My mafia husband name is JK {BTSxYOU}

ตอนที่ 13 : EP:09 คืนเข้าหอ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    5 ก.ค. 63




หลังจากงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสของว่าที่ผู้นำของบลูอีเกิ้ลจบลงไปอย่างราบรื่น ก็ถึงเวลาที่จะต้องส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอตามธรรมเนียมแล้ว ในเวลาสามทุ่มกว่าๆ ภายในห้องนอนของมาเฟียหนุ่มที่ถูกตกแต่งให้เหมาะกับการเป็นห้องของคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันจนดูแปลกตาออกไป 

“เสียดายที่คุณพ่อยังออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ แต่ลูกรู้ใช่มั้ยคะ ว่าคุณพ่ออยากมาร่วมงานแต่งของลูกมากแค่ไหน” คนเป็นลูกพยักหน้ารับด้วยน้ำตาคลอเบ้า เธอรู้ดีว่าพ่อของเธอรักเธอมากแค่ไหน เพียงตอนนี้ร่างกายของท่านยังไม่สมบูรณ์เต็มร้อย ยังต้องอยู่ในการดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด

“แม่ขออวยพรให้ลูกสาวของแม่มีความสุขกับชีวิตแต่งงานนะคะ ขอให้ทั้งสองซื่อตรง ซื่อสัตย์ในความรักที่มีต่อกัน” สายตาของคนเป็นแม่มองไปยังลูกเขยที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากลูกสาวของเธอ และมันเป็นจังหวะที่จอนจองกุกเองก็กำลังมองมาที่คนอวยพรอยู่เช่นกัน รอยยิ้มบางๆของหญิงวัยกลางคนจึงถูกส่งไปให้กับเขา เจ้าตัวไม่ได้ยิ้มตอบ แต่พยักหน้ารับแทน


“อดทน และเข้าใจกันให้มากๆ หากคนหนึ่งร้อนเป็นไฟ อีกคนต้องเป็นน้ำช่วยดับร้อนนะลูก”

“ค่ะแม่ ขอบคุณนะคะ หนูรักแม่นะคะ”

“แม่ก็รักหนูยิ่งกว่าชีวิตของแม่” สองแม่ลูกโผเข้ากอดกันเมื่อสิ้นสุดประโยคบอกรักจากปากคนเป็นแม่ ยูรินอยากซึมซับความเข้มแข็งและความรักจากแม่ของเธอ แม่ที่รักพ่อยิ่งกว่าสิ่งใด แม่ที่ไม่เคยทิ้งพ่อแม้ในยามที่ยากลำบาก และเธอเองก็จะเรียนรู้สิ่งนี้จากแม่ของเธอเช่นกัน

และต่อจากนั้นก็ถึงคราวของจอนจินโม นายใหญ่ของบลูอีเกิ้ลที่ต้องอวยพรลูกชายตัวดีและลูกสะใภ้แสนสวยของเขาแล้ว

 

 

"พ่อขอให้ลูกทั้งสองคน รักกันนานๆ อย่าให้มีอะไรต้องพรากสองคนจากกันได้"

คำอวยพรของพ่อทำให้จอนจองกุกตวัดสายตามองไปยังใบหน้าของคนพูดทันที อย่าให้มีอะไรต้องพรากสองคนจากกันได้ มันคงเป็นสิ่งที่พ่อของเขาต้องการให้มันเกิดกับแม่ของเขา และหัวอกคนเป็นพ่อคงไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับลูกชายของตัวเอง ก่อนที่จินโมคว้ามือที่ใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อนมากของลูกชายคนเล็กขึ้นมากุมเขาไว้

 

"เจค พ่ออยากให้เเกดูเเลน้องให้ดีๆ เพื่อที่แกจะได้ไม่เสียน้องไป รักน้องให้มากๆ เข้าใจที่พ่อพูดใช่มั้ย"  นัมยูรินหันไปมองสองพ่อลูกที่ยังคงจ้องหน้ากันไม่ละสายตา ในหัวใจที่แอบคาดหวังกับคำตอบของเจ้าบ่าวอยู่ไม่น้อย

“ครับ ผมจะดูแลลูกสะใภ้ของพ่อเป็นอย่างดี” แต่คำตอบที่ได้มันช่างขัดใจเธอเสียเหลือเกิน คนใจแข็งรับปากว่าจะดูแล และตั้งใจเมินคำว่ารัก อย่างเห็นได้ชัด ยิ่งตอกย้ำว่า การแต่งงานครั้งนี้ เจ้าบ่าวของเธอก็ยังคงไม่ได้รักเธอเหมือนกับวันแรกที่เจอกัน

 

หวังจะได้ยินอะไรจากเขานะยูริน

 

เมื่อผู้ใหญ่ออกไปจากห้องแล้ว แต่ก็ยังเหลือบรรดาเพื่อนสนิทของทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเอาไว้ เพื่ออวยพรทั้งคู่เช่นกัน

“ยิ้มอะไรขนาดนั้นฮยอง” จอนจองกุกถามคนที่เอาแต่ยิ้มกว้างตั้งแต่งานเริ่ม

“ผมไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพนี้นี่ครับนายน้อย” จองโฮซอกไม่ได้เป็นคนที่ยิ้มง่ายเท่าไหร่นัก แต่พอเห็นวันสำคัญของนายน้อยที่เติบโตมาด้วยกันก็อดปลื้มใจไม่ได้เลย

“วันนี้เธอสวยสุดๆไปเลยแหละยูรินฉันขอให้เธอมีความสุข มีลูกเต็มบ้านมีหลายเต็มเมืองจนสร้างทีมฟุตบอลเกาหลีได้เลย”  อิมนายอนพูดไปตามที่ใจคิดโดยไม่ทันสังเกตสายตาของทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวที่มองมาที่เธอ ใบหน้าเขินอายของเพื่อนสนิท และใบหน้าที่ส่อแววประหม่าของจอนจองกุกทำเอานายอนยิ้มอย่างพอใจ

“ให้มันน้อยๆหน่อยแม่คุณ เพื่อนฉันไม่ใช่พ่อพันธ์วัวนะ” เเละเป็นปาร์คจีมินที่พูดประโยคนั้นขึ้นมา เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ได้เห็นหน้ากวนๆของอิมนายอน เขาก็อดไม่ได้ที่จะหมั่นไส้เธอได้ทุกที 

“พ่อพันธ์วัวนั่นมันคุณต่างหากล่ะ แอบไปไข่ไว้ที่ไหนบ้างรู้ตัวรึเปล่า”

“ยัยซาลาเปา ปากดีนักนะ”

“พอๆ ทั้งสองคนเลย ทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็กไม่เบื่อบ้างรึไงวะ จีมินมึงก็ยอมๆน้องบ้างเถอะโตเป็นควายแล้ว”  คิมซอกจินต้องออกโรงปรามทั้งปาร์คจีมินและอิมนายอม ทั้งสองคนรู้จักกันมาตั้งๆแต่เด็ก ถามว่าสนิทกันมั้ยก็คงตอบได้ว่าสนิท แต่เป็นความสนิทที่เมื่อใดก็ตามที่เจอหน้ากัน เป็นอันต้องกัดกันทุกครั้งไป ราวกับคนที่เคมีไม่เข้ากันยังไงยังงั้น

ส่วนปาร์คจีมินยิ่งเห็นรอยยิ้มของอิมนายอนหลังจากที่เขาถูกคิมซอกจินตำหนิ ทำให้เขาหันไปแยกเขี้ยวใส่ยัยผู้หญิงปากดีตรงหน้าอีกครั้ง ตอนเด็กเป็นยังไง ผ่านไปกี่ปีก็เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ยัยเด็กผี

“โหยฮยอง ก็ดูดิ ยัยนี้น่ารักมากมั้ง กวนประสาทเบอร์แรงเวอร์”

