[MAGI] Aladin x Kougyoku : Opacarophile

ตอนที่ 1 : Episode​ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    3 พ.ย. 63

เร็น โคเกียคุ เป็นองค์หญิงลำดับที่แปดของจักรวรรดิเจิดจรัส ไม่มีอำนาจใดๆ เป็นแค่องค์หญิงที่ถูกทิ้งในวังอย่างโดดเดี่ยว เป็นเพียงเครื่องมือทางการเมืองเท่านั้น

เธอไม่อยากทำตามคำสั่งของจักรวรรดิ แต่ก็ขี้ขลาดเกินกว่าจะปฏิเสธ

ไม่นานมานี้เธอเพิ่งรอดจากการคลุมถุงชนกับราชาแห่งบัลแบด ด้วยความช่วยเหลือของอาลีบาบา

แม้จะเกิดเป็นองค์หญิง แต่เธอก็ยังมีความฝันธรรมดาที่อยากแต่งงานกับคนที่รัก

ตั้งแต่ได้เจอกับอาลีบาบา หญิงสาวรู้สึกว่าชะตาชีวิตของตนเปลี่ยนไปอย่างมาก จากที่คิดว่าต้องทำตามคำสั่งไปตลอดชีวิต ก็ได้เขาช่วยเหลือไว้ จากที่คิดว่าต้องจากซินเดรียไปอย่างโศกเศร้า ก็ได้เขาปลอบใจอยู่ข้างๆ

โคเกียคุติดตามฮาคุริวมาที่อาณาจักรซินเดรีย เพื่อเจริญสัมพันธไมตรี แต่เป้าหมายหลักคือการเข้าพบพระราชาแห่งซินเดรียต่างหาก

พระราชาแห่งอาณาจักรซินเดรียมีชื่อว่า ซินแบด ตั้งแต่พบกันครั้งแรก โคเกียคุก็ตกหลุมรักเขาแล้ว ที่จริงเธอไม่เข้าใจเกี่ยวกับความรักนัก แต่ที่ ‘เขาว่ากันว่า’ เป็นอาการตกหลุมรักนั้นก็ได้เกิดขึ้นกับเธอ

“องค์หญิงโคเกียคุ? แปลกใจจริงๆ ที่เจอท่านที่นี่”

เสียงทุ่มนุ่มเอ่ยอย่างนอบน้อม โคเกียคุพยายามรักษาภาพลักษณ์ สองมือประกบเข้าหากัน ซ่อนใบหน้าไว้ใต้แขนเสื้อนั้น 

“ขะ – ข้าแค่มาเดินเล่นค่ะ อีกไม่นานข้าต้องกลับแล้ว คงไม่มีโอกาสมาเยือนที่นี่อีก”

ซินแบดหัวเราะเอ่ยว่า “ไม่หรอกครับ หากท่านประสงค์ก็สามารถมาเยือนได้ทุกเมื่อ”

“จริงเหรอคะ?”

“ครับ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เชิญท่านเดินเล่นตามอัธยาศัย”

ซินแบดยิ้ม เขาโค้งตัวลงอย่างสุภาพ แผ่นหลังเหยียดตรง เดินจากไปอย่างสง่างาม

เขามักมีท่าทีเช่นนี้เสมอเวลาอยู่กับเธอ สูงส่ง เย่อหยิ่ง และสุภาพ ดวงตาของเขาลึกล่ำจนไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ตอนที่คุยกันก็เหมือนมีบางอย่างแอบแฝงตลอดเวลา

ก่อนมาที่นี่ เร็น โคเอ็น ก็เคยเตือนเธอแล้ว ว่าราชาซินแบดไม่ใช่คนดี หญิงสาวไม่เข้าใจ ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่เขาดูแลเธอดีมาก ไม่ใช่แค่นั้น เขายังดูแลประชาชนและอาณาจักรแห่งนี้อย่างดีเช่นกัน 

เธอพอจะรู้เกี่ยวกับปัญหาจักรวรรดิเจิดจรัสและอาณาจักรซินเดรีย แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าซินแบดเป็นคนไม่ดีเสียหน่อย 

โคเกียคุถูกซินแบดช่วยเหลือไว้มากมาย แน่นอนเธอรู้สึกดีกับเขา....แต่ก็รู้เช่นกันว่า ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามไล่ตาม เผื่อว่าบางทีเขาจะหันกลับมาบ้าง....

