(จบ) BOTTOM LINE | MINWON / MEANIE

ตอนที่ 11 : ELEVEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,837
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    10 ส.ค. 61

CHAPTER 11












:: Loyalty has its roots in RESPECTS, 
and respect is the fruit of LOVE ::











เห้อ~


เสียงถอนหายใจรอบที่ร้อยของวอนอู ส่งผลให้อูจีที่ยืนอยู่เยื้องข้างหลังเหลือบตามองทุกครั้ง ตอนนี้พวกเขาอยู่ในบ้านทรงเกาหลีโบราณย่านใจกลางกรุงโซล


ถึงข้างนอกจะดูเก่าแก่ แต่ข้างในกลับตกแต่งอย่างหรูหรา และทันสมัย


ภายในห้องรับแขกขนาดใหญ่มีโซฟาสีขาวหม่นสวยงามและนั่งสบาย แต่สำหรับวอนอูที่นั่งรอมาสามชั่วโมง เริ่มรู้สึกไม่คิดแบบนั้น


เมื่อสามชั่วโมงก่อน ตอนเขาและจองฮันถูกนำตัวเข้ามาในบ้านหลังนี้ วอนอูก็ถูกทิ้งไว้ที่โซฟาในห้องรับแขก ส่วนจองฮันถูกนำทางไปที่ห้องทำงานของดงฮัน


วอนอูกวาดตาสำรวจไปทั่วห้อง และสิ่งที่สะดุดตาวอนอูที่สุดคือกรอบรูปที่แขวนอยู่กลางห้อง เป็นภาพคิมดงฮันในวัยหนุ่ม...คงซักประมาณ30กว่าๆ เอสคุปส์และมินกยูตอนเด็ก และผู้หญิงผมยาว เธอสวย และเดาไม่ยากว่าจะต้องเป็นแม่ของมินกยู หรือไม่ก็แม่เอสคุปส์


วอนอูรู้เรื่องครอบครัวคิม พอสมควร เพราะเขาขอให้พี่จองฮันเล่าให้ฟังตอนอยู่บนรถ เพราะตอนนี้วอนอูกำลังทำทีประหนึ่งว่ามีข้อเสนออันแสนหวานให้ดงฮัน ...แต่ให้บอกตรงๆ เขาก็ตันอยู่เหมือนกัน


วอนอูละสายตาจากภาพตรงหน้า ตอนนี้เขาอยากจะทิ้งตัวและนอนลงไปบนโซฟาตัวนี้ซะเหลือเกิน เวลาล่วงเลยจนใกล้จะตีสองแล้ว เขาใกล้จะแบกเปลือกตาอันหนักอึ้งกับความเหนื่อล้าไว้ไม่ไหว


“ตายจริง ใครจ๊ะ”เสียงหวานของผู้หญิงทำให้วอนอูที่กำลังจะหลับต้องหันควับไปมอง หญิงวัยห้าสิบปลายๆใส่ชุดนอนและผ้าคลุมสีฟ้าเดินลงจากชั้นสอง


“คุณหญิงครับ ขึ้นไปเถอะครับ”อูจีโค้งและบอกเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ


วอนอูลุกขึ้นยืน ส่งยิ้มไปให้อีกฝ่าย “สวัสดีครับ” และโค้งให้


วอนอูมองเธอ คิดว่าเธอคือผู้หญิงในภาพ ...แต่ว่าไม่ใช่


หญิงวัยห้าสิบไม่ฟังคำอูจี เธอเดินมาใกล้วอนอู “แขกของคุณดงฮันหรอจ๊ะ จะดื่มอะไรหน่อยมั้ย”


วอนอูส่ายหัว “ไม่รบกวนดีกว่าครับ”


“แต่นี่อากาศเย็นมากเลยนะ น่าจะดื่มอะไรอุ่นๆหน่อย”เธอยังคงตื้อ


“วอนอูไม่ใช่แขกครับคุณหญิง”อูจีพูด ก่อนเสริม “ผมคิดว่าท่านดงฮันคิดแบบนั้น”


คำพูดของอูจีทำให้วอนอูที่ยิ้มกว้างอยู่ต้องกลายเป็นส่งยิ้มแห้งให้นายหญิงของตระกูลคิม


“วอนอูหรอจ๊ะ” เธอทำท่าเหมือนรู้จักวอนอู


วอนอูแสดงสีหน้าสงสัย แต่ยังคงพูดด้วยท่าทีนอบน้อม “ครับ”


“คนที่ช่วยมินกยูใช่มั้ย”


วอนอูพยักหน้า และสีหน้าเธอก็ดูดีขึ้นอีกสิบเท่า เธอยกมือขึ้นจับแขนวอนอู ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ขอบใจนะจ๊ะที่ช่วยมินกยูไว้...ฉันรู้เรื่องหมดเเล้ว”


วอนอูฟันธงเลยว่าอาการที่ห่วงและแววตาคิดถึงที่ออกมาจากผู้หญิงตรงหน้า....เธอต้องเป็นแม่มินกยูแน่นอน



งั้นแสดงว่าผู้หญิงในภาพ คือแม่เอสคุปส์งั้นสิ…


“อ่อ…ไม่เป็นไรครับ ที่จริงมินกยูก็ช่วยผมไว้เยอะเหมือนกัน”วอนอูเกาแก้มแก้เขิน


“แล้วมินกยูเป็นไงบ้าง ยังเย็นชาเหมือนเดิมมั้ย”


คำว่าเย็นชาทำให้วอนอูยกยิ้มอย่างรู้สึกตลก “เขาเป็นคนเย็นชามากๆเลยครับ”


เธอมีสีหน้าสลดไปในทันที “หรอจ๊ะ...”