“บอกให้พอได้แล้วไงจีมิน วันนี้วันแต่งงานเจคมันนะ” ได้ยินอย่างนั้น ปาร์คจีมินจึงยอมลดราวาศอกลง เมื่อนึกถึงเรื่องหฤหรรษ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

“เอาล่ะ พักได้แล้วทั้งสองคน วันนี้คงเหนื่อยกันมามาก”

“และก็อาจจะเหนื่อยไปอีกทั้งคืน โอ๊ย” ปาร์คจีมินสะดุ้งโหยงเมื่อถูกศอกของคิมซอกจินกระทุ้งเข้าที่สีข้าง เพราะเขาเผลอหลุดพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดออกไป

“อ่ะ เอ่อ ไอ้เจค กูกับซอกจินฮยองมีของขวัญมาให้มึงด้วย”

“ของขวัญอะไรของมึง” ท่าทางพราวด์ทูพรีเซ้นของเพื่อนจอมกวนมันทำให้เจ้าบ่าวอย่างจอนจองกุกอดหมั่นไส้ไม่ได้

“ทะ ดา...นี่ไง ไวน์เลอค่าจากฝรั่งเศส ไวน์นี่เป็นไวน์มงคลนะ ดื่มเพื่อชีวิตที่สดใส และสรรพคุณช่วยให้อาการเหน็ดเหนื่อยผ่อนคลายลงได้ด้วย มาๆ ไอ้เจค น้องยูรินมาดื่มกันก่อนเข้านอน” ทั้งฝาขวดที่เปิดอยู่ก่อนแล้ว รวมถึงแก้วไวน์ที่ตระเตรียมมาเป็นอย่างดี ทำให้คนช่างสังเกตอย่างจองกุกอดสงสัยไม่ได้ เขามองจีมินที่ยื่นแก้วไวน์ไปให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ก่อนจะตัดสินใจถามบางอย่างออกไป

“มึงเปิดขวดไวน์ไว้ล่วงหน้าแล้วเหรอ มั่นใจว่ากูจะดื่มขนาดนั้นเลย” ไม่ใช่แค่ถาม แต่สายตานิ่งๆที่เขาใช้มองจีมิน ทำให้คนถูกจ้องถึงกับต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากซอกจิน

“พวกกูถึงได้อยู่จนตอนนี้ไง เพื่อมั่นใจว่ามึงจะดื่มของขวัญจากพวกกู ขืนปล่อยให้มึงดื่มเอง ดีไม่ดี ไวน์ขวดนี้อาจจะถูกโยนทิ้งไปถึงไหนต่อไหน เอาน่า มาดื่มเร็วๆน้องยูรินดื่มจนหมดแก้วแล้วเห็นมั้ย” จองกุกหันขวับไปมองเจ้าสาวของตัวเอง เขารู้พิษสงของเธอดีว่าเวลาเมาแล้วน้วยแค่ไหน เเล้วตอนนี้เธอก็กำลังจะดื่มแก้วที่สองที่จีมินเทลงไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

มือใหญ่กว่ารีบตรงเข้าไปคว้าแก้วไวน์ในมือของเจ้าสาวก่อนจะทำการยกขึ้นดื่มจนหมดแก้ว แล้วส่งแก้วเปล่าคืนไปให้กับปาร์คจีมิน

“คุณมาแย่งของฉันทำไมเนี่ย”

“โถๆๆ อยากดื่มแก้วเดียวกับเมียก็ไม่บอก” คนขี้แกล้งถึงกับอดแซวเพื่อนไม่ได้

“ไปพวกเรา ปล่อยให้ทั้งสองคนได้พักเถอะ” จองโฮซอก บอกกับอีกสามคนที่อยู่ในห้อง ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินตามกันออกจากห้องไป

 


เหลือไว้เพียงสองคนที่ควรจะอยู่ภายในห้องนี้ ในคืนวันแต่งงาน เจ้าบ่าวและเจ้าสาวป้ายแดงหันไปมองหน้ากันโดยไม่มีคำพูดใดๆออกมา สถานการณ์เช่นนี้ทั้งคู่นึกคำพูดอะไรไม่ออกเลยด้วยซ้ำ กับการที่ต้องอยู่ภายในห้องเดียวกัน ถึงทั้งคู่จะอยู่ด้วยกันมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ก็ยังคงแยกห้องนอนกันอยู่ ต่างจากในคืนนี้

“เธอ/คุณ”  ในที่สุดทั้งสองก็ตัดสินใจทำลายความเงียบขึ้นมาพร้อมๆกันด้วยการเรียกอีกฝ่ายหนึ่ง

“พูดก่อนเลย” จองกุกให้เจ้าสาวของเขาเป็นฝ่ายพูดก่อน

“เอ่อ ... คืนนี้เราต้องนอนห้องนี้ด้วยกันเหรอคะ” จองกุกมองคนถามนิ่งๆ

“ไม่จำเป็น” เขาตอบก่อนจะเดินไปที่ประตูห้องหมายใจจะออกไปข้างนอกเพื่อทำลายความรู้สึกอึดอัดอันน่าประหลาดที่เกิดขึ้นกับทั้งเขาและเธอ แต่ทว่า สิ่งที่ต้องการกับความเป็นจริง มันสวนทางกัน

กึ่ก

กึ่ก

"บ้าชิบ!" มาเฟียหนุ่มสบถออกมาอย่างไม่พอใจเมื่อประตูห้องนอนของเขามันเปิดไม่ออก

"เกิดอะไรขึ้นคะ!" จอนจองกุกถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ในสมองประมวลผลเรียบร้อยแล้วว่าคนที่เป็นคนจัดการเรื่องนี้จะเป็นใครไปไม่ได้เลย

"พ่อฉัน ขังเราไว้"

“หะ!!!!

“ขังเราเอาไว้ ขังทำไมคะ”

“คงรู้ทันว่าเราจะแยกห้องนอนกัน”

“แล้วทีนี้จะทำยังไงล่ะคะ” คนถามไม่ได้นึกรังเกียจหรือไม่ไว้ในชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย แต่เพราะเธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมา เมื่อต้องอยู่กับเขาสองต่อสองในเวลาแบบนี้ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็เคยอยู่แบบนี้มาบ้างแล้ว จูบเขาก่อนก็เคยมาแล้ว แต่ทำไมในเวลานี้ ความรู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆจึงก่อตัวขึ้น จะว่าเธอเขินอายก็ไม่ใช่ซะทีเดียว

 “ก็คงต้องนอนด้วยกัน”

!!!

“ฉันหมายถึง เธอเป็นผู้หญิง เธอนอนพื้นไป เดี๋ยวฉันเสียสละนอนบนเตียงเอง”

“คุณเจค=3

“หึ...ฉันพูดอะไรผิดเหรอ นี่ห้องฉันนะเผื่อเธอลืม”

“คุณมันคนนิสัยไม่ดี”

“ไม่เคยบอกว่าดีนะ”

กวนประสาทให้มันได้ตลอดเวลาสินะ ผู้ชายคนนี้ ยูรินอยากจะกระโดดกัดคอให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย แต่ก็กลัวจะโดนสวนด้วยลูกปืนเสียก่อน

“แล้วคุณจะถอดเสื้อทำไม!!!” หญิงสาวถามด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่ามาเฟียหนุ่มกำลังถอดเสื้อนอกของตัวเองออก

“ฉันร้อน”

“แอร์เสียรึเปล่าวะ” ชายหนุ่มบ่นกับตัวเองพร้อมกับเดินไปดูที่แผงควบคุมเครื่องปรับอากาศภายในห้องแล้วพบว่า อุณหภูมิห้องก็ปกติดี แต่ที่ไม่ปกติก็คงจะเป็นอุณหภูมิภายในร่างกายของเขามากกว่า