 

โคเกียคุเดินสำรวจพระราชวังซินเดรียเป็นครั้งสุดท้าย อีกไม่กี่วันเธอจะต้องจากไปแล้ว และไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกเมื่อไหร่

เวลาย่ำเย็น แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ถูกกลืนหายไปในมหาสมุทร สายลมเย็นเหยียบพัดกระทบร่างบางจนเส้นผมปลิวไสว

โคเกียคุมองเห็นร่างเล็กๆ ยืนอยู่ใกล้หน้าผา

“เจ้าเด็กเมไจคนนั้นนี้?”

โคเกียคุแปลกใจเพราะปกติมักเห็นเขาสดใสร่าเริงอยู่เสมอ ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายราวกับพระอาทิตย์ ทว่าตอนนี้กลับดูมืดมนจนน่าเป็นห่วง

เพื่อนคนหนึ่งของอาลาดินเสียชีวิตลงเพราะไปข้องเกี่ยวกับภาชนะโลหะแห่งความมืด โคเกียคุก็ไปร่วมงานศพด้วย ความรู้สึกโศกเศร้านั้นยังคงเกาะกุมหัวใจไม่จางหาย

โคเกียคุปลอบใครไม่เป็น เธอมักถูกคนปลอบมากกว่า แต่เมื่อเห็นเขาท่าทางโศกเศร้าขนาดนั้นก็ไม่อาจเดินผ่านไปได้

เสียงฝีเท้าดังเข้าไปใกล้ เด็กชายไม่หันกลับมามองสักนิด

“ทะเลตอนกลางคืนมีอะไรน่ามองนักเหรอ?”

เธอกัดริมฝีปาก เป็นประโยคสนทนาที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ

“ทะ – ทำไมมาอยู่คนเดียวล่ะ? อาลีบาบากำลังตามหาอยู่นะ”

“....มีบางเรื่องให้คิดน่ะครับ”

อาลาดินตอบ สายตาไม่ละไปจากทะเลตรงหน้า

“งั้นเหรอ....”

“....”

ดูเหมือนเด็กชายจะไม่ปกติจริงๆ โคเกียคุกุมมืออย่างกระวนกระวาย ที่จริงเธอไม่จำเป็นต้องสนใจเขาก็ได้ แค่เดินหนีไปก็พอ

‘ข้าควรพูดอะไรดี?’

“นี่พี่สาว รู้เรื่องเกี่ยวกับภาชนะโลหะแห่งความมืด และอัลซาเมนบ้างไหม?” อาลาดินถาม

“เรื่องสำคัญแบบนั้นข้าไม่รู้หรอก” โคเกียคุส่ายหน้า

แม้โคเกียคุจะถูกยอมรับว่าเป็นผู้พิชิตดันเจี้ยน แต่หากเทียบกับท่านพี่คนอื่นๆ แล้ว ฝีมือเธอยังไม่ถึงขั้นสักนิด 

“ตะ – แต่ข้าแน่ใจว่า จูดัลจังไม่มีทางเป็นคนไม่ดีหรอกนะ!”

อาลาดินและจูดัลไม่ลงรอยกันตั้งแต่เจอหน้าครั้งแรก การต่อสู้ของเมไจที่บัลแบดนั้น สร้างความเสียหายไว้มากมาย 

โคเกียคุรู้ดีว่าจูดัลเป็นเมไจที่ขึ้นตรงต่ออัลซาเมน แต่เธอไม่เชื่อว่าเขาเป็นคนเลวร้าย

เธอกับจูดัลรู้จักกันมาหลายปีแล้ว

“แล้วจูดัลคุงเป็นคนยังไงเหรอ?”

โคเกียคุนิ่งคิดครู่หนึ่ง เอ่ยว่า “เขาเป็นคนเดียวที่เล่นกับข้าในวังหลวง....และเป็นคนแรกที่ยอมรับข้าในฐานะนักรบ”

“....”

“เอาไปสิ”

“เอ๊ะ?” 

อาลาดินมองช่อดอกไม้ที่พันกันเป็นวงกลมในมืออย่างสงสัย

“นี่คืออะไรเหรอ?”

“มงกุฎดอกไม้ไงล่ะ ข้าทำขึ้นมาเองเชียวนะ ในฐานะเพื่อนของอาลีบาบาคุง ข้าปล่อยให้เจ้าทำหน้าเศร้าโดยไม่ทำอะไรไม่ได้หรอก....”

