My mafia husband name is JK {BTSxYOU}

ตอนที่ 4 : EP 03:จะเเต่ง หรือว่าจะเเต่ง! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,126
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 192 ครั้ง
    18 พ.ค. 63

Last Ep.

"กูคงไม่ต้องเสียเวลาไปตามหายัยนั่นให้เหนื่อยหรอก”

“รอให้นัมยูริน มาหากูถึงที่จะดีกว่า”

“โฮซอกฮยอง ติดต่อไปที่โรงพยาบาล ฮันรยู”

“แล้วจัดการกับคนไข้ที่ชื่อ นัมคิบอม ซะ”

“นี่มึงจะเล่นพ่อเมียเลยเหรอ ”

คิมซอกจินแซวออกมาขำๆ จองกุกเองไม่ได้ตอบอะไรออกไป แต่รอยยิ้มมุมปากที่มักปรากฏขึ้นเมื่อจอนกุกมั่นใจว่าเขาสามารถควบคุมทุกอย่างได้ มันทำให้ซอกจินวางใจ

 “แต่ดูท่าทางจะยากนะ เธอดูกลัวมึงมาก ไม่งั้นเธอไม่หนีมึงไปแบบนี้หรอก”

“หึ หนีได้ ก็หนีไป”

“เป็นผู้ล่า มันสนุกจะตาย มึงก็รู้”



Yurin Part

เคยจินตนาการเอาไว้บ้างมั้ยว่า ชีวิตของคนๆหนึ่งมันจะเจอเรื่องราวแย่ๆได้มากที่สุดสักแค่ไหน?

ยกตัวอย่างตัวฉันเอง เมื่อปีที่แล้วชีวิตของฉันไม่ต่างอะไรไปจากเจ้าหญิงที่เพียบพร้อม ฉันมีทุกอย่างในสิ่งใครหลายๆคนใฝ่ฝันที่จะมี ฉันมีพ่อแม่ มีครอบครัวที่อบอุ่น เงินทองมากมายก่ายกองที่พ่อของฉันหามา ฉันเคยคิดว่าใช้ไปถึงคงชาติหน้าก็ยังไม่หมด ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน ก็มีแต่คนที่พร้อมจะให้สิทธิพิเศษต่างๆเพื่อเอาใจเรา ฉันมีทุกอย่างโดยที่ไม่เคยร้องขอ ชีวิตของฉันสุขสบายจนไม่เคยเตรียมใจเอาไว้สำหรับการเปลี่ยนแปลง การเปลี่ยนแปลงที่ฉันเองก็ไม่เคยคาดคิดเลยด้วยซ้ำว่ามันจะเกิดขึ้นเพราะความไว้ใจที่พ่อของฉันมีต่อเพื่อนสนิทที่ท่านไว้ใจมากที่สุด

เขาคนนั้นพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่พ่อฉันเพียรสร้างขึ้นมาทั้งชีวิต เงินทองที่เราเคยมี มันอันตระทานหายไปในพริบตา บ้านหลังใหญ่ที่ฉันอยู่มาตั้งแต่จำความได้ ถูกคนพวกนั้นยึดไป

ฉันได้กลายสภาพมาเป็นในสิ่งที่ใครๆเรียกว่า “เจ้าหญิงตกอัพ” แต่ฉันไม่ได้แคร์มันมากนักหรอก เพราะคำว่า “เจ้าหญิง” มันคือสิ่งที่คนอื่นมองฉันมากกว่า ฉันพยายามที่จะปรับตัวเพราะยังไงชีวิตของคนเราก็ต้องเดินหน้าต่อไป ไม่มีเงิน ไม่มีบ้านก็ไม่เป็นไร ของนอกกายพวกนี้ ไม่ตายก็หาใหม่ได้ เพราะฉันยังมีสิ่งที่สำคัญมากกว่านั้นอยู่ สิ่งนั้นก็คือ “ครอบครัว”

แต่ว่าตอนนี้ ฉันกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป เมื่อพ่อของฉันล้มป่วย เพราะความเครียดที่เกิดจากการที่ถูกคนที่พ่อไว้ใจหักหลังและแย่งชิงทุกอย่างของท่านไป พ่อของฉันป่วยเพราะความดันที่สูงเส้นเลือดในสมองแตก โชคยังดีที่ท่านถึงมือหมอได้ทัน แม่ของฉันใช้เงินก้อนสุดท้ายที่เรามีไปกับการรักษาคนพ่อที่อเมริกา และอีกอย่างหนึ่งคือต้องการพาฉันกับพ่อไปให้ไกลจากที่ๆมีแต่คนที่ไว้ใจไม่ได้สักพักหนึ่ง เพื่อรอให้ข่าวทุกอย่างซาลง และบวกกับเราไม่มีเงินมากพอที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น

พอเรากลับมาเกาหลี ครอบครัวของฉันเหมือนเริ่มนับหนึ่งใหม่ ตอนนี้เราย้ายมาอยู่บ้านเก่าของคุณยาย โดยทีพ่อของฉันท่านยังต้องรับการรักษาอยู่ที่โรงพยาบาลอยู่ตลอดตั้งแต่เรากลับมา เพราะค่ารักษาที่มากเกินกว่าที่ฉันทนเห็นแม่ลำบากคนเดียวได้ ฉันจึงเริ่มทำงานพิเศษทุกอย่างเท่าที่ฉันจะทำได้แต่มันก็ยังไม่พอ เพราะฉันยังต้องเรียน

แม้การเป็นหมอคือความฝันของฉัน แต่มันจะสำคัญอะไรถ้าฉันทำตามความฝันของฉันสำเร็จ แต่ไม่มีพ่ออยู่เพื่อมองดูความสำเร็จของฉัน ฉันจึงตัดสินใจเลือกสิ่งที่ “สำคัญ” มากกว่า เพื่อเอาเวลาที่ต้องเรียนไปทำงานเพิ่ม เเล้วหาเงินให้ได้มากที่สุด เพื่อเอาเงินมารักษาพ่อ

จริงอยู่ ที่ทั้งหมดนั้นมันคือเรื่องเลวร้ายที่พัดสาดเข้ามาในชีวิต แต่เมื่อเวลาผ่านไปฉันปรับตัวได้เเล้ว คิดว่าทุกอย่างมันจะเริ่มดีขึ้น แต่ฉันก็ได้รู้ว่าฉันคิดผิด วันนี้ฉันต้องพบเจอกับเรื่องแย่ๆ เพราะคนพวกนั้น ไม่สิ ผู้ชายป่าเถื่อนคนนั้นทำเหมือนฉันไม่ใช่คน และที่น่าเจ็บใจกว่านั้นคือฉันไม่มีความกล้ามากพอที่จะปฏิเสธเขา เพราะต้องรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ เพื่อครอบครัวของฉัน

“แต่งงานงั้นเหรอ” ฉันได้แต่หวังว่า ปัญหาระหว่างเขากับคุณลุงจะคลี่คลายได้โดยที่ฉันไม่ถูกดึงเข้าไปเกี่ยวข้องกับพวกเขาอีก ไม่มีใครอยากเอาตัวเข้าไปเสี่ยงกับพวกมาเฟียหรอก ถึงฉันจะรู้จักกับคุณลุงมาก่อน แต่ก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเขาคือหัวหน้าแก็งค์มาเฟีย

ฉันอาศัยช่วงชุลมุนแอบหนีอออกมา โดยไม่ทันได้อยู่รับค่าจ้างสักวอนเดียว ต้องเสียเวลาไปหนึ่งวันโดยที่ไม่ได้เงินเพิ่ม แล้ววันพรุ่งนี้ฉันจะเอาเงินไปจ่ายค่ารักษาพ่อของเดือนนี้ครบได้ยังไงกัน

“ตั้งสองแสนวอน”

“เพราะคุณคนเดียว!

