(จบ) BOTTOM LINE | MINWON / MEANIE

ตอนที่ 15 : FOURTEEN POINT FIVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 119 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61

CHAPTER 14.5
New year special




:: And then I met you ::


…ไม่รู้ชาติที่แล้วเขาขับรถทับคนตายเป็นเบือหรอไง ชาตินี้คนถึงได้เกลียดเขานัก...วอนอูถอนหายใจ



ที่จริงไม่ใช่ทุกคนหรอก แต่เป็นญาติๆเขามากกว่า พวกญาติๆของเขานั้นแหละ นำโดยพวกพี่ๆอย่างมินกยู เอสคุปส์ จองฮัน มินฮยอน ส่วนจงฮยอน และซึงกวาน ญาติที่อายุน้อยกว่าก็แสบไม่แพ้กัน วอนอูมักได้รับความรักเสมอจากพ่อแม่และคนรอบข้าง ใครๆก็บอกว่าเขาน่ารัก มีแต่คนพวกนี้เท่านั้นแหละที่ไม่คิดแบบนั้น ทั้งๆที่โตมาด้วยกันแท้ๆ


มินกยูคือคนที่แย่ที่สุด เขเป็นตัวการในการแกล้งวอนอูเลย ทั้งชอบแหย่ ชอบพูดปมด้อย ชอบล้อเลียน ตามมาด้วยเอสคุปส์และจองฮัน คู่นี้ตัวติดกันอย่างกับแฝด พวกเขาแกล้งหลอกให้เขาตกใจอยู่เรื่อย เรื่องที่วอนอูจำฝังใจที่สุดคือ เขากำลังว่ายน้ำเล่นอยู่ที่สระน้ำในบ้าน แต่เอสคุปส์กับจองฮันแอบเอากบมาโยนใส่วอนอู มันไม่ใช่ตัวเดียว แต่พี่ชายตัวดีของเขาเอามาทั้งโคตรเลยมั้ง กบพวกนั้นก็ว่ายเต็มสระน้ำอย่างน่าสยดสยอง วอนอูจำได้ว่าเขาวิ่งแบบไม่คิดชีวิตเลย ส่วนมินฮยอน เขาชอบทำเหมือนวอนอูไม่มีตัวตน เหมือนกับต่อให้วอนอูตายตรงหน้า เขาก็จะไม่สนใจ และเขาคือคนที่ลำเอียงที่สุด...อะไรๆก็จงฮยอน


วอนอูไม่ได้รู้สึกแย่ที่พี่ๆจะแกล้งเขา แต่บางทีมันก็มีสองมาตรฐานบ้าง ทั้งๆที่ซึงกวานกับจงฮยอนก็อายุไล่เลี่ยกับเขา แต่พี่ๆกลับดูแลอย่างดี ทะนุถนอมอย่างกับไข่ในหิน


เขายังจำได้เลยว่าวันที่ซึงกวานพาแฟนลูกครึ่งมาบ้านในวันรวมญาติตอนปีใหม่สองสามปีที่แล้ว ทุกคนดูเอ็นดูเวอร์น่อน พูดคุยและเทคแคร์เวอร์น่อนอย่างดี พอตอนเขาพาแฟนมาบ้าน พวกนั้นแกล้งจนแฟนเขาต้องขอเลิกในวันที่1มกรา...วันปีใหม่แท้ๆ วอนอูจำได้เลยว่าเขาร้องไห้ไปสามสี่วันเพราะจุนบอกเลิกพร้อมด่าว่าพวกเขามันประสาท

…………………………………

31 ธันวาคม วันรวมญาติ ทุกคนดูสนุกที่ได้เจอกัน แต่วอนอูกลับแตกต่างออกไป เขารู้สึกไม่สบายมาตั้งแต่สองสามวันที่แล้ว เจ็บคอ ไข้ขึ้น ปวดหัว น้ำมูกไหล ทุกอย่างที่น่ารำคาญมันเกิดขึ้นกับเขาหมด วอนอูเดินแบบหมดอะไรตายอยากไปเปิดประตูห้องรับแขก เสียงคนดังขึ้นทั่วทุกทิศ วอนอูมองไปรอบๆเพื่อหาที่นั่ง


“ไง วอนซัง!”เสียงน่ารำคาญดังขึ้น วอนอูสะดุ้งกับเสียงนั้น แล้วกลอกตา ...จะให้เขาสงบๆไม่ได้หรอไง