“และก็ดุมากๆเลยด้วยนะครับ”วออนูเสริม “เหมือนร็อตไวเลอร์”


เธอหัวเราะออกมาทันทีกับคำเปรียบเทียบของเด็กตรงหน้า วอนอูยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจกับสัตว์ที่เขาอุตส่าห์คิดตั้งนานว่าจะเอาตัวอะไรมาแทน ความคุณท่านคิมมินกยู


ส่วนอูจีส่ายหัวอยู่ข้างๆพร้อมขมุบขมิบปากว่า จะฟ้องบอส’


“ถ้าเป็นแบบนั้นจริงคงดุมากเลยเนอะ”เธอตอบกลับแบบอารมณ์ดี


วอนอูพยักหน้า “แต่ช่วงนี้มินกยูชอบทำตัวเจ้าเล่ห์ครับ ชอบทำตัวแปลกๆ ผมเลยคิดว่าให้เป็นจิ้งจอกดีกว่า ถึงแม้ตามินกยูจะโตกว่า และผมจะตาตี่เหมือนจิ้งจอกมากกว่าก็เหอะ” วอนอูพูดพร้อมกับชี้ตาที่เฉียวคมของตัวเอง ที่โดนทักว่ามันเหมือนตาสุนัขจิ้งจอกบ่อยๆ


เธอหัวเราะอีกครั้งอย่างถูกใจ และกำลังอ้าปากพูดอะไรซักอย่าง แต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดเมื่อมีบุคคลใหม่เข้ามา


ดงฮันนั่งรถเข็นไฟฟ้าเข้ามาพร้อมกับจองฮันที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก วอนอูมองพี่รหัสตัวเองที่เดินมายืนข้างเขาช้าๆ วอนอูเอื้อมมือไปจับมือเย็นเฉียบของจองฮันไว้แน่น


“กลับไปนอนซะ นาฮี”ดงฮันพูดเสียงดุ เธอพยักหน้า และเดินไปอย่างเชื่อฟัง


วอนอูมองแผ่นหลังที่น่าสงสารของแม่มินกยูไปจนสุดสายตา


“นั่งสิเจ้าหนู”ดงฮันพูดและบังคับรถเข็นมาตรงโซฟา วอนอูโค้งและนั่งลง


ส่วนจองฮันเดินออกจากห้องนั่งเล่นอย่างรู้หน้าที่ อูจีเดินไปกับเขา ก่อนกลับจองฮันไม่ลืมส่งสายตาเป็นห่วงเป็นใยให้วอนอู


“เรื่องข้อเสนอ ผมคิดว่า-”


วอนอูหยุด เมื่อดงฮันยกมือขึ้น “ก่อนจะพูดเรื่องนั้น เรามาคุยสัพเพเหระก่อนมั้ย”


วอนอูแปลกใจกับคำพูดของดงฮัน ไม่มีใครอยากคุยสัพเพเหระในตอนตีสองแบบนี้หรอก แต่เขาก็ตามน้ำไปแต่โดยดี “ได้ครับ” แล้ววอนอูก็ขยับตัวปรับท่านั่งให้ผ่อนคลายขึ้น แต่ยังคงสำรวม


“ฉันไม่ได้มีเพื่อนคุยมานานแล้ว แต่อยากให้เธอลองบอกฉันมาสิคิดว่ามาเฟียคืออะไร”


วอนอูเกือบหลุดหัวเราะ เพราะเขาไม่คิดว่าพ่อลูกจะถามคำถามเดียวกัน มินกยูเคยถามคำถามนี้กับเขาแล้ว และเป็นอีกครั้งที่วอนอูต้องตอบเหมือนเดิม


“พวกรัฐบาลเผด็จการ หรือไม่ก็พ่อค้าหน้าเลือด…”วอนอูยิ้ม “ตอนแรกผมคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ขอเพิ่ม พวกคุณเป็นนักธุรกิจ…มือใหม่”


ดงฮันหัวเราะในลำคอ “มือใหม่?”