End Yurin Part



ยูรินยู่จมูกเคืองๆเมื่อนึกถึงผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเขาป่านนี้เธอคงมีเงินมาจ่ายค่ารักษาพ่อสำหรับอาทิตย์นี้แล้ว

“เฮ้อ” ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ผมสีดำธรรมชาติที่ถ้าเป็นเวลาปกติยาวไปถึงช่วงกลางหลัง แผ่สยายตัดกับสีขาวของผ้าปูที่นอน

ยูรินถอนหายใจที่วันนี้เธอคงต้องไปอ้อนวอนขอแผนกการเงินของโรงพยาบาลเพื่อเลื่อนการจ่ายเงินออกไปสักสองสามวันสำหรับคนที่เคยอยู่บนที่สูงอย่างเธอ การอ้อนวอนขอร้องใครมันไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้บ่อยนัก แต่มันถึงตอนนี้ ต่อให้ยูรินต้องคุกเข่าอ้อนวอนเธอก็ยินยอม เพื่อพ่อของเธอ



โรงพยาบาลฮันรยู

หญิงสาววัยยี่สิบสองปี สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกความมั่นใจก่อนยื่นมือไปเคาะกระจกบานใส

“สวัสดีค่ะคุณนัมยูริน” เจ้าหน้าที่การเงินที่ยูรินคุ้นเคยเอ่ยทักหลังจากที่เธอเอื้อมมือมาเลื่อนเปิดกระจก

“สวัสดีค่ะ คือว่า...”

“คะ???” เจ้าหน้าที่คนเดิมมองมายังใบหน้าของยูรินด้วยความสงสัย

“คือ ฉันรู้ว่า ค่ารักษาของพ่อฉันสัปดาห์นี้”

“ตายจริง!!!” ยูรินตกใจเล็กๆกับท่าทางที่ดูตกใจเหมือนของเจ้าหน้าที่ ทีถ้ายูรินคิดไม่ผิด ก็คงจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยูรินต้องจ่ายเงินค่ารักษา

“ขอโทษนะคะคือฉัน...” ถ้าขอร้องเธอมันก็อาจจะเป็นการทำให้เธอปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่เต็มที่รึเปล่า นั่นคือสิ่งที่ยูรินกังวล

“ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องปริ๊นใบเสร็จให้คุณค่ะ ขอเวลาสักครู่นะคะ”

“อะไรนะคะ?” ความสงสัยเกิดขึ้น แต่ไม่ทันที่ยูรินจะได้คำตอบ เจ้าหน้าที่สาวก็ลุกจากเก้าอี้ไปอย่างรีบร้อน ก่อนจะกลับมาพร้อมกับกระดาษสีขาวที่ยูรินมักจะได้รับอยู่เป็นประจำ

“นี่ค่ะ คุณยูรินโอนเข้าบัญชีธนาคารตั้งแต่เมื่อวานเจ้าหน้าที่อีกคนก็ปริ๊นออกมาให้แล้วค่ะ ค่อยโล่งใจหน่อย” มือเล็กรับกระดาษมาด้วยความสงสัยอยู่เต็มไปหมด

“โอนเข้าบัญชี เมื่อคืน เหรอคะ? ขะ ขอบคุณนะคะ” เงินครบตามที่เธอต้องจ่ายในทุกสัปดาห์ แต่ที่แน่ๆเธอไม่ได้เป็นคนโอนแน่ๆ คำถามคือ แล้วใครกันล่ะที่เป็นคนโอนเงินค่ารักษาพ่อให้กับเธอ

ร่างบางที่ตอนนี้กำลังเดินไปยังห้องไอซียูที่พ่อของเธอนอนรักษาตัวอยู่ คิ้วทั้งสองข้างกำลังผูกเข้ากันเป็นปม มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย กับการที่จู่ๆก็มีเงินโอนมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ มาจ่ายค่ารักษาพ่อแทนเธอ

ครืด...ครืด...

แต่แล้วแรงสั่นจากกระเป๋าที่เธอสะพายอยู่ก็ทำให้หญิงสาวหลุดจากความคิดของตัวเอง แล้วมองเบอร์ Private ที่กำลังแสดงอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ยูรินไม่มีทางกดรับสายจากคนที่เธอไม่รู้จักเป็นแน่ แต่ตอนนี้มันต่างกัน เพราะสายนี้อาจจะเป็นสายจากนายหน้าที่คอยจัดหางานพิเศษมาให้เธอก็เป็นได้

“สวัสดีค่ะ นัมยูรินพูดสายค่ะ”

(ไง ยัยลูกหนี้)

“คะ??” ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะงงเป็นไก่ตาแตก เมื่อเบอร์ที่เธอไม่รู้จัก กับเสียงทุ่มต่ำของมนุษย์เพศชายที่เธอไม่คุ้นเคย แค่นั้นยังไม่พอ เขายังเรียกเธอว่า “ลูกหนี้” อย่างนั้นเหรอ เธอไปเป็นหนี้ใครตอนไหนกัน

(จำเสียงฉันไม่ได้เหรอ)

“คุณคือใครคะ?

(อะไรกัน นัมยูรินจำเสียงคนที่เอาปืนจ่อหน้าตัวเองไม่ได้รึไง)

"คุณ!!!"

(ถ้าเธอวาง ฉันไม่รับประกันนะว่าผู้ชายที่ชื่อ นัมคิบอม จะไม่ได้ยา Tissue plasminogen* สำหรับอาทิตย์หน้า) 

มือเล็กกำโทรศัพท์ในมือเเน่น ผู้ชายคนนี้น่ากลัว เขารู้ว่าเธอกำลังจะกดวางสาย เขารู้เบอร์โทรศัพท์ของเธอ เขารู้ว่าพ่อของเธอรักษาตัวอยู่ที่ไหน รู้เเม้กระทั่งยาที่ใช้รักษาพ่อของเธอ เเน่นอนผู้ชายคนนั้นเป็นพวกมาเฟีย ไม่เเปลกหรอกที่เขาจะได้รู้ทุกอย่างที่เขาอยากรู้ เเต่นัมยูรินไม่คิดว่า เขาจะทำเเบบนี้กับเธออีก เเค่เมื่อวานมันก็น่าจะเพียงพอเเล้วไม่ใช่รึไงกัน เธอคิดว่าการที่เธอหนีออกมาอย่างเงียบๆทุกอย่างมันก็จะจบ 

(นอกจากฉันจะเป็นที่เอาปืนจ่อหน้าเธอเมื่อวาน ตอนนี้ฉันยังเป็นเจ้าหนี้เธอด้วย คงไม่ต้องบอกนะว่าเรื่องอะไร ใบเสร็จการจ่ายเงินมันยังอยู่ในมือของเธออยู่ไม่ใช่เหรอ)

ที่เเท้ก็เป็นเขาเองอย่างนั้นเหรอที่เป็นคนจ่ายค่ารักษาพยายาลให้พ่อของเธอ เขาทำถึงขนาดนี้ ผู้ชายร้ายกาจคนนี้ต้องมีเเผนการ หรือสิ่งที่ต้องการจากเธออยู่เเน่ๆ 

"คุณต้องการอะไร พูดมาเลย"

(หึ เเต่งงานกับฉัน)

ยูรินคิดว่า ผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนั้นคงเเค่หาเรื่องเอาชนะพ่อของตัวเอง ไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับการเเต่งงานอย่างที่เขาพูดออกไปต่อหน้าคนนับร้อย เเต่เมื่อฟังจากน้ำเสียงปลายสายเเล้ว ทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าเขาเอาจริง เเละเธอเองก็เช่นกัน 

"ฉันไม่เเต่งงานกับคุณ"

(เธอเเน่ใจเเล้วเหรอที่กล้าปฏิเสธฉัน) 

".........." ในใจที่กำลังหวั่นกลัว ในหัวมีเเต่ความคิดที่ตีรวนกันไปหมด เธอไม่อยากสร้างปัญหาเพิ่มให้กับชีวิตของตัวเองเเละครอบครัว เเต่หากเธอปฏิเสธ เธอก็ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่า คนอย่างเขาจะทำอะไรกับเธอได้บ้าง

"ฉันคิดว่าคนอย่างคุณจะสามารถหาผู้หญิงมาเเต่งงานกับคุณได้ไม่ยาก"

(ไม่!! ต้องเป็นเธอเท่านั้น)

 "ขอโทษนะคะที่เสียมารยาท สวัสดีค่ะ"

(ดะ!!!) 


