[MAGI] Aladin x Kougyoku : Opacarophile

ตอนที่ 4 : Episode 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 121
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 พ.ย. 63

วันรุ่งขึ้น

โคเกียคุสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา เมื่อคืนเธอไม่ได้ดื่มหนัก จึงไม่รู้สึกเมาค้างเท่าไหร่นัก เธอเรียกคนเข้ามาช่วยแต่งตัว จากนั้นรับประทานอาหารเช้ากับท่านพี่โคเมย์

ทั้งสองพูดคุยเกี่ยวกับปัญหาในประเทศ ส่วนใหญ่จะเป็นโคเมย์ที่คอยแนะนำมากกว่า

โคเกียคุไม่อยากเป็นจักรพรรดิ เหล่าท่านพี่ของเธอเหมาะสมกว่ามาก 

เร็น โคเอ็น ที่สมควรขึ้นเป็นจักรพรรดิมากที่สุด ตัดสินใจไม่กลับมาวังหลวง และใช้ชีวิตอยู่แถวชานเมืองอย่างสงบ โดยมีเร็น ฮาคุเอย์ ที่กำลังพักฟื้นไปอยู่ด้วย

เร็น โคเมย์ ยอมมาเป็นกุนซือให้ก็จริง แต่ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน เขาสนใจเรื่องการพัฒนาอุปกรณ์เวทมนตร์มากกว่า

เร็น โคฮา ไม่สนใจบริหารบ้านเมือง ไปมาระหว่างวังหลวงกับพวกอาลาดิน

เร็น ฮาคุริว อดีตจักรพรรดิที่กลับมาช่วยสะสางกิจการบ้านเมือง เขายืนยันว่าไม่ต้องการตำแหน่งนั้นอีกแล้ว 

โคเกียคุถอนหายใจ เธอไม่อยากเป็นจักรพรรดิ แต่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพยายามให้มากขึ้น เธอรักประเทศนี้ และประชาชนทุกคน เธอไม่อยากให้จักรวรรดิล้มสลายไป

เธอจะต้องศึกษามากขึ้น เพื่อทำให้ประชาชนอยู่อย่างมีความสุข

โคเกียคุก้าวไปที่วงเวทย์เคลื่อนย้ายเพื่อไปยังจักรวรรดิเรม

การวางเขตแดนใกล้เสร็จแล้ว มันคงเรียบร้อยก่อนสิ้นเดือนนี้

หลังจากเคลื่อนย้ายพริบตามาที่จักรวรรดิเรม โคเกียคุเปิดประตูเข้าไปในห้องที่รวมผู้นำประเทศทั้งหลายบนโลกเอาไว้

“สวัสดีค่ะ”

“....”

ทุกคนดูแปลกไปเล็กน้อย สายตาพวกเขาจ้องมองอย่างคาดหวังอะไรบางอย่าง นั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัด

“เป็นอะไรกันเหรอ?”

“ไม่มีอะไร!”

สฟินโตสซ่อนกระดาษไว้ด้านหลัง ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

ทุกคนรีบซ่อนเหรียญทองในมือ

“อ่า มึนหัวชะมัดเลย ไปหายาแก้เมาค้างดีกว่า”

“ระ – เรามารีบทำงานให้เสร็จกันเถอะ”

โคเกียคุเอียงคอแปลกใจ แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก พยักหน้าแล้วเริ่มทำงานต่อทันที

 

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป โคเกียคุรู้สึกแปลกๆ กับคนรอบตัว

“คะโคบุน  เจ้าไปไหนมา?”