“เสียงดังหาอะไร ซึงกวาน”วอนอูตอกกลับ


ซึงกวานดูไม่คิดอะไรมากกับท่าทีของวอนอู เขาวิ่งดุกดิกมาทางอีกฝ่าย “ทำไมมาช้าจัง รถติดหรอ”


วอนอูโบกมือ รู้สึกหน้ามืดหน่อยๆ “เอ่อดิ กว่าจะหลุดจากเมืองมาได้ โคตรนาน” เขานั่งก้มหน้า เอามือกุมขมับที่มันปวดตุบๆ นี่ถ้าแม่ไม่บอกให้มา เขากะจะนอนเป็นผักอยู่ที่คอนโดข้ามปี ไม่ต้องมาเจอไอ้พวกน่าปวดหัวทั้งหลาย


“วันนี้ดูอารมณ์ไม่ดีนะเนี่ย…มีอะไรรึเปล่า”ซึงกวานพูด


“ไม่มีอะไร เบื่อๆไม่ต้องสนใจฉันหรอก แกอะไปหาแฟนแกไป ชะเง้อคอมองหาแกเป็นเต่าแล้วนั้น”วอนอูชี้ไปที่หนุ่มลูกครึ่ง


ซึงกวานพยักหน้าแต่ยังคงไม่ว่างตาจากคนแก่กว่าเพียงสองเดือน  แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจปล่อยคนเป็นพี่ไว้คนเดียว


มินกยูนั่งมองซึงกวานที่เดินจากวอนอู ซึงกวานยักคิ้วให้มินกยูด้วยความสนิท “วันนี้วอนอูซังอารมณ์ไม่ดีอะ”


มินกยูพยักหน้ารับรู้ จะไม่รู้ได้ไงในเมื่อเขามองอีกฝ่ายตั้งแต่เข้ามา มินกยูถอนหายใจ เขา จองฮัน มินฮยอนและเอสคุปส์รู้สึกกังวลนิดหน่อยที่จะเข้าไปคุยกับอีกฝ่าย เพราะครั้งสุดท้ายที่พวกเขาคุยกันคือตอนที่ทะเลาะอย่างรุนแรง แล้ววอนอูหนีออกจากบ้านที่พวกเขาทั้ง7คนเช่าไว้ด้วยกัน ตอนนั้นวอนอูโกรธมากและเสียใจสุดๆ เขาด่าพวกเราว่าเป็น ‘พี่เฮงซวย’ แต่มินกยูไม่โทษอีกฝ่ายหรอก ก็พวกเขาทำเกินไปจริงๆ


พวกเขาไม่เคยใส่ใจวอนอู แถมยังแกล้งตลอด ที่วอนอูเย็นชาและเงียบๆแบบนี้บางทีอาจเป็นเพราะพวกเขาก็ได้ ยิ่งจุนบอกเลิกอีกฝ่าย และวันต่อมาควงผู้หญิงใหม่ คงยิ่งทำให้วอนอูปิดกั้นตัวเองมากขึ้นไปอีก แต่ที่พวกเขาทำไม่ได้เกลียดวอนอูแม้แต่น้อย ตรงข้ามกันพวกเขาเอ็นดูวอนอูมากต่างหาก ก็เวลาวอนอูงอนหรือโกรธ...มันน่ารัก ตอนเด็กๆพวกเขาทะเลาะกันแทบตายตอนแย่งกันอุ้มวอนอู แย่งกันซื้อของเล่นมาให้ แย่งกันป้อนข้าว มินกยูจำได้ว่าตอนเด็กๆเขาเคยขังเอสคุปส์กับจองฮันในห้องน้ำ เพื่อจะได้พาวอนอูไปสนามเด็กเล่นคนเดียว...แต่พอโตมาวอนอูก็มักไม่ค่อยแสดงสีหน้า พวกเขาจึงต้องแกล้ง...เผื่อน้องจะยิ้ม แต่ผลมันตรงข้ามทุกครั้ง แถมเป็นการสร้างปมในใจวอนอูอีก


“จะเข้าไปคุยจริงๆหรอ”เอสคุปส์ถาม


“อืม”มินกยูพยักหน้า แต่สีหน้าเขาก็เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ . . . .

“ไง”มินกยูพูดช้าๆ วอนอูเงยหน้าที่ซีดขึ้นมาสบตาคนผิวแทน ใบหน้าที่นิ่งเฉยแปรเปลี่ยนเป็นหงิกงอ


มินกยูเข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายยังไม่หายโกรธเรื่องนั้น…เรื่องที่...ทำให้วอนอูหนีออกจากบ้าน มินกยูมองหน้าญาติผู้น้องแล้วความทรงจำเมื่อต้นปีย้อนกลับเข้ามา

วอนอูนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น เขาอ่านหนังสือและเมินทุกคนในบ้าน


วอนอูแค่อยากได้คำขอโทษเรื่องจุน ถึงแม้วอนอูจะไม่ได้รู้สึกอะไรแล้ว เขาร้องไห้แต่สักพักเขาก็หายดี เขาไม่ได้รักจุนมากถึงขนาดที่จะเสียใจเป็นเดือนๆ


และถึงแม้ตอนนี้จะผ่านมาเกือบสองเดือนแล้ว พี่ๆน้องๆของเขาก็ยังไม่คิดจะขอโทษเรื่องที่แกล้งจุน และหักหน้าเขาสารพัดต่อหน้าหนุ่มชาวจีน


มันน่าอึดอัดที่วอนอูต้องทำเป็นโกรธ โดยที่พี่ชายทั้ง5คน และน้องอีก2คนไม่ได้สนใจอะไรวอนอูมากนัก พวกเขาเช่าบ้านอยู่ด้วยกันเพราะใกล้มหาลัย ทำให้วอนอูไม่มีทางเลือก เขาไม่คิดจะย้ายออกทั้งๆที่จ่ายค่าเช่าบ้านล่วงหน้า3เดือนไปแล้วหรอก...ถ้าไม่จำเป็น


วอนอูเหลือบตามองเมื่อมีคนมาใหม่เดินเข้ามา ...มินกยูเดินเข้ามาด้วยท่าทีสบายๆ มันไม่ดีเลย ทุกๆครั้งที่เขาและมินกยูอยู่ด้วยกัน มันจะจบลงที่การทะเลาะกัน


แม้พี่น้องคนอื่นจะอยู่ที่ห้องนั่งเล่นครบ แต่พวกเขาก็ไม่คิดจะสนใจอะไรหรอก สุดท้ายเพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลมวอนอูจึงปิดหนังสือเมื่อมินกยูเดินเข้ามา เขาพยายามจะเมินอีกฝ่าย


“ไอ้จิ้งจอกไปไหน”มินกยูทัก


“อย่าเรียกผมแบบนั้น” วอนอูสวน “ผมจะขึ้นห้อง”


“ ‘อย่าเรียกผมแบบนั้น’ ”มินกยูทำเสียงทุ้มล้อเลียน เขาคว้าแขนวอนอู “จะเรียกแล้วจะทำไม ฉันแก่กว่านะ!!”


วอนอูพยายามบิดมือ พร้อมทั้งผลักมินกยูไปไกลๆ แต่มันไม่ได้ผล...มินกยูแข็งแรงกว่าเขาเยอะ


“ปล่อยนะ มันเจ็บ!”วอนอูตะคอก


“ไม่ปล่อยแล้วทำไม ไม่ต้องมาสำออยเลย”มินกยูตะคอกกลับ


“หุบปากไปเลย ไอ้เวร!!”วอนอูก็ไม่ยอมแพ้


เมื่อการทะเลาะมันดูจะลามไปไกล จองฮัน มินฮยอน และเอสคุปส์ก็เดินเข้ามาและพยายามแยกพวกเขาสองคนออกจากกัน เมื่อแยกพวกเขาสำเร็จ จองฮันก็จับแขนวอนอูดูรอยช้ำจากน้ำมือคนเป็นพี่


“อย่ามาจับ”วอนอูสะบัด


แม้เขาจะรู้สึกผิดกับจองฮันที่เผลอตบมืออีกฝ่ายออก แต่เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะขอโทษ


“อย่าพูดกับพี่ๆแบบนั้น”มินกยูพูดเสียงต่ำ


“พี่หรอ? กล้าเรียกตัวเองว่าพี่หรอ?”วอนอูส่งเสียงในลำคอ ขอบตาร้อนผ่าว ความรู้สึกกำลังระเบิดออกมา “เอาตรงไหนมาเรียกตัวเองว่าพี่ รู้มั้ยว่าทำอะไรลงไปกับชีวิตผม!!”