"คะ คุณเจค ทำไมคุณถึงได้เหงื่อออกเต็มตัวไปหมดเลยล่ะ!"  เสียงเล็กๆเอ่ยทักด้วยความแปลกใจ ที่พอจองกุกหันหลังไป เธอก็ได้เห็นว่าด้านหลังของเขานั้นเสื้อเชิ้ตสีขาว ในเวลานี้มันชุ่มไปด้วยรอยเหงื่อ

"วะ ว่าเเต่ฉัน ดูสารรูปตัวเองก่อนเถอะ" จองกุกปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดพราวบนใบหน้าออกก่อนจะมองไปยังใบหน้าหวานของยูรินเขาพบว่ากรอบใบหน้าตรงไรผมของหญิงสาวก็มีเหงื่อซึมออกมาไม่ต่างกับเขา

“คุณ ฉันว่าฉันก็ร้อน” มือเล็กปาดเหงื่อตรงบริเวณเนินอกที่ชุดแต่งงานเป็นชุดเดรสเกาะอก สายตาคมของจองกุกเลื่อนมองตามมือของเธอไป เขาห้ามตัวเองไม่ได้เลยที่จะจ้องมองความขาวอิ่มตรงหน้าพร้อมกับกลืนน้ำลายอึ่กใหญ่ลงคอ

“ฉันว่าฉันไปอาบน้ำก่อนดีกว่า” คนตัวเล็กรู้สึกร้อนจนไม่สบายตัว จึงขอตัวไปอาบน้ำเพื่อดับร้อนก่อน

“โอเค เธอ เธอ รีบๆไปอาบเลย” จอนจองกุกรู้สึกใจสั่นจนลิ้นพันกันไปหมดแล้ว เขาคิดว่าเป็นการดีถ้ายัยตัวเล็กไม่ยืนอยู่ตรงนี้ ในหัวหวนนึกถึงของขวัญชิ้นพิเศษจากคนสนิทตัวแสบของเขา ไอ้ไวน์จากฝรั่งเศสที่เขาและเธอดื่มไป คงจะไม่ใช่ไวน์ธรรมดาแน่ๆ

“พวกแม่งเอ้ย....”

“ไวน์เวร”

สองขายาวก้าวไปนั่งลงบนเตียงนุ่มพลางเรียกสติของตัวเองให้กลับมา  เขาขอความช่วยเหลือจากใครในเวลานี้ไม่ได้หรอกในเมื่อพ่อเขาวางแผนขังเขาไว้ในห้องแบบนี้แล้ว กว่าจะได้ออกไปก็คงเช้า มาเฟียหนุ่มที่ในหัวเอาแต่ฉายภาพเนินอกขาวๆซ้ำวนไปมาอยู่ในหัว กำลังจะคลั่งตายเพราะความต้องการที่ปะทุขึ้นเรื่อยๆ

เขาอยากคิดหาทางออกที่จะแก้ไขปัญหาขั้นวิกฤติครั้งนี้ให้จงได้ แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับไม่เป็นไปตามที่ต้องการเลยสักนิด

ยิ่งคิดถึงความขาวเม็ดเหงื่อยิ่งไหลซึมเต็มร่างไปหมด จองกุกกุมขมับตัวเองอย่างคิดหนัก

“เอ่อ...คุณเจค”

!!!” จองกุกตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ คนที่เขาคิดว่าควรจะอยู่ในห้องน้ำ กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

“ทำไม่คุณถึงหน้าแดงแบบนั้นล่ะ ไม่สบายรึเปล่า” มือเล็กเอื้อมไปแตะใบหน้าหล่อเหลาที่ดูแล้วไม่ค่อยสู้ดีนักโดยอัตโนมัติ แต่ไม่ทันไร มือใหญ่กว่ากลับปัดมือของเธอออกพร้อมกับดันคนตัวเล็กให้ออกห่างจากเขา สร้างความสงสัยให้ยูรินไม่น้อยเลย

"อย่ามาใกล้ฉัน อะ ออกไป ห่างๆ"

"ตะ เเต่ ทำไม ฉันถึงได้รู้สึก อยากอยู่ใกล้ๆคุณT^T" ร่างสูงหยัดยืนขึ้น จองกุกใช้สองมือบีบไหล่มนแน่น

“นัมยูรินตั้งสติ อึ่ก เธอรีบไปอาบน้ำก่อน”

“อึ่ก คุณเจค ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ฉันอยากให้คุณสัมผัสฉันมากกว่านี้ T.T” แววตาสับสนสั่นระริกและเต็มไปด้วยความต้องการของร่างบอบบางตรงหน้า เขารู้ดีว่าเธอต้องการอะไร และมันก็เป็นความต้องการแบบเดียวกันกับเขา

“ฉันต้องไปอาบน้ำใช่มั้ย” ความร้อนในกายมันเริ่มทำให้ยูรินทรมานมากขึ้นทุกที

“ใช่ แล้วเธออกมาทำไมอีก”

“ฉัน อ่า...ฉันไม่ ..” ความพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้มันเป็นเรื่องยากสำหรับเธอมาก มันทำให้เธอเผลอกัดปากตัวเองพร้อมกับเปล่งเสียงที่ไม่ควรออกมา เสียงกระเส่าเบาหวิว กับใบหน้าที่แดงซ่านของหญิงสาวมันยิ่งเป็นแรงกระตุ้นอารมณ์ของจองกุกได้เป็นอย่างดี แต่ยูรินคงไม่ทันสังเกตว่า สายตาของจองกุกในตอนนี้กำลังมองใบหน้าสลับกับเนินอกของเธออย่างจาบจ้วงเพียงใด

“อ่า... ฉันจะบอกคุณว่า ฉัน ไม่ ไม่มีเสื้อผ้าในห้องนี้เลย อาบน้ำแล้วจะให้ฉันใส่ชุดอะไร”

“ไม่ต้องใส่”

“คะ?!?!

“ไม่ต้องใส่อะไรแล้วยูริน”

“กรี๊ด!!!” เจ้าสาวมือใหม่กรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อร่างบางของตัวเองถูกยกขึ้นจนลอยเหนือพื้นแล้วเปลี่ยนไปนอนราบอยู่บนเตียงของเจ้าของห้องในชั่วพริบตา

“คะ คุณเจค...” เสียงสั่นๆเอ่ยเรียกชื่อของคนที่กำลังเหวี่ยงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกเจ้าตัวถอดออกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มันจะปลิวไปอยู่ส่วนไหนของห้อง เธอไม่อาจรู้ได้ และ มาเฟียหนุ่มก็ไม่ได้สนใจด้วย เขากำลังสนใจร่างบางที่กำลังนอนมองเขาใบหน้าแดงก่ำอยู่บนเตียงมากกว่า

สายตากลมโตดั่งลูกกวางน้อยจ้องมองไปยังเนื้อแน่น ลากลงมาถึงหน้าท้องที่หากจะนับจริงจังมันไม่ได้มีแค่หกลูก อย่างที่เข้าใจแต่มันมีถึงแปด แบบนี้เธอจะเรียกมันว่าซิกแพ็คได้มั้ยนะ ถึงจะเป็นครั้งแรกที่เห็นเรือนร่างของสามีเปลือยเปล่าแบบนี้ แต่เธอกลับรู้สึกว่า แค่นี้มันยังไม่พอ เธออยากเห็นมากกว่านี้

“ยูรินเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เธอเป็นอะไรไปเนี่ย”

“อย่ามองฉันแบบนั้น”

พูดจบจองกุกก็โถมร่างลงมาคร่อมคนที่นอนอยู่บนเตียงทันที  และลมหายใจของชายหนุ่มก็ต้องติดขัดเพราะมือนิ่มกำลังรุกรานเข้าโดยการค่อยๆสัมผัสลงที่หน้าท้องของเขา