ยูรินไม่รอให้ปลายสายตอบอะไรกลับมา เธอปฏิเสธเขาไปเเล้ว เเละกดวางสายทันที ตามด้วยการกดปิดเครื่อง เพื่อให้เขาติดต่อเธอไม่ได้อีก เเละได้เเต่หวังว่าผู้ชายคนนั้นจะถอดใจไปเอง อีกไม่นานหรอก เขาคงหาผู้หญิงคนอื่นมาเเต่งงานกับเขาได้

ยูรินพยายามสลัดเรื่องกวนใจออกไป เเล้วมองพ่อของเธอที่กำลังนอนหลับสนิท ไม่รู้สึกตัวมาเป็นเวลาหลายเดือน ผ่านกระจกใส ก่อนที่จะผลักประตูเข้าไป เพื่อทำในสิ่งเดิมๆที่เธอมักจะทำในทุกๆวันที่เธอพอมีเวลาว่างจากงานอันหนักหน่วงที่ทำ สิ่งนั้นก็คือการพูดคุยกับพ่อที่ไม่ได้สติของเธอ ด้วยใจหวังว่าสักวันหนึ่งพ่อของเธอจะตื่นขึ้นมาฟัง เเละคอยพูดให้กำลังใจเธออย่างที่ท่านเคยทำเสมอมา

*Tissue plasminogen activator, t-PA ยาสลายลิ่มเลือด




ทางด้านปลายสายที่ถูกตัดไปต่อหน้าต่อตา ถึงกับนิ่งอึ้งตัวเเข็งทื่อไปเลย เมื่อนี่เป็นครั้งเเรกที่คนอย่างจอนจองกุกถูกตัดสาย ผู้หญิงคนนั้นวางสายเขา ในขณะที่เขายังพูดไม่จบเลยด้วยซ้ำ 

"หึหึหึ"

"ฮยองขำอะไร" จองกุกถามซอกจินเจ้าของเสียงหัวเราะตาขวาง

"ผู้หญิงก็เเบบนี้เเหละ ตัดสายเก่ง" เเต่คนที่ตอบเขา กลับเป็นจีมิน

"จะมีเมียก็ทำใจไว้หน่อยนะเพื่อนเจค"

"ไม่ทำ ไม่ทำใจ ไม่ทำอะไรทั้งนั้น"

"สิ่งเดียวที่กูจะทำ ก็คือจับยัยเด็กหยาบคายนั่น มาบีบให้เเหลกคามือ" ถามว่าจองกุกกำลังโกรธอยู่หรือไม่ เเน่นอนเขาโกรธมาก เเละมันยังมีความรู้สึกมากไปกว่านั้น คือเขารู้สึกว่าคนอย่าง จอนจองกุกไม่เคยถูกใครหยามศักดิ์ศรีด้วยการวางสายใส่หูเขาเลยสักคน

 "พ่อบ้านใจกล้าว่างั้น ไว้กูจะคอยดู" 

"คอยดูอะไร ดูบ้านมึงไฟไหม้ก่อนมั๊ย เดี๋ยวกูจัดให้" ได้ยินอย่างนั้น ปาร์คจีมินไม่รออะไรทั้งนั้นรียตรงเข้าไปบีบๆนวดๆต้นเเขนเพื่อนสนิทของตัวเองทันที

"ขออภัยคร๊าบบบบ เพื่อนเจค นี่จีมินเอง จีมินเพื่อนมึงไง" 

"หึ ถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนกู ป่านนี้มึงไม่ได้มายืนทำหน้าปัญญาอ่อนใส่กูเเบบนี้หรอก" รอยยิ้มเเห้งๆปรากฏบนใบหน้าของจีมิน ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม

"เเล้วจะเอาไงต่อ" คิมซอกจินถาม

"ยัยนั่นคงจะรู้จักเราน้อยไป" นายน้อยเเห่งตระกูลจอนกันฟันกรอด ข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

"ผมว่า ไอ้เจคมันให้คนไปลากน้องเขามาให้มันยำถึงที่เเน่เลยว่ะฮยอง" จีมินเเอบกระซิบกับโฮซอกที่นั่งอยู่ข้างๆเขา ซึ่งโฮซอกเองก็กำลังคิดเหมือนกัน ผู้หญิงคนนั้น ทำเเบบนี้เพราะไม่รู้จักนายน้อยของเขา เพราะถ้ารู้ล่ะก็ สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่เธอคนนั้นจะทำก็คือ ขัดใจจอนจองกุก 

"กอน!!"

"ครับคุณเจค" ไม่ถึงห้าวินาที หลังจากสิ้นเสียงเรียกลูกน้องมือขวาของจอนจองกุก อย่างอีกอนก็เดินเข้ามาภายในห้องทำงานของเจ้านายทันที

"เตรียมรถ ฉันจะไปโรงพยาบาลฮันรยู"

จองโฮซอกเเละปาร์คจีมินถึงก็หันมามองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อสิ่งที่เขาทั้งคู่กำลังคิด เเละที่สิ่งเกิดขึ้นมันช่างสวนทาง 


โรงพยาบาลฮันรยู

"ขอบคุณมากๆนะคะ ฝากคุณพ่อด้วยนะคะ" 

ผมยาวตรงสีดำสนิทที่ตอนนี้ถูกถักเปียลวกๆเพื่อให้ง่ายต่อการดูเเลพ่อของเธอ ยูรินมักจะเช็ดตัวให้พ่อด้วยตัวเอง ทุกครั้งที่เธอพอมีเวลาทำได้  ในเวลาที่อาทิตย์ตกดินราวๆหนึ่งทุ่มตรงเช่นวันนี้ หมดเวลาเยี่ยมไข้ผู้ป่วยวิกฤติเเล้ว ทำให้ยูรินจำต้องลาพ่อของเธอเพื่อกลับบ้าน เเต่ก่อนกลับก็มิวายขอบคุณพยาบาลใจดีที่คอยดูเเละพ่อของเธอเป็นอย่างดี

"มันเป็นหน้าที่ของเราอยู่เเล้วค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ" 

นิ้วเรียวกดปุ่มสี่เหลี่ยมหน้าลิฟต์เพื่อรอให้มันเลื่อนขึ้นมายังชั้นเจ็ดที่เธออยู่ ไม่นานสัญญาณไฟบอกชั้นก็มาสว่างจ้าที่เลขเจ็ด บ่งบอกว่าการรอคอยอันเเสนสั้นของเธอจบลง ประตูลิฟต์สีขาวค่อยๆเลื่อนเปิดออก พื้นที่สี่เหลี่ยมของลิฟต์โรงพยาบาลที่ยูรินคุ้นเคย ณ วินาทีนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกเเล้ว เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบที่ฉายเเววตกใจเล็กน้อยเมื่อเจอเธอ เเต่ไม่ถึงเสี้ยววินาที ความตกใจจากดวงตา เเปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่เเสดงถึงความพอใจของเจ้าของใบหน้าหล่อร้าย ไม่ต่างจากนายพรานที่เจอกับกวางน้อยที่กำลังตื่นตระหนก

เมื่อยูรินรู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัย สิ่งเดียวที่สมองของเธอสั่งการ ก็คือการ "หนี" หนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ถึงเเม้ความหวังว่าจะหนีพ้นมีเพียงน้อยนิดก็ตาม

จอนจองกุกเเละลูกน้องอีกสี่คนที่ตามอารักขา เดินออกมาจากลิฟต์ เขามองไปยังร่างบางที่วิ่งหนีไปยังประตูบันไดหนีไฟ อย่างไม่เเสดงอาการรีบร้อนอะไร 

"ให้เราตามไปมั้ยครับ" หนึ่งในผู้ติดตามเอ่ยถามขึ้น

"ขี้เกียจเดิน" เสียงนิ่งๆตอบกลับไป

"ไปทำยังไงก็ได้ให้ฉันหายัยนั่นเจอโดยไม่ต้องเสียเหงื่อสักหยด"

"ครับ???" ลูกน้องคนเดิมยังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้านายกำลังจะสื่อ 

"เเฮคเข้าระบบกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล  มาให้ได้"

"ภายในห้านาที" 

"ครับคุณเจค!!!" 

