[MAGI] Aladin x Kougyoku : Opacarophile

ตอนที่ 5 : Episode 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    6 พ.ย. 63

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงราคุโชว มีสองร่างลอยอยู่บนอากาศ 

โคเกียคุเอ่ย “เผื่อเจ้าลืมไปแล้ว ตอนนี้ข้าไม่มีภาชนะโลหะ”

“อ้อ กลัวงั้นสิ?”

อาลาดินเหยียดรอยยิ้ม บินเร็วขึ้นอีก โคเกียคุหน้าซีดจับแขนเขาแน่นขึ้น

“ข้าจริงจังนะ”

ใบหน้าหวานที่กำลังหวาดกลัวทำให้อาลาดินหัวเราะออกมา

“นึกถึงตอนเราเจอกันแรกๆ เลยนะ พี่สาวก็เอาแต่จับมือข้าไม่ปล่อยเหมือนกัน”

“นั้นเพราะเจ้าไม่ยอมปล่อยมือข้าต่างหาก!”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ข้าเจ็บจริงๆ นะ แบบนี้ก็ใช้เวทย์รักษาไม่ได้สิ”

“แล้วไง? เจ้าแกล้งข้าก่อนนี่!”

โคเกียคุออกแรงมากขึ้น ไม่ยอมให้ตัวเองถูกรังแกฝ่ายเดียว อย่างน้อยเขาต้องรู้สึกเสียใจที่ลากเธอออกมาแบบนี้

ทันใดนั้น อาลาดินใช้มืออีกข้างเอื้อมมาโอบรอบแผ่นหลังบาง ทำให้โคเกียคุตกอยู่ในอ้อมกอดเขาทันที

“เอ๊ะ!?”

“แบบนี้ดีกว่าไหม?”

ใบหน้าของเธอฝังอยู่บนหน้าอกเขา จนรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ และหัวใจที่เต้นอยู่ภายในอก

เธอคลายมือแล้วยกขึ้นมาโอบรอบลำคอเขาแทน โคเกียคุหน้าแดงเรื่อ เผลอใจเต้นแรงไปวูบหนึ่ง

‘ข้าเป็นอะไรไป?’

อาลาดินที่ไม่เห็นหญิงสาวตอบกลับมา จึงก้มลงมองอย่างสงสัย

“พี่สาว?”

โคเกียคุส่ายหน้า “ไม่มีอะไร....”

“แล้วที่ถามก่อนหน้านี้ล่ะ? ชอบแบบไหนมากกว่า”

โคเกียคุแสร้งทำสีหน้าจริงจัง เอ่ยเสียงเข้มว่า “อย่าปล่อยข้าร่วงเชียว”

อาลาดินหัวเราะ เขากระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นแล้วบินต่อไปทันที

ผ่านไปประมาณ 15 นาที เด็กหนุ่มค่อยๆ ร่อนลงบนพื้น

โคเกียคุถอนหายใจโล่งอก ถอยออกมายืนด้วยตัวเองอีกครั้ง สังเกตสถานที่รอบตัว

“ที่นี่ที่ไหน?” 

“ทางตะวันออกของจักรวรรดิ ห่างจากเมืองหลวงประมาณสองร้อยกิโลเมตร”

โคเกียคุยกแขนเสื้อขึ้นมาประกบกันเอ่ยว่า “แล้วให้ซื้ออะไรล่ะ?”

อาลาดินหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่าน

“ผ้าไหมที่ทอจากเยื่อไม้ดำ หนังสือรักขององค์หญิง แล้วก็....กลิ่นหอมร้อยเล่ห์?”

“อะไรนะ?”  

“โคฮาคุงบอกว่าหาซื้อได้แถวนี้ ข้าแค่มาตามแผนที่เท่านั้น”

“แต่ที่นี่มันงานเทศกาลไม่ใช่เหรอ?”

“งานเทศกาล?”

อาลาดินสังเกตรอบตัว ร้านค้าแผงลอยแน่นเอี๊ยดตลอดทาง อาหารสีสันสดใสบนแผงลอยส่งกลิ่นหอมเย้ายวน ในงานเทศกาลมีผู้คนพลุกพล่านเต็มไปหมด พวกเขาหยุดดูแผงขายและซื้อสินค้าไปด้วย

“เจ้ามีเงินหรือเปล่า?”