อาลาดินมองสักพักก่อนถอดหมวกพรมวิเศษออก จากนั้นสวมมันลงบนศีรษะแทน “เป็นยังไงบ้าง?”

ภาพในหัวโคเกียคุเห็นเขาเหมือนกระต่ายตัวน้อยๆ ที่มีดอกไม้บนหัว มันน่ารักมากจนแทบอดใจไม่ไหว

“น่ารัก....อะแห่ม! ก็พอใช้ได้”

โคเกียคุหลบสายตาไปอีกทาง

อาลาดินมองหญิงสาวอย่างสงสัย แต่ก็ยกยิ้มขึ้นมา “พี่สาวใจดีกว่าที่คิดนะ”

“เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนยังไงกัน!”

โคเกียคุโกรธขึ้นมาอีกรอบ

อาลาดินยิ้ม เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นกว่าเดิม 

“แล้วพี่สาวอยากเป็นเพื่อนกับผมไหม?”

“ห่ะ?!” โคเกียคุใบหน้าแดงเรื่อ “ทำไมข้าต้องเป็นเพื่อนกันเด็กอย่างเจ้าด้วย”

“พี่สาวบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่ค่อยมีเพื่อน?”

“ข้าบอกตอนไหนกัน?” โคเกียคุสะบัดหน้าหนี สองมือประกบเข้าหากัน ซ่อนใบหน้าไว้ใต้แขนเสื้อเอ่ยว่า “ตะ – แต่เอาเถอะ ข้าจะยอมเป็นเพื่อนให้ก็ได้!”

อาลาดินหัวเราะ “พี่สาวปากไม่ตรงกับใจชะมัด”

“....เจ้าเด็กบ้า!”

โคเกียคุถอนหายใจ “ข้าจะไม่ถือสาเด็กอย่างเจ้าแล้วกัน แต่ว่าต้องรับปากอย่างหนึ่งก่อน”

อาลาดินสงสัย “อะไรเหรอ?”

โคเกียคุเอ่ยว่า “มงกุฎดอกไม้น่ะจะสวยงามที่สุดเมื่อผู้สวมใส่มีแต่รอยยิ้ม เพราะงั้น เวลาที่ใส่มันเจ้าจะต้องยิ้มเยอะๆ ตกลงไหม?”

“เห– ? ....งั้นผมไม่ใส่แล้ว”

“ห้ามถอดออกเชียวนะ! จนกว่าจะหมดวันห้ามถอดออกเด็ดขาด”

“ทำไมล่ะ?”

“ข้าไม่ให้ของขวัญใครพร่ำเพรื่อหรอกนะ หากเจ้าถอดมันออกล่ะก็ ข้าจะ....โกรธมาก!”

อาลาดินมองหญิงสาวผมสีชมพูยาว และดวงตาราวกับอัญมณีทับทิมสะท้อนแสงจันทร์จนเปล่งประกายระยิบระยับ

“....ก็ได้”

อาลาดินปล่อยมือ หัวใจที่เคยหนักอึ้งดูเหมือนแผ่วเบาลงอย่างประหลาด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดอกไม้หอมๆ หรือหญิงสาวตรงหน้ากันแน่

“นี่ พี่สาว” อาลาดินเผยรอยยิ้ม “ขอบคุณนะครับ”

# # # # # #

 

4 ปีต่อมา

เกิดความเปลี่ยนแปลงมากมาย

อย่างแรก โลกใบนี้ถูกครอบครองโดยบริษัทการค้าซินเดรีย

อย่างที่สอง จักรวรรดิเจิดจรัสกลายเป็นประเทศแพ้สงคราม ต้องจ่ายเงินจำนวนมหาศาลสำหรับเรื่องนั้น

และอย่างที่สาม โคเกียคุกลายเป็นจักรพรรดิ

 

องค์หญิงลำดับที่แปด ผู้ไม่มีสิทธิครองบัลลังก์ บัดนี้ถูกสถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดินีโคเกียคุ แห่งจักรวรรดิเจิดจรัส

แต่นั้นไม่ใช่เรื่องดีอย่างที่คิด องค์หญิงที่ไม่เคยศึกษาการเมืองการปกครอง ต้องพยายามประคับประคองประเทศให้ก้าวต่อไปข้างหน้า ยังมีซินเดรียที่จับตามองเพื่อหวังเข้ายึดครองด้วย 