“วอนอูอา...”มินฮยอนพยายามกล่อมให้วอนอูสงบ


“แค่เกิดก่อนแล้วคิดว่าจะทำอะไรก็ได้หรอ”วอนอูตะโกนเสียงเครือ ความอดทนเขาหมดแล้ว...“เอาแต่แกล้ง เอาแต่เเหย่ เอาแต่ล้อเลียน ไม่ก็ชอบทำให้ผมตกใจ ผมระแวงไปหมดว่ากลับบ้านมาจะโดนอะไร บ้านนะเว้ย!! ที่นี่คือบ้านนะ ทำไมผมอยู่แล้วต้องระแวงอะ ทำไมผมอยู่แล้วต้องเหมือนไร้ตัวตน จะมีตัวตนได้ก็ตอนถูกแกล้ง มีใครสนใจผมจริงๆบ้าง ถามหน่อยเหอะ!! นี่ถ้าผมตายไปจะสนใจรึเปล่าก็ไม่รู้”


“วอนอูใจเย็นสิ”จองฮันพูดช้าๆ “นายก็รู้ว่าพวกฉันเป็นห่วงนายนะ”


“เป็นห่วงหรอ”วอนอูตอบอย่างขมขื่น “พี่เห็นที่ตัวเองดูแลจงฮยอนกับซึงกวานรึเปล่า นั้นต่างหากที่เรียกว่าเป็นห่วงจริงๆ”


“อิจฉาหรอ?”มินกยูแทรก


วอนอูชะงัก เขากำเสื้อตัวเองแน่น รู้ตัวเองดีว่ากัดฟันอย่างสะกดกลั้นอารมณ์อยู่ ความรู้สึกถาโถม ทั้งโกรธ โมโห เศร้า...และอิจฉา


คำพูดมินกยูมันจี้ใจดำเขา...


วอนอูมองมินกยูที่กำลังหน้าแดงเพราะความโกรธ “เสือก!”


เมื่อจบคำ อารมณ์ก็นำพาให้มินกยูพยายามจะคว้าคอเสื้อวอนอู แต่มันพลาดไปคว้าคอแทน วอนอูทุบอีกฝ่ายเพราะหายใจไม่ออก เมื่อมินกยูปล่อยวอนอูก็น้ำตาหยดแหมะ


ทุกคนเงียบ...เมื่อเห็นวอนอูร้องไห้


วอนอูค่อยๆถอยหลังจากพี่น้องทั้ง6คน ใบหน้าขาวมีท่าทีตื่นตระหนก...มินกยูพยายามจะฆ่าเขา


“เห็นที่ตัวเองทำมั้ย ปากก็บอกผมเป็นน้อง แล้วพี่ทำกับน้องแบบนี้หรอ”วอนอูพูด ครั้งนี้เขาไม่ใส่อารมณ์แต่กลับพูดนิ่งๆพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่หยุด “ต่อจากนี้ไป เราไม่ใช่พี่น้องกันอีก พวกพี่แม่งเฮงซวย!!!” เมื่อพูดจบวอนอูก็ขึ้นห้อง และย้ายออกจากบ้านนั้นทันที


ส่วนมินกยูยืนนิ่งมองมือตัวเอง...เขาอยากขอโทษ แต่ทิฐิมีสูงกว่า ทุกอย่างจึงคาราคาซัง



“ดูผอมไปนะ”มินกยูพยายามทักอีกครั้ง แต่วอนอูกลับเมิน เจ้าตัวลุกขึ้นพรึบก่อนจะเซ มินกยูพยายามจะปรี่ไปประคอง แต่วอนอูปฏิเสธด้วยการบิดตัวหนี


เพราะรู้จักกันมาตั้งแต่เกิด เขารู้ว่าวอนอูต้องไม่สบายอยู่แน่


...แล้วยังจะดื้อมาอีก


มินกยูสบตาพี่ๆคนอื่น ทุกคนส่งสายตากังวลมาที่วอนอูเหมือนกัน และทุกคนก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ๆวอนอูก็ล้มพับลงกับพื้น "วอนอู!!" มินกยูรีบพุ่งไปประคองอีกฝ่ายไว้ในอ้อมอก ก่อนที่คนอื่นจะรีบวิ่งมาสมทบ


………………….


