อนุตัวร้าย [สำนักพิมพ์เฟยฮุ่ย]

  • 400% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 684,788 Views

  • 3,951 Comments

  • 12,433 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,038

    Overall
    684,788

ตอนที่ 4 : บทที่ 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1729 ครั้ง
    23 ม.ค. 62

                

บทที่ 2/2

                        กลับมาสู่ช่วงหมาลอบเข้าถ้ำเสือ !

                  ลู่เอินลอบเดินเข้าไปหน้าเรือนทันทีที่พ่อบ้านจงและซิ่วหลินเดินไปลับสายตา

                              แอดดดดด

                     เสียงเปิดประตูไม่ต่างกับเอฟเฟกต์หนังสยองฝันเลยสักนิด ลู่เอินก้าวเข้าไปในเรือนและพยายามปิดประตูให้เบาที่สุด 

                 มันมืดมากกก!!  หากไม่รู้ว่านี้คือเรือนของพี่เหอ นางคงคิดว่านี้คือบ้านที่เขาใช้ถ่ายทำหนังสยองฝันแน่ๆ

                                  ปึก !!

                “ซี้ด .....” ความเจ็บหน้าแข้งครั้งนี้เกิดจากการเดินเตะโต๊ะแบบโง่ ๆ   โง่จริง ๆ นางยอมรับ

                    หน้าแข้งของนางถูกเจ้าโต๊ะเตี้ยประทุษร้าย !!

                 “โต๊ะบ้าไม่รู้จักหลบ”ถึงแม้จะเตะเองแต่ก็โทษให้เป็นความผิดโต๊ะซะเลย แต่มันเจ็บจริงๆนะ นางไม่ยอมถอยหรอก เข้ามาครึ่งนึงแล้ว นางต้องไปต่อ....ไปที่ไหนต่อนะหรือ ก็ห้องนอนพี่เหอไง

                   นางไม่ได้ไปถอดผ้ารอพี่เหอกลับมานะ...นางคิดว่าระหว่างอยู่ตรงนี้กับห้องนอนพี่เหอ โอกาสที่จะถูกจับโยนออกไปตรงนี้ดูเสี่ยงกว่า นางต้องเข้าไปในห้องนอนพี่เหออย่างไรเสียก็ปลอดภัยกว่า [?]

                   ตรรกะอะไรอย่าถามนางเลยเพราะนางเองก็ตอบไม่ได้ แต่นางอยากให้การพบกันครั้งแรกของนางกับพี่เหอเป็นเรื่องตื่นเต้น

                   ผ่านไป 1 เค่อ [15 นาที]    

                       สำเร็จ !!!!

                นางลากขาเข้ามาในห้องนอนพี่เหอได้แล้วและตอนนี้นางกำลังนั่งแหมะหลบอยู่หลังฉากกั้น แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้นางกำลังมีปัญหา

                                พี่ ......

                นั้นไง ญาติผู้น้องของนางนามว่า ยุง นับสิบตัวกำลังร่วมด้วยช่วยกันเจาะเลือดนาง เพื่อประทังชีวิต

                   อา  นางรู้สึกได้บุญ

                        แปะ    แปะ    แปะ   แปะ

                  ญาติผู้น้องของนางนับได้ราวๆ 4 ตัวร่วงหล่นจากแขนซ้ายนางตกสู่พื้นอย่างอเนจอนาถ...ฮึ่ม นางเป็นคนดีแต่นางลืมบอกไป อย่ากัดนางเจ็บ ยังอีก 4 ตัวบนแขนขวา

                                                แอด !

                เสียงเปิดประตูทำให้ลู่เอินละความสนใจจากยุงที่กำลังดื่มกินเลือดของนางอย่างเอร็ดอร่อยมาจดจ่อกับเสียงพูดคุยของบุคคลที่เดินเข้ามาแทน

                 “นายท่าน !”เสียงตื่นตกใจนี้ย่อมไม่ใช่พี่เหอ เพราะในเรือนนี้พี่เหอนางใหญ่สุดไม่มีทางเรียกใครว่านายท่าน

                “ เดี่ยวข้าจัดการเอง”นี่แหละ ทูนหัวของบ่าว ทุ้มนุ่มหู ละมุน .... พี่เหอของนางแน่นอน

                “ขอรับ” แค่เนี้ย ! คือนางอยากรู้ เขาคุยอะไรกัน ?