นั้นเป็นอุปสรรคแสนสาหัสที่โคเกียคุพยายามหาทางออกทุกวัน

‘เวลาสามปีมากพอที่จะเปลี่ยนหญิงสาวไร้เดียงสาให้กลายเป็นคนที่แข็งแกร่งขึ้น’

ตอนแรกโคเกียคุหมดหวังแล้ว เธอต้องจ่ายเงินจำนวนมากคืนซินแบด ประชาชนในจักรวรรดิยากจนลง หนทางที่พอคิดได้ก็ใช้ไปหมดแล้ว เธอไม่สามารถฟื้นฟูจักรวรรดิให้กลับมาเจริญรุ่งเรืองได้อีกครั้ง

จนกระทั่ง อาลีบาบาที่หายตัวไปนานกว่าสามปีปรากฏตัว พร้อมกับเร็น โคเมย์ องค์ชายลำดับสองของจักรวรรดิที่ถูกเนรเทศ ได้กลับมาในฐานะกุนซือลึกลับ

โคเมย์บอกว่าจักรวรรดิได้มีการจัดตั้งศูนย์วิจัยเวทมนตร์ขึ้นเมื่อนานมาแล้ว และที่นั้นได้ดำเนินการวิจัยมากมายที่เป็นประโยชน์ต่อจักรวรรดิ

โคเกียคุแต่งตั้งอาลีบาบาเป็นนายกรัฐมนตรี และปรึกษาหารือเกี่ยวกับแผนการต่อไป

 

เมืองหลวงราคุโชว ณ พระราชวังจักรวรรดิเจิดจรัส

อาลีบาบากลับมาจากการทำธุรกิจการค้า ยังมีคนที่ตามกลับมาด้วยอีกสองคน

“อาลาดิน กลับมาจากทวีปดำแล้วเหรอ?!”

โคเกียคุลืมมาดจักรพรรดิวิ่งถลาไปหาเพื่อนๆ

อาลาดินยิ้มกว้างทักทาย “กลับมาแล้วครับ!”

“ยินดีต้อนรับกลับ....ซะเมื่อไหร่ล่ะ! เจ้าไม่ส่งข่าวมาบอกบ้างเลย แล้วฮาคุริวจังล่ะ?”

“อ่อ คงตามมาทีหลังล่ะมั้ง”

อาลาดิน โมเซียน่า และฮาคุริว ถูกตามล่าจากซินแบดและแม่มดแห่งอัลซาเมน ‘อัลบะ’ จนต้องหลบหนีไปยังทวีปดำเพื่อฝึกฝนร่างกาย ได้กลับมาอีกครั้งในรอบสามปี

ฮาคุริว อดีตจักรพรรดิทรราช ที่เนรเทศเหล่าองค์ชายและองค์หญิงออกจากจักรวรรดิ เขาทำแบบนั้นเพราะมีเหตุผลหลายอย่าง ทั้งอยากเอาชนะพี่ชาย และ ‘อัลบะ’ ที่สวมรอยเป็นเสด็จแม่ของตน

หลายปีก่อนเขาสละราชบัลลังก์ ทิ้งให้โคเกียคุขึ้นดำรงตำแหน่งจักรพรรดิแทน

แน่นอนว่าเธอรู้ว่าฮาคุริวปลอดภัยดี และอยู่กับพวกอาลาดิน แต่เพราะซินแบดจับตามองจึงไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

‘ไอ้คนสารเลวนั้น!’

ผ่านไปสามปี โคเกียคุไม่หลงเหลือความรู้สึกดีๆ ต่อซินแบดอีกแล้ว

หลังจากถูกหลอกใช้เป็นเครื่องมือ ถูกบังคับให้ทรยศต่อพี่น้อง โคเกียคุหลงเหลือเพียงความเคียดแค้น

เธอแค้นเขา แต่ก็รู้ดีว่าเรื่องทั้งหมดจะไม่เกิดขึ้น หากเธอรู้ทันเขา

โคเกียคุผู้งมงายในความรักไม่มีอีกแล้ว

“อะแห่ม! ข้าขอประกาศอะไรสักหน่อย ข้าและโมเซียน่า....ตกลงจะแต่งงานกันแล้ว!!!”