คะโคบุนสะดุ้งรีบโค้งตัวลง “กระหม่อมไปต้อนรับท่านฮาคุริวพ่ะย่ะค่ะ”

“ฮาคุริวจังกลับมาแล้วเหรอ?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“งั้นข้าจะไปหาเขา” โคเกียคุวางหนังสือในมือลง

เมื่ออาทิตย์ก่อน ฮาคุริวเดินทางไปเจรจากับชนเผ่าเร่ร่อนที่รุกล้ำอาณาเขตเข้ามา

“แล้วข้าล่ะ?” เสียงทุ่มหนึ่งดังขึ้นทางหน้าต่าง พร้อมกับสายลมอ่อนๆ พัดเข้ามา

โคเกียคุหันไปมอง แล้วเอ่ยอย่างดีใจ “จูดัลจัง!”

ชายหนุ่มผมสีดำยาวถึงพื้น ดวงตาสีแดงเข้มจ้องมองมา เขาไม่ต่างจากเมื่อก่อนสักนิด ท่าทางเบื่อหน่าย ปรากฏตัวอย่างกะทันหันพร้อมกับแอปเปิ้ลลูกหนึ่งในมือ

โคเกียคุกับจูดัลเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กๆ แม้อีกฝ่ายจะเป็นเมไจของอัลซาเมน แต่ส่วนใหญ่เขาเอาแต่ลอยไปมาอย่างเกียจคร้านเท่านั้น

โคเกียคุเดินไปหาเขา

“เจ้าบอกว่าจะออกไปฝึกฝน ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะ?”

จูดัลชันเข่าขึ้นมา “ข้าถูกยูนันลากไปต่างหาก!”

โคเกียคุหัวเราะ 

“ตอนที่ข้าไม่อยู่ อาลีบาบาแต่งงานไปแล้วเหรอ?”

“ใช่ เจ้าไม่ได้บัตรเชิญเหรอ?”

“แน่นอนว่าข้าได้รับแล้ว แต่ไม่อยากเจอขี้หน้ามันต่างหาก”

“อะไรกัน เคยไปผจญภัยด้วยกันไม่ใช่เหรอ?”

“เฮอะ! กับหุ่นกระป๋องน่ะเรอะ” เขาพ่นลมหายใจ “อย่าพูดเรื่องนั้นเลย มันทำให้ความทรงจำไม่ดีของข้าถูกกระตุ้นขึ้นมาเปล่าๆ”

โคเกียคุพยักหน้ายิ้มๆ “เจ้าไปหาฮาคุริวหรือยัง?”

“ข้าเจอเขาระหว่างทางแล้ว เดี๋ยวก็คงมาถึงล่ะมั้ง”

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

“เข้ามา” โคเกียคุเอ่ย 

“ฝ่าบาท ข้ามารายงานผลการเจรจา”

ฮาคุริวสะบัดผ้าคลุมไปด้านหลังคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วถวายคำนับ

โคเกียคุรีบเอ่ยว่า “ลุกขึ้นเร็ว”

ฮาคุริวยันตัวลุกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แผลเป็นขนาดใหญ่ไม่ได้ทำให้รูปลักษณ์ของเขาด้อยลง แต่กลับดึงเสน่ห์ลึกลับบางอย่างออกมาแทน ทำให้ผู้คนเผลอจ้องมองเขาอย่างหลงใหล

“การเจรจาสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี แต่ฝ่ายนั้นมีข้อเรียกร้องเล็กน้อย ข้าจะถวายฎีกาให้ท่านตรวจสอบทีหลังครับ”

“ขอบใจนะ ฮาคุริวจัง”

โคเกียคุถอนหายใจ

อีกไม่นานการวางเขตแดนใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว เธอยังมีงานที่ต้องจัดการอีกมาก

“ฮาคุริว เมื่อไรจะออกไปผจญภัยกับข้าล่ะ?” จูดัลเบื่อหน่าย

รอบตัวจูดัลมีแต่คนยุ่งอยู่กับงาน จนไม่มีเวลาออกไปไหน ทั้งที่เขาหลุดพ้นจากอัลซาเมนแล้วแท้ๆ

“เรื่องนั้น....คงต้องเอาไว้ก่อน”