เธอไม่ได้พกของมีค่าอะไรเลย ยกเว้นปิ่นปักผมชิ้นเดียว เพราะถูกพาตัวมาอย่างกะทันหัน

อาลาดินพยักหน้า “โคฮาคุงเตรียมให้แล้ว”

“งั้นไปกันเถอะ”

โคเกียคุกวาดสายตามองภาพเหล่านั้น บางคนยืนดูสินค้าอย่างสนใจ คู่รักเดินจับมือกัน เสียงเพลงดังให้ได้ยินเบาๆ

สีหน้าของทุกคนแจ่มใส อาจเพราะหลังศึกมหาเวทย์ ทุกคนต้องผ่านเรื่องต่างๆ มามากมาย ตอนนี้ได้พักผ่อนเสียที

โคเกียคุยิ้มบางให้กับบรรยากาศสนุกสนานเหล่านั้น เธอมองไปรอบๆ 

“ที่นี่คนเยอะมาก ระวังตัวด้วยนะ ฝ่าบาท”

“อ่ะ! เจ้าอยากโดนจับได้เหรอ!?”

อาลาดินหัวเราะเสียงดัง เขาเดินเคียงข้างเธอ

“ใครจะคิดล่ะว่า จักรพรรดิจะมาเดินเล่นในงานเทศกาลแบบนี้”

โคเกียคุใส่ชุดสีชมพูอ่อนสลับขาว ตรงมุมปักด้วยดิ้นทองดูมีราคาก็จริง แต่ก็ไม่ได้แตกต่างจากผู้คนโดยรอบนัก บางคนหันมามองบ้างแต่ไม่นานก็หันกลับไป

โคเกียคุถอนหายใจกับความขี้แกล้งของเขา

“ช่างเถอะ เรารีบไปซื้อของกัน”

โคเกียคุตื่นเต้นกับงานเทศกาล นานมากแล้วที่ไม่ได้ออกมาเดินเล่นเช่นนี้ ทั้งวันเธอยุ่งอยู่กับงานจนลืมเวลา

เธอเดินเข้าไปในร้านแห่งหนึ่ง พูดคุยไม่นานก็ได้ผ้าไหมสีดำเลื่อมมาไว้ในครอบครอง

“นี่คืออะไรเหรอ?”

อาลาดินสะดุดตากับบางอย่างที่ดูไม่น่าไว้ใจ สิ่งนั้นน่าจะเป็นของกิน แต่เป็นสีเขียวและมีรูปร่างแปลกๆ

“นี่หรือ? ซาซาบิ เป็นของกินชนิดหนึ่งที่นิยมมากในแถบนี้ ลองดูไหม”

โคเกียคุวิ่งไปที่หน้าร้าน อาลาดินเดินตามไปด้วย เขารอของที่โคเกียคุสั่งไปสักพัก

“จ่ายเงินสิ”

โคเกียคุเดินออกจากร้าน อาลาดินล้วงเงินออกมาจ่ายก่อนถามว่า

“นี่คือซาซาบิเหรอ?”

ของกินสีเขียวๆ ที่ดูไม่น่าอร่อย ทำให้เขาขมวดคิ้วลง

“ใช่ แต่มันต้องกินกับอย่างอื่นนะ ถ้ากินเพรียวๆ จะแรงเกินไป”

“หืม?”

“อ่ะ ลองดู”

โคเกียคุใช้ตะเกียบคีบซาซาบิมาให้

อาลาดินเลิกคิ้วมองการใช้ตะเกียบอย่างประหลาดใจ เขาไม่ค่อยรู้เรื่องวัฒนธรรมของที่นี่มากนัก ทั้งการแต่งกาย การทานอาหาร หรือมารยาทล้วนแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

ดวงตาสีทับทิมเป็นประกาย นั้นทำให้อาลาดินลังเลใจที่จะกิน ‘สิ่งนั้น’

โคเกียคุสังเกตเห็นความลังเลนั้นเช่นกัน เอ่ยว่า “ท่านเมไจผู้ยิ่งใหญ่ ไม่กล้ากินซาซาบิเหรอ?”

“ไม่ชะ – !!!”