“ยูรินฉัน ฉันไม่ไหว” เสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยออกไป ถึงแม้มันไม่ได้ถูกต้องเลยในความคิดของเขา แต่ความต้องการของร่างกาย ความต้องการของอารมณ์ใคร่มันกำลังขับเคลื่อนการกระทำของเขาอยู่ และจองกุกกำลังจะควบคุมอะไรไม่ได้อยู่แล้ว แต่สิ่งเดียวที่เขาอยากควบคุมก็คือ ร่างบางที่กำลังนอนอยู่ใต้ร่างของเขา

“อึ่ก คุณเจค ฉัน” หญิงสาวรู้แล้วว่าร่างกายของตัวเองกำลังเข้าสู่ภาวะที่ไม่ปกติ รวมถึงจองกุกด้วยก็เช่นกัน เธอตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะไม่ยอมปล่อยตัวไปกับคนที่ไม่ได้รักเธอ แต่กายหยาบกลับเรียกร้องผ่านทางสายตาหวานหยาดเยิ้มให้เขาครอบครองเธอเสียที

ทั้งๆที่หัวใจดวงน้อยไม่ได้ต้องการมันเลย เธอไม่ได้อยากเป็นของเขาในวันที่ให้หัวใจแกร่งดวงนั้นยังไม่มีเธออยู่ในนั้น หากแต่ในเวลานี้ เธอไม่รู้แล้วว่า ระหว่างความร้อนรุ่มภายในกาย กับความความร้อนแรงจากแววตาของร่างกำยำที่ส่งมาให้เธอ อย่างไหนมันจะร้อนเร่ากว่ากัน

“อื้อ...” หญิงสาวมีเวลาสับสนได้เพียงไม่นาน ดวงตาของเธอก็ต้องเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากของเธอถูกเรียวปกร้อนเข้าครอบงำอย่างรวดเร็ว เรียวลิ้นรอนสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากอย่างตะกละตะกลาม เขาชอบเหลือเกินความหวานที่เขาไม่เคยได้สัมผัสนี้

ไม่ใช่แค่ปาก แต่มือหนายังดึงรั้งชุดเกาะอกของเธอให้ร่นลงมากองอยู่ที่เอวอย่างง่ายดาย หากยูรินไม่มีบราเซียกั้นเอาไว้ ป่านนี้ชายหนุ่มคงจะได้ยลโฉมความงามที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อนไปแล้ว ไหนจะเสียงหอบรุนแรงเมื่อเขาไล่ปลายจมูกสูดดมซอกคอระหงไปถึงเนินอกอิ่มของเธอ

ในใจอยากจะร้องตะโกนให้ทั้งเขาและเธอหยุดเรื่องนี้ เพราะมันไม่ถูกต้อง เธอเองรู้ดีว่าเขายังไม่ได้รักเธอ และรู้ว่าเขาเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะทำแบบนี้ แต่มันคงเป็นเพราะสารบางอย่างที่ทั้งเธอและเขาได้รับเข้าไป เลยทำให้ความต้องการทางกามรมณ์ของทั้งสองพุ่งพล่านเกินควบคุมอยู่แบบนี้

แต่เธอทำไม่ได้ เธออ่อนแอ และพ่ายแพ้ต่อความต้องการทางกาย ในขณะที่หัวใจของเธอกำลังร้องไห้และเจ็บปวด แต่ร่างกายของเธอกลับตอบสนองต่อทุกสัมผัสของจอนจองกุกได้เป็นอย่างดี

จนรู้ตัวอีกทีคนเรียวขาของเธอก็ถูกลำขาแกร่งแทรกเข้ามาระหว่างขาทั้งสองข้างของเธอจนมันแยกออกจากกัน  จอนจองกุกทำไปทั้งหมดตามสัญชาตญาณความเป็นชายที่ถูกปลุกปั่นขึ้นอย่างหิวกระหาย เขาทั้งต้องการเธอ และต้องการมากกว่านี้ไปเรื่อยๆ มันคือความต้องการที่หาจุดสิ้นสุดไม่เจอ

จองกุกผละจากเนินอกที่เขาลุ่มหลงอย่างเสียดายแล้วใช้ดวงตาคู่คมกริบ จ้องมองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของยูริน เพราะเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง มันคือเสียงสะอื้นที่คนตัวเล็กพยายามสะกดกลั้นเอาไว้

เขาเห็นน้ำใสๆที่ไหลลงจากดวงตาสับสนที่เต็มไปด้วยความต้องการคู่นั้นของคนที่เขากำลังพยายามปลดเปลื้องเครื่องปกปิดเรือนร่างของเธอเอาไว้ ร่างกายของเธอต้องการเขาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่น้ำตาของเธอที่รินไหลลงมาโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว มันบ่งบอกได้ว่า ในหัวใจของเธอ มันไม่ได้กำลังต้องการเขาจริงๆ

จอนจองกุกหลับตาแน่น พลางนึกถึงคำพูดจากปากของยูรินที่เธอคุยกับนายอนวันนั้น ว่าเธอจะไม่ยอมมีอะไรกับผู้ชายที่เธอไม่ได้รัก และแน่นอนมันคงจะหมายรวมถึงเขาด้วย มันทำให้ถึงแม้ร่างกายงดงามนี้ต้องการเขามากแค่ไหน แต่หัวใจของเธอในเวลานี้ก็คงกำลังต่อต้านเขามากเท่าๆกัน

พรึ่บ

ทันทีที่จอนจองกุกเรียกสติที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดของตัวเองได้ เขาดันตัวเองให้ลุกขึ้น โดยที่มือหนาก็ดึงฉุดในร่างบางลุกขึ้นตามเขาด้วย

“คุณจะทำอะไรคะ ทำไมถึง...” ยูรินไม่เข้าใจสิ่งที่จองกุกทำแม้แต่น้อย

“ฉันทำไม่ได้” ประโยคนั้นจากปากคนตรงหน้า ยิ่งตอกย้ำได้ชัดเจนว่า เขาไม่ได้รักเธออย่างที่เขาเคยบอกเอาไว้ไม่มีผิด ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่พยายามอย่างหนักที่จะทำให้สิ่งที่สวนทางกับยาปลุกเซ็กส์ที่ทั้งคู่รับเข้าร่างกายไป

ร่างสูงดึงให้คนตัวเล็กกว่าเดินตามเข้าไปในห้องน้ำที่กว้างขวางพอๆกับห้องนอนของคนทั่วไป จองกุกดันร่างบางให้เข้าไปในนั้น ก่อนที่จะกำชับบางอย่างกับเธอ

"ยูริน ธะ เธอ ตะ ต้อง ตั้งสติให้ดีๆ เเล้วจำไว้ว่าคืนนี้ อย่าออกมาจากห้องน้ำเด็ดขาด"  คนฟังพยักหน้ารับทั้งน้ำตาด้วยความทรมาน ร่างกายที่ร้อนรุ่ม ร้อนรนเพราะความต้องการมันอันตรายกว่าที่เธอคิด

“นอนแช่ในอ่างน้ำเอาไว้ ทำยังไงก็ได้ อึ่ก ให้เธอรู้สึกดีขึ้น”

“คุณ คุณ ชะ ช่วยฉันไม่ได้เหรอ ฉันทรมาน” สายตาเว้าวอนที่อยากหลุดพ้นจากความร้อนรนนี้เต็มทนส่งไปให้ชายหนุ่มที่เขาเองก็ต้องการไม่ต่างจากเธอ

“ฉันไม่อยากฝืนใจเธอ...”

“ฉันไม่...”

