[MAGI] Aladin x Kougyoku : Opacarophile

ตอนที่ 3 : Episode 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 123
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    4 พ.ย. 63

ภายในสถานที่จัดงาน ผู้คนมากมายส่งเสียงโวยวาย

“ไม่ๆๆ ต้องรอให้อาลีบาบาเจอกับเจ้าสาวก่อน แล้วพวกเราค่อยออกมา”

“ทุกคนได้พลุกระดาษแล้วใช่ไหม ห้ามดึงก่อนเวลาเด็ดขาดนะ เข้าใจไหม?”

“ไก่งวงอยู่ไหน? ไก่งวง เอ๊ะ เจ้าห้ามกินก่อนสิ!”

“ใครดึงดอกไม้ตรงนี้ รู้ไหมว่ามันจัดยากมากนะ!”

“เจ้าสาวแต่งตัวเสร็จแล้วๆ ทุกคนถอยออกไป” ยามูไรฮะดันทุกคนไปด้านหลัง แล้วจูงมือเจ้าสาวออกมา

ทุกคนเปล่งเสียงพร้อมกัน “ว้าว!”

“ทำไมเจ้าอาลีบาบาถึงมีภรรยาสวยขนาดนี้นะ!”

“ไก่งวง! ใครจะรับผิดชอบไก่งวงของข้า”

“ทุกคนอยู่ในความสงบ ถึงงานนี้จะฉุกละหุกไปหน่อย แต่ทำออกมาได้ดีมาก”

“เร็วเข้าๆ เจ้าบ่าวใกล้มาถึงแล้ว!”

ทุกคนอยู่ในความสงบ ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังเข้ามา โมลเชียน่าสูดหายใจอย่างตื่นเต้น 

“โมลเชียน่า ข้ากลับมาแล้ว” อาลีบาบาตะโกน

“ยะ – ยินดีต้อนรับกลับค่ะ คุณอาลีบาบา”

“!”

อาลีบาบามองโมลเซียน่าในชุดแต่งงานตาค้าง ปากเขาอ้าอยู่เป็นนาที จนโมลเซียน่าขวยเขิน

“พะ – พูดอะไรหน่อยสิคะ!”

ถึงอย่างนั้นอาลีบาบาก็ไม่ขยับ เขานิ่งค้างไปเหมือนตุ๊กตา

ทุกคนที่แอบอยู่ในบ้าน กระโดดออกมาส่งเสียงดัง

“ยินดีด้วยนะ!!!”

พลุกระดาษกระจายรอบตัวทั้งคู่ เสียงหัวเราะและรอยยิ้มปรากฏขึ้น

“ทุกคนน!!!”

งานเลี้ยงฉลองได้เริ่มต้นขึ้น

ทุกคนพูดคุยกัน และดื่มกินอย่างสนุกสนาน

ถึงตาโคเกียคุให้ของขวัญแล้ว หญิงสาวลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินไปหาพวกเขา

“นี่คืออะไร?” อาลีบาบารับจดหมายขึ้นมามอง

โคเกียคุเอ่ยว่า “ข้าอนุญาตให้เจ้าลางานได้หนึ่งอาทิตย์”

“เอ๋?”

“ก็เจ้ากับโมลเชียน่าแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ? ข้าเลยคิดว่า....เจ้าน่าจะต้องการเวลาอยู่กับนาง”

ได้ยินคำอธิบายนั้น สองแก้มของอาลีบาบาขึ้นสีแดงเรื่อ แอบเหล่มองเจ้าสาวข้างกายแล้วกระแอมออกมาดังๆ

“อืม นั้นสินะ – ขอบใจมาก”

“อะไรเหรอคะ?” โมลเชียน่าที่อยู่ข้างๆ ถาม

“ไม่มี ไม่มีอะไร!”