วอนอูยิ้มรับ “เพราะคุณกำลังหาพื้นที่ขายของในฮ่องกงไม่ใช่หรอครับ แต่เผอิญต้องผ่านนายหน้า และค่านายหน้าคุณแพงด้วย เพราะเป็นลูกชายคุณทั้งคน”


ดงฮันหัวเราะเสียงดังเมื่อวอนอูพูดจบ เขาชอบคำพูดของวอนอู มันง่ายแต่เฉียบคม


คำพูดที่ฉะฉานแต่เล่นเอาคนฟังสะดุ้ง เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมวอนอูถึงเป็นคนที่ลูกชายคนเล็กเขาสนใจ


วอนอูน่าสนใจ


แต่ไม่น่าใส่ใจ


คนฉลาดนั้นดี…แต่ดงฮันไม่ชอบ


ดงฮันมองหมากในเกมส์เขาทุกตัวเป็นแค่สองประเภท


หนึ่งคือแมว เอาตัวรอดเก่ง อยู่ด้วยตัวเองได้ เย่อหยิ่ง เจ้าเล่ห์ และไม่เชื่อฟัง ซึ่งเขามักกำจัดคนประเภทนี้เป็นประจำ เพราะถึงคนประเภทนี้จะทำผลงานได้ดี แต่คนเจ้าเล่ห์ ซักวันหนึ่งก็แทงข้างหลัง


เขาต้องการแค่คนประเภทที่สอง คือหมา ที่พอจะเอาตัวรอดได้ พอจะอยู่ด้วยตัวเองได้ สงบ ซื่อสัตย์ และเชื่อฟัง


เเละเขาประเมินวอนอูเป็น…แมว ...ประเภทที่ต้องกำจัด


“ทำไมเพื่อนคุยของฉันถึงไหลมาประเด็นนี้ได้ล่ะเนี่ย”ดงฮันพูดกลั้วหัวเราะ


วอนอูก็ยกยิ้มไม่หุบและยักไหล่ “ก็คุณบอกคุยไปเรื่อยๆ และประเด็นมันก็ไหลมาที่นี่…เฉยเลย”


“งั้นเอาเลยสิ เจ้าหนู บอกมาสิว่าเธอกำลังสร้างตัวเลือกอะไรให้ฉัน”ดงฮันผายมือ และวอนอูเข้าใจทันทีว่าบรรยากาศจริงจังได้เริ่มขึ้น


…การคุยสัพเพเหระจบลงไปอย่างรวดเร็ว และความจริงกำลังมาแทนที่


“มันจะดีกว่ามั้ยครับ หากคุณจะไม่ได้อยู่ในฐานะที่ต่ำกว่าวิคคอร์เปอร์เรชั่น ผมหมายถึงตอนนี้คุณกำลังตามใจฝ่ายนั้นทุกอย่าง เพื่อแลกกับลมปากของเขาว่าจะเป็นนายหน้าช่วยคุณมีพื้นที่ในฮ่องกง”


“เขาเสี่ยงเหมือนกัน เจ้าหนู เพราะหากเขาโกง เอสคุปส์ก็กลับ และเรื่องเขาจะถูกแฉ รู้มั้ยวอนอู ข้อเสียของการเป็นคนสาธารณะคือ เขาต้องเป็นผ้าขาว…ฉันหมายถึงเขาต้องแสร้งเป็นผ้าขาว เมื่อเขาเลอะเพียงนิดหน่อย คนจะจำรอยเลอะนั้นไปตลอดชีวิต”



เด็กหนุ่มกลั้นหายใจ วอนอูก็ยอมรับว่าที่ดงฮันพูดมันเป็นความจริง วิคคอร์เปอร์เรชั่นในสายตาคนฮ่องกงคือรองผู้ว่าฮ่องกง คนที่ใสสะอาด หากมีข่าวลือหรือหลักฐานว่าเขามีส่วนช่วยในการค้าอาวุธ เขาจะไม่เหลืออะไรเลย


“เพราะเขาเลอะง่ายไงครับ ผมถึงคิดว่าทำไมเขาต้องเสี่ยงที่จะเลอะ เขากำลังเอาเอสคุปส์เป็นตัวประกันรึเปล่าครับ บางทีคุณวิคตอเรียอาจจะไม่ได้เลือกคนที่เธอรัก วิคคอร์เปอร์เรชั่นอาจเลือกลูกรักคุณก็ได้ เพราะจะได้เพิ่มอำนาจต่อรอง”


“ฉันรักลูกทั้งสองคนเท่ากัน”ดงฮันพูด

วอนอูส่ายหัวพร้อมยกยิ้มขำขันกับคำโกหกคำโต “คุณรักแม่ใครมากกว่า คุณก็รักลูกที่เกิดจากเธอคนนั้นมากกว่าอยู่แล้ว ในมนุษย์ไม่มีความเท่าเทียมหรอก ใช่มั้ยครับ ท่านดงฮัน ผมเห็นรูปตรงนั้น” วอนอูชี้ภาพใหญ่ที่แขวนอยู่ในห้องนี้ “ผู้หญิงคนนั้นคือแม่เอสคุปส์ใช่มั้ย คุณยังไม่ลืมเธอ แม้เธอจะตายแล้ว...”