เมื่อได้รับคำสั่งที่ชัดเจน ไม่ถึงห้านาที จอนจองกุกเเละพวก ก็กำลังจ้องมองไปยังจอไอเเพดที่ปรากฏภาพที่ถูกบันทึกจากกล้องวงจรปิดทุกตัวโรงพยาบาล เเละมันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลยที่เขาจะหาเธอเจอ ภาพจากกล้องวงจรปิดตัวหนึ่งกำลังฉายภาพผู้หญิงที่สวมเดรสสีม่วงอ่อนที่พยายามจะเปิดประตูบานหนึ่งอยู่อย่างรีบร้อน

"หึ ฉันเจอเธอเเล้ว ยัยลูกกวาง"


เสียงหอบถี่รัวไม่ต่างไปจากจังหวะการเต้นของหัวใจ ช่างสวนทางกับเรียวขาที่เริ่มอ่อนเเรงส่งผลให้ยูรินวิ่งได้ช้าลงกว่าเดิม ยูรินไม่ได้ลงไปชั้นล่างเพื่อหนีออกไปจากโรงพยาบาล เพราะเธอรู้ดีกว่า คนอย่างผู้ชายคนนั้น จะต้องให้ลูกน้องดักรอเธออยู่ที่ทางออกเป็นเเน่ ทำให้เธอตัดสินใจวิ่งขึ้นมาชั้นบนเรื่อยๆ หวังเพียงหาที่เหมาะๆเพื่อซ่อนตัวให้มิดชิดจนคนของผู้ชายนิสัยไม่ดีคนนั้นจะหาเธอไม่เจอ

รู้ตัวอีกทีเธอก็พาตัวเองมายังชั้นที่ไม่มีบันไดให้ไปต่อได้เเล้ว ร่างบางจึงพุ่งตัวไปยังประตูบานใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด พอเปิดเข้าไปมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดเอาไว้ไม่มีผิด ยูรินปิดประตูเเล้วตั้งใจจะกดล็อคจากด้านนอกเพื่อความปลอดภัย ดาดฟ้านี่เเหละที่เธอจะหาสักมุมหนึ่งเป็นที่ซ่อนตัว เเต่ไม่ว่าเธอจะมองหากลอนประตูเเค่ไหน ก็หามันไม่เจอ ทำให้ความกังวลที่มีอยู่เเล้ว เพิ่มขึ้นไปอีก

"มันไม่มีหรอก" ร่างบางชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงของผู้ชายดังขึ้นด้านหลังของเธอ ยูรินหันขวับไปมองตามเสียงนั้น ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เพราะเธอได้เจอกับคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอ

"เรียนหมอมายังไง ถึงไม่รู้ว่าประตูดาดฟ้าโรงพยาบาล มันล๊อคจากด้านนอกไม่ได้ เพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วย"

"ระ รุ่นพี่เเทฮยอง!!!" 

"เป็นอะไร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่ารุ่นน้องมีเม็ดเหงื่อผุดอยู่เต็มใบหน้า บวกกับอาการหอบถี่ เเละน้ำตาที่คลออยู่ที่ดวงตาคู่นั้น มันบอกว่าว่าคนตัวเล็กกำลังกลัว เเละหนีบางอย่างอยู่

"ช่วยฉันด้วยนะคะ ได้โปรด" คิมเเทฮยอง ตกใจไม่น้อยที่จู่ๆคนที่เขารู้ว่า เธอคนนี้เป็นผู้หญิงที่วางตัวดีเเละรักษาระยะห่างจากเพศตรงข้ามมากๆ กลับตรงเข้ามาใช้มือเล็กทั้งสองข้าง คว้ามือใหญ่ของเขาเอาไว้ อย่างอ้อนวอน

"เกิดอะไรขึ้น?"

"คนพวกนั้น กำลังตามฉันมา รุ่นพี่ช่วยฉันทีนะคะ"

"เธอหนีคนที่ตามเธอมา หนีขึ้นมาบนดาดฟ้าเนี่ยนะ เธอจะหนีไปไหนได้ กระโดดลงไปจากชั้นสิบสองเหรอนัมยูริน"

"ฮึก พวกนั้นดักฉันอยู่ข้างล่างเเน่ๆ ฉันเลยหนีขึ้นมาเรื่อยๆ ขอร้องนะคะช่วยฉันที" ว่าที่เเพทย์ที่ได้เลือกมาฝึกงานที่โรงพยาบาลเเห่งนี้เพื่อหวังหาความสงบเเละโฟกัสเเค่การฝึกฝนตัวเอง รู้สึกได้ว่าความสงบมันกำลังหายไปเมื่อเขาได้เจอกับรุ่นน้องคนนี้ อันที่จริง ครั้งสุดท้ายที่เขาเจอเธอ ชีวิตของเขาก็ไม่สงบเหมือนกับครั้งนี้นั่นเเหละ

คงเพราะเเววตาที่น่าสงสารระคนความหวาดกลัวของรุ่นน้องมันทำให้คิมเเทฮยองไม่คิดจะถามว่า ยูรินหนีอะไรมา เขาเลือกที่จะมองไปรอบๆเพื่อหามุมเหมาะๆที่จะซ่อนตัวเธอจากสิ่งที่เธอหนีมา เเต่ดาดฟ้าของที่นี่ค่อนข้างโล่งจนเเทบจะไม่มีที่ให้ซ่อนตัวได้เลย เขารู้สึกได้ว่า ครั้งนี้เขาคงจะไม่สามารถให้ความช่วยเหลือยูรินได้

ปั้งๆๆ

เเกร่ก....

เเละมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด เมื่อประตูที่หญิงสาวเพิ่งเข้ามาถูกเปิดออก พร้อมกับกลุ่มชายชุดดำจำนวนหนึ่งวิ่งกรูกันเข้ามา เเทฮยองดึงข้อมือของยูรินเอาไว้ก่อนจะออกเเรงดึงร่างบางให้มาหลบอยู่หลังร่างสูงของเขาเอาไว้ เป็นอีกครั้งที่หัวใจดวงน้อยของยูรินรู้สึกได้ถึงความปลอดภัยเมื่อเธอได้เจอกับรุ่นพี่ของเธอคนนี้

"ส่งผู้หญิงมา!!!" ชายชุดดำสองคนยกปืนขึ้นมาเเล้วเล็งไปยังเเทฮยองที่ยืนขวางเป้าหมายของพวกเขา

"อีกอน?" คิมเเทฮยองเอ่ยชื่อของชายชุดดำคนหนึ่งที่เดินเข้ามา

"คุณเเทฮยอง!!!" ยูรินตกใจไม่น้อยที่จู่ๆรุ่นพี่ของเธอก็เหมือนจะรู้จักกับเเก็งค์มาเฟียพวกนี้

"มีเรื่องอะไรกัน ถึงได้ใช้ปืนไล่ตามจับผู้หญิงคนเดียว ในโรงพยาบาล"

"เก็บปืนซะ" อีกอนสั่งลูกน้องออกไป ทำให้ทั้งสองคนค่อยลดปืนลงเเล้วเก็บเข้าที่ตามคำสั่ง

"ตกลงนี่มันเรื่องอะไร" เสียงเย็นที่ถูกเอ่ยขึ้นมาจากรุ่นพี่ผู้อ่อนโยน ทำให้ยูรินรู้สึกเเปลกใจไม่น้อย เพราะเธอไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้มาก่อน

"คือ คุณเจค"

"เจค?"

