เคียงใจนาง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,850 Views

  • 30 Comments

  • 321 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    13

    Overall
    7,850

ตอนที่ 1 : แค่ชีวิตบัดซบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    27 ม.ค. 60

'แกมันตัวเสนียดของบ้านฉัน ออกไปนะนังลูกไม่รักดี ออกไป๊' สิ้นเสียงนั้นปรากฏร่างบางถูกสะบัดออกจากบ้านหลังเล็กและร่างผอมแห้งของหญิงวัยกลางคนชี้หน้าร่างบางที่ตอนนี้น้ำตาอาบสองแก้ม
 'แม่' ร่างบางหันไปกอดขาบุคคลที่เป็นมารดาของตน
'แกไม่ใช่ลูกฉัน' ว่าแล้วหญิงวัยกลางคนก็สะบัดตัวออกจากอ้อมกอดของร่างบางแล้วหันกลับเข้าบ้านอย่างไม่อาลัยอาวรณ์ร่างบางที่กำลังสะอึกสะอื้นคนเดียวอย่างน่าสงสารอีกเลย
  
'รันแกไปอยู่กับเสี่ยแล้วแกอย่าทำตัวมีปัญหาน่ะ' สิ้นประโยคของชายวัยกลางคนร่างบางเจ้าของชื่อก็ถลาไปกอดเอวร่างท้วมของชายวัยกลางคนแน่นพลางส่ายหัวปฏิเสธ
'พ่อ'ร่างบางกอดเอวผู้ที่ได้ชื่อของบิดาของตนอย่างวิงวอน
'ฉันเป็นพ่อแกทำให้แกให้เกิดมาแกก็ต้องตอบแทนบุญคุณฉันสิ ไป ไปได้แล้ว ฝากด้วยนะครับเสี่ย' จากนั้นร่างบางก็ถูกเหวี่ยงไปกองอยู่บนพื้นและบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาก็เดินออกไปอย่างไม่ใยดีปล่อยให้ร่างบางที่มองแผ่นหลังของบิดาอย่างผิดหวัง!!

 'ขอโทษนะรัน ผมว่าคุณไม่ใช่สำหรับผมแล้วละ เราเลิกกันเถอะ' ร่างบางมองหน้าบุคคลที่ได้ชื่อว่า คู่หมั้น ของตนเองอย่างใจสลาย
'มาร์คคุณคือชีวิตของรัน' ร่างบางพยายามเค้นเสียงที่มันหายไปออกมาอย่างยากลำบาก
 'คุณไม่ควรวางชีวิตของคุณไว้บนมือของคนอื่นนะรัน' 
'ไหนคุณบอกว่าคุณจะดูแลรันตลอดไปไงมาร์ค' ร่างบางเอาสัญญาที่คู่หมั้นของเธอเคยพูดไว้มาพูด
'คุณควรดูแลตัวเองได้แล้วเพราะตอนนี้ผมไม่อยากมีภาระอย่างคุณแล้วที่รัก' บุคคลที่ได้ชื่อว่าคู่หมั้นก็พูดประโยคที่เจ็บที่สุดออกมาพร้อมยิ้มและมองร่างบางอย่างขบขัน

'ฮึก ฮือ' เสียงสะอึกสะอื้นดังขึ้นทันที่ที่ได้เห็นภาพที่บาดตาบาดใจตนเองที่สุด
'ทำไม??' ร่างบางพยายามหาคำตอบกับภาพที่ตนเองได้ดูไปพลางมองหน้าบุคคลที่เป็น เพื่อนสนิท ของตนเองอย่างงงงวย
'หึ แกถามว่าทำไมถึงเป็นฉันที่แย่งคู่หมั้นแกนะเหรอรัน' ร่างบางสมส่วนเจ้าของภาพบาดตาบาดใจหันมาถามเพื่อนสนิทที่ตนไม่คิดอยากสนิทอย่างสะใจ
 'เพราะฉันเกลียดแก เกลียดแกที่สุดไงละ ฮะฮะฮ่า' ร่างบางมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างเสียใจ
 'โฮะ โอ เอาจ้ะ นี่การ์ดเชิญแกไปงานแต่งของฉันกับคู่หมั้นแก อ้อ คู่หมั้นฉันแล้วสินะ ไปให้ได้นะ'ว่าแล้วคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทก็หัวเราะแล้วก็เดินออกไปอย่างผู้ชนะ