ภายในสวนกว้างที่จัดไว้เพื่อต้อนรับเพื่อนเก่า เกิดเสียงโวยวายขึ้น ทำให้โคเกียคุตื่นจากภวังค์

“อาลีบาบาคนไร้ยางอาย....จะแต่งงานก่อนท่านคะโคบุนผู้นี่งั้นเหรอ....!” คะโคบุนไม่อยากเชื่อ มองว่าที่เจ้าสาวคนสวยอย่างเห็นใจ

ทุกคนเข้ามาแสดงความยินดีกับอาลีบาบาและโมเซียน่า

โคเกียคุมองภาพเหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม

นานมากแล้วที่ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายขนาดนี้

“อาลีบาบาจังกับโมเซียน่าจะแต่งงานกันแล้วสินะ?”

โคเกียคุมองทั้งคู่ที่มีรอยยิ้มทั่วใบหน้า อาลีบาบาเชิดหน้าขึ้น จมูกยกสูงกว่าเดิมเล็กน้อย

อาลาดินรู้อยู่ก่อนแล้ว ไม่ได้ร่วมยินดีเหมือนคนอื่น เขาหันมองหญิงสาวที่แต่งตัวเต็มยศ นั่งเท้าคางอยู่ข้างกายตน

“แล้วพี่สาวไม่เหงาเหรอ?”

“ทำไมต้องเหงาด้วย? ต้องยินดีไม่ใช่เหรอ”

“นั้นสินะ....”

อาลาดินยกมือขึ้นลูบศีรษะ จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่า โคเกียคุและอาลีบาบาอายุเท่ากัน การที่เธอไม่มีคนรู้ใจนี่มันน่าแปลกใจไม่ใช่เหรอ?

“ต่อหน้าอาลีบาบาจัง ข้าพยายามทำเหมือนไม่เป็นไรตลอด....แต่มันลำบากมากเลยล่ะ”

อาลาดินมองหญิงสาว ที่เท้าคางทอดมองภาพเบื้องหน้า

“ข้าไม่เคยรู้เลยว่าการเป็นจักรพรรดิต้องศึกษาเล่าเรียนมากขนาดนี้ ข้าเอาแต่เดินตามหลังพวกท่านพี่เสมอ ไม่เหมาะที่จะนั่งบนบัลลังก์สักนิด”

“หืมม....” อาลาดินสงสัย “ทำไมไม่บอกเรื่องนี้กับอาลีบาบาคุงล่ะ?”

“เพราะเป็นอาลีบาบาจังถึงบอกไม่ได้ไงล่ะ!”

“ทำไมล่ะ?”

“ช่างมันเถอะน่า!”

อาลาดินเอียงคอ “วางมาดจังเลยนะ”

“ข้าย่อมอยากดูดีต่อหน้าเพื่อนอยู่แล้ว”

“แล้วทำไมถึงบอกข้าล่ะ?”

โคเกียคุเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน บนโลกนี้เธอมีเพื่อนอยู่น้อยนิด ย่อมอยากให้เพื่อนรู้สึกประทับใจ ตรงกันข้าม เธอไม่รู้สึกอายหากต้องเปิดเผยด้านอ่อนแอให้อาลาดินเห็น

“ไม่รู้สิ แค่คิดว่า....เจ้าคงจะรับฟังข้าล่ะมั้ง”

“....”

อาลาดินคิดตามคำพูดนั้น “หมายความว่า....เจ้าชอบข้ามากกว่าอาลาบาบาเหรอ?”

โคเกียคุหันมองเขาเป็นครั้งแรก

ใบหน้ากลมมน ถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเรียวได้รูป เด็กหนุ่มรูปงามที่มีดวงตาไร้เดียงสากำลังจ้องมองมา อัญมณีสีแดงบนหน้าผากตัดกับผมสีน้ำเงินเข้ม ดูเข้ากันอย่างน่าประหลาด

“อย่าหลงตัวเองหน่อยเลย เจ้าเด็กบ้า!”

โคเกียคุไม่อยากให้เขาได้ใจไปมากกว่านี้ แลบลิ้นใส่ ก่อนสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง

โดยไม่ตั้งใจ ปอยผมสีชมพูเข้มสัมผัสใบหน้าเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน จนได้กลิ่นหอมบางๆ ลอยในอากาศ อาลาดินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง พยายามคิดตามคำพูดของเธอ ไม้เท้าถูกปัดไปมาบนพื้นอย่างเหม่อลอย

ไม่รู้เพราะเหตุใด ความคิดเขาไม่แล่นเอาซะเลย ในหัวเอาแต่นึกถึงภาพเมื่อครู่ จมูกของเขาคันยุบยิบ หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ

“อาลาดินนน!!!!”