โคเกียคุฉวยโอกาสที่เขาอ้าปากออก ยัดมันเข้าไปทันทีด้วยรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า

อาลาดินไม่มีทางเลือกนอกจากกินสิ่งนั้น ตอนแรกลิ้นสัมผัสกับรสชาติหวานจางๆ แต่ไม่นานก็รู้สึกฉุนจนขึ้นจมูก สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที

โคเกียคุเห็นเช่นนั้นก็ยกมือกุมท้องน้อยๆ หัวเราะออกมา

“ฮ่าๆๆ”

“อ่า!” อาลาดินสีหน้าพะอืดพะอม

“เดี๋ยวสักพักก็หายแล้ว เจ้าแกล้งข้าก่อนเองนะ”

อาลาดินกุมขมับ สีหน้ายับยู่ยี่ โคเกียคุรู้สึกสงสารจึงซื้อขนมหวานมาให้

เขาส่ายหน้า “เจ้าจะแกล้งข้าอีกใช่ไหม!”

โคเกียคุหัวเราะ “ถือว่าหายกัน ตกลงไหม?”

อาลาดินหน้ามุ่ย คว้าขนมในมือเดินจากไป 

“เจ้านี่ขี้งอนจริงๆ”

อาลาดินส่งเสียงขึ้นจมูก “เฮอะ! ไม่ต้องมาสนใจข้า”

โคเกียคุยิ้ม “ไม่ได้หรอก ก็เงินทั้งหมดอยู่กับเจ้า ไหนจะต้องพาข้ากลับวังอีก ข้าต้องอยู่ข้างๆ เจ้าไว้! นี่ อย่าเดินเร็วนักสิ อาลาดิน”

เด็กหนุ่มก้าวเท้ายาวๆ ผ่านฝูงชนอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้คลาดกันโคเกียคุเร่งฝีเท้าตามไป

ในตอนนั้นเอง ฝูงคนจำนวนมากเบียดเสียดเต็มท้องถนน

ทันใดนั้นมีคนวิ่งชนโคเกียคุ

“ไม่นะ เดี๋ยวก่อน!”

โคเกียคุเผลอคลาดสายตาจากอาลาดินโดยไม่ตั้งใจ ทำให้พวกเขาถูกแยกออกจากกัน

ผู้คนขวักไขว่ โคเกียคุถูกผลักไปมาอยู่นาน

พลันดอกไม้ไฟปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า งานเทศกาลครึกครื้นขึ้นทันที โคเกียคุมองไม่เห็นอาลาดิน เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

โคเกียคุหนีจากฝูงชนได้ มองย้อนกลับไปยังผู้คนมากมายเพื่อตามหาอาลาดิน แต่ไม่พบเขาเลย

เธอเพ่งมองไปรอบๆ อย่างตื่นตระหนกเรียกชื่ออาลาดินด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ หวังว่าเขาจะตะโกนกลับมา

“อาลาดิน!” เธอตะโกนเรียก จนคนแถวนั้นหันมองเธอเป็นตาเดียว 

โคเกียคุไม่เคยออกมาข้างนอกโดยไม่มีคนติดตามมาก่อน มันทำให้เธอหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูก 

“คนสวย มีอะไรให้ช่วยไหม?”

ผู้ชายสองคนเดินเข้ามาหาโคเกียคุ แล้วยืนล้อมเธอไว้ คนแถวนั้นทำเป็นไม่เห็นเหตุการณ์เดินหนีไป

“หลงทางเหรอ? ให้พวกเราช่วยไหม”

โคเกียคุถอยหลังชนกำแพง “ไม่เป็นไร”

“เราไม่ทำอะไรหรอกน่า”

ถึงอย่างนั้น ท่าทางของชายทั้งสองไม่เป็นมิตรเลยสักนิด โคเกียคุถูกทำให้ตื่นกลัวถอยหลังชนกำแพง ตัดสินใจวิ่งหนีไป แต่ก็ถูกพวกนั้นจับตัวไว้ได้ทัน

“จะไปไหนเหรอ คนสวย?” 

“ปล่อยข้า!”

“ถ้าไม่ปล่อย เจ้าจะทำอะไรได้?” ชายพวกนั้นส่งเสียงหัวเราะน่าขยักแขยง

ในตอนนั้นเองที่เสียงคุ้นเคยดังขึ้น

“ปล่อยมือนางซะ”

หัวใจของโคเกียคุที่เต้นอย่างตื่นกลัวพลันสงบลง เธอไม่เคยรู้สึกโล่งใจที่พบเขาขนาดนี้มาก่อน

“อาลาดิน!”

เด็กหนุ่มเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา ทุกย่างก้าวสร้างความกดดันให้แก่ผู้คน เธอรู้สึกถึงความน่ากลัวบางอย่างแผ่ออกจากร่างเขา

“เจ้าเป็นใคร?”