"ใช่ กูเอง" สิ้นเสียงประกาศกร้าว ก็ปรากฏร่างของใครอีกคนที่มีความสูงไม่ต่างจากคิมเเทฮยองมากนัก ค่อยๆก้าวเข้ามายังดาดฟ้า

"กูเพิ่งรู้ว่ามึงว่าง จนมีเวลามาไล่จับผู้หญิงคร่าเวลา"

 คำถามของเเทฮยองทำให้จองกุกเค้นหัวเราะออกมา มันยิ่งทำให้ยูรินมั่นใจได้ว่า รุ่นพี่ของเธอรู้จักกับคนพวกนี้ ยูรินเกิดความหวังขึ้นมาว่า เเทฮยองจะช่วยพูดกับผู้ชายที่เธอเพิ่งรู้ว่า ชื่อของเขาคือ "เจค" ให้เลิกรังควานเธอเสียที

"กูก็เพิ่งรู้ว่า คนอย่างมึงชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น" เเทฮยอง รู้สึกได้ถึงความชื้นจากมือเล็กที่จับมือของเขาเเน่นขึ้น เขารู้ดีกว่ารุ่นน้องกำลังกลัวคนตรงหน้าเขามากเเค่ไหน

"ยูรินไม่ใช่คนอื่น" จองกุกตวัดสายตามองไปยังคนที่อยู่ระดับเดียวกับสายตาของเขาด้วยความเเปลกใจ 

"ตอนนี้ยัยนี่อาจจะไม่ใช่คนอื่นสำหรับมึง"

"เเต่อีกไม่นาน มึงจะใช้คำนี้กับเมียคนอื่นไม่ได้อีกเเล้ว"

"เมีย!?" 

"หรือว่า..." ใบหน้าที่เเสดงว่าเขากำลังใช้ความคิดปรากฏเเก่สายตาของจอนจองกุก 

"ไม่ใช่นะ อย่าไปเชื่อผู้ชายคนนี้นะคะรุ่นพี่" ยูรินรีบเเก้ตัวอย่างร้อนรน

"มึงคงรู้ข่าวเรื่องงานวันเกิดพ่อกูเเล้วนี่?" จองกุกเอียงคอพร้อมกับเลิกคิ้วถามเเทฮยอง

".............................." 

เป็นอีกครั้งที่เเทฮยองกำลังใช้ความคิดเพื่อการตัดสินใจกับเหตุการณ์ในตอนนี้อย่างชั่งใจ ก่อนที่เขาจะ...

พรึ่บ

"กรี๊ด!!!"

ตุ่บ

ยูรินกรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆร่างของเธอก็ถูกเเทฮยองเหวี่ยงให้เธอไปข้างหน้า เพื่อส่งเธอให้กับคนที่เป็นผู้ชายร้ายกาจคนนั้น จนยูรินพุ่งเข้าไปกระเเทกกับเเผงอกเเกร่งของจอนจองกุกเข้าอย่างจัง เเละทันทีที่ยูรินถึงตัวเขา จองกุกก็คว้าร่างบางเอาไว้เเล้วล็อคไว้กับตัวเเน่นเพื่อไม่ให้ยัยตัวดีหนีเขาไปได้อีก

"ขอบใจ"

"เเค่ผู้หญิงคนเดียว ทีหลังก็เอาให้อยู่ล่ะสิ" 

"มึงไม่ต้องสอนกูหรอก"

"เหรอ มึงคงรู้วิธีเเล้วสินะ เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งเเรก" คิมเเทฮยองสเเยะยิ้มบางๆ เเล้วกำลังย่างเท้าไปข้างหน้าเพื่อจะออกไปจากตรงนี้

"รุ่นพี่คะ!!!" 

เสียงสั่นเครือของยูรินเอ่ยเรียกความหวังเดียวของเธออีกครั้ง  เเต่คิมเเทฮยองก็ไม่ได้หันกลับมามองเธออีกเลย เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่ารุ่นพี่ที่เธอประทับใจในจรรณยาบรรณของความเป็นหมอ รุ่นพี่ที่ใจดีเเละยื่นมือเข้ามาช่วยเธออยู่บ่อยครั้ง ในเวลานี้กลับโยนเธอให้กับคนอันตรายอย่างจอนจองกุก อย่างไม่ใยดี ยูรินไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะต้องรู้สึกยังไง ทั้งกลัว หวาดระเเวง เเละผิดหวังปนเปกันไปหมด

ส่วนคิมเเทฮยองที่เขาตัดสินใจจบปัญหาด้วยการส่งยูรินไปให้กับจองกุก เพราะเเค่นี้ปัญหาเรื้อรังระหว่างลูกพี่ลูกน้องของเขา กับอดีตเพื่อนสนิทก็มากพอเเล้ว เขาไม่อยากทำให้ปัญหามันลุกลามไปมากกว่านี้ถ้าไม่จำเป็น เเละจองกุกไม่มีทางทำร้ายยูริน เขามั่นใจ

"รุ่นพี่เเทฮยอง ฮึก ปล่อยนะ คุณปล่อยฉัน" ยูรินพยายามออกเเรงเพื่อให้เธอหลุดพ้นจากพันธการของจอนจองกุก ที่กำลังใช้เเขนเพียงข้างเดียวโอบรัดตัวเธอเอาไว้

"อย่ามาสั่งฉัน"

"ฉันไม่ได้สั่ง ฉันขอร้อง"

"เเล้วคิดว่าฉันจะใจอ่อนเหรอ"

"ฮึก ปล่อยฉัน" ยูรินไม่ยอมง่ายๆ ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางสู้เเรงเขาได้ เเต่เธอก็ยังคงออกเเรงดันตัวเองให้ออกจากวงเเขนของคนใจร้ายให้ได้

"ปล่อยนะปล่อย ว๊าย!!!"

ตุ่บ

"นี่คุณ ทำไมปล่อยฉันเเบบนี้หะ????" ร่างบางที่เพิ่งจะก้นกระเเทกพื้นไปหยกๆ เพราะเมื่อยูรินออกเเรงผลักตัวเองออกจากจองกุก เขาก็อาศัยจังหวะนั้นปล่อยยูรินโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว ทำให้เธอล้มลงไปก้นกระเเทกพื้นอย่างจัง

"เธอบอกให้ฉันปล่อยเองนะ" น้ำเสียงยียวนกวนประสาทของเขามันทำให้ยูรินยิ่งโมโหมากขึ้น เกิดมาไม่เคยมีใครทำให้ยูรินทั้งกลัว เเละโกรธไปพร้อมๆกันได้มาก่อน

"คุณนี่มัน!!!" ร่างสูงค่อยๆย่อตัวลงช้าๆ จนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับคนที่กำลังนั่งจุ่มปุ๊กอยู่บนพื้น

"มันอะไร จะด่าฉันคิดให้ดีๆ"

"เงินนั่น ฉันจะหามาคืนคุณเอง เเต่ฉันไม่เเต่งงานกับคุณ"

"คิดดูดีๆ นัมยูริน"

"คุณมันไม่มีเหตุผล ฉันบอกไปเเล้วไงว่า ฉันไม่เเต่งงานกับคุณ!" รอยยิ้มเย็นยะเยือกถูกส่งไปยังร่างบางที่กำลังสั่นเพราะความกลัวเเละความโกรธผสมปนเปกันไปหมด ใช่เเล้ว ยูรินกลัวคนตรงหน้าเอามากๆ เเต่ในเวลานี้เธอจะไม่ยอมถูกเขาบังคับในเรื่องนี้เป็นอันขาด เเค่จูบเเรกที่เขาพรากไปมันก็มากเกินพอเเล้ว ถ้าจะให้เธอเอาตัวเข้าไปในชีวิตของเขา ด้วยการเเต่งงาน เธอคงขาดใจตายเเน่ๆ

"เธอเป็นผู้หญิงคนเเรกที่ปฏิเสธฉันซ้ำเเล้วซ้ำเล่ารู้ตัวมั้ยนัมยูริน"

"ฉันไม่ปฏิเสธคุณน่ะสิเเปลก เราไม่รู้จักกันสักนิด เเค่นี้ก็เป็นเหตุผลเพียงพอ ที่ฉันไม่เเต่งงานกับคุณได้เเล้ว"

"ฉันเป็นใคร เธอเองก็น่าจะรู้ ฉันทั้งหล่อ รวย เพอร์เฟ็คขนาดนี้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธฉันหรอก"

"คุณไปเอาความเชื่อเเบบผิดๆนั้นมาจากไหน?"

"เคยมีคนสงสัยเหมือนเธอนี่เเหละ..."

"เเต่ตอนนี้..." ใบหน้าหล่อคมขยับเข้าไปใกล้ใบหน้าสวยรั้น ก่อนจะกระซิบบางอย่างกับเธอ


"ตายไปเเล้ว!!!"

"!!!" 

"คุณมันคนเอาเเต่ใจ!!"