                                 ตึก  ตึก  ตึก 

                  เสียงเท้าที่ลงจังหวะสม่ำเสมอไม่เร่งรีบนั้นทำนางเหงื่อซึมไม่ทราบสาเหตุ คงเพราะอากาศในนี้มันร้อน

                                  ตึก  ตึก

                  นางขอตัวกลับเรือนตอนนี้ทันหรือไม่ มันอึดอัดและอยากจะวาร์ปหายตัวไปซะเดี๋ยวนี้

                                  ตึก  ตึก  ตึก

                พี่เหอ ท่านจะเดินหยุดเดินหยุดเช่นนี้ สงสารหัวใจข้าบ้างเถิด

                                                ตึก  ตึก 

                เสียงเท้าที่ใกล้เข้าทำให้ลู่เอินเกร็งตัว คาดว่าอีกไม่เกินสองก้าวพี่เหอคงมาถึงนาง

                                                   ตึก !!

                           ข้าคิดถึง ซิ่วหลิน

                                                พรึบ   ชิ่ง !

                    ลู่เอินมองดาบที่จรดปลายคอของนางแข็งค้าง...ดาบ ชีวิตนี้นางไม่เคยเห็นดาบระยะประชิดเช่นนี้มาก่อน ระยะที่ว่า หากขยับเพียงนิดหัวของนางคงหลุดจากบ่าได้ ดาบ...นี่คือดาบ พลันน้ำใสๆก็คลอหน่วยตาอย่างไม่อาจห้าม จะห้ามได้เหรอ กลัวเหมือนกันนะ

                 นี่คงเป็นเรื่องตื่นเต้นของการพบกันครั้งแรกของนางกับพี่เหอ.....

                 “เจ้า...... !”

            “ฮึก ท่านเป็นสามีที่ชื่นชอบการทรมานภรรยาหรือเจ้าคะ ฮือ...”พูดได้เท่านั้นน้ำตาก็ไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก

                จิ้นเหอมองร่างบอบบางของอนุของเขาที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้นอย่างเอาเป็นเอาตายตรงหน้า เขาไม่รู้จะสงสารหรือหัวเราะขบขันนางดี ดวงตาที่เคยหวานหยดย่อยยามเจอหน้าเขาบัดนี้คลอด้วยหยาดน้ำตา แก้มนวลเปรอะเปรื้อนธารน้ำตา เรียวปากที่เคยเอื้อนเอ่ยคำหวานให้เขาเคลิบเคลิ้มบัดนี้อ้ากว้างเปล่งเสียงร่ำไห้ออกมาแทน จมูกโด่งรั้นขึ้นสีแดงจัด มือเรียวสองข้างต่างช่วยกันปาดหยาดน้ำตาแต่ยิ่งปาดมันก็ยิ่งไหล สาบานได้เขาไม่เคยเห็นสตรีนางใดร้องไห้ได้น่าขบขันเช่นนางมาก่อน

                 “ฮึก ดะ....ดาบ อึก ที่...คอ ฮือ”ชายหนุ่มชะงักวูบเมื่อสบดวงตาแสนหวานที่เอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาของนาง

                เหมือนลู่เอินไม่ใช่ลู่เอิน เขาสะบัดหัวไล่ความคิดแปลก ๆ ออกไป

            “หืม ดาบทำไมหรือ” เขาไม่รู้ว่านางกำลังเล่นอันใด แต่เอาเถิด เมื่อนางอยากเล่นเขาก็จะเล่นเป็นเพื่อน

                “เอามัน...ฮึก....ออกไป”   

                 “หากข้าไม่เอาออกเล่า”

                 “ข้าก็จะ...จะร้อง ฮือ.....” จิ้นเหอหลุดยิ้มกับคำตอบของนาง  เขากำลังรู้สึกว่า...สนุก

                 “น้ำตาเจ้ามิใช่น้ำตาข้า” 

                 “ท่านเป็นสามีที่ใจร้ายที่สุด ฮึก”

                 “เจ้าก็เป็นภรรยาที่น่าตีที่สุดเช่นกัน”

                “ฮึก ข้าน่าตีตรงไหน ท่านนั้นแหละ ฮึก...ใจร้าย”

                 “เจ้าน่าตีตรงที่ ริอาจอยากเป็นโจรลอบเข้ามาในเรือนของข้าอย่างไรเล่า”

                 “เพราะท่าน ฮึก ท่านใจร้ายไม่ให้ข้าเข้าพบ”