    เหตุการณ์เหล่านั้นก็แค่อดีตที่น่าสะอิดสะเอียนที่สุด!!
  ณ เวลานี้เธอคือ มิรันดา คนไร้บ้าน ไร้ที่พึ่ง อยู่ได้ทุกวันนี้เพื่อตัวเอง ทำทุกอย่างที่ได้เงิน
ใครจะคาดคิดว่าหลังจากจบเหตุการณ์เหล่านี้แล้วคนที่ไม่เคยมองเห็นตัวเองมีค่าอย่างเธอจะมองเห็นค่าที่มีอยู่ในตัวเล่า
 หลายคนคงคิดว่าเธอตายไปแล้ว!!
แต่!ไม่ใช่ 
  นี่ก็ผ่านเรื่องราวเฮงซวยนั้นมาตั้ง 7 ปีแล้ว ชีวิตเธอ มิรันดาก็ยังคงเป็นมิรันดา แต่!! ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวมิรันดาต่างหากที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา
  แต่ความบัดซบก็ยังคงมีมาไม่ขาดสายอย่างเช่นตอนนี้
"เห้ เธอไม่น่าเป็นสายของทหารเลย ฉันเสียดายหน้าสวยๆของเธอจริงๆ"ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ทำเสียงจิ๊จ๊ะพร้อมจับปลายคาง 'สาย' ที่ทหารส่งมาหาข้อมูลอย่างเสียดาย
"....."มิรันดาสะบัดหน้าออกจากเกาะกุมของชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ตรงหน้า
 "หึหึ แต่จะว่าไปถ้าฆ่าเธอทิ้งมันก็น่าเสียดายแย่ ฉันจะทำยังไงกับเธอดีน่ะ"
"ฉันไม่กลัวแกหรอก ใอ่อ่อน"มิรันดาเชิดหน้าท้าทาย
 "ฮะฮ่า ยิ่งกล้าพี่ยิ่งชอบ"ว่าแล้วร่างใหญ่ก็โถมตัวเข้าหาร่างเล็กของมิรันดาที่ถูกพันธนาการเอาไว้อย่างรวดเร็ว
         ผลั๊ก!!!
 มิรันดายกเท้าที่ถูกแก้เชือกขึ้นถีบยอดอกร่างใหญ่
"นังนี่"ก่อนที่มือสากจะกระทบแก้มตนเองมิรันดาก็อาศัยความคล่องแคล่วของตัวเองตัดขาของมันจนร่างใหญ่ล้มไปนอนบนพื้น
 และความบัดซบก็มาอีกระรอกหนึ่ง
"เห้ย มันกำลังจะหนีล้อมไว้"พลันรอบตัวมิรันดาก็เต็มไปด้วยชายฉกรรจ์ร่างใหญ่3คนล้อมรอบ
  "fatuous"มิรันดาสถบออกมาอย่างหัวสีย แค่คนเดียวเธอก็จะบ้าอยู่แล้ว นี่เล่นมาอีก3 
"อยากตายนักใช่มั้ยมึง"ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ที่เพิ่งลุกขึ้นมาได้เดินเข้ามาหามิรันดา
      เพี๊ย!!!!
 หน้าสวยสะบัดตามแรงตบที่ลงมากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปากของมิรันดา
"ใอ่หน้าตัวเมีย"มิรันดาหันมามองเจ้าของแรงตบอย่างอาฆาต
 "ปากดีนักนะมึง"
    เพี๊ย
 แรงตบครั้งที่สองแรงกว่าครั้งแรกส่งผลให้ร่างบางล้มลงตามแรงตบ
"จะว่าไปนังนี่ก็สวยใช่ได้นะพี่ เรามาเล่นสนุกกับมันกันดีกว่าก่อนนายจะมาเราคงสนุกกันครบทุกคนวะ"ชายฉกรรจ์ที่ยืนล้อมมิรันดาอยู่เสนอความคิดส่งผลให้อีกสองคนที่ล้อมรอบพยักหน้าเห็นด้วย
 "นั้นสิ ฮะฮ่า"ว่าแล้วพวกมันก็เดินเข้ามาหาร่างบางของมิรันดาเรื่อยๆอย่างคุกคาม
"ฉันไม่ยอมพวกแกแน่"มิรันดามองหน้าพวกมันอย่างเกลียดชัง
"ยอมไม่ยอมเราไม่เกี่ยงที่เราสนคือความสุขเว้ย ฮ่าฮ่าฮ่า"
            