พวกเขาพาวอนอูมาที่บ้าน บ้านที่พวกเขาร่วมกันเช่า มินกยูอุ้มวอนอูมาที่ห้องนอนของร่างบางที่ไม่ได้ใช้มาเกือบปี และเขาก็เฝ้าอีกฝ่ายไม่ไปไหน เขาอยากเป็นคนแรกที่วอนอูเห็นหลังจากฟื้น เขาอยากขอโทษวอนอูสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น


“ทำไมผมมาอยู่ที่นี่”คำถามแรกถูกส่งมาเมื่อวอนอูฟื้น


“พี่แบกเรามาน่ะ”สรรพนามที่ไม่คุ้นหูทำให้วอนอูเบ้ปากใส่


“ผมจะกลับ”วอนอูลุกแต่มินกยูรีบจับไหล่อีกฝ่าย วอนอูสะดุ้งเมื่อความทรงจำที่ถูกบีบคอวันนั้นผุดขึ้นมา


คนทำผิดรู้สึกเหมือนโดนตบ เขาค่อยๆปล่อยมือที่สัมผัสอีกฝ่าย


วอนอูมองเมินไปทางอื่น ความอึดอัดแทรกเข้ามาในบรรยากาศของพวกเขาสองคน มินกยูมองไปทางอื่นเช่นกัน ก่อนสะดุดเข้ากับระเบิดของเล่นพลาสติกที่ตั้งไว้ข้างหน้าต่าง


“ยังเก็บไว้อีกหรอ”มินกยูถาม


วอนอูมองไปตามทิศสายตาของมินกยู “อืม” ใบหน้าซีดเริ่มมีเลือดฝาด


มินกยูอมยิ้ม “เมื่อตอนเด็กๆพี่ คิดว่าตัวเองอยากโตเป็นมาเฟีย เวลาครูถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไร นายก็มักจะบอกว่าอยากเป็นอาจารย์ ส่วนพี่ก็ยกมืออย่างมั่นใจแล้วบอกว่าอยากเป็นมาเฟีย”


วอนอูหลุดยิ้มออกมา “อาจารย์แจฮวานเครียดถึงขนาดส่งจดหมายหาพ่อแม่พี่เลยนิ”


มินกยูพยักหน้า “เพราะพี่คลั่งการเป็นมาเฟียมาก วันเกิดนายพี่เลยให้ระเบิดของเล่นเป็นของขวัญ”


“นั้นมัน...”


“แย่มากใช่มั้ย”มินกยูพูดขึ้น


ส่วนวอนอูก็หันมาพยักหน้าให้เขา “ฝันร้ายชัดๆ”


“นายร้องไห้ไม่หยุดเลยพอแกะของขวัญเสร็จ”มินกยูพูดปนขำ


วอนอูเบ้ปาก “ก็ผมไม่ชอบนิ มันน่ากลัวจะตาย ตอนแรกนึกว่าพี่ให้ระเบิดของจริงกับผม นึกว่าอยากจะฆ่าผมซะอีก”


มินกยูหัวเราะร่า “สุดท้ายเพื่อเป็นการยืนยัน พี่เลยขึ้นมานอนด้วย แล้วเอาระเบิดของเล่นกุมกับตัวไว้ตลอด”


“อืม เพราะเป็นของเล่นล่ะสิเลยกล้าทำ”วอนอูแขวะ “ของจริงพี่คงหนีผมไปแล้ว”


มินกยูส่ายหัว “รู้มั้ยวอนอู ระเบิดแค่นี้แยกพี่ออกจากนายไม่ได้หรอก" วอนอูเงียบ เขาก้มหน้าต่ำจนผมที่ยุ่งตกมาปรกใบหน้าที่กำลังแดงแจ๋ มินกยูรู้ว่าเขารู้สึกยังไงกับคนเป็นน้อง รู้สึกมาตลอด...แต่แสดงออกไม่เก่ง "และพี่ก็ไม่มีวันหนีนายด้วย ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนก็ตาม พี่ก็จะทำให้นายมาอยู่ข้างพี่ให้ได้”


วอนอูชะงัก คำพูดมันคุ้นหู แม้เขามั่นใจว่าได้ยินครั้งแรก


“หมายความว่าไง”วอนอูพึมพำ


มินกยูไม่ตอบ เขาขยับมาใกล้วอนอูเรื่อยๆ กลิ่นครีมอาบน้ำที่มินกยูชอบฝากวอนอูไปซื้อมาให้ประจำ ลอยมาแตะจมูก