                 “เป็นเจ้าที่ทำผิดไม่ยอมสำนึก”

                “ฮึก...ผิดอันใด ข้าทำอันใดผิด ท่านนั้นแหละใจร้าย”จิ้นเหอมองแววตาดื้อรั้นไม่ยอมคนของร่างบอบบางตรงหน้าแล้วพลันแปลกใจ

                  ตั้งแต่เมื่อใดกันที่นางกล้าโต้เถียงกันทั้งยังกล้ากล่าวโทษเขาแล้วแสดงท่าทีดื้อรั้นใส่เขา เหตุใดเขารู้สึกราวกับว่า...นางไม่ใช่ลู่เอิน

                ชายหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระออกจากสมอง เขาคงเหนื่อยเลอะเลือนไป ลู่เอินยังคงเป็นลู่เอิน เขาชักดาบกลับเข้าฝัก เห็นนางถอนหายใจยกมือปาดน้ำตาบนแก้มออก

                “เจ้าจะนั่งอยู่ตรงนี้”จิ้นเหอเลิกคิ้ว

                  ........” เขามองร่างบางที่กอดอกเชิดหน้าเบ้ปากมองหน้าเขาราวกับไม่สนใจคำถามของเขา พลันคิ้วหนาก็ขมวดเป็นปมแน่น

                        เมื่อใดกันที่นางกล้าทำท่าทางเช่นนี้กับเขา ?

                  “ตามใจเจ้า” ว่าแล้วเขาก็หมุนตัว

                 “เดี่ยวเจ้าค่ะ”เขาปลายตามองร่างบางด้านล่าง

                 “คือ...ข้าลุกไม่ไหวเจ้าค่ะ”

                 “เหตุใด”ชายหนุ่มขมวดคิ้ว นางจะเล่นอะไรอีก

                 “ตอนเข้ามาข้าเดินชนโต๊ะ เจ็บขาเจ้าคะ”จิ้นเหอหรี่ตาจ้องมองหญิงสาวราวกับจับผิด ครั้นไม่เห็นพิรุธใดก็ถามต่อ

                  “แล้ว....”

                 “ท่านต้องช่วยพยุงข้าสิเจ้าคะ”

                 “หากข้าไม่ช่วยเล่า”จิ้นเหอเลิกคิ้วถามส่งรอยยิ้มยียวนให้นาง หากเขาตาไม่ฝาดเขาเห็นนางส่งสายตาตัดพ้อต่อว่ามาให้เขา

                 “ท่านก็เป็นบุรุษใจร้าย”ชายหนุ่มมองดูดวงหน้าที่เชิดขึ้น นางกล้าเปลี่ยนเรียกเขาจาก 'สามี' เป็น 'บุรุษ' เขาอยากบีบจมูกโด่งรั้นนั้นนัก!

                จิ้นเหอสาวเท้าเข้าไปหาร่างบางทำให้นางผงะแทบหงายหลัง ชายหนุ่มกระตุกยิ้มโน้มตัวโอบอุ้มร่างเล็กจนร่างบางของนางตกอยู่ในวงแขน ความใกล้ชิดเช่นนี้เขาได้กลิ่นหอมจากร่างบาง

                “ซุ่มซ่าม”เขามองเสี้ยวหน้าที่ขึ้นสีของร่างบางในวงแขน

                ....”เห็นนางไม่ตอบโต้เขาก็กระชับวงแขน

                “น่าเวทนา”

                “ท่านว่าใคร”เขากระตุกยิ้มพึงพอใจเมื่อร่างบางในอ้อมแขนหันมาจ้องหน้าเขา

                “ย่อมเป็นเจ้า “

                 .....”นางหายใจฟึดฟัดไม่พอใจแล้วเสหน้าไปทางอื่นไม่มองหน้าเขา

                    ชายหนุ่มต้องพยายามอย่างหนักเพื่อจะไม่หัวเราะหน้าตาบูดบึ้งของนางในตอนนี้

                                   เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าอยู่กับนางแล้วสนุก !