 ผลัก 

นัมยูริน รวบรวมเรี่ยวเเรงที่มีผลักคนตัวโตตรงหน้าอย่างเเรงจนร่างสูงที่ต่อให้เเข็งเเรงกว่า เเต่ไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับเสียหลักลงไปกับพื้น เธอหยัดยืนขึ้น เเล้ววิ่งหนีเขาอีกครั้ง 

มาเฟียหนุ่มไม่ได้ รีบร้อนลุกขึ้นตามไป เขาทำเพียงเเค่ตะโกนประโยคหนึ่งออกไปเพียงเท่านั้น 

"หนีได้หนีไป นัมยูริน"

"เเต่เธอ อาจจะต้องหนีไปตัวคนเดียวเเล้วล่ะ"

ถึงเเม้ยูรินจะวิ่งลงบันไดมาเเล้ว เเต่เธอได้ยินประโยคนั้นจากจองกุกชัดเจน 

"พ่อ!!!" 

"กลับ" จองกุกเอ่ยกับลูกน้องเมื่อเขายืนขึ้นได้เต็มความสูง

"เราจะไม่ตามไปเหรอครับ"

"ไม่ต้อง เเมลงโง่ๆ สุดท้าย มันก็จะบินเข้ากองไฟเองนั่นเเหละ"


ที่เเรกที่ยูรินจะไปก็คือ ชั้นเจ็ดของโรงพยาบาล ที่มีห้องพักฟื้นของผู้ป่วยที่พ่อของเธอรักษาตัวอยู่ ทุกก้าวที่ทะยานออกไปในใจได้เเต่ภาวนาขออย่าให้ผู้ชายคนนี้เหี้ยมโหดจนเกินไป ถึงขั้นทำร้ายคนป่วยไม่มีทางสู้อย่างพ่อของเธอ

เเต่เเล้วคำภาวนาของเธอก็ไม่เป็นความจริง เมื่อเธอไปถึงหน้าห้องที่เธอคุ้นเคย ที่เพียงมองผ่านกระจกก็จะมองเห็นเตียงผู้ป่วยที่มีพ่อของเธอนอนอยู่ เเต่ตอนนี้เตียงนั้นมันว่างเปล่า หัวใจของยูรินบีบรัดไปด้วยความกลัว สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือการสูญเสียคนในครอบครัวไป เธอประเมินคนอย่างจอนจองกุกสูงไป คนอย่างเขาใจร้ายเกินกว่าที่เธอจะคาดหวังความเมตตาจากเขาได้

"ขอโทษนะคะ พ่อของฉันล่ะค่ะ คนไข้ที่อยู่เตียงบีหายไปไหนคะ" ยูรินใจชื้นขึ้นมาหน่อยที่เจอกับพยาบาลคนเดิมที่ดูเเลพ่อของเธอ

"คนไข้เตียงนั้น ใครเหรอคะ" 

"!!!!!" เมื่อได้ยินคำตอบนั้น จากพยาบาลที่เธอคุ้นเคย มันทำให้ยูรินรู้เเล้วว่าต่อให้คาดคั้นอะไรไป เธอก็ไม่มีวันได้คำตอบอะไรจากใครทั้งนั้น เพราะมีเพียงคนเดียวที่จะให้คำตอบนี้กับเธอได้

(เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้)

เสียงตอบรับอัตโนมัติของเบอร์ที่โทรเข้ามาหาเธอล่าสุดดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรุนเเรงของหญิงสาวที่รู้เเล้วว่าตัวเองกำลังพ่ายเเพ้ในเกมนี้ ที่ผู้ชายร้ายกาจอย่างจอนจองกุกวางเอาไว้ อันที่จริงเธอน่าจะรู้ตัวเองดีว่าเธอไม่มีทางเอาชนะคนเเบบนั้นได้ เมื่อเขาตั้งใจปิดเครื่อง มันเเปลว่าเขาไม่ต้องการที่จะเจรจากับเธออีกต่อไป  ยูรินออกวิ่งอีกครั้ง โดยที่ครั้งนี้เป้าหมายของเธอไม่ใช่การหนี หรือซ่อนตัวอีกต่อไป

เพราะในเวลานี้สิ่งเดียวที่เธอทำได้ ก็คือการเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนั้น เธอยอมเเล้ว ยอมทำทุกอย่างตามที่เขาต้องการ ขอเเค่ให้มันทันเวลา ก่อนที่ปีศาจร้ายตนนั้นจะพรากคนที่เธอรักไป


เมื่อยูรินได้ข้อมูลเเล้วว่า เธอจะเจอผู้ชายที่ชื่อเจค ได้จากที่ไหน ยูรินนั่งขึ้นรถไฟฟ้าสาธารณะ มาลงยังกังนัมสเตชั่น ที่ๆตึก "ซกทูรี" 

เมื่อออกมาจากซับเวย์ หญิงสาวถึงกับมอดถอนใจ ไม่คิดว่าชีวิตของเธอจะต้องมาเจออุปสรรคอะไรมากมายขนาดนี้ ไม่มีใครเห็นใจเธอไม่พอ ยังมีคนคอยทำร้ายไม่หยุดหย่อน เเม้กระทั่งฟ้า ที่ตอนนี้มีสายฝนตกลงมาอย่างหนัก คนที่ไม่ได้เตรียมตัวมาว่าจะต้องมาพบเจอกับสายฝน ไม่มีทางที่จะพกร่มมา

เเต่อย่าคิดว่าฝนเเค่นี้จะหยุดเธอได้ ยูรินยอมทำได้ทุกอย่างอยู่เเล้วเพื่อครอบครัวของเธอ ร่างอรชอนบอบบางในชุดผ้าชีฟองสีม่วงอ่อน เดินตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ที่กำลังเปียกปอนไม่มีสักตารางนิ้วบนร่างกายเธอที่จะมีความอบอุ่นอย่างที่เธอโหยหา เเต่ถึงอย่างนั้นเธอบอกกับตัวเอง ว่าจะไม่ร้องไห้ เธอต้องทนมันให้ไหว เพราะชีวิตของเธอหลังจากนนี้ มันอาจจะต้องเจอเรื่องหนักหนากว่าวันนี้ก็เป็นได้ ใครจะรู้

ราวยี่สิบนาที่ ที่ระยะทางไม่ถึงสองกิโลเมตรจากสถานีรถไฟใต้ดิน เเต่เพราะฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ทำให้นัมยูรินมาถึงที่หมายช้ากว่าที่คิดเอาไว้ ตอนนี้เธอถึงเเล้ว ตึกสูงตระหง่านที่มีคนใจร้ายคนนั้นอยู่บนชั้นสูงสุดของที่นี่

"ไม่ต้องกลัวนะยูริน ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวมันก็ผ่านไป" ประโยคนี้ ที่ยูรินใช้มันปลอบโยนหัวใจของตัวเองทุกครั้งที่ต้องเผชิญกับปัญหา


"ฉันมาพบคุณเจค" เสียงสั่นๆเอ่ยขึ้นกับชายชุดดำที่ยืนเฝ้าทางเข้าอยู่

"นัดไว้รึเปล่า"

"บอกเขาว่าฉันชื่อ นัมยูริน" ผู้ชายร่างสูงใช้มือเเตะที่บางสิ่งบางอย่างที่ค้ลายๆกับหูฟังส่งสัญญาณที่เอาไว้ติดต่อกัน

"ครับคุณโฮซอก"

"เชิญครับ คุณนัมยูริน" 


ใช้เวลาไม่นาน ลิฟต์ก็พายูรินมาถึงยังชั้น 45 ของตึก เธอเดินตามผู้ชายอีกคนที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์ไปเรื่อยๆ ตลอดทางเดินเต็มไปด้วยเหล่าผู้ชายร่างสูงที่เเต่งตัวเหมือนกันไปหมดนับสิบชีวิต จนถึงหน้าประตูสีน้ำเงินเข้มบานหนึ่ง ทันทีที่เธอมาถึง ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านในช้าๆ