...ใกล้ไปรึเปล่า


“พี่ชอบเรา...ดูไม่ออกเลยหรอ”มินกยูพูดเสียงเบา แต่วอนอูได้ยินชัดเจนเพราะตอนนี้ริมฝีปากมินกยูกำลังจ่อกับริมฝีปากเขาอยู่


“ไม่เลย”วอนอูตอบกลับพร้อมใจที่เต้นระรัว  ก่อนที่ริมฝีปากนุ่มของมินกยูจะสัมผัสกับริมฝีปากเขา ลิ้มเกี่ยวพันกันริมฝีปากบดริมฝีปาก หัวใจวอนอูเต้นโครมครามจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมา


สุดท้ายเมื่อวอนอูเริ่มขาดอากาศหายใจ มินกยูก็ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง “เข้าใจแล้วใช่มั้ย ที่แกล้งเพราะนายมันน่ารัก ขอโทษที่มันแรงไป ให้อภัยพี่มั้ย” มินกยูพูดพร้อมรวบมือเรียวยาวไว้บนตักตัวเอง


วอนูพยักหน้างึกๆ


“เรื่องจุน พี่ไม่มีอะไรขอโทษ” เมื่อมินกยูพูดจบวอนอูก็ชักสีหน้าทันที ก่อนประโยคถัดมาจะทำให้เขารู้สึกเห่อนร้อนกว่าเดิม “เพราะพี่หึงเรา ไม่อยากให้เป็นแฟนใคร นอกจากพี่...ได้มั้ย?”


วออนูเงียบและพยักหน้าช้าๆ


เมื่อรู้สถานะตัวเองแล้ว มินกยูก็รวบตัวอีกฝ่ายมากอด “งั้นจากนี้ไป พี่จะปกป้องเราเอง”


“กลับมาอยู่กับพี่นะ ไม่หนีไปไหนอีกแล้วนะ”มินกยูอ้อน


วอนอูพยักหน้าอีกครั้ง “ผมไม่หนีพี่ไปไหนแน่นอน ผมสัญญา ” ...............................


หลังจากวันนั้น พวกเขาทั้ง7คนก็มานั่งปรับความเข้าใจ บอกสิ่งที่ชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ และวอนอูก็รู้สึกว่าบางทีเขาคิดผิดที่บอกว่าอยากได้รับความรักบ้าง เพราะนับตั้งแต่นั้นพี่ๆก็โอ๋เขาราวกับวอนอูอายุ7ขวบงั้นแหละ ยิ่งมินกยูที่เลื่อนสถานะจากพี่มาเป็นแฟน รายนั้นหวงเขายิ่งกว่าอะไร ตามใจเขายิ่งกว่าอะไร และทำตัวน่ารักจนเขาชักงงว่าที่ผ่านมาเขารู้จักกับมินกยูร่างอวตารไหน วอนอูพอใจกับชีวิตตัวเองมาก มันเป็นเหมือนที่เขาตามหามาเนิ่นนาน ชีวิตเขากับมินกยูมันสุดแสนจะธรรมดา พวกเขาก็ได้เดินจับมือกัน ไม่ต้องหลบซ่อนใคร พ่อแม่ของทั้งมินกยูก็เอ็นดูเขา พ่อแม่เขาไม่ต้องพูดถึง รักมินกยูยิ่งกว่าลูกอย่างเขาอีก พวกเขาไปเรียนด้วยกัน ไปเที่ยวด้วยกัน


พวกเขารู้จักกันตั้งแต่เด็กได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กจนโต...ผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน


“วอนอู”มินกยูพูดขึ้น ขณะที่พวกเขาเดินจับมือกันที่สวนสาธารณะ


“หืม”วอนอูเลิกคิ้ว


“ปีหน้าเรียนจบใช่มั้ย”


“ใช่”


“งั้นจบแล้ว ซักปีสองปี แต่งงานกันมั้ย...เราน่ารักขึ้นทุกวัน พี่หวง”


วอนอูหัวเราะออกมากับความขี้หึงของคนเป็นพี่ “ตกลงครับ”


และที่ดีที่สุด พวกเขาได้แต่งงานกัน และได้อยู่ด้วยกันในฐานะคนรัก


“พี่รักนายนะ”มินกยูพูดขึ้น


วอนอูพยักหน้า “ผมก็รักพี่”