ฮาคุริวขมวดคิ้วมุ่น

“ทำไมไม่ไปหาคุณยูนันล่ะ เขาน่าจะมีเวลาว่างให้เจ้าตลอดนะ”

จูดัลกรอกตา ส่งเสียงในลำคอ “ข้าขอตายดีกว่า”

ฮาคุริวและโคเกียคุหัวเราะ พวกเขาพูดคุยกันในห้องสักพักก่อนจะแยกย้ายไปจัดการงานต่อ

 

ตลอดทั้งบ่าย โคเกียคุนั่งตรวจฎีกาบนโต๊ะ โดยมีเร็น โคเมย์คอยแนะนำอยู่ข้างๆ

การเป็นจักรพรรดิไม่ง่ายเลยจริงๆ หลายปีมานี้เธออ่านหนังสือมากมาย แต่ก็เหมือนยังไม่เพียงพอ การเมืองระหว่างประเทศเป็นเรื่องอ่อนไหวมาก ต้องมีความรู้ เล่ห์เหลี่ยมและประสบการณ์

‘ข้าไม่เหมาะจะเป็นจักรพรรดิจริงๆ’

โคเกียคุขลุกตัวอยู่ในห้องหนังสือ โดยมีตะเกียงเล่มหนึ่งวางอยู่ข้างๆ 

เธอไล่ข้ารับใช้ทุกคนออกไป แล้วศึกษาตำราในห้องคนเดียว

ทั้งการเมือง กฎหมาย จารีต เธอทำความเข้าใจทั้งหมด

 

วันหนึ่ง โคฮาก็มาขอเข้าพบ

“ท่านพี่โคฮา?”

ชายหนุ่มร่างสูงเดินอาดๆ เข้ามาในห้องทำงาน

โคฮาหรี่ตามองน้องสาวต่างแม่ “เจ้าอยู่ในห้องนี้นานเท่าไหร่แล้ว?”

โคเกียคุสับสน ตอบอย่างอึกอักว่า “ตั้งแต่บ่ายค่ะ”

“เพราะแบบนี้ไงข้าถึงไม่อยากเป็นจักรพรรดิ น่าเบื่อจะตาย”

โคฮารูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้างดงามราวกับอิสตรี แต่กลับมีนิสัยรักอิสระและชอบทรมานคนอื่น เขาเคยเป็นหนึ่งในสามผู้แข็งแกร่งที่สุดในจักรวรรดิ

“เอาเถอะ ถึงอย่างไรข้าก็เป็นองค์ชายลำดับสาม ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ”

โคเกียคุหน้าแดง รีบพยักหน้าให้ “ค่ะ ท่านพี่”

โคเกียคุนับถือพวกท่านพี่มาก พวกเขาคือบุคคลในตำนานที่แข็งแกร่งที่สุด

“อ่า แล้วคืนนี้เจ้าว่างไหม?”

“คะ? ....สำหรับท่านพี่ข้าว่างเสมอค่ะ!”

“ดีมาก! คืนนี้เปิดหน้าต่างไว้ด้วยล่ะ”

“....คะ?....”

โคฮาเดินอาดๆ ออกจากห้องเหมือนขามาไม่มีผิด

โคเกียคุไม่เข้าใจคำพูดของโคฮา เขาเป็นคนเดาใจยากเช่นนี้เสมอ บางครั้งก็ดูอารมณ์ร้อน บางครั้งก็ดูเจ้าเล่ห์ 

แต่โคเกียคุเชื่อใจเขามากพอๆ กับตัวเอง

 

ในคืนนั้น โคเกียคุอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดธรรมดา

เธอไม่ลืมเปิดหน้าต่างเอาไว้ด้วย

ลมหนาวพัดเข้ามาจนทำให้ทั้งร่างสั่นสะท้าน เธอถูแขนตัวเองไปมา

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงนั้นดังมาจากทางหน้าต่าง เธอเงยหน้าขึ้นมอง

“ข้าเอง”

มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ทำให้โคเกียคุชะงัก 

“อาลาดิน?”