  มิรันดาที่ตอนนี้ถูกต้อนจนหาทางออกไม่ได้มองรอบๆอย่างใช้ความคิดแบะกำลังตัดสินใจ
เธอไม่ได้กลัวความตายในตอนนี้แต่ที่เธอกลัวคือกลัวตายโดยที่ไม่ได้ลากใอ่พวกเดนนรกพวกนี้ลงนรกไม่ได้ต่างหากละ
   'คงถึงเวลาใช้แกแล้วสินะ'
 มิรันดาล้วงเอาของในเสื้อของตัวเองออกมา
 "เห้ย นั่น!!!"ชายฉกรรจ์คนที่อยู่ใกล้มิรันดาที่สุดมองสิ่งที่อยู่ในมือมิรันดาอย่างหวาดกลัว
               ตู้ม!!!!
  สิ่งที่อยู่ในมือของมิรันดาทำงานทันทีที่เธอปลดฉนวนพร้อมเกิดเสียงที่พรากชีวิต5ชีวิตในที่แห่งนี้ไปพร้อมกัน
  
     ปิดฉากชีวิตแสนบัดซบ!!!



// ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยน่ะคะ อาจจะผิดพลาดหลายเรื่อง วอนช่วยเตือนและติชมด้วยน่ะคะ
//มาต่อจนจบตอนแล้วนะคะ ผิดพลาดอะไรก็เม้นนะคะ ส่วนฉากบู้เอาจริงๆคือไรท์ไม่ค่อยไปแต่ก็จะพยายาม ตอนนี้นางเอกตายแล้วนะคะ ฝากติดตามด้วยนะคะ
  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #23 Gun_mymine (@Gun_mymine) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 14:48
    ชอบภาษาที่ใช้บรรยายนะคะ​ แต่ขอนุญาติแนะนำนะ​ คำว่า"ใอ่" มันดูขัดๆไปหน่อยมั่ยอ่ะ​ ควรใช้เป็น -​ ไม่ก็​ ไอ​ ไปเลยดีกว่าค่ะ
    #23
    0
  2. #9 มารี (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:09
    สายทหารโดนตบสองทีล้ม น่าจะตบแรงมากนะ แบบมันก้อาจจะล้มได้แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นต่อยหรือเตะจะเท่กว่านะ นางจะได้ดูเก่งขึ้นหน่อย
    #9
    1
    • #9-1 linglin2 (@Linglin) (จากตอนที่ 1)
      9 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:22
      ขอบคุณค่า แต่เตะเลยเหรอ???? 55ค่ะ
      #9-1
  3. #3 JikkoHza Xuounoy (@jikkoh-sanrio) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 23:29
    จะรอดูต่อไป. ว่าชีวิตแรกจะจบลงยังไง
    #3
    0
  4. #1 shadow_devil (@wrtja) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 20:48
    รอตอนต่อไปนะคะ//สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้ไรเตอร์
    #1
    0