มินกยูยกยิ้มกว้างทันทีกับคำบอกรักของอีกฝ่าย


“ได้ยินแบบนี้ตายโดยไม่ต้องเสียดายเลย”


วอนอูหัวเราะร่า


เพราะมันมีความสุขแบบนี้ไง…เขาถึงชอบความรัก


  #ใจความมินวอน



TALK.
ตอนจบป่ะเนี่ย555 
ถ้าจบแบบนี้ไรท์จะโดนยิงทิ้งมั้ยคะ555
สุขสันต์วันสิ้นปีค่ะ 
ทิ้งเรื่องแย่ๆไว้ในปี2018นะคะ แล้วปีหน้ามามีความสุขกัน 
ทั้งกะรัตและเซบเล้ยยยยย
happiness is the key to success นะคะทุกคน เพราะงั้นมามีความสุขกันเถอะค่ะ
 ไรท์เป็นกำลังใจให้ทุกคนเลยยยย
รักรีดเดอร์ทุกคน
LIONCHUU


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 119 ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #291 St_n_am (@St_n_am) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:24
    อ่านตอนที่14ร้องไห้นักมาก มาตอนนี้ก็งงๆ แต่ชอบมากกก พี่น่ารักมากเลยค่ะมีความหวงน้องด้วย//น่าร๊ากกกก😍😍
    #291
    0
  2. #259 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 05:21
    เนี่ยผชแกล้งแปลว่าผชรัก55555 คือได้ทำทุกอย่างที่อยากทำแล้วนะ เป็นตอนที่น่ารักมาก แต่ไม่รู้ทำไมถึงร้องไห้ออกมา
    #259
    0
  3. #229 candymatsu (@tippawan24362) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:58

    อห.พี่มินกยูอะ ร้องไห้แล้วร่างแฟนขึ้หวงกับยัยน้องนี่มันน่ารักมากกก

    #229
    0
  4. #217 pimchansfwok (@piiim_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:28
    ชอบตอนนี้มากๆเลยค่ะ ยังกะเป็นอีกภพนึงของตอนหลักเลยแฮะ ชอบมากจริงๆ /พี่มินกยูร่างแฟนก็คือบฟวฟวหวกวหวฟยฟววหก
    #217
    0
  5. #172 SANP_ (@0805887842) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 02:38
    โดนแกล้งเพราะว่าน่ารักกกกก โอโห้ไอพวกนี้มันรว้ายยยยย อิชั้นร้องไห้ตามวอนอูเลยจ้าไรท์ สงสารน้องอุแงงงงง
    #172
    0
  6. #171 Preaw1104 (@Preaw1104) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 23:15
    HNY นะคะ ขอให้มีความสุขมากๆนะไรต์ ตอนนี้น่ารักมากๆเลย
    #171
    0
  7. #170 RodtunkMT (@RodtunkMT) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 19:36
    รู้สึกว๊าวว กับตอนสเปนี้จริงๆ มันแบบ เค้าจะไม่จากกันไปไหนนะ เค้ายังอยู่ด้วยกันเหมือนที่เคยบอกอีกฝ่าย เหมือนที่เคยพูด เอ็นดูมากกกก งื้ออ ขอบคุณค่าา
    #170
    0
  8. #169 -chompu- (@-chompu-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 18:38
    โอยยยย หัวใจ สงสารวอนอูตอนโดนพี่ๆแกล้งมากๆ ขอจบชาตินี้ก่อนเถอะค่ะ ชาติหน้าใจเยนๆ
    #169
    0
  9. #168 ~PaNKFair~ (@thitifonfair) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 18:24
    น่ารักมากกก แต่ๆๆ เราจะไม่จบแบบนี้นะงืออออ เอาชาตินี้ก่อนให้แฮปปี้ ค่อยชาติหน้าเนอะๆ
    #168
    0
  10. #167 GoodAfterNoon (@noonfairytail) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 16:59
    น่ารักมากเลย ฮื้ออออออออ
    #167
    0
  11. #166 _Unhyon (@Minosss_bobi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 16:45
    จะเป็นลมแล้วค่ะ ยิ่งประโยคนั้น มันเชื่อมจากตอนที่แล้วเลย อมก. ช็อคมาก ไม่ไหวแล้วค่ะ แง
    #166
    0