สองคนนั้นเมื่อเห็นอาลาดินก็ระวังตัวทันที พวกเขามองไม้เท้าที่อยู่ในมืออาลาดิน

“ข้ามากับนาง” เขาเอ่ย 

ชายทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนยอมปล่อยมือที่จับโคเกียคุออกอย่างแสนเสียดาย

“เหรอ ถ้างั้นระ – เราไปกันเถอะ”

เมื่อเห็นอาลาดินเป็นนักเวทย์ พวกเขาไม่อยากให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ไหนจะคนรอบๆ ที่มองอยู่อีก จึงตัดสินใจล่าถอยไป

โคเกียคุสีหน้าไม่สู้ดียืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา

“พี่สาว?” เขาเอ่ย พลางทำหน้ารู้สึกผิดระหว่างที่เดินเข้ามาใกล้ “ขะ – ข้าไปหาซื้อหนังสือนิยายได้แล้วนะ” 

โคเกียคุไม่อยากเชื่อเลยว่าหลังจากพลัดหลงกันแล้ว เขาจะยังมีอารมณ์ไปซื้อหนังสืออีก “เจ้าเด็กบ้า! ข้าตกใจแทบตาย” เธอโพล่งออกมาอย่างกรุ่นโกรธ และโกรธยิ่งขึ้นที่พบว่าตัวเองหยุดร้องไห้ไม่ได้

ก่อนที่อาลาดินจะได้พูดอะไร โคเกียคุก็เอ่ยต่อว่า “เจ้าเอาแต่เดินไปเรื่อยๆ ไม่คิดหันกลับมามองเลยว่าข้าตามมาหรือเปล่า ทั้งที่ข้ากลัวว่าเจ้าจะหลงทางหรือได้รับอันตรายแท้ๆ เจ้าเด็กเอาแต่ใจ!”

เธอพยายามปาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมา อาลาดินมองเธออย่างอึ้งๆ ไม่รู้ว่าควรทำอะไรกับสถานการณ์เช่นนี้ โคเกียคุร้องไห้เพราะนึกเอาเองว่าเขาอาจจะได้รับอันตราย ทั้งที่เธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่า

เขาก้มหน้าลง อันที่จริงเขาแค่อยากแกล้งเธอจึงเดินเร็วขึ้นอีกหน่อย ไม่คิดว่าจะพลัดหลงกันจริงๆ

เขามองหน้าเธออย่างกระวนกระวาย “ขอโทษ อย่าร้องไห้เลยนะ ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว”

โคเกียคุสูดหายใจ พลางใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาก่อนมองไปที่เขา “เจ้าปลอดภัยใช่ไหม?”

อาลาดินพยักหน้าแรงๆ “ข้าไม่เป็นไร ดูสิ! พอรู้ว่าเจ้าหายไปข้าก็รีบออกตามหาทันที” เขาเอ่ยเสียงเบา “ถ้างั้นเราจับมือกันดีไหม? จะได้ไม่หลงกันอีก”

โคเกียคุมองมือที่ยื่นออกมาของเขา ก่อนสูดน้ำมูกเป็นครั้งสุดท้าย เธอคว้ามือนั้นจับไว้ ก่อนจะพบว่าพวกเรากำลังยืนประจัญหน้ากันด้วยระยะห่างเพียงเล็กน้อย ยามนี้ร่างของทั้งคู่ถูกย้อมด้วยแสงสีส้มจากดอกไม้ไฟ นัยน์ตาสีน้ำเงินคู่นั้นทำให้เธอเผลอไผล เป็นครั้งแรกที่เธอสังเกตเห็นว่าดวงตาเขาสวยงามแค่ไหน

อาลาดินมองตอบโคเกียคุ ขณะที่กุมมือเธอ ดวงตาสีทับทิมนั้นบวมแดงจากการร้องไห้ ให้ความรู้สึกน่าทะนุถนอม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์อ่อนไหวนั้นทำให้เขาอยากจ้องมองให้นานกว่านี้ หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามแก้มเนียน เขายื่นมือออกไปเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้างามของเธออย่างเชื่องช้า

โคเกียคุตกใจกับสัมผัสนั้น รู้สึกราวกับหยุดหายใจไปชั่วขณะ เมื่อสายตาของเราประสานกัน เหมือนมีความร้อนแผดเผาร่างเธออยู่ก็มิปาน

ทันใดนั้น เขาก็เบนหน้าหนี ความเงียบรอบตัวพลันหายไป เธอรู้สึกตัวกะพริบตาหลายครั้ง

‘เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?’

