วนางข้างซ้าย...
    #261
    0
  4. #260 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:37
    ไม่มีเหตุผล แค่ขาดไม่ได้ ฮือออ รักกกกกกก
    #260
    0
  5. #240 OrangeTurtle (@tatpicha5469) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:25
    มินกยูเวอร์ชั่นอัพเกรดนี่ดีจริงๆ-,,-
    #240
    0
  6. #218 pimchansfwok (@piiim_) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:37
    ร้องไห้หนักมากเลยค่ะ ;__; ชอบบบบฟิคเรื่องนี้มากจริงๆ สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะคะคุณไรท์เตอร์ รักมากๆ
    #218
    0
  7. #187 Preaw1104 (@Preaw1104) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 21:46
    HBD นะคะ ขอให้มีความสุขมากๆน้า
    #187
    0
  8. #186 -chompu- (@-chompu-) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 09:16
    happy birthday ค่ะไรท์ มีความสุขมากๆนะคะ :)
    #186
    0
  9. #185 Mpeach9394 (@iam_peachhh) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:30
    สุขสันต์วันเกิดนะคะไรท์ ขอให้มีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรงนะคะ ขอบคุณที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ให้อ่านนะคะ สนุกมากๆค่ะ
    #185
    0
  10. #184 iamrinn (@nam47) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 06:01
    สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะคะไรท์ ขอบคุณที่แต่งนิยายสนุกๆนะคะ
    #184
    0
  11. #183 RodtunkMT (@RodtunkMT) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 01:47
    สุขสันต์วันเกิดนะคะไรท์ มีความสุขมากๆ แต่งฟิคดีๆ แบบนี้ให้รี้ดได้มีความสุขตามไปด้วย ขอบคุณนะคะ
    #183
    0
  12. #182 dmkl_17 (@dmkl_17) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 00:04
    HBD นะคะไรท์ สู้ๆนะคะยังยืนยันคำเดิมว่าเป็นฟิคที่ชอบมากจริงๆ ใกล้จบแล้วTT
    #182
    0
  13. #181 ~PaNKFair~ (@thitifonfair) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:39
    หูยยย HBD นะคะ แต่งเซบงไปนานๆน้าาาา. ฮือออใจหายเหมือนกันใกล้จบแล้ว. ตามเรื่องนี้นานนะเนี่ย ฮืออ
    #181
    0
  14. #180 LPVNS (@paveenuch607) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:00
    สุขสันต์วันเกิดนะค้าาา มีความสุขมากๆ ร่างกายแข็งแรง อยู่กับเจ้าเด็กเซบงไปนานๆเลยนะคะ
    #180
    0
  15. #179 Wapiko (@Fiatto) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:44
    Happy birthday นะคะไรท์​ ขอให้สมปรารถนา​ในทุกสิ่ง​ และมีพลังในการเขียนเรื่องดีๆอย่างนี้ให้พวกเราได้อ่านกันอีกนะคะ
    #179
    0
  16. #178 won_always96 (@ww1996) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:16

    HBD นะคะไรท์ ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ
    #178
    0
  17. #177 CJAun (@CJAun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:13
    hbdน้าคะไรท์ มีความสุขมากๆๆๆ แต่งฟิคดีๆแบบนี้ให้อ่านเยอะๆนะคะ.
    #177
    0
  18. #176 namz_282 (@namz_28) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:08
    ละมุนมากๆเลย รอติดตามจร้า

    ปล.HBD นะไรต์ มีความสุขมากๆ มีนิยายสนุกๆมาให้อ่านบ่อยๆ ขอบคุณนะคะ^^
    #176
    0
  19. #175 สาวกเคียวยะ (@HIBA_KYOYA) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:52
    สุขสันต์วันเกิดนะคะไรท์ มีความสุขมาๆค่าา รอติดตามน้าาา 💕
    #175
    0
  20. #174 nookk0829 (@nookk0829) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 20:51
    HBD นะคะไรท์ มีความสุยมากๆนะคะ ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆแบบนี้ด้วยค่า
    #174
    0