                ลู่เอินเองก็ต้องพยายามอย่างหนักเช่นกัน นางพยายามที่จะกุมมือทั้งสองข้างของนางให้อยู่นิ่งๆ ไม่ไปข่วนหน้าหล่อๆของบุรุษที่นางเชิดชูยกเขาขึ้นเหนือบุรุษอื่น บุรุษร้ายกาจ ! นางรึอุตส่าห์เป็นแฟนคลับตัวยงของเขา พอมาเจอเขาตัวเป็น ๆนางแทบจะตะกุยหน้าเขาให้ยับ มีอย่างที่ไหนกันเจอกันครั้งแรกก็เอาดาบมาทักทายนางแล้ว

                เอ่อ ถึงแม้นางจะลอบเข้ามาในเรือนเขาเองก็เถอะ ความผิดยังนับได้ว่ารับไปคนละครึ่ง

                แต่เขาก็ไม่ควรยกดาบมาพาดคอนางเช่นนี้นี่ ยังจะมีวาจาร้ายกาจที่เขาเอื้อนเอ่ยกับนางอีก นางเคยชื่นชอบวาจาอันร้ายกาจของเขายามเขาพูดกับแม่นางเอก จริง ๆ นางคิดว่าเขาจะพูดวาจายียวนชวนตีหัวกับแม่นางเอกแค่ผู้เดียว ไม่ได้คิดว่านางจะมีโอกาสได้รับฟังวาจาร้ายกาจนี้ด้วย ตอนนี้นางเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเขาถึงได้รับบทเป็นตัวร้าย 

                  ก็..เพราะวาจาร้ายกาจของเขานั้นไง !

                  เอาเถอะ ถึงแม้เขาจะปากร้ายแต่เขาก็ใจดีอยู่นา......เห็นแก่อกอุ่นๆที่นางซบอยู่ นางให้อภัยเขาได้

                จิ้นเหอพาร่างบอบบางในอ้อมแขนมาถึงเตียงแล้วเขาจ้องมองร่างบางที่หลับตาพริ้มซบอกของเขาอยู่อย่างขบขัน 

                      หน้านางในตอนนี้ช่างน่ากลั้นแกล้งนัก!!

                “อยากอยู่กับข้าหรือ”จิ้นเหอก้มลงกระซิบข้างหูนาง

                 “อือ”นางพยกหัวรับพร้อมกับยิ้มสดใสที่เขาไม่เคยได้เห็น จิ้นเหอมองรอยยิ้มพิมพ์ใจอย่างแปลกใจ ทว่าอารมณ์อยากกลั้นแกล้งมันมีเหนือกว่า

                “คิดถึงข้าหรือ”

                  “อือ”หญิงสาวพยักหน้ารับ ใบหน้างามคล้ายไร้สติ

                  “จะไม่ลงหรือ”

                  “อือ”

                  “แต่ข้าหนัก !”

                  “ว้าย !”ร่างบางในอ้อมแขนลืมตาโพลงดีดตัวออกห่างจากเขาทำให้.....ลู่เอินพลัดตกจากอ้อมแขนแกร่งของชายหนุ่ม ซึ่งไม่แน่อาจเพราะเขาเป็นคนตั้งใจปล่อยลง

                                     พลั่ก !

                 นางหล่นกระแทกเตียง ! สีหน้าของนางแสดงถึงความเจ็บปวดจนเขารู้สึกสงสาร

                 เมื่อใดกันที่เขานึกสงสารนาง! จิ้นเหอขมวดคิ้วกับความคิดของตนเอง แต่ก่อนแต่ไรสตรีนางนี้ไม่สามารถทำให้เขารู้สึกอันใดได้เลยแม้เพียงน้อย

                 ลู่เอินลูบคลำก้นงอนงามของนางแล้วหน้างอ  เจ็บ !!! น้ำตาแทบไหล เหตุใดวันนี้จึงต้องมีเหตุให้นางต้องเจ็บกายเช่นนี้ได้กัน หรือเพราะเขา...ใช่ต้องเป็นเขา

                  “ท่าน !”ลู่เอินมองหน้าตัวต้นเหตุแห่งความเจ็บปวดของนางอย่างเอาเรื่อง

                  “หืม”คืออะไร? เขาทำหน้ามึน ไม่รู้ว่าเขาทำให้นางตกมาเจ็บนั่นนะ หน้าหนาเกินไปแล้ว ลู่เอินมองใบหน้าลอยไปลอยมาของจิ้นเหอแล้วเข่นเขี้ยว

                     นางขอถอนคำพูด นางไม่ให้อภัยเขาแล้ว!