"เชิญครับ คุณเจครอคุณอยู่" คนที่พายูรินมา ผายมือให้เธอเดินเข้าไปภายในห้องๆนั้น

ด้วยความกลัวเเละความหวาดระเเวง หญิงสาวกวาดสายตาไปรอบๆห้อง ก็พอจะประมวลผลได้ว่าห้องนี้คือห้องทำงานของผู้ชายคนนั้น เเละเธอยิ่งมั่นในเมื่อเห็นว่าใครคนนั้น กำลังมองเธออยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาที่มีรูปปั้นนกอินทรย์วางอยู่ที่มุมโต๊ะ

รอยยิ้มเย้ยหยันของเขา ทำให้ยูรินอยากจะเดินเข้าไปคว้ารูปปั้นนกอินทรีย์ขึ้นมา เเล้วปาใส่หัวเขาให้รู้เเล้วรู้รอดไปเลย เเต่เธอก็ทำได้เเค่คิดเพียงเท่านั้น

"มาเร็วกว่าที่คิดเเฮะ"

ปึ่ก 

ซองสีน้ำตาลถูกจองกุกโยนลงบนโต๊ะทำงานของเขา คนที่เพิ่งมามองตามอย่างไม่เข้าใจ

"ยืนค้ำหัวผู้ใหญ่มันไม่ดีนะ ไม่มีใครสั่งสอนรึไง"

"เเล้วการใช้วิธีเลวๆข่มขู่คนอื่น คุณได้รับการอบรมมาจากใคร"

เเน่นอนมันคือสิ่งที่ยูรินอยากจะพูดออกไปใจจะขาด เเต่เธอก็ทำได้เพียงคิดในใจ เเล้วเดินไปนั่งลงยังเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับจอนจองกุก มือเล็กหยิบซองนั้นขึ้นมาเปิดออก เเล้วพบว่ามันคือเอกสารบางอย่าง

"เอกสารสัญญาฉบับที่ 1 ?" 

"ก่อนที่เธอจะเเต่งงานกับฉัน เราต้องทำทุกอย่างให้ชัดเจน"

"หนึ่งปี ระยะเวลาที่เธอจะต้องเเต่งงานกับฉัน หลังจากนั้นเราก็หย่ากัน ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ให้เธอทำอะไรฟรีๆหรอกนะ"

"ทันทีที่เธอเซ็นต์สัญญา เงินสองร้อยล้านวอนจะถูกโอนเข้าบัญชีของเธอ"

"เเละหลังจบสัญญา ถือว่างานของเธอจบ เงินอีกสามร้อยล้านวอนก็จะเป็นของเธอ หรือเธอจะอยากได้มากกว่านั้นก็ได้ อยากได้เท่าไหร่ก็บอกมา" เขาพูดเรื่องเงินกับเธอได้อย่างสบายใจ ราวกับเธอเป็นผักเป็นปลา

"หึ ในสายตาคุณฉันก็คือสินค้าสินะ" 

"เธอพูดว่าอะไรนะ"

"เปล่า... ฉันไม่มีทางเลือกอยู่เเล้วนี่"

"มีสิ ทำไมจะไม่มี" ยูรินมองไปยังใบหน้าของคนตรงหน้า หรือว่าคนอย่างเขาพอจะมีเมตตากับเธออยู่บ้าง

"ทางเลือกของเธอก็คือ..."

"เธอจะเเต่ง หรือ เเต่ง เลือกเอาสินัมยูริน" 

น้ำตาที่พยายามข่มเอาไว้เอ่อขึ้นมาถึงขอบตา เมื่อเธอรู้เเล้วว่าไม่น่าหวังอะไรจากคนอย่างเขา เขาเป็นมาเฟีย ทำเรื่องเลวๆมากมาย ฆ่าคนมาเเล้วตั้งกี่คน จะหวังความเมตตาอะไรจากเขา คิดได้อย่างนั้นมือเล็กคว้าปากกาใกล้มือขึ้นมา ก่อนจะเซ็นต์ชื่อของตัวเองลงไปตรงตำเเหน่งที่ระบุเอาไว้ 

ปึ่ก

ทันทีที่เซ็นต์เสร็จ ยูรินที่หัวของเธอกำลังหนักอึ้ง ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็วเพราะเธอไม่อยากอยู่ใกล้เขาไปมากกว่านี้ 

"คงพอใจเเล้วนะ คืนพ่อฉันมา!!!"

ปั้ง!!!

เสียงฝ่ามือทั้งสองข้างของจอนจองกุกตบลงบนโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างเเรงทำเอายูรินตกใจไม่น้อย

"เธอไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!!!"

"ใช่สิ ฉันเป็นทาสของคุณเเล้วนี่ คุณจะทำอะไรกับทาสคนนี้ก็เชิญเลย!!!" ยูรินพูดออกไปด้วยความโมโห ถึงเธอจะกลัวเขา เเต่ความรู้สึกของเธอในเวลานี้มันก็อัดอั้นจนทนไม่ไหวเเล้ว

"เธอพูดเองนะนัมยูริน" พูดจบร่างสูงก็สาวเท้าเข้าไปกระชากร่างของยูรินเข้าหาตัวอย่างเเรง เขาเเปลกใจเล็กน้อยที่คราวนี้คนตัวเล็กไม่ขัดขืนเขาสักนิด

"ฉันจะสั่งให้เธอทำทุกอย่างที่ฉันต้องการฉันจะไล่เเม่บ้านออก เเล้วให้เธอทำทั้งหมด ไล่คนสวนออกด้วย เธอถนัดอยู่เเล้วนี่"

"ละ เเล้วเเต่คุณเลย"

"อวดดีนัก อย่าคิดเหมือนในละครก็เเล้วกันว่าฉันจะจับเธอทำเมีย เอาเธอมาเป็นที่รองรับอารมณ์บนเตียง เพราะฉันไม่มีวันเเตะต้องผู้หญิงที่ฉันซื้อมาอย่างเธอหรอก"
"อึ่ก ก็ดี จะทำอะไรก็เชิญ" 

ยิ่งยูรินพูดอย่างนั้นยิ่งทำให้คนที่ขี้โมโหอย่างเขายิ่งโมโหมากขึ้นไปอีก ถึงเเม้หญิงสาวตรงหน้าจะพูดว่า ยอมให้เขาทำทุกอย่างได้ตามต้องการ เเต่เเววตาเเละน้ำเสียงของยูรินมันตรงกันข้าม เเววตาของคนอวดดี เขาเกลียดที่สุด

"ได้ เธอท้าทายฉันเองนะนัมยูริน" พูดจบจองกุกก็ออกเเรงกระชาก เเต่ด้วยเเรงที่ไม่มากยูรินก็ถูกดึงไปตามทางที่เขาต้องการได้อย่างง่ายดาย

"คุณจะทำอะไร!!!" ยูรินถามเสียงสั่น เพราะตอนนี้จองกุกลากเธอมาที่ระเบียงห้อง เเล้วดันเธอไปยังขอบระเบียงในระยะที่อันตราย

"นายน้อย!!!" เสียงของจองโฮซอกที่เพิ่งเข้ามาในห้องดังขึ้น เมื่อเขาเห็นว่า จองกุกทำท่าจะผลักยูรินลงไป เเละคนอย่างเขาทำมันได้เเน่ หากเขาคิดจะทำ

"ฮยองไม่ต้องยุ่ง" ขาของโฮซอกชะงักไป เขาทำได้เเค่มองดูการกระทำของเจ้านายตัวเอง

"ฉันอยากรู้ว่า เวลาที่กำลังจะตายมันรู้สึกยังไง พอเธอตกลงไปกระเเทกพื้นเเล้ว ก็ช่วยมาเข้าฝันบอกฉันด้วยว่า เวลาที่ร่างของเธอกำลังร่วงลงไป เธอรู้สึกยังไง"

ยิ่งไม่มีคำพูดหรือการตอบสนองใดๆกลับมามันยิ่งทำให้เขายิ่งบันดาลโทสะมากขึ้นไปอีก เขาต้องการให้คนที่จะมาเป็นภรรยาของเขา เป็นคนที่เขาควบคุมได้ ไม่ใช่ดื้อดึง อวดดีกับเขาเเบบนี้ เวลานี้ยูรินจะต้องอ้อนวอนร้องขอชีวิตจากเขา เเต่เธอก็ไม่ทำ 

"นายน้อยพอเถอะครับ"

จองกุกไม่ฟังคำห้ามปรามของใครหน้าไหนทั้งนั้น เขาจะต้องสั่งสอนผู้หญิงอวดดีคนนี้ให้หลาบจำ ยิ่งยูรินนิ่งเฉยกับเขา เขาก็ยิ่งออกเเรงดันเธออกไปมากยิ่งขึ้น จนอีกเเค่นิดเดียวเท่านั้น หากจองกุกปล่อยมือจากเธอ ร่างบอบบางอย่างยูรินก็ไม่มีทางช่วยตัวเองให้พ้นจากการตกลงไปจากตึกสูงสี่สิบห้าชั้นนี้ได้

เเต่ยังไม่ทันที่จองกุกจะเเกล้งปล่อยมือจากร่างบางที่เขายังคงออกเเรงจับต้นเเขนขวาของเธอเอาไว้ จู่ๆร่างกายของยูรินก็เอนเอียงไปยังจุดที่อันตารายมากเกินไปจนจองกุกเองก็ตกใจไม่น้อย ที่ยูรินทิ้งตัวไปอย่างนั้น

"เห้ย!!"

