เคียงใจนาง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,846 Views

  • 30 Comments

  • 321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    9

    Overall
    7,846

ตอนที่ 2 : ตัวแทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    8 ก.พ. 60






   มืด!! รอบกายของมิรันดามีเพียงหมอกควันจนทำให้การมองเห็นของเธอไม่ต่างจากสายตาคุณยายวัย 70 เลยทีเดียว
   ที่นี่คือที่ไหน?? 
   นรกหรือสวรรค์ละ??
 และอีกหลายคำถามที่อยู่ในหัวของเธอ
มิรันดามองรอบกายอย่างงงงวย 
 "ฮึก ฮึก ฮือ" เสียงร้องไห้ดังอยู่ข้างหูของเธอแต่เมื่อมองไปทางไหนก็ไม่เห็นว่าจะมีใคร
"ใครนะ?"มิรันดาตะโกนถาม
 "ฮึก ฮือ"เสียงนั้นยังคงไม่จางหาย
"ฉันถามว่าใครนะ ไม่ได้ยินรึไง"
 
 "ข้าอยากฝากให้เจ้าดูแลเขาให้ดี"เสียงหวานไร้เจ้าของเสียงล่องลอยกลับมา
"ฝากฉัน ใครละ?"มิรันดาตะโกนถามกลับไป
 "ไม่สำคัญว่าเขาเป็นใครเมื่อเจ้าไปยังที่แห่งนั้นเจ้าก็รู้เอง"
"ฉันไม่ใช่อับดุลนะที่จะรู้เรื่องที่เธอพูดเนี้ย"มิรันดาตอบกลับอย่างหัวเสีย
 "ข้ามิได้ทำร้ายใคร ข้ามิได้ฆ่าใคร"เสียงหวานยังคงล่องลอยมาเรื่อยๆ
"..........."เป็นมิรันดาเองที่หยุดพูดและตั้งใจฟัง
 "ฮึก ข้ารักเขา ข้าอยากให้เขารัก ข้าอยากเป็นคนที่เขาห่วง"ปลายเสียงหวานแผ่วลงและสั้นเครือราวกับเจ็บปวด
   น้ำตาที่เหือดหายไปนานของมิรันดาตอนนี้กำลังคลอเบ้าเมื่อได้ยินประโยคบอกเล่าเหล่านั้นของเสียงปริศนา
เธอเจ็บปวดราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องของตัวเธอเอง 
"ข้ามิเคยได้รับความรักจากบุรุษผู้นั้น ไม่สิ แม้แต่สายตาบุรุษผู้นั้นก็มิเคยจะชายตามามองข้าเลยด้วยซ้ำ"
 "ข้ามิเคยที่จะได้รับรอยยิ้มจากเขา ข้ามิเคยได้รับความห่วงใยจากเขา"
น้ำตาไหลอาบแก้มของมิรันดาอย่างห้ามไม่อยู่
 "ข้าเคยคิดจะทำให้เขารักข้าให้ได้แต่ความคิดเหล่านั้นข้ามิเคยทำมันได้เลย และตอนนี้ข้าคงต้องขอยอมแพ้เขาแล้ว"
เสียงหวานแสดงอารมณ์อ่อนล้าออกมาจนมิรันดาจับน้ำเสียงได้
 "แล้วเธอมาเล่าให้ฉันฟังเพื่ออะไร"มิรันดาเช็ดน้ำตาแล้วถามจุดประสงค์ของเรื่องเศร้าที่เสียงปริศนาพยายามสื่อให้เธอรับรู้
 "เพราะเวลาของข้าได้หมดลงแล้วและต่อไปนี้ข้าคือเจ้า"
 "เธอพูดเรื่องบ้าอะไร"มิรันดาที่ได้ยินสิ่งที่ไม่เข้าหูถึงกับฉุนขึ้นมาทันที
"ข้าขอฝากเขาให้เจ้าดูแล ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องดูแลเขาได้แน่ ข้าอยากให้เจ้าอยู่เคียงข้างเขา ข้าขอฝากเจ้าบอกท่านพ่อท่านแม่และพี่ใหญ่ว่าข้ารักพวกเขา ข้าขอฝากให้เจ้าล้างมลทินที่ข้าไม่ได้ทำให้ข้าด้วย จำเอาไว้ข้าคือเจ้า ลาก่อน"เสียงหวานแผ่วลงเรื่อยๆจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงนั้น
 "เดี่ยวสิ เดี่ยว"มิรันดาพยายามตะโกนเรียกเสียกปริศนานั้นแต่ดูเหมือนว่าจะไร้เสียงตอบรับกลับมา
 "บ้าอะไรเนี้ย"มิรันดากวาดตามองรอบตัวอีกครั้ง
            พรึบ!!
   แสงเหมือนแสงเทียนผุดขึ้นตรงหน้าของมิรันดา
จากแสงเล็กๆเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จากที่ฝ่ามือก็ใหญ่จนบดบังตัวของมิรันดาแทบมิด แต่น่าแปลกเพราะเธอไม่รู้สึกร้อนแต่กลับรู้สึกสบาย ปลอดโปร่ง 
  อยู่ภาพความทรงจำของใครก็ไม่รู้ได้เข้ามาในมโนภาพของมิรันดาอย่างพายุ ทำให้ความรู้สึกสบายเมื่อครู่กลับกลายเป็นความทรมานแทน มิรันดากุมหัวตนเองอย่างทรมาน
 "บ้าที่สุดนี่เรื่องบ้าอะไรเนี้ย"มิรันดาบิดตัวอย่างเจ็บปวด
   น้ำตาของมิรันดาไหลพรากทันทีเมื่อมโนภาพที่แสดงถึงความเจ็บปวดของคนในความทรงจำนั้นราวกับเธอเป็นคนๆเดียวกับคนในมโนภาพนั้น 
   และภาพเหล่านั้นหายไปราวกับหนังที่ถูกฉายจบเรื่องแล้ว
    พรึบ!!!
 แสงที่สว่างโร่ดับวูบหายไปพร้อมร่างของมิรันดา ทุกสิ่งในที่แห่งนั้นเงียบสงบราวกับเมื่อครู่ไม่เคยมีใครยืนอยู่