โคเกียคุอมยิ้มน้อยๆ แล้วมอบเครื่องประดับให้โมลเชียน่า

“ยินดีด้วยนะ โมลเชียน่า ขอให้มีความสุขในชีวิตคู่”

“ขอบคุณค่ะ คุณโคเกียคุ”

งานเลี้ยงฉลองดำเนินไปจนถึงดึกดื่น ท้องฟ้ามืดสนิท แต่แสงไฟภายในงานกลับสว่างไสวจนแสบตา

เสียงดนตรีดังกังวานไพเราะ 

คะโคบุนที่กล่าวว่าจะอยู่รับใช้ข้างกายโคเกียคุ ตอนนี้กอดคอกกเหล้ากับอาลีบาบา

โคเกียคุดื่มไวน์ผลไม้ ชนแก้วกับคนอื่น หัวเราะไปกับมุกตลก รวมถึงฟังวีรกรรมของอาลีบาบาและโมลเชียน่าในอดีต

จนได้เวลาส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอ

ทุกคนที่มารวมตัวกันยังไม่อยากกลับ จึงอยู่ดื่มเหล้าต่อ

“นี่ ทำไมยามูจังไม่แต่งงานสักทีล่ะ?” บีสตี้ที่เหล้าเข้าปากโพล่งถามขึ้นมา

“อ่ะ! ระ – เรื่องแบบนั้นจะไปรู้ได้ไงล่ะ” ยามูไรฮะหลบตา “เจ้าก็เหมือนกันล่ะน่า!”

บิสตี้เอ่ย “เพราะว่าข้ามาตรฐานสูงเกินไปต่างหาก”

“นี่อาลาดิน เจ้าก็โตขึ้นมากแล้ว มีสาวที่ถูกใจหรือยัง?” ยามูไรฮะส่งเสียงถามเด็กหนุ่ม

อาลาดินที่กำลังคุยกับไททัสและสฟินโตส หันมาร่วมวงสนทนาด้วย

“ไม่มีหรอกครับ”

“เห เจ้าก็โตขึ้นมากแล้ว” บิสตี้เอ่ย “สงสัยจังว่าผู้หญิงแบบไหนที่อาลาดินชอบกันนะ”

ยามูไรฮะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เอ่ยว่า “แบบโคเกียคุจัง เจ้าชอบไหม?”

อาลาดินใบหน้าร้อนผ่าว รีบปฏิเสธทันที “นะ – นางเป็นเพื่อนข้า!”

“ขนาดโคเกียคุจังยังไม่ชอบ เจ้านี่มาตรฐานสูงน่าดู” บิสตี้เอ่ย

“แล้วเจ้าชอบแบบไหนเหรอ?” ไททัสถามบ้าง

สฟินโตสหัวเราะเอ่ยว่า “จะแบบไหนล่ะ ก็ต้องเป็นสาวสวยที่มีหน้าอกใหญ่ใช่ไหมล่ะ?”

“หืมม?”

“อาลาดิน....เป็นคนแบบนี้เองเหรอ?” ยามูไรฮะมองเด็กหนุ่มอย่างผิดหวัง

“มะ – ไม่ใช่นะ! สฟินโตสคุง!!!”

บิสตี้สงสัย “แปลกนะ โคเกียคุจังก็ถือเป็นสาวงามที่หาตัวจับได้ยากเหมือนกัน แต่เจ้าไม่ยักทำนิสัยพุ่งเข้าใส่พี่สาวสวยๆ เลย?” 

“นั้นเพราะตอนเจอกันครั้งแรก นางทำร้ายอูโกะคุงเพื่อนของข้าน่ะสิ!”

“ถ้าตอนนั้นคุณโคเกียคุไม่ทำอย่างนั้น เจ้าจะพุ่งไปกอดนางเหมือนคนอื่นไหม?” ไททัสถาม

“ไม่มีทาง! มันเสียมารยาท”

“อ่า เจ้าโตพอเข้าใจเรื่องมารยาทแล้วเหรอ?”

“....”

อาลาดินกำมือและคลายออกหลายครั้ง ก่อนเอ่ยว่า “นางเป็นเพื่อนของข้า”

บิสตี้เอ่ย “อาลีบาบาคุงกับโมลเชียน่าจัง ก็เริ่มจากการเป็นเพื่อนนะ”

อาลาดินเงียบ ก้มหน้าลงไปทั้งอย่างนั้น จนยามูไรฮะเปลี่ยนเรื่องพูด

อาลาดินยกแก้วขึ้นดื่ม รสชาติขมปนหวานไหลผ่านลำคอ เขารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วร่าง เหงื่อชื้นๆ ผุดพรายออกมา

เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาก็ไปสะดุดกับเจ้าของเรือนผมสีชมพูเข้มที่กำลังหัวเราะกับบทสนทนาของฮาคุริว ใบหน้าแดงเรื่อจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์นั้นน่ารักจนเด็กหนุ่มเผลอยิ้มตาม 

อาลาดินรีบหุบยิ้ม สะบัดหัวไล่ความคิดเพ้อเจ้อ ก่อนขอตัวไปสูดอากาศข้างนอก 

‘ข้าต้องเมาแล้วแน่ๆ’ 

คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง

อาลาดินนั่งบนม้านั่งเงยหน้ามองท้องฟ้า

ดวงดาวส่องแสงแข่งกับดวงจันทร์ จนบนพื้นโลกมองเห็นแสงสลัวแม้ไม่ได้จุดไฟ

สมองค่อยๆ ปรอดโปร่ง เขานึกถึงเรื่องมากมาย

ครั้งแรกที่ถูกส่งมาบนโลกใบนี้ เขาไม่มีจุดหมายปลายทาง แค่อยากไปผจญภัยพร้อมกับอาลีบาบาเท่านั้น

เขาเจอผู้คนมากมาย ได้พบเรื่องราวทั้งสุขและทุกข์

แต่ก็ดำเนินมาถึงจุดจบ อาลีบาบาแต่งงานมีครอบครัว เขาก็ต้องมองหาเป้าหมายใหม่เสียที

เดินทางไปทั่วโลก หรือไปเที่ยวที่ทวีปดำดี?

บางส่วนในใจอาลาดินรู้สึกว่างเปล่า ไม่สามารถบอกได้ว่าเพราะเหตุใด เขาแค่รู้สึกเศร้าขึ้นมาเฉยๆ จนอยากร้องไห้ออกมา

“สีหน้าไม่ดีเลยนะ”

อาลาดินสะดุ้ง มองโคเกียคุที่ปรากฏตัวตรงหน้า

“ทำไมถึงออกมาอยู่คนเดียวล่ะ?”

อาลาดินเม้มริมฝีปาก ไม่ได้ตอบกลับไป

โคเกียคุประกบมือเข้าหากัน นั้นเป็นท่าประจำของเธอ นั่งลงข้างๆ

“เป็นอะไรไป?”

“....แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย”

“หืม? ถ้ามีเรื่องที่อยากเล่าล่ะก็ เล่าออกมาได้นะ ข้าจะรับฟังเอง” เธอเอ่ย 

อาลาดินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “บ้าน....คืออะไรเหรอ?”

“บ้าน? อืม คงเป็นสถานที่ที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นผ่อนคลายล่ะมั้ง”

อาลาดินเงียบ เงยมองท้องฟ้า เขามักรู้สึกเสมอว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่น ไม่ว่าจะเป็นชาติกำเนิด หรือเป้าหมายของเขา

เขาถูกส่งมาบนโลกนี้ ไม่มีพ่อแม่ ญาติพี่น้องที่ไหน พวกเขาเหล่านั้นล้วนตายไปหมดแล้ว

ที่ผ่านมาอาลาดินเดินทางไปทั่วโลก ไม่มีจุดหมายปลายทาง 

ตอนเด็กๆ เขาคิดว่าจะใช้ชีวิตแบบนั้นไปตลอด

จนโตขึ้นถึงได้เข้าใจ 

เพราะเขาไม่มี ‘บ้าน’ ต่างหาก ถึงได้เดินทางไปทั่วโลก

บางส่วนของเขาขาดหายไป.... 

การเดินทางไปเรื่อยๆ ก็สนุกดี แต่นานวันเข้า เมื่อหันกลับมามอง อาลาดินไม่มีใครเลย เขายืนอยู่ที่มุมหนึ่งของโลกอย่างโดดเดี่ยว

“เหงาเหรอ?”

“ห่ะ?”

โคเกียคุเอ่ย “บางครั้งคนเราก็จะรู้สึกแบบนี้....ประมาณว่าถูกแย่งเพื่อนรักไปน่ะ”

“พี่สาวล่ะ เหงาไหม?”