“ถ้า เราทำมันลงไป หลังจากคืนนี้ เธออาจจะต้องเสียใจนัมยูริน”

“เข้าไป แล้วล็อคประตูซะ อึ่ก ถ้า ถ้า เธอ ได้ยินเสียงอะไร ก็ตาม อย่าออกมาจากห้องน้ำ เข้าใจที่ฉันพูดรึเปล่า”

“เข้าใจค่ะ” เมื่อได้รับการตอบรับ จอนจองกุกจึงทำการปิดประตูห้องน้ำลง และโล่งใจขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกลอนประตูดังขึ้น



ร่างบอบบางซวนเซ ตะเกียกตะกายถอดชุดแต่งงานที่มีสภาพหลุดลุ่ยที่สวมอยู่ออก ก่อนจะลงไปกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ในอ้างอาบน้ำใหญ่ แล้วใช้มือกดเปิดน้ำให้เย็นๆให้ไหลลงมาชโลมกายที่กำลังร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา หวังให้ร่างกายของตัวเองเย็นลงได้บ้าง

ยิ่งเจอน้ำเย็นๆ มันทำให้เธอเริ่มรู้สึกดีขึ้น แต่ในใจกลับเป็นห่วงคนข้างนอกนั่น อาการของจองกุกก็หนักเอาเรื่อง ไม่อย่างนั้นคนเย็นชา ใจแข็งอย่างเขาคงไม่แสดงความหื่นกระหายออกมาถึงเพียงนั้นเป็นแน่ ไหนจะสายตาที่จ้องมองเนินอกของเธออย่างเต็มไปด้วยความต้องการ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จอนจองกุกไม่เคยใช้สายตามองเธออย่างจาบจ้องเช่นนั้นมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ยิ่งคิดถึงสายตาร้อนแรง หัวใจดวงน้อยยิ่งเต้นระรัวราวกับกลองชุด



ผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ยูรินปล่อยให้ร่างกายของตัวเองซึมซับความเย็นจากน้ำที่ไหลลงมาจากฝักบัว จนเธอเริ่มรู้สึกว่าไอ้ความต้องการที่มีมากล้นเมื่อครู่ค่อยๆสงบลงไปแล้ว เธอจึงตัดสินใจปิดก๊อกน้ำ ก่อนจะค่อยๆดันตัวเองขึ้นจากอ่าง

เธอเช็ดตัวและจัดแจงนำชุดคลุมอาบน้ำมาสวมเอาไว้ เมื่อภายในห้องน้ำเงียบลง มันทำให้เธอได้ยินเสียงบางอย่างที่ดังเล็ดรอดเข้ามา เธอได้ยินมันไม่ถนัดนัก จึงต้องพาตัวเองเดินไปที่ประตูก่อนจะแนบใบหูลงไป เพื่อฟังให้แน่ใจว่าเสียงแปลกๆที่ดังมาจากภายนอกคือเสียงอะไรกันแน่

“ซี๊ด...อ่า...”

“บ้าชิบ ซี๊ด....”

ซุ่มเสียงที่บ่งบอกได้ถึงความทรมานของคนที่อยู่ในห้องนอนทำให้ยูรินอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงตัดสินใจเอ่ยถามออกไป

“คุณเจคคะ คุณโอเคมั้ย” เสียงที่ฟังแล้วคนข้างนอกคงกำลังลำบากเงียบงง

“ไม่ ไม่โอเค”

“ไม่โอเค เพราะเสียงเธอนั่นแหละ”

“คืนนี้ ถ้าไม่อยากตาย อย่าให้ฉันได้ยินเสียงของเธออีกเข้าใจมั้ย”

“ขู่เก่ง” 

ปากเล็กบ่นกับตัวเองเบาๆ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่า ผู้ชายจอมโหดกำลังทำอะไรอยู่ เพียงแค่เธออดเป็นห่วงเขาไม่ได้จริงๆ เธอยังดีที่อยู่ในห้องน้ำ ความเย็นมันช่วยทำให้อาการจากยาทุเลาลงได้ ต่างกับจอนจองกุก เขาต้องทรมานมากๆแน่ๆ ที่ไม่มีอะไรมาเป็นตัวช่วยได้เลยนอกเสียจากสองมือของเขาเอง

“ทำไมคุณถึงไม่ทำให้จบๆไปนะ”

นั่นคือคำถามที่เธออดสงสัยไม่ได้เลย เธอเข้าใจว่าอารมณ์ที่เกิดขึ้นกับทั้งคู่ มันไม่ใช่สิ่งปกติ แต่ทั้งสองคนก็แต่งงานจดทะเบียนกันตามกฎหมายแล้ว ถ้าจอนจองกุกจะทำเรื่องอย่างว่ากับเธอ โดยเธอเองก็สมยอมขนาดนั้น(ถึงจะเป็นเพราะฤทธิ์ของยาก็เถอะ) มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดไม่ใช่รึไง แต่เขากลับอดทนอดกลั้นขนาดนั้น แล้วหยุดเรื่องทุกอย่างเอาไว้ เพราะอะไรกัน?

“ฉันไม่อยากฝืนใจเธอ...”

“ฉันไม่...”

“ถ้า เราทำมันลงไป หลังจากคืนนี้ เธออาจจะต้องเสียใจนัมยูริน”

หรือว่าเขาจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ ความรู้จริงลึกๆที่ถูกความต้องการทางกายทับถมปกปิดเอาไว้ ความกลัวที่เธอไม่ได้อยากเป็นของเขาในสถานการณ์บีบบังคับเช่นนี้

คิดแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวย รอยยิ้มน่ารักที่ถ้าหากคนที่อยู่ด้านนอกได้เห็นเข้า อาการคลุ้มคลั่งของเขาคงจะยิ่งหนักขึ้นเป็นแน่

ปึ่ก...

คนในห้องน้ำตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงกุกกักที่ประตูด้านนอก ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอจากจาสามีตามกฎหมายของเธอนั่นเอง 

“ยูริน” เสียงแหบพร่าเอื้อนเอ่ยชื่อของเธอขึ้นนั้นอยู่ต่ำกว่าตัวเธอ ทำให้เธอรู้ว่าคนที่กำลังเรียกเธอนั่งอยู่ที่หน้าประตู

“คะ? ให้ฉันพูดได้แล้วเหรอ”


ทางด้านคนที่สภาพย่ำแย่กว่าที่ยูรินจะจินตนาการออก จอนจองกุกทั้งเหน็ดเหนื่อยและอิดโรยกับการทำทุกอย่างเพื่อให้ความต้องการที่ปะทุอยู่ภายในลดน้อยถอยลงไปได้บ้าง แต่ไม่ว่าเขาจะทำไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขาก็ยังไม่ได้รู้สึกถึงคำว่า พอ สักที จนแล้วจนรอด เขาจำต้องพาร่างของตัวเองมาขอความช่วยเหลือที่แสนน่าอายจากคนที่อยู่หลังปะตูบานนี้

“ช่วย ฉันที”

???

“ช่วยเรียกชื่อฉันหน่อย” 

จอนจองกุกคงต้องขอบคุณประตูบานนี้สักแค่ไหน ที่มันช่วยปิดกั้นไม่ให้คนตัวเล็กเห็นถึงใบหน้าที่คงกำลังแดงซ่านของเขา จองกุกไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาร้องขอใครสักคนในเรื่องแบบนี้ แต่เพราะเขาไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เพื่อจะให้ความทรมานภายในกายทุเลาลง เขาเองก็ไม่รู้ว่าที่เขาเอ่ยปากขอออกไป มันจะเป็นการร้องขอมากเกินไปรึเปล่า

“ถ้า ไม่ได้ ไม่เป็นไร”

“คุณเจค...”

“อึ่ก...”

“คุณเจคคะ...”

คนถูกเรียกขบกรามแน่น พร้อมกับความรู้สึกมากมายที่กำลังพุ่งทะยานไปตามจังหวะมือที่กำลังทำในสิ่งที่เป็นการปลดปล่อยความต้องการของเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เพราะเสียงหวานที่เอื้อนเอ่ยชื่อของเขา จากคนที่อยู่หลังประตูบานนี้

“ระ เรียกพี่เจค ได้รึเปล่ายูริน”

“พี่เจค...”

“พี่เจคขา”

“พี่เจค... ยูรินอยู่ตรงนี้นะคะ”

“อ่า....”