ดงฮันทำหน้านิ่ง “ฉันไม่สนคนตายมากนักหรอกนะ เจ้าหนู”


“คุณถึงสนเอสคุปส์ ลูกชายที่ป็นดั่งของต่างหน้าเธอไงครับ ผมบอกแล้วไงว่ามนุษย์ไม่เท่าเทียม คุณรู้จัก halo effectมั้ย คุณรักแม่คุณเอสคุปส์มาก คุณก็ลำเอียงกับคุณเอสคุปส์ไปในทางดีแล้ว ต่างจากแม่มินกยู คุณไม่ได้รักเธอเลย นอกจากจะเอาชนะ คุณเลยไม่ได้รักมินกยูมากเท่าเอสคุปส์”


…มองได้ขาด และพูดออกมาอย่างมั่นใจ


ดงฮันอดไม่ได้ที่จะเผลอชมเด็กตรงหน้า เขามองทุกอย่าง พิจารณาทุกสิ่งรอบตัว และเอามาผสมรวมกันจนได้ข้อสรุปที่แม่นยำ และยังพูดออกมาอย่างมั่นใจ


“ยอมรับว่า ฉันส่งรูปมินกยูไปให้อีกฝ่ายเยอะมาก เพราะอยากให้มินกยูได้แต่งงานกับวิคตอเรีย แต่เมื่อเจอกันจริงๆ เธอรู้ใช่มั้ยเจ้าหนู มินกยูมันเย็นชาและปากร้าย สุดท้ายเอสคุปส์ที่กลัวน้องชายโดนฉันระเบิดใส่ก็ต้องเอาใจยัยคุณหนูนั้นแทน…สุดท้ายวิคตอเรียก็เลือกเอสคุปส์ แต่ก็จริงอย่างที่เธอบอก ฉันก็คิดว่าวิคคอร์เปอร์เรชั่นอยากได้เอสคุปส์เป็น้อต่อรองของฉันอยู่แล้ว”


“เพราะอย่างนั้จะดีมั้ยครับถ้าเราสยบให้วิคอยู่ใต้อำนาจเราได้”


“ไม่คิดหรอว่าฉันก็อยากทำแบบนั้น แต่ทุกอย่างไม่ได้อยู่ในฝันนะเจ้าหนู”ดงฮันตอกกลับอย่างเจ็บแสบ


“ผมไม่ได้ฝันครับ ผมพูดถึงสิ่งที่จะเป็นไปได้”


“ยังไงล่ะ”คำถามที่วอนอูไม่อยากจะโดนถามมากที่สุด


“ผมบอกตามตรงครับ ผมยังไม่รู้-”


ยังไม่ทันที่วอนอูจะพูดจบ ดงฮันหัวเราะอย่างดูถูกและเตรียมจะเลื่อนวีลเเชร์หนี แต่วอนอูรีบพูดขึ้นมาทันที


“ขอเวลาหนึ่งสัปดาห์ แค่หนึ่งสัปดาห”


ดงฮันมองวอนอูด้วยความดูถูก “เธอพยายามได้ดีเจ้าหนู แต่ที่นี่ไม่ใช่สวนสนุก หรือหนังสือให้เธอมาขีดเขียนความฝันเธอเล่น”


“ห้าวัน”วอนอูต่อรอง


“เธอน่าสนใจนะ แต่เธอทำไม่ได้หรอก เด็กอย่างเธอมันเร็วไปในสนามนี้”


“สามวัน ผมสัญญา คุณแค่อยู่เฉยๆสามวัน และทุกอย่างจะออกมาดีเอง คุณเอาปืนมายิงผมได้เลย ถ้าผมพลาด”


“ชีวิตเธอมันไม่ได้มีค่าขนาดนั้น”ดงฮันพูด และขยับมือเรียกลูกน้อง พวกเขายกมือขึ้นจ่อทางวอนอูทันที


ดวงตาเฉียวคมของวอนอูสั่นไหวไปชั่วครู่ แต่ไม่นานมันก็กลับมาแน่วแน่เหมือนเคย...เขารีบตั้งสติให้ไว และคิดหาทางออก


“เธอฉลาดนะวอนอู ฉันชอบเธอ แต่ฉันเกลียดแมว ฉันไม่ชอบให้คนอย่างเธอมาอยู่ร่วมวงการเดียวกันกับฉัน เพราะคนเกลียดการโดนทรยศ”


แกร็ก ชายชุดดำที่รายล้อมวอนอูเหนี่ยวไกปืน


“ดังนั้นฉันชิงฆ่าเธอก่อนดีกว่า”


“ผมทำมันได้” ไม่มีคำขอชีวิตจากวอนอู เขาแค่ยืนยันเพื่อให้ดงฮันรู้ว่าเขาไม่ได้คิดจะทำมันเล่นๆ “หากผิดพลาด ตอนนั้นคุณยิงผมก็ยังไม่สาย”


“ก็บอกแล้ว ชีวิตเธอไม่ได้มีค่าขนาดนั้น”ดงฮันพูด “ยิงมัน!!”