เธอยักไหล่ “นิดหน่อย แต่รู้สึกยินดีมากกว่า”

อาลาดินถอนหายใจ บางทีเขาอาจคิดมากเกินไป ถึงแม้อาลีบาบากับโมลเชียน่าจะแต่งงานกัน แต่พวกเขาก็ยังไปผจญภัยที่ต่างๆ ด้วยกันได้ ยังเล่นสนุกได้เหมือนเดิม

‘ข้าไม่ได้ตัวคนเดียวสักหน่อย’

ฝ่ามือเธอสัมผัสเส้นผมของเขา

โคเกียคุลูบหัวอาลาดิน ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ไม่ต้องห่วง สักวันเจ้าจะได้พบบ้านของตัวเองเหมือนกัน”

อาลาดินเบิกตากว้าง 

“ปลอบข้าเหรอ?”

โคเกียคุเอียงคอ “เหมือนว่าเจ้าจะต้องการแบบนั้น ไม่ใช่เหรอ?”

อาลาดินนิ่งไปก่อนเอ่ยว่า “มองออกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

โคเกียคุซ่อนใบหน้าไว้ใต้แขนเสื้อ “ก็ไม่ยากเท่าไหร่”

หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบได้ยินในความเงียบ

สัมผัสอ่อนโยนของเธอทำให้เขารู้สึกเคลิบเคลิ้ม กลิ่นหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นไวน์ลอยออกมาจากร่าง อาลาดินพยายามกลั้นหายใจ แต่ก็อดไม่ได้ ต้องสูดกลิ่นหอมเข้าไปเสียเต็มปอด ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด

อาลาดินหลับตาลง ลืมทุกสิ่งรอบตัว ยินยอมให้เธอปลอบโยนอย่างเต็มใจ

 

อาลาดินและโคเกียคุนั่งอยู่ในสวนไม่ไกลจากงานเลี้ยงนัก แน่นอนว่ามีคนมองเห็นเหตุการณ์เหล่านั้น

“สองคนนั้นดูแปลกๆ ว่าไหม?” ไททัสเอ่ย

สฟินโตสหัวเราะ “ข้าเดิมพันสิบเหรียญทองเลยว่าสองคนนั้นต้องเลื่อนสถานะแน่นอน” 

“เอ๋? จะไหวเหรอ อาลาดินไร้เดียงสาขนาดนั้น” ยามูไรฮะเอ่ย

“ไม่หรอก ถ้าใจตรงกันเสียอย่าง อะไรๆ ก็ง่ายขึ้นเองนั้นแหละ” บิสตี้หยิบเงินออกมา “ข้าวางห้าสิบเหรียญทองเลย!”

“อะไร เดิมพันอะไรกัน?” ชาร์รูกันเข้ามาร่วมวงสนทนา เรียกความสนใจของทุกคนในงาน

ไททัสร่ายเวทย์เก็บเสียงก่อนชี้ไปทางสองคนในสวน

“อาลาดิน? กับโคเกียคุ?”

“ไม่คิดว่าคู่นั้นแปลกๆ เหรอ?” ยามูไรฮะเอ่ย

“แปลก? ข้าว่าปกติออก”

“เฮ้อ เจ้าบื้อเอ้ย!”

“เดี๋ยวๆ ข้าขอเดิมพันด้วย” ชาร์รูกันเอ่ย

“น่าสนุกดีนี่ ข้าด้วยๆ” โอลบะกับโตโต้ยกมือขึ้น

“จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน ข้าขอเดิมพันหนึ่งร้อยเหรียญทอง!” ฮาคุริวขมวดคิ้วเคร่งเครียด 

“ข้าด้วย ฝ่าบาทโคเกียคุของข้าจะต้องอภิเษกกับคนที่เหมาะสมเท่านั้น!” คะโคบุนเมามายโวยวายออกมา

สฟินโตสตะโกน “มาๆ ทุกคน ใครจะวางเดิมพันฝั่งไหนกันบ้าง เอ๊ะ? เจ้าเอาเงินมาไม่พอเหรอ ไม่เป็นไร ข้าจะจดไว้ก่อน เดิมพันนี้ไม่มีระยะเวลา รู้ไหม? เวทย์ไฟของอาลาดินร้ายกาจมาก ถ้าไม่อยากโดนย่างเกรียมก็ห้ามเข้าไปขัดขวางเด็ดขาด!”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #10 +MisChievous_Girls+ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 07:55
    โอ๊ย5555+ อย่าเอาความรักหญิงสาวมาเป็นเรื่องพนันน่า!
    #10
    0