เพียงเท่านั้นจริงๆที่เขาต้องการ เสียงหวานหูที่เปล่งเสียงเรียกชื่อของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันจุดประกายให้ความรู้สึกของมาเฟียหนุ่มพวยพุ่งจนถึงขีดสุด ร่างหนาทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นเพราะความเหนื่อยอ่อน  เขาไม่เคยเลยที่จะต้องมาช่วยตัวเองซ้ำๆแบบนี้

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยมีความต้องการ หากแค่ครั้งเดียวก็เพียงพอแล้ว แต่ค่ำคืนเข้าหอคืนนี้ เขาต้องทำในสิ่งนี้ไปไม่รู้ต่อกี่ครั้งแล้ว แต่ครั้งสุดท้ายมันคือครั้งที่เขารู้สึกได้ถึงความสุขสมที่สุดเท่าที่เคยมีมา ไม่อยากจะคิดเลยว่า ถ้าวันหนึ่งคนตัวเล็กได้มานอนร้องเรียกชื่อเขาอยู่ใต้กายแกร่งในขณะที่ส่วนหนึ่งของเขาได้อยู่ภายในกายของเธอ เขาจะมีความสุขสักเพียงใด

“หยุด หยุดคิดอะไรบ้าๆซะไอ้เจค”

แต่เขาจำต้องหยุดความคิดนั่นเอาไว้ ความคิดที่ก็คงได้เป็นแค่ความต้องการเพียงชั่ววูบเท่านั้น เขากับเธอคนนั้น คงไม่มีวันนั้นหรอกเพราะ เธอไม่ได้รักเขา ยังไงล่ะ

และเขาได้รับปากเอาไว้แล้ว ว่าเขาจะไม่มีวันบีบบังคับขืนใจเธอเป็นอันขาด ปล่อยให้เธอได้ใช้มัน ร่างกายที่สวยงามนั้นกับผู้ชายที่เธอรักคงจะดีที่สุด

“คุณเจค คุณโอเคมั้ยคะ” เสียงเล็กๆเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงที่จู่ๆเสียงทุ้มต่ำก็เงียบลงไป

“ฉัน โอเคแล้ว แต่เธออย่าเพิ่งออกมานะ” เพราะเขายังคงไม่วางใจความไม่คงที่ของอารมณ์ตัวเองเท่าที่ควร ทางที่ดีทั้งสองคนยังไม่ควรออกมาเจอหน้ากันในเวลานี้จะดีกว่า

 

“หลับซะ เธอเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

“คุณก็เหมือนกันนะคะ”

“ฝันดีนะคะคุณเจค” 

เสียงพูดที่แผ่วเบา ที่เผลอหลุดออกมาจากปากบาง เธออยากจะตีปากตัวเองนัก ที่เอ่ยคำนั้นออกมา ได้แต่หวังว่าเสียงของเธอจะบางเบาจนคนที่อยู่ข้างนอกไม่ได้ยินมัน และความเงียบมันก็บ่งบอกได้ดีว่าเขาคงไม่ได้ยินมัน หรือถ้าได้ยิน เขาก็คงไม่ได้ต้องการที่จะฟังนักหรอก จนท้ายที่สุด เสียงแหบพร่าที่แสนเหนื่อยล้าก็เอื้อนเอ่ยบางอย่างออกมา

“ฝันดียูิน”

 

 

วันต่อมา

Blue Paradise Restaurant

ชายหนุ่มเจ้าสำราญและทรงเสน่ห์จนเป็นที่เลื่องลือกันว่า หากหญิงคนไหนอยากได้รับความสุขสมสักครั้งในชีวิต ให้ลองเข้าหาผู้ชายที่ชื่อปาร์คจีมินดู แต่ใช่ว่าคนเจ้าชู้อย่างเขาจะควงผู้หญิงคราวละหลายๆคน เขาเลือกที่จะคบทีละคนเท่านั้น หากแต่ระยะเวลาในการคบหานั้น เกินสองอาทิตย์ถือว่าเก่ง และการเข้าหาคนอย่างเขาต้องไม่ใช้การพุ่งเข้าหา แต่ต้องทำยังไงก็ได้ให้เขาอยากได้ผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาด้วยตัวเอง แล้วหลังจากนั้นปาร์คจีมินจะทำทุกทางเพื่อที่จะได้เธอคนนั้นมาครอบครอง

ดังเช่นสาวสวยดีกรีนางแบบชื่อดังที่ปาร์คจีมินถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็น และเขาไม่ลังเลที่จะเข้าไปสานสัมพันธ์กับเธอ แต่สาวเจ้าก็ไม่ธรรมดา ถือได้ว่าเป็นคนที่ทำให้จีมินใช้เวลาในการตามจีบเธอเกือบเดือน แต่ขึ้นชื่อว่าปาร์คจีมินแล้วคำว่านกไม่เคยอยู่ในสาระบบของเขา

เพราะตอนนี้ยุนมินอาคนสวยกำลังนั่งตัวอ่อนระทวนอยู่ในข้างกายเขาแล้ว และเขามั่นใจว่าเสน่ห์ของเขาจะมัดใจเธอไม่ให้ดิ้นหลุดไปจากเขาได้ง่ายๆ

“ตกลงเราคบกันแล้วนะครับมินอา”

“แล้วคุณจีมินคิดว่ายังไงละคะ” รอยยิ้มกรุ่มกริ่มปรากฏขึ้นมามือปลาหมึกที่กำลังลูบไล้เรียวขาอ่อนไม่ได้ถูกขัดขวางจากสาวสวยข้างกายเขา

“ที่รักคะ!!” สองชายหญิงที่กำลังสวีทกันได้ที่ต้องตกใจจากเสียงแหลมของผู้มาเยือน ปาร์คจีมินเสียอารมณ์ไม่น้อยเลยที่ถูกขัดจังหวะ เขาเพ่งมองใบหน้าคนที่มาใหม่ จนเห็นได้เต็มสองตาแล้วว่า เสียงแหลมๆกวนโสตประสาทของเขาคือเสียงใคร

“อิมนายอน!!

“ที่รักคะ ทำแบบนี้กับนายอนได้ยังไง”

“ที่รัก???” ใครไม่งงแต่ปาร์คจีมินงง เขากำลังตายแล้วตกลงไปในนรกรึยังไง ที่จู่ๆไม้เบื่อไม้เมาของเขาอย่างอิมนายอนจะมาเรียกเขาว่า ที่รัก

แค่นั้นยังไม่พอ สองมือเล็กยังตรงเข้าไปดึงรั้งให้ร่างสูงขึ้นมายืนข้างเธอ ตามด้วยการกอดรัดแทนเขาเอาไว้แน่น

“คุณทำอย่างนี้ได้ยังไงคะ คุณนอกใจนายอนเหรอ”

“หะ???

“นี่มันอะไรกันคะจีมัน ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ” เป็นใครก็คงไม่พอใจที่ผู้ชายที่เพิ่งตกลงคบหากับเธอ ดันมีผู้หญิงอีกคนมาอ้างความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

“ฉันสิที่ต้องถาม ว่าเธอเป็นใคร ถึงได้มายุ่งกับสามีของฉัน ไม่สิ พี่จีมินคือพ่อของลูกฉัน เธอใจร้ายมากนะ ที่ทำแบบนี้ ไม่สงสารฉันก็สงสารเด็กตาดำๆที่กำลังจะเกิดมาด้วยเถอะนะ” คนอย่างยุนมินอามีศักดิ์ศรีมากพอที่จะไม่เข้าไปยุ่งกับคนที่มีครอบครัวอยู่แล้ว แต่ที่เธอไม่พอใจเอามากๆ ก็คือผู้ชายตรงหน้าหลอกลวงเธอมาโดยตลอด

“คุณมันเลว มีเมียอยู่แล้วยังจะมายุ่งกับฉันอีกทำไม”

“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ” จีมินพอตั้งสติได้ก็พยายามพูดให้หญิงสาวเข้าใจ

“ต่อหน้าฉันต่อหน้าลูก พี่ยังกล้าทำแบบนี้อีกเหรอ ฉันอยากตาย”

“อิมนายอนหยุดเดี๋ยวนี้นะ!!