                  “หึหึ”จิ้นเหอหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นสีหน้าราวกับจะฆ่าคนได้ของหญิงสาว

                   “ท่านแกล้งข้า”ลู่เอินเม้มปากแน่นจ้องชายหนุ่มเขม็ง ไม่อยากจะเชื่อบุรุษที่มีใบหน้าหล่อเหลาเช่นเขาจะมีจิตใจดำมืดไม่มีสำนึกแม้เพียงจะขอโทษสักคำ

                  “เป็นเจ้าที่ดิ้นพรวดพราดจนตกไป”จิ้นเหอกอดอกมองร่างบางบนเตียงอย่างสำรวจ มองอย่างไรท่าที คำพูดของนางไม่เหมือนนางคนเดิมเอาเสียเลย

                   ......”เมื่อครุ่นคิดตามคำพูดของจิ้นเหอลู่เอินจึงต้องยอมรับว่านางเองที่เป็นฝ่ายดิ้นรนจนตกลงไปแม้อยากจะเถียงต่อ แต่ด้วยรู้ดีว่าเป็นนางที่ผิดก็จำใจเงียบ

                ทั้งนี้นางเพิ่งนึกได้ว่าในยุคนี้ไม่ได้มิสิทธิเสรีภาพที่เท่าเทียมกันระหว่างบุรุษและสตรีโต้เถียงไปนางก็ผิด แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะโต้เถียง นี้คือนิสัยอย่างหนึ่งของนาง หากนางไม่ผิดนางไม่ยอมรับผิดเด็ดขาด และนางยังเพิ่งสำเนียกตัวเองว่าบัดนี้ นางเป็นเพียงอนุภรรยาของเขา หากเถียงไปเถียงมาเกิดเขาโกรธขึ้นมา ทีนี้ละ แม้แต่ที่ซุกหัวนอนนางคงจะไม่มี ด้วยเหตุนี้หากยอมรับได้จึงต้องยอมรับไป

                  “เป็นข้าที่ผิดเองเจ้าค่ะ”จิ้นเหอหรี่ตามองร่างบางที่ยอมรับว่าตนเองผิดทั้งๆที่เมื่อครู่ยังเถียงเขาเอาเป็นเอาตายอยู่แท้ๆ

                  .......”เขาเลือกที่จะเงียบเพื่อรอดูว่านางจะทำสิ่งใดต่อ

                “ข้าขออภัยเจ้าค่ะ”ร่างบางก้มหัวราวกับสำนึกผิด แต่จิ้นเหอที่สังเกตนางมาตั้งแต่ต้นกลับเห็นปากบางของนางขมุบขมิบ....เดาได้ไม่ยากว่า

               นางกำลังก่นด่าเขา ! เรียวปากบางที่พูดบางสิ่งที่ไม่สามารถจะได้ยิน ร้ายนักเชียว

                “หืม พูดอีกครั้งสิ”

                “ข้าขออภัยเจ้าค่ะท่านพี่”ชายหนุ่มชะงักเมื่อร่างบางเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาออดอ้อน ....

                 เขาเคยเห็นแววตาออดอ้อนของนางแต่เขากลับคิดว่าครั้งนี้กลับน่ามองกว่าทุกครั้งและอยากให้นางออดอ้อนเขาด้วยสายตาเช่นนี้อีก

                “อืม “จิ้นเหอละสายตาจากใบหน้าของลู่เอินลงมามองขาของนางแทน เขาสังเกตเห็นรอยเขียวช้ำบนขาขวาของนาง คงเจ็บไม่น้อย มือเขาแตะบริเวณรอยช้ำ

                รอยช้ำดังกล่าวแลดูน่ากลัวเมื่ออยู่บนผิวกายของนาง

                 “เจ็บมากหรือ”ลู่เอินฟังคำถามของชายหนุ่มแล้วใจสั่น...เสียงของเขาช่างอบอุ่นยิ่งนัก

                ไม่สั่นได้ไง ก็นี่คำพูดแรกที่เขาไม่ยียวนใส่นางนี่

                  “มะ...ไม่มากเจ้าค่ะ”ลู่เอินตอบเสียงสั่นๆ

                ลู่เอินลอบมองหน้าของจิ้นเหอ.....เวลาที่เขาพูดดีๆแล้วเขาดูมีเสน่ห์กว่าพูดยียวนเสียอีก ดูแล้วหากนางเป็นนักเขียนนิยายนางคงต้องยกบทพระเอกให้เขาโดยไม่ต้องคิดเชียว เขาไม่น่าเป็นตัวร้ายเลย

                 ดีแล้ว ทีหลังอย่าริอาจอยากเป็นโจรอีกเล่า”ลู่เอินมองหน้าตายียวนของเขาแล้วอยากกัดลิ้นตาย !!  