      ตึง!!!
 ร่างบางบนเตียงเด้งตัวลุกขึ้นทันทีที่สามารถลืมตาได้
 "ฮองเฮาทรงฟื้นแล้ว!!!"ชิงหนี่ว์ที่นอนอยู่ข้างเตียงลุกขึ้นมองฮองเฮาของนางอย่างดีใจ
"...................."ร่างบางบนเตียงมองคนด้านล่างอย่าง งงๆ
 "หม่อมฉันดีใจยิ่ง เพคะ"ชิงหนี่ว์มองฮองเฮาของนางผ่านม่านน้ำตาอย่างตื้นตัน
"เอ่อ....." เธออยากถามจริงว่าที่นี้ที่ไหน
 ใช่ เธอเอง มิรันดา แต่นี่คืออะไร ??
 "ฮองเฮาเพคะ ทรงเป็นเช่นใดบ้างเพคะ"ชิงหนี่ว์มองหน้าที่ซีดเซียวของฮองเฮาของนางอย่างสงสัย
 "เธอ..........."ก่อนที่มิรันดาจะถามชื่อของเด็กสาวตรงหน้าก็ปรากฏดวงหน้าของเด็กสาวตรงหน้าในสมองเธอ
   ชิงหนี่ว์ 
  เธอไปรู้จักเด็กสาวคนนี้จากที่ไหน?
 มิรันดาพยายามเค้นความทรงจำของเธอว่าไปรู้จักเด็กคนนี้จากที่ไหนแต่ก็เจอ 
 รึว่า!!!!
 ความทรงจำไม่มีเจ้าของที่เข้ามาอยู่ในสมองเธอก่อนหน้านี้นั้น
           พรึ่บ พรึบ
 มิรันดาถลาไปหน้ากระจกสีทองทันที

"โอ มาย ก็อด"มิรันดาจ้องดวงหน้าในกระจกอย่างเหลือเชื่อ
 ดวงหน้าที่สามารถบอกได้ทันทีว่ายังเด็กอายุ 17 ปี ดวงหน้าหวานที่ซีดเซียวแต่ก็ยังคงดูรู้ว่าสวย ผิวที่ซีดราวกระดาษ A4  ปากที่แห้งแตกเป็นขุยแต่ยังอมชมพู ผมสีหมึกที่ถูกปล่อยสลาย สิ่งที่มีอยู่ในตัวเด็กสาวคนนี้เรียกได้ว่าสวรรค์สร้างชัดๆ
 แต่ที่ไม่น่าเชื่อคือ ร่างนี้คือเธอ!!
  ได้โปรดบอกเธอทีสิว่า เรื่องบ้าอะไร แล้วเจ้าของร่างนี้ไปไหนกันละ??
หรือว่า ......... เจ้าของเสียงหวานนั้นคือ เจ้าของร่างนี้ ซึ่งฝากหลายอย่างที่เธอไม่อยากรับฝาก
 'จำไว้ข้าคือเจ้า' 
 นี่แสดงว่า เธอเป็นตัวแทนของยัยนั้น 
 โอ้ ....................



 ร่างใหม่ของมิรันดาจ้า(ชื่อค่อยมารู้ทีหลังน่า)


ชิงหนี่ว์


 





  //ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ อาจจะไม่ได้อัพเดตทุกวันแต่เราก็ตั้งใจจริงๆเนอะ
ส่วนการบรรยายอะไรไรท์อาจจะอ่อนหัดไปบ้าง เนื้อเรื่องอาจจะไปเร็ว ไปช้าหน่อย ไรท์ฝากรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่เข้ามาอ่านติชมกันได้นะคะ ไรท์ยังอ่อนหัดอีกหลายๆเรื่องแต่จะพยายามปรับปรุงในส่วนนั้น แต่สำหรับใครที่เม้นก็ขอให้อยู่ในขอบเขตกันด้วยนะคะ อย่าด่าแรงๆน่ะคะ

เครติตภาพ: https://my.dek-d.com/wannisachujit/writer/viewlongc.php?id=1239228&chapter=48
เครดิตชื่อ: https://my.dek-d.com/nanapie/writer/viewlongc.php?id=969355&chapter=23

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #24 Gun_mymine (@Gun_mymine) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 14:53
    ชอบพล็อตแบบนี้มากกก​ อ่านแล้วรู้สึกสะใจตลอดเวลา​
    #24
    0
  2. #6 NookMeow (@Puntachart) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 01:21
    ติดตามค่าๆๆๆๆ
    #6
    1
    • #6-1 linglin2 (@Linglin) (จากตอนที่ 2)
      28 มกราคม 2560 / 13:33
      ขอบคุณค่า
      #6-1
  3. #5 Sirinnapamouymy (@Sirinnapamouymy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 16:14
    สนุกมากกคร่าา
    #5
    1
    • #5-1 linglin2 (@Linglin) (จากตอนที่ 2)
      27 มกราคม 2560 / 17:14
      ขอบคุณค่า
      #5-1