“เอ๊ะ!! อะ – อะไร?”

เด็กชายสะดุ้งรีบหันไป

“ไปป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ถึงการแต่งงานของข้ากันเถอะ!” อาลีบาบาเอ่ย

‘อะไรล่ะนั้น เพิ่งมาถึงเองนะ’

“ข้าก็ต้องไปสะสางงานต่อแล้ว ยินดีกับการแต่งงานนะ อาลีบาบาจัง โมเซียน่า!”

คะโคบุนยื่นมือประคองโคเกียคุลุกขึ้น เธอกล่าวลาเพื่อนๆ ของตน

“ขอบใจนะโคเกียคุ ข้าไปบอกทุกคนเสร็จแล้วจะรีบกลับมานะ” อาลีบาบาเอ่ย

“เดินทางปลอดภัย”

“ไม่ต้องห่วง เวทย์เคลื่อนย้ายของอาลาดินสุดยอดมาก ร่ายแค่ครั้งเดียวก็ไปถึงอีกฝากหนึ่งของโลกเลยล่ะ!”

นั้นไม่ใช่การพูดเกินจริง หลังจากการฝึกฝนตลอดสามปี ฝีมือทุกคนพัฒนาขึ้นมาก โคเกียคุคิดว่าตัวเองต้องพยายามบ้างแล้ว เธอไม่อยากถูกทิ้งไว้ข้างหลังคนเดียว....

โคเกียคุโบกมือล่ำลาเพื่อนๆ ถึงแม้จะใช้เวทย์เคลื่อนย้ายไปถึงที่หมายทันที แต่ก็คงใช้เวลาหลายวันกว่าจะเสร็จ

อาลีบาบามีเพื่อนน้อยเสียที่ไหนล่ะ....

 

โคเกียคุกลับไปที่ห้องทำงาน ตลอดทางมีเสียงบ่นข้างหู

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าอาลีบาบาจะจีบสาวติด! สาวน้อยคนนั้นต้องหลงผิดไปแน่ๆ”

“เจ้าก็อยากแต่งงานเหรอ คะโคบุน?” โคเกียคุถาม

“ว่ากันตามรูปร่างหน้าตา กระหม่อมย่อมดูดีกว่าเยอะพ่ะย่ะค่ะ”

“หากเจ้าอยากแต่งงานล่ะก็ ข้าจะให้เจ้าออกไปตามหาเนื้อคู่ดีไหม?”

“เอ๊ะ!” คะโคบุนเบิกตากว้าง เข่าทรุดลงกับพื้นทันที “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่ได้หมายความเช่นนั้น อะไรจะสำคัญกว่าการดูแลรับใช้ท่านอีก?....กระหม่อมอยากอยู่ข้างกายท่านจนกว่าชีวิตจะหาไม่พ่ะย่ะค่ะ!”

“ลุกขึ้นเถอะน่า ข้าไม่ได้จะไล่เจ้าไปเสียหน่อย”

โคเกียคุพยายามดึงเขาลุกขึ้น คะโคบุนเช็ดน้ำตาอย่างน่าสงสาร

“ฝ่าบาท กระหม่อมอยากอยู่รับใช้ท่าน”

“เอาเถอะ ลุกขึ้นมาได้แล้ว ข้าต้องรีบไปทำงานนะ!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

คะโคบุนลุกขึ้นอย่างว่าง่าย เดินตามหลังหญิงสาวไป ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ทันที

คะโคบุนวางแผนมานาน เพื่อทำให้หญิงสาวเป็นผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดของจักรวรรดิ และเขา....กลายเป็นคนสนิทของเธอ คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง

เขาไม่ยอมให้เรื่องไร้สาระมาขัดขวางแผนการแน่!

‘แต่ว่าสีหน้าของอาลีบาบา ที่ราวกับชนะคนทั้งโลกนั้นน่าหมั้นไส้ชะมัด!’

# # # # # #

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #8 +MisChievous_Girls+ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2563 / 07:38
    คู่นี้น่ารักผิดคาด
    #8
    0
  2. #2 Luna_l (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2563 / 07:54
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ชอบคู่นี้555555555555 เป็นน่ารักกันมาก
    #2
    0