วอนอูหลับตา รอรับความเจ็บปวด


“หยุด!!!”เสียงคมเข้มอันคุ้นเคยดังขึ้น เด็กหนุ่มวันยี่สิบต้นๆลืมตา เขาเห็นมินกยูเดินล้วงกระเป๋าสูทเข้ามา


อูจี ยุนกิ โฮชิ เดินตามมา พร้อมกับลูกน้องอีกจำนวนหนึ่ง จองฮันเดินมาพร้อมโจชัวร์มือขวาของเอสคุปส์


“มาพร้อมหน้าเชียว”ดงฮันยิ้ม “แกเป็นคนรายงานหรออูจี”


อูจีก้มหน้างุด


“ผมให้อูจีคอยตามดูแลวอนอู ดังนั้นวอนอูไปไหนเขาต้องบอก โดยเฉพาะที่สกปรกอย่างบ้านหลังนี้”มินกยูพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขามองทางดงฮันด้วยเเววตาชิงชังอย่างไม่ปกปิด


มินกยูเดินมาทางวอนอู และพยุงอีกฝ่ายให้ยืนข้างหลังตนเอง ปืนยังคงเล็งมาที่วอนอู และนั้นทำให้มินกยูเสมือนโดนเล็งไปด้วย เพราะเหตุนั้นลูกน้องมินกยูคว้าปืนขึ้นมาโดยพร้อมเพรียง


“ฉันถึงไม่ชอบแมวไง มันชอบทรยศ แม้แต่ลูกยังทรยศพ่อเลย”ดงฮันเปรย


มินกยูไม่สนใจคำพูดนั้น “วอนอูเป็นคนของผม พ่อไม่มีสิทธิทำอะไรเขา”


“ฉันมีสิทธิกับทุกๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นแกหรือเอสคุปส์ อย่ามาหือกับฉัน!!!”ดงฮันพูดเสียงต่ำ


“วอนอูเสนอข้อต่อรองอะไรไป ผมจะขอร่วมรับผิดชอบด้วย ถ้าผิดพลาด...พ่อเอาชีวิตผมไปเลย ผมจะยอมทำทุกอย่างที่พ่อต้องการ …ตกลงมั้ย”


วอนอูเงยหน้ามองแผ่นหลังที่อีกฝ่ายดันเขาให้มาหลบ เขาไม่คิดว่ามินกยูจะยอมแลกตัวเขาเองกับเงื่อนไขของเขาที่เจ้าตัวยังไม่รู้ด้วยซ้ำ


…เชื่อใจเขาขนาดนั้นเลยงั้นหรอ....


“ถ้าแกพูดแบบนั้นก็น่าสนใจ ฉันให้เวลาสามวัน ฉันจะบอกทางโน้นให้ แต่หลังจากนั้นจะไม่ขอรับรู้เรื่องใดๆ จนกว่ามันจะสำเร็จ”

“ขอบคุณครับ”กลับเป็นวอนอูที่รับคำ เขาโค้งและมายืนข้างมินกยู


“และถ้าสำเร็จผมจะขออะไรซักอย่าง”วอนอูเปรย


ดงฮันหัวเราะ “ฉันไว้ชีวิตเธอก็ถือว่าเยอะแล้วนะ”


วอนอูยกยิ้ม “รู้ครับว่าเยอะ แต่ว่าสิ่งที่ผมจะขอ ผมจะขอแค่พื้นที่เล็กๆเอง”


ดงฮันเลิกคิ้ว อยากรู้ว่าวอนอูจะมาไม้ไหน


“ผมจะขอให้คุณอนุญาตเอสคุปส์กับพี่จองฮันได้แต่งงานกัน มันง่ายมากใช่มั้ยครับ ผมให้พื้นที่ในฮ่องกงกับคุณ คุณก็ให้พื้นที่ของจองฮันแก่เอสคุปส์ เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่านะครับ”


จองฮันที่ยืนฟังอยู่เบิกตากว้าง เขาอยากจะเอื้อมมือไปตีน้องรหัสเขาที่ขออะไรแบบนั้น แต่ก็ไม่สามารถทำได้


ดงฮันถอนหายใจ คนแก่วัยเจ็ดสิบแบบเขา ไม่คิดว่าวันนี้จะต้องเจอใครที่พูดจาได้เล่นลิ้นแบบนี้ และเพราะวอนอูฉลาดพูด ดงฮันก็ยากจะหาข้อแก้ตัว


“ได้สิ”


วอนอูยิ้มกว้าง และโค้งตัวลา



…………




มินกยูก้าวเท้ายาวเดินออกจากเขตบ้านอย่างไม่รอใคร ลูกน้องนับสิบของเขาก้าวเดินนำเพื่อเคลียร์ทางให้นายตน


อูจีบอกกับจองฮันและวอนอูว่าจะพาไปส่งที่คอนโดของทั้งสอง รถเบนซ์สีดำของมินกยูจอดอยู่หน้ารถคันสีส้มของอูจี จองฮันและอูจีขึ้นรถไปอย่างเงียบๆ ที่จริงตั้งแต่แยกจากดงฮันก็ไม่มีใครพูดอะไร


ทุกคนเงียบ แม้แต่เสียงหายใจยังไม่อยากให้มีเสียงออกมา เพราะมินกยูแสดงออกชัดเจนว่ากำลังอยู่ในสภาวะไม่สบอารมณ์


เสียงสตาร์ตเครื่องยนตร์ดังขึ้น และมินกยูก็กำลังก้าวเท้าขึ้นรถ


“มินกยู!!” ชั่วอึดใจวอนอูตัดสินใจตะโกนออกไป เขาเมินเสียงอูจี เด็กหนุ่มวิ่งตรงไปหามาเฟียหนุ่ม และค่อยๆชะลอความเร็วเมื่อเขากำลังเผชิญหน้ากับใบหน้าเคร่งครึมของมินกยู