                เขาสมควรเป็นตัวร้ายแล้ว เป็นเขาจะดีที่สุด ........ 

                นางจะไม่มีวันให้อภัยเขาในเรื่องของวันนี้แน่นอน ให้ตายอย่างไรก็ไม่มีทาง ความเจ็บปวดในวันนี้ตัวร้ายเช่นจิ้นเหอจะต้องชดใช้ ไม่มีข้อโต้แย้ง แม้จะคิดแค้นเคืองอย่างไรในตอนนี้นางก็ไม่สามารถทำสิ่งใดได้

                รอเถิดอีกไม่นานนางจะเอาคืน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.729K ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #3859 TheLastManStanding137 (@punjabra) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 19:46
    อนุสู้!!!
    คำว่า ‘บุณ’ ค่ะตรง ‘บุญคุณ’ ค่ะ
    #3859
    0
  2. #3742 ohjesus (@rhmourwa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 13:04
    555555555คุณอนุทำไงดีล่ะทีนี้
    #3742
    1
    • #3742-1 linglin2 (@Linglin) (จากตอนที่ 4)
      31 ธันวาคม 2561 / 13:10

      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ
      #3742-1
  3. #3715 LavaCreamcheeses (@LavaCreamcheeses) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 14:39
    คำว่า น่ะคะ ของไรต์ผิดค่ะ
    #3715
    0
  4. #3661 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 21:53
    ใจง่ายแท้พี่เหอ
    #3661
    0
  5. #3482 Wan Chan (@wan-chan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 02:44
    หมั่นไส้นางเอกค่า
    #3482
    0
  6. #3339 Kh-Life (@Kh-Life) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 16:16
    พี่เหอน่าสนใจนะ แต่ทำไมตาถั่วรักนางเอกได้ปวดหัวครับ ไร้สามารยาท=น่าสนใจ......
    #3339
    1
    • #3339-1 VimletKir (@VimletKir) (จากตอนที่ 4)
      16 ธันวาคม 2561 / 19:03
      5555 ชอบความเห็นนี้ นางดูไร้มารยาทมากกว่าจริงๆนะ

      😂😂
      #3339-1
  7. #3124 Aonprpat (@Aonprpat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 20:54
    น่าเอ็นดูเหรออออ~
    #3124
    0
  8. #3118 PSDA_503 (@janpornsuda) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 08:01

    เหมยอี้ผู้มีสกิลนางเอกเมกระบุง

    #3118
    0
  9. วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 20:51
    ไร้มารยาทมากยัยชุดเหลืองงง
    #3100
    1
  10. #3078 Engsuda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 08:02

    โรงเตั๊ยมใช้ไม้ตรีค่ะ​ โรงเตั๊ยม​ ต​ ​เป็นอักษร​กลางผันได้ครบ​ ​5​ ​เสียง

    #3078
    0
  11. #3066 Fa_konpeki (@fa_konpeki) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 00:03

    ตรงสุดท้ายเลยค่ะ ย่อมได้เจ้าคะ ต้องเปลี่ยนจากคะเป็นค่ะ แล้วก็ น่ะต้องเขียนนะ นะคะ ส่วนจะออกเสียงนะแบบลากยาวๆ ต้องเขียน น้าาาา ไม่ใช่น่าาาาา ค่ะ

    #3066
    0
  12. #3060 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 22:09

    อย่าพึ่งไปเอ็นดูใครแบบนี้สิพี่จิ้น ยัยชุดเหลืองนี่นางเอกใช่มะ? ปากกล้าจริงเชียวคนเค้ามีน้ำใจช่วยเหลือ ไร้มารยาท!!!!

    #3060
    0
  13. #3034 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 14:30
    ไรท์ก็ยังไม่แก้คำผิดอยู่ดี
    #3034
    0
  14. #3008 differ21 (@differ21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 19:48

    ขอยาดลำไยนางเอกได้ไหมคะ????