“ฮือ.. มีผัวเลวๆ แบบนี้ ไม่รู้จะมีไปทำไม ฉันจะไม่ยอมให้ลูกเรียกพี่ว่าพ่อเป็นอันขาด ฮือ...” อิมนายอนร้องห่มร้องไห้แถมยังตัดพ้อจีมินยกใหญ่ก่อนจะ วิ่งหนีออกไปจากตรงนั้น หลังจากทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ให้ปาร์คจีมินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“คุณมันเลว ทิ้งลูกทิ้งเมีย มาหาผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง”

“มันไม่ใช่”

เพี๊ยะ!!!

ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้อธิบายใดๆ ใบหน้าหล่อเหลาก็ถูกมือเล็กฟาดลงมาอย่างแรง

“กลับไปหาลูกเมียคุณเถอะค่ะ หยุดทำตัวเลวๆสักที” 

ยุนมินอาพูดจบก็คว้ากระเป๋าถือแบรนด์ดังของตัวเองบนโต๊ะแล้วเดินออกไปทันที ทิ้งให้ปาร์คจีมินยืนกุมใบหน้าที่เพิ่งจะโดนตบมาหมาดๆ มองตามร่างระหงไปด้วยความงุนงงและโมโหกับสิ่งที่เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วไปหมด หญิงสาวที่เขาหมายปองเพิ่งจะตอบตกลงคบหากับเขา ในขณะที่เด็กแสบอิมนายอนกลับมาป่าวประกาศว่าเป็นเมียแถมยังท้องลูกของเขาอยู่ เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่า ยัยนั่นต้องการแกล้งเขาอย่างแน่นอน แต่เหตุผลคืออะไรกันล่ะ

 

“เรียบร้อยค่ะคุณเจค หมอนั่นโดนทิ้งแถมยังโดนตบหน้าหันเลยล่ะค่ะ คิกๆๆ”

(เธอคงพอใจมากเลยสินะ)

“คุณเจคพอใจ นายอนก็ยินดีรับใช้ค่ะ”

(หึ ทำงานได้ดีมาก)

“ยินดีรับใช้คุณเจคอยู่แล้วค่ะ ว๊าย!!” นายอนแผดเสียงกรี๊ดออกมาเมื่อจู่โทรศัพท์มือถือในมือถูกมือปริศนากระชากไป

“ไอ้เจค นี่มึงเป็นตัวการเหรอหะ!!” ปาร์คจีมินที่วิ่งตามนายอนมา จนได้ยินที่เธอคุยโทรศัพท์กับเพื่อนสนิทของเขา

(กูก็แค่ตอบแทนของขวัญที่มึงให้กูไง) ได้ยินอย่างนั้นปาร์คจีมินจึงรีบปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงทันที

“อึ่ก..เพื่อนเจค ฟะ ฟังเพื่อนจีมินก่อน กูอยากให้มึงแฮปปี้ในคืนแต่งงานไง หวังดีล้วนๆ”

(กูก็หวังดีกับมึง ยัยนั่นไม่เหมาะกับมึงหรอก นายอนเหมาะกับมึงมากกว่า)

“ประสาทแล้วมึง ไอ้เจค เดี๋ยว ไอ้เจค....”

“หื้ม...” เสียงต่ำครางออกมาอย่างเหลืออด ที่แท้ยัยตัวแสบก็ทำตามคำสั่งของเพื่อนเขานั่นเอง ที่แน่ๆ จอนจองกุกต้องไม่พอใจที่เขาแอบใส่ยากระตุ้นอารมณ์ลงไปในไวน์ขวดนั้น

“คิกๆๆๆ หน้าเป็นรอยมือชัดมากเลยค่ะ” เสียงหัวเราะยียวนดังขึ้น ทำให้ความสนใจของปาร์คจีมินพุ่งไปยังต้นเสียง

“ร้ายมากนะยัยตัวแสบ” ไม่พูดเปล่าจีมินดึงร่างบางของนายอนเข้ามาแล้วพยายามที่จะล็อคคอเธอเอาไว้ เพื่อสั่งสอนเด็กดื้อสักหน่อย

“เบาๆคุณ ฉันท้องลูกของเราอยู่นะคะ”

“ปากดี อย่าอินให้มันมาก ฉันเสกเด็กเข้าท้องเธอจริงๆขึ้นมา แล้วจะพูดไม่ออก”

“ฉันคงหยุดพูดไม่ได้หรอก เพราะคงไม่มีวันนั้นหรอก บายค่ะ แล้วเจอกันใหม่นะคะที่รักขา” พูดจบอิมนายอนก็กึ่งเดินกึ่งกระโดดพลางฮัมเพลงไปอย่างสบายใจ เมื่อภารกิจที่แสนจะถูกใจจบลงด้วยดี ทั้งได้เงิน และได้ความสะใจที่ทำให้คนอย่างปาร์คจีมินพลาดเหยื่อที่เขาปรารถนาได้ คือสิ่งที่ทำให้อิมนายอนแฮปปี้ไม่น้อยเลย

“ขนลุกชิบ ยัยเด็กผี อย่าให้ถึงทีฉันบ้างนะโว้ย....”

“ว่าแต่...ไอ้เจคมันเอาคืนเรา เพราะเรื่องไวน์นี่หว่า” ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว เขานึกขึ้นได้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นความคิดของเขาแค่คนเดียว

“ซอกจินฮยอง!!!

Ring Ring

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะกดโทรหาพี่ชายคนสนิทอย่างคิมซอกจิน เหมือนกับว่าอีกคนก็คงกำลังนึกถึงเขาอยู่เช่นกันเลยโทรหาเขาในเวลานี้

“ว่าไงฮยอง”

(จีมิน มารับกูที)

“ทำไมวะ เกิดอะไรขึ้นฮยอง!!

(รถกูหาย)

รถคันที่ว่าคือลัมโบร์กินี อเวนทาดอร์ ปี 2016 คู่ใจของคิมซอกจินที่ราคาเหยียบสองพันล้านวอน

“หายได้ไงวะฮยอง”

(กูก็ไม่รู้ จอดไว้หน้าคอนโด) คอนโดที่ระบบความปลอดภัยสูงยิ่งกว่าค่ายทหารของซอกจินไม่ใช่ที่ๆใครจะเข้าจะออกได้ง่ายๆ

(เป็บนึงนะ เจคมันส่งข้อความอะไรก็ไม่รู้มาให้กูว่ะ)

“ได้ๆ”

(อ๊ากกกก.......)

“อะไรฮยอง ซอกจินฮยอง เกิดอะไรขึ้น!!!” เพราะเสียงร้องโหยหวนของรุ่นพี่คนสนิท ทำเอาปาร์คจีมินตกใจไม่น้อยเลย

(จีมินอ่า...กูเจอรถแล้ว)

“จะ เจอที่ไหนฮยอง!!

(ฮือ...ไอ้เจคมันเอารถกูไปทิ้งทะเลTTOTT)

 



ตึกทกซูรี

“หึหึหึ”

“เล่นแรงเกินไปรึเปล่าครับคุณเจค” โดยองเอ่ยถามเจ้านายที่กำลังยืนยิ้มอย่างพอใจอยู่ตรงหน้าต่างที่เป็นกระจกใสบานใหญ่

“แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

“ขำอะไร” คนที่กำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่นิด หันไปถามคนสนิทที่หัวเราะออกมาเบาๆ

“เมื่อคืนนอนน้อยเหรอครับ”  เพราะขอบตาดำคล้ำของจอนจองกุกทำให้โดยองอดสงสัยไม่ได้ว่าเมื่อคืน เจ้านายทำอะไรบ้างในคืนเข้าหอคืนแรก

“นอนน้อยอะไร แทบไม่ได้นอนเลยต่างหาก”

“หยุด ไม่ใช่อย่างที่นายคิด”

“ครับ ผมไม่ได้คิดอะไร”

“แต่ไม่ได้เอาทิ้งจริงๆใช่มั้ย รถจินฮยองน่ะ”

“ไม่ครับ แค่ถ่ายรูปตอนกำลังจะทิ้งครับ”

“ดี..สมน้ำหน้า”

“แต่คุณจีมินโดนผู้หญิงเทจริงๆนะครับ”

“ไอ้นั่นน่ะยิ่งสมน้ำหน้ามัน ความคิดดีๆทั้งนั้น ถ้าเมื่อคืนฉันอดทนไม่พอนะ..ป่านนี้..”