ใจวอนอูกระตุกฮวบ เขาเดินเข้าใกล้อีกฝ่ายช้าๆ พร้อมกับสูดหายใจลึก


“ขอโทษ” วอนอูพูดเสียงสั่น ความรู้สึกผิดถาโถมเขา งานนี้ไม่ใช่แค่วอนอูที่เสี่ยง แต่เขากำลังเอาทุกคนมาเสี่ยงเพราะความอวดดีของตัวเขาเอง


เขาคิดแค่ว่าอยากช่วยจองฮัน แต่เขาลืมมองไปว่า สถานะเขาก็แค่อาจารย์มหาลัย กินเงินเดือน ที่ไม่มีอำนาจอะไรเลย


มินกยูยังคงไม่ตอบ วอนอูจึงหลุบตาต่ำอย่างสำนึกผิด เขาอยากให้มินกยูด่าเขา เตะเขา ต่อยเขา ตบเขา หรือยิงเขาก็ยังดี…ดีกว่าเมินเฉยกันแบบนี้


เขารู้สึกเจ็บปวด…


“คิดว่าตัวเองเก่งมากหรอ”น้ำเสียงดุๆจากมินกยูดังขึ้นหลังจากเงียบไปพักใหญ่ วอนอูที่ก้มหน้าอยู่ก็ส่ายหัวดิก


“รู้ตัวมั้ยว่าคืนนี้นายอาจตายได้ ถ้าฉันไม่มา” มินกยูยังคงพูดต่อ


วอนอูพยักหน้า


“นี่ไม่ใช่ข้อสอบในกระดาษที่นายทำนะวอนอู ที่ถ้าสอบตกนายแค่เรียนใหม่ แต่มันคือชีวิตจริง นายตายจริง!”


“ขอโทษ”วอนอูพูดด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าเดิม


“วงการนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่น ไม่มีการแก้ตัว นายลามือไปไม่ได้ง่ายๆ ทันทีที่นายเข้ามา นายกำลังเดินขึ้นลานประหารและรอเพชรฆาตลงมือฆ่านาย มันไม่ใช่นิยายที่ทุกอย่างจะเป็นอย่างที่ใจคิด…”น้ำเสียงมินกยูยังคงเต็มไปด้วยอารมณ์โมโห “…นายยังคิดจะเข้าใกล้วงการนี้อีกหรอ”


วอนอูเงยหน้ามองอีกฝ่าย แม้มันจะมืด แต่แสงไฟจากรถยนตร์ยังคงฉายให้เห็นใบหน้าคมเข้มมีแววกังวลเต็มใบหน้า...มันไม่ใช่ความโกรธ มันคือความเป็นห่วง และ หวงแหนในตัววอนอู


“ฉันขอโทษที่บอกพ่อนายไปโดยไม่คิด ฉันแค่อยากช่วยพี่จองฮัน”


มินกยูถอนหายใจ “เรื่องนั้นฉันไม่สน ที่ฉันสนคือนาย”


นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของมินกยูจ้องมองร่างที่เล็กกว่า วอนอูมีสีหน้าคล้ายจะร้องไห้ตั้งแต่ออกจากบ้าน มินกยูยอมรับว่าเขาโกรธ…โกรธที่อีกฝ่ายไม่รู้ลิมิตตัวเอง คิดยังไงถึงมาคุยกับตาแก่เจ้าเล่ห์แบบดงฮัน


และที่ทำให้เขาอารมณ์เสียมากที่สุดคงไม่พ้นการที่เจ้าตัวตกลงกับดงฮัน วอนอูกำลังพาตัวเองเข้าสู่วงการมาเฟีย วงการที่จะอยู่ได้ต้องพร้อมตายทุกเมื่อ ถึงมินกยูจะเห็นคนตายมาเยอะ และเขาฆ่าคนตายมาเยอะ เขาก็ไม่พร้อมให้มันเกิดขึ้นกับวอนอู


…เขาเสียวอนอูไปไม่ได้ เพราะวอนอูคือทุกสิ่งที่มินกยูมี


“ฉัน…งั้นหรอ”วอนอูพึมพำ


มินกยูเงียบไปครู่หนึ่ง และจ้องมองวอนอูอย่างจริงจัง “ทุกอย่างมันไม่แน่นอน ดีไม่ดี วันหนึ่งฉันกับนายต้องยืนคนละฝั่ง และถือปืนฆ่ากันเอง” วอนอูชะงักกับคำพูดของมินกยู เขารู้ว่ามาเฟียไม่ใช่เรื่องเล่นๆ และเขาเองก็อาจตายได้ทุกเมื่อ...


“ฉันไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับเรื่องที่ทำไปแล้ว แต่ฉันจะทำให้ผลลัพธ์มันออกมาดีที่สุดเพื่อตอบแทนที่นายไว้ใจฉัน นายช่วยชีวิตฉันไว้ และฉันจะไม่ทำให้มันสูญเปล่า” วอนอูสูดหายใจเข้า และยกมือทั้งสองข้างเอื้อมไปกุมมือข้างหนึ่งของมินกยูที่ไม่ได้ล้วงกระเป๋า “และถ้าเกิดวันหนึ่งฉันและนายต้องฆ่ากันเอง ฉันจะยกปืนทั้งหมดที่ฉันมีให้นาย และจะยอมให้นายเพียงคนเดียวที่ฆ่าฉันได้ เพราะสิ่งที่ฉันให้นายไม่ใช่แค่ปืน แต่…”


มินกยูกระชับมือวอนอูแน่นเมื่อร่างบางพูดจบ “…แต่ฉันให้ความซื่อสัตย์และความศรัทธาทั้งหมดที่มี…แก่นายด้วย”


คำพูดของวอนอูไม่ต่างจากการสารภาพรักที่มินกยูมอบให้อีกฝ่ายตลอดเวลาที่ผ่านมา มาเฟียหนุ่มรับรู้ในทันทีว่าในที่สุดเขาก็หาความสมบูรณ์ในชีวิตตัวเองเจอ


น้ำเสียงแผ่วเบาของวอนอูสามารถจารึกในโสตประสาทของมินกยูและทุกคนในบริเวณนั้นได้อย่างไม่ลืม มินกยูก้าวเท้าไปหาเด็กหนุ่ม


สายตาที่ดุดันของเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน เขามองวอนอูคนที่ให้ความรักแก่เขาโดยไม่มีการเรียกร้องกลับ ...คนที่ให้ความศรัทธาแก่เขาอย่างสุดหัวใจ


“นายพูดแล้วนะ จะรักษาคำพูดนายใช่มั้ย”มินกยูถาม


วอนอูพยักหน้า จ้องมองมินกยูผ่านน้ำตารื้น


“จะไม่ลืมคำพูดนาย และจะอยู่ข้างๆฉันตลอดไปใช่มั้ย”


วอนอูพยักหน้าอีกครั้ง


มินกยูดึงอีกฝ่ายมากอดทันที “ถ้างั้นได้โปรดอยู่กับฉัน และอย่าจากไปไหน…ได้มั้ย”


วอนอูพยักหน้ารัวๆ เขาไม่สนสายตาคนอื่นที่มองมาทางเขา เขาไม่สนใจว่ามินกยูจะพูดจริงหรือไม่ แต่เขารู้แค่ว่าเขาได้บอกความจริงที่มีแก่มินกยูทั้งหมดแล้ว



…………




รถแล่นออกจากบ้านทรงเกาหลีโบราณด้วยความเงียบ มินกยูบอกว่าจะไปส่งเขาเอง และให้อูจีไปส่งจองฮันก็พอ


วอนอูที่นั่งรถได้พักใหญ่ก็รู้ตัวว่าสามัญสำนึกของเขาเริ่มกลับมา


…เจริญจริงๆ จอน วอนอู มีความรักทั้งที ดันมีกับหัวหน้าแก๊งมาเฟีย แถมสารภาพรักอย่างเล่นใหญ่ ถึงขนาดบอกต่อหน้าลูกน้องเขาเกือบๆร้อยคน


วอนอูเหลือบตามองมินกยูที่นั่งเงียบอยู่ในรถ เขารู้สึกมองหน้ามินกยูไม่ติด แต่มินกยูคงพอเดาได้ มาเฟียหนุ่มทำตัวเป็นธรรมชาติและไม่เข้าใกล้จนวอนอูไม่ชิน...แต่ยังคงไม่ปล่อยมือของพวกเขาสองคนที่กุมกันอยู่


วอนอูก็ไม่กล้าขยับ เขากุมมืออีกฝ่ายไว้หลวมๆ ต่างจากมินกยูที่จับมือวอนอูไว้แน่นราวกับกลัวเขากระโดดรถหนีออกไป


มินกยูไม่พูดอะไรมาก นอกจากให้เล่าตั้งแต่ต้นว่าเรื่องเป็นไงมาไง มินกยูทำตัวปกติ คงมีแต่วอนอูที่ทำตัวไม่ปกติ จนยุนกิที่ขับรถแอบหลุดขำกับการพูดติดๆขัดๆของวอนอู


“งั้นพรุ่งนี้เจอกันแปดโมง เดี๋ยวมารับ”มินกยูพูด


สมองอันว่างเปล่าของวอนอูไม่รับรู้อะไรแล้ว นอกจากพยักหน้าและเปิดประตูลงจากรถ ก่อนที่วอนอูจะปิดประตู มินกยูก็รั้งวอนอูไว้อีกครั้ง


“ฝันดีนะ” เสียงทุ้มเบาพร้อมยิ้มด้วยรอยยิ้มที่วอนอูตั้งชื่อให้แล้วว่าเป็นรอยยิ้มจิ้งจอกเจ้าเล่ห์


วอนอูเม้มปาก “อือ ฝันดี”


วอนอูเดินเข้าคอนโดไปอย่างรวดเร็ว


เขาทุบหัวตัวเองซ้ำๆระหว่างขึ้นลิฟต์


…ให้ตายเหอะ จอน วอนอูคนแสนแมน ผู้ฟันผู้หญิงไม่ซ้ำ และรุกตลอดกาล(ไม่รวมรับครั้งหนึ่งเพราะมันนานแล้ว) เวลาเสียท่า ทำไมไปไม่เป็นขนาดนี่ เสียชื่อหมด!!!