“เอ่อ….กลิ่นหอมร้อยเล่ห์ คืออะไรเหรอ?” 

โคเกียคุที่กำลังรวบรวมสติพลันหน้าแดงเรื่อ เธอมองใบหน้าไร้เดียงสาของเขาแล้วกระแอมออกมาน้อยๆ มือที่จับกุมกันอยู่ส่งผ่านความร้อนให้แก่กันและกัน

“มันคือน้ำหอมชนิดหนึ่ง ระยะหลังมานี้เราส่งออกน้ำหอมไปทั่วโลก ซึ่งได้ผลตอบรับเป็นอย่างดี สามารถใช้ได้ทั้งชายและหญิง มันมีประสิทธิภาพในการดึงดูดใจเพศตรงข้าม”

อาลาดินเบิกตาขึ้น เขาสงสัยว่าโคฮาต้องการน้ำหอมแบบนั้นไปทำไม

โคเกียคุเช็ดน้ำตาให้เรียบร้อย แล้วเดินไปรอบงานเทศกาล จนพบร้านค้าขนาดใหญ่ที่มีคนซื้อสินค้าอย่างหนาแน่น

“ที่นี่น่าจะมีขายนะ” โคเกียคุจับมือเขาเดินเข้าไปในร้าน

“ยินดีต้อนรับค่ะ สนใจสินค้าชนิดไหนเป็นพิเศษไหมคะ?”

ภายในร้านตกแต่งด้วยโทนสีแดงและดำ กลิ่นกำยานลอยคลุ้งไปทั่ว ให้บรรยากาศลึกลับแตกต่างจากภายนอก 

“เรากำลังตามหากลิ่นหอมร้อยเล่ห์ครับ”

พนักงานร้านได้ยินดังนั้นก็พิจารณาเราทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มแปลกๆ มองมือที่จับกันแน่นแล้วผายมือออก “เชิญทางนี้เลยค่ะ”

โคเกียคุซ่อนใบหน้าแดงเรื่อไว้ใต้แขนเสื้อ พยายามดึงมือออก อาลาดินรับรู้ถึงการกระทำนั้น เขามองเธออย่างสงสัยก่อนกระชับมือแน่นขึ้น เธอหน้าแดงไปถึงหู

น้ำหอมมากมายวางอยู่บนแท่นไม้ขัดเงาสีน้ำตาล พนักงานหยิบออกมาขวดหนึ่ง

“นี่คือกลิ่นหอมร้อยเล่ห์ค่ะ ช่วงนี้มีปัญหาสินค้าปลอมแพร่ระบาด ทางเราจึงให้ลูกค้าทดลองใช้ก่อนได้เพื่อยืนยันว่าเป็นของแท้”

อาลาดินขมวดคิ้วสงสัยถามว่า “แล้วจะรู้ว่าเป็นของแท้ได้ยังไงครับ?”

พนักงานฉีกยิ้ม “ง่ายมากค่ะ กลิ่นหอมร้อยเล่ห์เป็นน้ำหอมที่ไม่มีกลิ่นเฉพาะตัว มันจะเปลี่ยนไปตามผู้ใช้งาน ไม่มีทางที่กลิ่นจะเหมือนกันได้ค่ะ”

อาลาดินท่าทางสนใจ เขาทำท่าเอ่ยบางอย่างแต่ก็ถูกโคเกียคุรั้งเอาไว้เสียก่อน เธอมองตาเขาอย่างจริงจัง ก่อนหันไปคุยกับพนักงานร้าน

“น้ำหอมนี้มีใบรับรองสินค้าไหมคะ?”

 

 

 

 

*​*​*​แจ้ง หลังจากบทนี้อาจจะไม่ได้มาอัพบ่อยๆ เหมือนเดิมแล้วนะคะ เนื่องจากอ่านหนังสือสอบค่ะ

สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคอมเมนท์​และ​กำลังใจนะคะ (^o^) ***

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20 ความคิดเห็น

  1. #12 +MisChievous_Girls+ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 08:09
    โคฮา! ร้ายนักนะเรา//เจ๋งมากค่ะ👍
    #12
    0
  2. #7 arry (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 19:37

    ชอบคู่นี้จังงง จะรอตอนต่อๆๆๆไปนะคะ

    #7
    0
  3. #6 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2563 / 06:21
    โอ้ว น้ำหอมนี้....รู้เลย
    #6
    0