“ป่านนี้อะไรเหรอครับ” ที่โดยองถามเพราะคนเป็นนายเหมือนกับยังพูดไม่จบประโยค

“เปล่า”

“นายไปได้แล้ว” จอนจองกุกเอ่ยขึ้นหลังจากก้มมองดูนาฬิกาข้อมือของตัวเอง

“แต่ผมเพิ่งมานะครับ” ไม่ให้เขาถามได้ยังไง จองกุกตามให้เขามาช่วยงานบางอย่าง แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรจู่ๆ เจ้านายก็ออกปากไล่เขาอย่างรีบร้อนขึ้นมา


ก๊อกๆๆ


“เข้ามา” เมื่อเจ้าของห้องทำงานเอ่ยอนุญาตให้คนที่เคาะประตู ประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบางที่เดินเข้ามาพร้อมกับบางอย่างมือ

“ฉันมากวนรึเปล่าคะ”

“ก็โทรบอกก่อนแล้วนี่ว่าจะเข้ามา” มาเฟียหนุ่มตอบ

“ผมว่าผมรีบไปดีกว่านะครับ” พอเห็นว่าใครเข้ามาหานายของเขา โดยองก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเพราอะไร จอนจองกุกถึงได้อยากให้เขาไปเร็วๆนัก

“เอาอะไรมา” จองกุกถามคนที่กำลังจัดแจงเทบางอย่างลงในถ้วยเล็กๆเหมือนถ้วยน้ำชา

“คือ.. ฉันเอาตัวยาในแก้วไวน์ไปให้เพื่อนตรวจสอบดูแล้วนะคะ” เสียงเล็กๆพูดไปก็หน้าแดงไป เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

“ยาไม่ได้รุนแรงอะไร เป็นสมุนไพรจากจีนค่ะ แต่มันจะค่อนข้างสูบพลังคนที่กินเข้าไปพอสมควร ถ้า เอ่อ.. ไม่ได้ทำเรื่องนั้น -///-

“เพื่อนฉันแนะนำให้ดื่มชาผสมสมุนไรอีกตัวหนึ่ง เพื่อช่วยให้ร่างกายสดชื่นขึ้นน่ะค่ะ ฉันเลยต้มมาให้คุณดื่มด้วย” จอนจองกุกเดินเข้ามาดูถ้วยชาอยู่สนใจ

“ไม่ได้วางยาฉันอีกรอบใช่มั้ย”

“บ้าเหรอคะ!!

“ใครจะไปทำอย่างนั้นกันเล่า -3- ..”

“ก็แค่เตือนไว้ ถ้าคราวนี้ฉันโดนวางยาบ้าๆนั่นอีก รับประกันความปลอดภัยของเธอไม่ได้แล้วนะ”

“รู้ค่ะ ว่าถ้าไม่ใช่เพราะยา คุณก็คงไม่ทำแบบนั้นกับฉันหรอก”

“แล้วรู้มั้ยล่ะว่าทำไมฉันถึงไม่ทำ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสิ่งที่ยูรินสงสัยมาทั้งคืนออกไป และมันก็คือสิ่งชายหนุ่มสงสัยเช่นกัน หากแต่ทั้งสองไม่กล้าที่จะถามกันออกไปตรงๆ

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งสองคนเมื่อคำถามนั้นถูกเอื้อนเอ่ยออกไป ทั้งจอนจองกุกและภรรยาในนามของเขา ต่างคนต่างเงียบ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่าย กำลังรอคำตอบ หรือกำลังคิดหาเหตุผลให้ตัวเองอยู่กันแน่ แต่ในที่สุดทั้งคู่ก็เอ่ยประโยคหนึ่งออกไปพร้อมๆกัน ประโยคที่ต่างฝ่ายต่างพูดออกมาจากการคิดแทนอีกฝ่ายหนึ่งไม่ต่างกันเลย

“เพราะคุณไม่ได้รักฉัน/เพราะเธอไม่ได้รักฉัน”

End EP:09

100%


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


คิดเเทนกันเก่งงงงงงงมากกกกกกกกกก


B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

328 ความคิดเห็น

  1. #326 Nicosinnet (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มกราคม 2564 / 04:28
    โอเค ต่างคนต่างคิดแทนกัน ให้มันได้แบบนี้
    #326
    0
  2. #268 Ccreamm.vjkjm (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 08:29
    มะไรจะมาต่อง่าาา~~~รอนานเเล้วน้าาาาาา~~~
    #268
    0
  3. #265 komonchanokyamon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 19:30

    มาต่อน้าาา
    #265
    0
  4. #264 tangmay2912 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:24
    ไรท์แต่งสนุกมาก
    #264
    0
  5. #263 tangmay2912 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:24
    รอทุกวันและทุกเวลาจริงๆ
    #263
    0
  6. #262 tangmay2912 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2563 / 21:24
    รอไรท์อยู่นะคะ
    #262
    0
  7. #261 chmlw1856 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2563 / 13:23
    มาต่อออออด่วนนนนงื้อออชอบบบ
    #261
    0
  8. #260 masmse45 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 16:15

    สนุกมากค่ะ
    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #260
    0
  9. #259 เมจิกสีดำ. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 09:49

    ตกหลุมรักเธอไม่ไหว เธอใช่ไหมเป็นคนพลักฉัน55555

    #259
    0
  10. #258 PanchZA922812 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 21:24

    สู้ๆนะคะไรท์ รอทุกตอนเลยยย
    #258
    0
  11. #257 M I N I - j (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 23:11
    ตกลงเขารักกันมั้ยน้าาา
    #257
    0
  12. #256 JK_nest9704 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 22:27

    ชอบทุกเรื่องของไรท์เลยค่ะ มันไม่รู้สึกเบื่อที่จะอ่านเลย

    #256
    0
  13. #255 iamshippereiei (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 12:18

    เป็นเขินมากกกก0///0คุณไรท์สู้ๆนะค้าบ รอติดตามเสมอ!
    #255
    0
  14. #254 galaxyMN (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 08:13
    รางวัลสุภาพบุรุษแห่งปีต้องมาแล้วน่ะ เขิลๆๆ
    #254
    0
  15. #253 JINNIECHA (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 07:47
    ฮือออ พี่เจคก็คิดว่าน้องไม่รัก น้องก็คิดว่าพี่ไม่รัก ทำไมละเนี่ยทำไมถึงเป็นกันอย่างเงี้ยยย //รอติดตามอยู่นะคะไรท์ มาอัพบ่อยๆน้า
    #253
    0
  16. #252 Lisagirl3 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 07:21

    ชอบเรื่องนี้มาก ไรท์มาอัพบ่อยๆน้า

    #252
    0
  17. #251 tangmay2912 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 01:02

    ในที่สุดคุณไรท์ก้มาอัปแล้วค่ะเค้ารอนานมาก(แต่รอได้งับ^^)อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆจังงับเรื่องนี้สนุกมากๆและเขินมากๆเลย><รอคุณไรท์อยู่นะคะ(•̀ᴗ•́)و
    #251
    0
  18. #250 Jutatip_20 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 00:54
    รอค่าาาา
    #250
    0