    #ใจความมินวอน


TALK.
-ขอประกาศเรื่องสำคัญ2เรื่องนะคะ
1.ไรต์กำลังจะเปิดเทอมค่ะ และก็เอาตรงๆไรต์เรียนหวังเกียรตินิยมจริงๆค่ะ งื้ออออ
 ดังนั้นไรต์จะทุ่มเทเวลาให้เรียนเยอะที่สุด อาจจะเเต่งฟิคน้อยลงนะคะ 
แต่จะพยายามแต่งให้ได้เดือนละครั้งนะคะ
2.ไรต์เปิดเรื่องใหม่ (THE GRIEF)มันดูขัดแย้งกับข้อ1.เนอะ555
แต่ไรต์แค่อยากทำแนวนั้นดู เลยเปิดเลย เวลาจะมีมั้ยไม่สน555
ฝากด้วยนะคะ^^
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจนะคะ รักผู้อ่านทุกคนเลยนะคะ>///< 
ช่วยรอไรต์คนนี้ด้วยนะคะ และขอโทษทีให้รอนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ปล.ไรต์ไม่ทิ้งแน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ><
LIONCHUU.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

351 ความคิดเห็น

  1. #310 레이-SBG (@raynarak5) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 01:14

    สารภาพรักยัไงให้ไม่มีคำว่ารัก ฮืออออออออออ

    #310
    0
  2. #289 เรียลมายด์ (@mild_pcy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:57
    ชอบอะไรแบบนี้มาก ไมมีคำว่ารักแต่รับรู้ว่ารัก
    #289
    0
  3. #275 MinorA (@aun-aom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:55
    งุ้ยยยย มีเรื่องหนักๆแต่เค้าก็สารภาพรักกันแล้ววว ฟินนรน สู้ลูกๆ!
    #275
    0
  4. #254 moomiim (@moomiim) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:21
    คำสารภาพที่ไม่มีคำว่ารัก แต่ให้ความรู้สึกลึกซึ้งมาก
    #254
    0
  5. วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 09:21
    สู้ๆนะคะไรต์ เป็นกำลังใจให้
    #117
    0
  6. #112 fernkanokwan (@fernkanokwan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 09:03
    วอนอูคีพลุคไม่ทันแล้ว ฮื่อเขินเลย ;///; / สู้ๆนะคะไรท์ นานๆมาก็ได้แค่ไม่ทิ้งเรื่องนี้ก็พอแล้วค่า
    #112
    0
  7. #110 678776 (@678776) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 15:04
    รอนะคะ เป็นกำลังใจค่ะ//ชอบนิยายเรื่องนี้มากค่ะ&#10084;&#10084;
    #110
    0
  8. #109 jimmychoo (@jimmychoo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 04:59
    อ่านแล้วเขินมากค่ะ เค้าสารภาพรักกันแล้ว รอต่อไปค่ะว่าจะเป็นยังไง สนุกมากเลยค่ะ เรียนสู้ๆนะคะ
    #109
    0
  9. #108 0622083807 (@0622083807) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 17:59
    ยังไงก็รอนะคะะะ
    #108
    0
  10. #107 bunyanut0802 (@bunyanut0802) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 16:52

    ห้ามทิ้งนิยายเรื่องนี้น่าสนุกมากๆๆๆๆๆเลย

    #107
    0
  11. #106 :!M: (@f0bm) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 11:33
    เพิ่งมาอ่านเรื่องนี้จบภายในไม่ถึงสองชั่วโมง ชอบภาษามากกกกก รีบมาต่อนะค๊าTT
    #106
    0
  12. #104 Pu~Yunho^^ (@-chompu-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:49
    เขินแทนวอนอู อยู่ๆไปบอกรักกลางลูกน้องเขาขนาดนั้น นูลูกกกก
    #104
    0
  13. #103 MY-MAi20 (@MY-MAi20) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:10
    รักมาเฟียบอกรักแบบมาเฟีย><
    #103
    0
  14. #102 Nokyuung97 (@Nokyuung19) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 01:20
    บอกรักได้แบบมาเฟียมากเลยวอนอู 555555กรี๊ดดดดดเขินๆๆๆแทนเลยๆๆๆ มาต่ออีกนะคะๆๆรอคะๆๆๆ
    #102
    0
  15. #101 MW-17 (@MW-17) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 22:59
    วิธีบอกรักฉบับมาเฟีย///
    #101
    0
  16. #100 NoonCharunda (@NoonCharunda) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 22:28
    แงงงงง สนุกมากค่ะะะ เขินมากตอนนี้แบบบบ กรี๊ดดดดดด// เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์
    #100
    0
  17. #99 n_16 (@n_16) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 22:26
    มาไม่ต้องบ่อยแต่อย่าทิ้งนิยายเรื่องนี้นะค่ะชอบมากๆๆๆเลยค่ะ
    #99
    0