จองกุกรีบใช้มืออีกข้างเอื้อมคว้าร่างของยูรินที่กำลังจะตกลงไปจากระเบียงจริงๆเสียเเล้ว ด้วยความว่องไวของเขา จองกุกคว้าเธอเอาไว้ได้ทัน จนทั้งจองกุกเเละยูรินล้มลงไปกับพื้นระเบียงโดยที่ร่างไร้ซึ่งสติของยูรินอยู่ในอ้อมกอดของเขา โฮซอกเเละอีกอนรีบวิ่งเข้าไปดูอย่างกังวล

"นัมยูริน ย่าห์ นัมยูริน" จองกุกเขย่าร้องเรียกยูรินเสียงดัง

"ยูริน ยูริน ยัยคุณหนู!!!"

"ตัวร้อน!" จองกุกเอ่ยขึ้นเมื่อเขาเพิ่งจะสัมผัสได้ว่าร่างกายของยูรินกำลังร้อนจัด เเละร่างกายของเธอก็เปียกปอนไปทั้งตัว ชุดเดรสผ้าชีฟองตัวบางพอเปียกฝน มันก็เเนบเนื้อไปหมด เเถมยังมองเห็นทะลุปรุโปร่งไปถึงไหนต่อไหน

"ฮยอง!!! กอน!! หันหน้าไป"

"หะ???" ทั้งสองคนถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ

"เดี๋ยวนี้!!" สิ้นคำสั่งนั้นทั้งสองคนก็ถอยออกไปจากตรงนั้นเเละหันหลังตามที่คนเป็นนายสั่ง

"กอนโทรตามหมอมาด่วน"

"ครับ" อีกอนรับคำสั่ง

"หมอผู้หญิงเท่านั้น!!!"


100%

End Ep.03



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


อยากจะเเหม..............สั่งให้ฮยองหันหลังไปคืออาไรเหรอคะ??? ขู่เก่ง สั่งเก่งที่หนึ่งเลยนะพ่อคุณ



ขออภัยที่หายไปนาน สัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือสำรองว่า จะมาลงให้บ่อยๆขึ้นนะคะ 

ใครว่าง อย่างลืมไปพูดคุยกันได้ใน ทวิตเตอร์  #พี่เจคใจเย็น     กันด้วยเน้อ^^

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 192 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

328 ความคิดเห็น

  1. #319 Nicosinnet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 00:53
    แหม่ะ มันยังไงๆๆๆรายคนนี้! จะโหดดรุจะห่วง! เลือกกค่ะ
    #319
    0
  2. #314 MindNannapat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 14:01
    เเหมมมมมมคูมเจคคค ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆต่อนะคะๆ
    #314
    0
  3. #185 bbjk97 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 11:18
    แหมมมมมคุณเจคคคคคค
    #185
    0
  4. #182 abc_77 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 10:29
    แหมมมมมมมมม😏
    #182
    0
  5. #99 Prang_Phong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 14:55
    รอค่าาาา
    #99
    0
  6. #85 kanti2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 07:04
    แหม แหม แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม อยากจะแหมไปถึงดาวอังคาร 555
    #85
    0
  7. #82 baukaewdream (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 04:08

    แหมมมมมมมมมมมมมมมเจคคคคคคค
    #82
    0
  8. #71 PinPin64525425 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 22:08
    รอนะคะ

    สนุกมาก 😆😆😆😆😆
    #71
    0
  9. #70 BlueHeart0113 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 16:11

    มองจากดาวอังคารก้รู้อ่ะเเกรรรร....

    เเหมมมมมมมมมมม!!

    #70
    0
  10. #69 masitoh__nry (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 15:31

    รออ่านต่อไปไม่ไหวแล้ว สนุกมากค่ะไรท์
    #69
    0
  11. #68 have63255 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2563 / 09:10

    สนุกๆชอบๆๆๆ555❤

    #68
    0
  12. #67 Lettuces (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 12:16

    แหมจริงๆเเหละ //มาต่อไวๆนะคะ
    #67
    0
  13. #66 Mmjk08mini (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มีนาคม 2563 / 21:37
    รีบมาต่อนะค้าบบ
    #66
    0
  14. #64 JK_nest9704 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 22:12

    โอ๊ยยยฉันชอบจริงๆเลยย! ไรท์รีบแต่งนะคะหนูอยากได้รูปเล่มมาสะสมค่ะ กุกน้ำเงินที่หนูซื้อมาเก็บไว้อย่างดีเลยค่ะ รอเล่มเรื่องนี้อยู่นะคะ ปักมุดเลย555

    #64
    0
  15. #63 BeMoGet (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 17:43
    เอ~ มีใจแหละดูออก5555
    #63
    0
  16. #62 MY Name PK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 12:17
    หวงเก่ง
    #62
    0
  17. #61 CuzBeURMine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 10:49
    ขู่เก่ง สั่งเก่ง หวงเก่ง พี่เจคควรใจเย็นๆนะ5555
    #61
    0
  18. #60 Haeun-29 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 10:15
    สนุกม้ากกกกกกกกกกฮือออพี่เจคพี่จะหวงก่อนแต่งเลยหรออ55
    #60
    0
  19. #59 pocky_pv95 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 09:13
    พี่เจค แอบหวง(ว่าที่) เมียเหรอคะ?
    #59
    0
  20. #58 N335a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 04:57

    แรกๆก็เออเจคใจร้ายเกิ๊น พอหลังคือใจสั่นไปหมดแล้วแม่!5555 อ้ากกจะรออ่านตอนต่อไปนะ สู้ๆไรท์
    #58
    0
  21. #57 wolfgirl2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 03:25
    อยากจะเเหม!!!! ดังๆ จะรอดูนะจ้ะพี่เจค เเค่นี้ก็ส่อเเววหลงหัวหัวป้ำเเล้ว อนาคตพ่อบ้านใจกล้าชัว 555555555
    #57
    0
  22. #56 Ma_PrangPazita (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 01:40

    แหมแค่นี้ก็หวงละป้ะพ่อ หมอผู้หญิงเท่านั้น จร้า ไม่จับทำเมียให้มันจริงเถอะ จะ คอย ดู

    #56
    0
  23. #55 Chsnim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 01:00

    หือพี่ขู่เก่งยิ่งกว่าหมาล็อตไวเลอร์อีกนะเนี่ย555รีบมาต่อนะไรท์สนุกมากค่ะ

    #55
    0
  24. #53 BF_polaris (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 00:25
    ความเถื่อนความโฉดได้ใจจริงๆ อยากจะรอดูวันที่หลงรักนางเอกหัวปำว่าจะเป็นยังไง อิ้อิ้อิ้
    #53
    0
  25. #52 BF_polaris (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 00:23
    แหน่ะๆๆ ยังไงคะคุณเจค เกิดหวงอะไรในตัวภรรยาจำแลงคนนี้ขึ้นมาเหรอคะ ถึงต้องเป็นหมอผู้หญิงเท่านั้น อุอิ้งุงิ้
    #52
    0