หน้าต่างบานนั้นมีร่างสูงลอยลงมาอย่างนุ่มนวล อาลาดินเผยรอยยิ้มสดใส

ทำไมเมไจถึงชอบมาโผล่ที่หน้าต่างนักนะ?

“ไปกันเถอะ”

โคเกียคุขมวดคิ้ว “ไป?”

อาลาดินยื่นมือมาหา โคเกียคุจับมือนั้นไว้ตามสันชาติญาณ กว่าจะรู้ตัวทั้งร่างก็ลอยอยู่บนอากาศแล้ว

“ดะ – เดี๋ยวสิ!”

“หืม?”

“เจ้าจะพาข้าไปไหน? แล้วท่านพี่โคฮาล่ะ?”

อาลาดินสงสัย “เจ้าไม่รู้เหรอ?”

“ข้าจะไปรู้ได้ไงล่ะ!”

โคเกียคุโวยวาย ใต้ฝ่าเท้าว่างเปล่า ทั้งร่างราวกับไม่มีน้ำหนักล่องลอยบนอากาศ ภาพมุมสูงของเมืองราคุโชวค่อยๆ เล็กลง เธอจับมืออาลาดินแน่น หากร่วงลงไปตอนนี้คงกลายเป็นข่าวใหญ่ทั้งประเทศแน่

“โคฮาคุงบอกให้พวกเราไปซื้อของ”

“ซื้อของ?”

“ใช่ นี่ไง” อาลาดินยื่นรายการให้ดู

โคเกียคุทำได้แต่มองกระดาษแผ่นนั้น ไม่กล้าปล่อยมือเขาสักวินาทีเดียว

“....พี่สาว ไม่พอใจข้าเหรอ?”

“ห่ะ? ทำไมคิดงั้นล่ะ?”

อาลาดินเม้มริมฝีปาก เอ่ยด้วยสีหน้าเจ็บปวดว่า “เล็บพี่สาวจิกข้า”

“....”

โคเกียคุเงียบไป

# # # # 

 

“ทางนั้นเป็นไงบ้าง?” เสียงหนึ่งถาม

“ไม่มีปัญหา ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันแล้ว”

“เยี่ยม!”

“แต่ว่า....ลักพาตัวจักรพรรดินีไม่เป็นไรเหรอคะ?”

“ไม่ต้องห่วง พวกเราเสียไปตั้งสองร้อยเหรียญทอง....แค่ก! เป็นพ่อสื่อให้อาลาดินเชียวนะ ลักพาตัวอะไรกัน คนกันเองทั้งนั้น” อาลีบาบาเอ่ย

โมลเชียน่ากุมมืออย่างเป็นกังวล จู่ๆ วันหนึ่งอาลีบาบาก็วิ่งมาบอกแผนการบางอย่าง แล้วให้เธอเก็บเป็นความลับ

“ข้าบอกไว้ก่อนว่าน้องหญิงของข้าค่อนข้างซื้อบื้อเลยล่ะ ถึงจะลงทุนทำขนาดนี้ก็อาจไม่ได้ผล” โคฮานั่งไขว่ห้างกินองุ่นกล่าว

“แล้วทำไมถึงวางแผนนี้ขึ้นมา?” อาลีบาบาถาม

เขายิ้มเอ่ยว่า “ก็มันน่าสนุกดี”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #11 +MisChievous_Girls+ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 08:02
    ชอบการดำเนินเนื้อเรื่องมากเลย จังหวะกำลังพอดี บทบรรยายคืออ่านตามได้เรื่อยๆ ฉากหวานกำลังพอเหมาะ ชอบมากๆ💕
    #11
    0
  2. #5 คนหลับมืออาชีพ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2563 / 11:13

    นี่คือเดตเเรกสินะ~~
    #5
    0