    #3008
    1
    • #3008-1 linglin2 (@Linglin) (จากตอนที่ 4)
      8 ธันวาคม 2561 / 19:50
      อนุญาตค่ะ
      #3008-1
  15. #2971 Horizon_right (@Horizon_right) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 10:21
    พี่เหอ ท่าทางพี่จะชอบคนแปลก... มีพิมพ์หลงใหลผิดเน้ออ แต่โดยรวมดี ชอบๆ อยากรู้แล้วลู่เอินจะช่วยพี่เหอยังไง
    #2971
    0
  16. วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 23:04
    มีบางคำที่ผิดนะคะ ส่วนใหญ่มันจะสระหายอะไรประมาณนี้ แต่ถ้าพิมพ์ในโทรศัพท์ก็เข้าใจได้ค่ะ เราเขียนนิยายเหมือนกัน เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆนะคะ
    #2704
    0
  17. #2606 Meenllamo (@Meenllamo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 14:09
    บางคนก็วิจารณ์งานไรท์อย่างกับไรท์ไปทำอะไรให้ วิจารณ์อย่างมีขอบเขตน่าจะดีกว่านะคะ
    #2606
    0
  18. #2549 Millez (@sora-kaze) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 12:56
    หูยย นี่นางเอกจริงเหรอ สะบัดสะบิ้งเล่นตัวมากกก ไม่มีความสำนึกบุญคุณใด ๆ ทั้งสิ้น 5555555 //คำว่า คะ ค่ะ ผิดค่อนข้างเยอะนะคะ ถ้ามีการแก้ไข น่าจะทำให้นิยายน่าอ่านขึ้นเยอะมาก ๆค่ะ ^^
    #2549
    1
    • #2549-1 linglin2 (@Linglin) (จากตอนที่ 4)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 14:34
      ขอบคุณค่ะ จะนำมาปรับปรุงแก้ไขนะคะ
      #2549-1
  19. #2529 kulchari (@kulchari) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 19:32
    เขาเขียนให้อ่านก็ดีแล้ว สะกดผิดก็ด่าแรงเกิน ไรท์ใจเย็นมากเลย
    #2529
    2
    • #2529-1 phennitsa (@phennitsa) (จากตอนที่ 4)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 00:24
      ช่ายยยย
      #2529-1
    • #2529-2 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 4)
      4 ธันวาคม 2561 / 14:17
      อ้ะ อิพี่เหอดันชมชอบมนะษย์สายแบ๊วน่ารำคาญไปอีก ยากแล้วยัยอนุ
      #2529-2
  20. #2503 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 14:11
    อ่านแล้วหงุดหงิดเหลือเกิน กับคำว่า โรงเตี้ยม ???? What!? ที่สะกดผิด จะมองข้ามมันไปก็ไม่ได้ เพราะมีเยอะเหลือเกิน แทบจะทุกบรรทัด 😫 ว่าจะทดลองอ่านเรื่องใหม่เสียหน่อย นักเขียนสมัยนี้นี่ยังไง อ่านกี่เรื่องกี่เรื่องก็สะกดคำผิด ตอนเด็กไม่ได้เรียนผันวรรณยุกต์หรอ?
    #2503
    2
    • #2503-1 linglin2 (@Linglin) (จากตอนที่ 4)
      29 พฤศจิกายน 2561 / 14:32
      ขออภัยค่ะ แล้วจะแก้ไขให้นะคะ ขอบคุณค่ะ
      #2503-1
    • #2503-2 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 4)
      29 พฤศจิกายน 2561 / 22:02
      แก้ ดุรณี เป็นดรุณี ด้วยนะคะ
      #2503-2
  21. #2502 \\^o^// miNi_Mint \\^o^// (@ni_mint) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 13:45
    โรงเตี๊ยม นะคะ ต้องไม้ตรี ออกเสียงตรี ถ้าไม้โทจะออกเสียงเหมือนคำว่า เต้า กลายเป็นโรงเตี้ยม เป็นเต่าคลานต้วมเตี้ยม
    #2502
    0
  22. #2453 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 21:06

    พี่เหออย่าหลงนางเอกนะ

    #2453
    0
  23. #2268 lady-zeara (@lady-fair) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 00:36
    ดรุณีมั้ยคะ ไม่น่าใช่ดุรณีนะ
    #2268
    0
  24. #2242 ตามอ่าน (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 19:54

    นางเอก นิยามเอิ่มมม อวดดี เหมาะมากๆค่ะ=="

    #2242
    0
  25. #2237 Sahunna (@Sahunna) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 18:58
    แง้้้้้้ พี่จ๋าาาาาา
    #2237
    0