[Kimetsu​ No​ Yaiba]​ Doumashino : เมื่ออสุราอยากทำความดี

ตอนที่ 15 : ทำความดีครั้งที่ 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

ชิโนบุลืมตาขึ้นเมื่อแสงแดดสาดส่องเข้ามากระทบเปลือกตา

เธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการเวียนศีรษะ ราวกับมีลูกตุ้มหนักๆ อยู่ในหัว แต่ร่างกายกลับเบาสบายเหมือนนอนอยู่บนก้อนเมฆ

ชิโนบุลุกขึ้นอย่างลำบาก แล้วก็พบว่า...

“นาย?”

โดมะเกาะขอบเตียงจ้องมองเธออยู่ ดูเหมือนนั่งอยู่ตรงนั้นนานแล้ว ชิโนบุนิ่งอึ้งไปสักพัก เธอลองนึกย้อนเหตุการณ์ไปอย่างละเอียด ความทรงจำเมื่อวานทะลักออกมาราวกับสายน้ำไหล ทั้งภาพทั้งเสียงและบทพูด 

ชิโนบุสำรวจเขาขึ้นลงอย่างเชื่องช้า “แผลเป็นยังไงบ้าง”

“เจ็บมาก...แต่ไม่ถึงตาย”

เธอเอื้อมมือวางลงบนอกกว้าง จากที่คิดจะตรวจดูบาดแผลกลับคล้ายไม่มีเรี่ยวแรงอย่างน่าประหลาด เลิกคิ้วขึ้นเอ่ย “ยาชาเหรอคะ?”

โดมะพยักหน้า “เพราะมันเจ็บมาก ข้าเลยฉีดยาชาให้กับเจ้า”

ชิโนบุลูบบาดแผลเหนือผ้าพันแผลของเขาเบาๆ “อย่าทำร้ายตัวเองอีก” เธอบอก “สามวันต่อจากนี้ฉันจะอยู่กับคุณเอง ตกลงไหมคะ”

“จริงหรือ...” โดมะเอ่ย ​“งั้นพวกเราไปดูดอกไม้ด้วยกันไหม?”

ชิโนบุยิ้ม “ฉันไม่มีแรง”

“ข้าจะพาไปเอง”

ชิโนบุนิ่งไปครู่หนึ่งแต่ก็ยอมพยักหน้าให้ โดมะประคองเธอขึ้น รวบผมที่ยาวสยายให้เรียบร้อย สวมฮาโอริกันลมเย็นๆ จากนั้นอุ้มเธอออกจากห้อง 

ตลอดทางเดินไม่พบใครหรือได้ยินเสียงใดๆ ชิโนบุแปลกใจจึงถามเขาว่า “คนอื่นไปไหนกันหมด”

“ไม่มีคนอื่นแล้ว สำนักล่มสลาย ที่นี่มีเพียงเจ้ากับข้าเท่านั้น”

ชิโนบุอยากถามอีก แต่โดมะยิ้มไม่ตอบอะไรกลับมา

ที่ศาลากลางน้ำ ชิโนบุถูกอุ้มวางลงบนตักอย่างอ่อนโยนโดยมีชายหนุ่มร่างสูงนั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง ลำตัวเอนพิงกำแพงมนุษย์ที่แผ่ความอบอุ่นออกมา 

“สวยหรือไม่”

 ศีรษะของชิโนบุแนบลงบนอกโดมะอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอมองทัศนียภาพรอบตัวแล้วส่งเสียงออกมาคำหนึ่ง 

“อื้ม”

ศาลากลางน้ำ มีดอกบัวเบ่งบานอย่างสวยงาม และดอกไม้ที่กำลังอวดความงามของตนอย่างแข็งขัน หมู่มวลแมลงโผเข้าดอกไม้ส่งกลิ่นหอมหวาน มีผีเสื้อกระพือปีกบินเข้าหาคนทั้งคู่ สายลมเย็นสบายพัดหอบเอากลิ่นหอมสดชื่นเข้ามา ชิโนบุรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

โดมะกอดเธอเบาๆ “หากข้าอยู่กับเจ้าตลอดไปได้คงดี”

“แบบนั้นฉันก็ลุกไปเข้าห้องน้ำไม่ได้สิคะ”

“ข้าจะเข้าไปด้วย”

“อย่าหวังเลย”

โดมะมองเธอด้วยดวงตาเปล่งประกาย “ข้าอยากดูดอกไม้กับเจ้ามาตลอดเลยรู้ไหม”

โดมะมองเธอ เขามองนิ่งไม่ขยับราวกับสลักภาพของเธอเอาไว้ในใจให้ชัดเจนที่สุด จนเธอต้องหลบตาไปมองสิ่งอื่นแทน

“มาดูดอกไม้ไม่ใช่เหรอคะ เอาแต่จ้องกันแบบนี้มันอึดอัดนะ”

“เจ้างดงามเหลือเกิน ชิโนบุ” โดมะตอบเสียงเบา ทว่าใบหน้ากลับจริงจัง “ข้าได้ทำดีต่อเจ้าหรือไม่”

ชิโนบุอึ้ง เรื่องที่เคยพูดตอนเขาความจำเสื่อมยังอุตส่าห์นึกขึ้นมาได้อีก เธอหัวเราะเล็กน้อย แต่กลับถูกสายตานั้นดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ถามตัวเองเอาสิ”

“ข้าอยากให้เจ้าบอกข้า” เขาพูด “ข้าทำดีต่อเจ้า เจ้ารู้บ้างหรือไม่”

เธอมองเขา จ้องนัยน์ตาเขาแล้วส่ายหน้า แต่ไม่พูดอะไร

“.... เช่นนั้น อภัยให้ข้าได้หรือไม่”

เธอไม่พูดอะไร ส่ายหน้าอีกครั้ง

ชิโนบุไม่เคยยกโทษให้เขา แม้ว่าหัวใจจะร่ำร้องเพียงใด ความทรงจำนั้นไม่เคยจางหาย ตราบใดที่ยังจำได้ เธอไม่มีวันให้อภัยแน่นอน เธอยังคงโกรธแค้น หากสิ่งนี้จะทำให้โดมะเจ็บปวดอีกสักหน่อยชิโนบุก็ยินดีทำอย่างไม่ลังเล​

โดมะคลี่รอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา “ข้าขอจูบเจ้าได้หรือไม่”

เธอมองเขาโดยไม่ตอบอะไร ดวงตาสีม่วงปรากฏแววอ่านยากครู่หนึ่ง

“หากไม่ตอบข้าจะคิดว่าเจ้าอนุญาตนะ”

“....”

โดมะเคลื่อนใบหน้าลงมาให้ริมฝีปากทั้งสองสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่ม ริมฝีปากของโดมะแทรกซึมเข้าทำลายความรู้สึกนึกคิดของเธอ เขาจูบลงบนกลีบปากบาง ก่อนจะขบเม้มมันเบาๆ มันทั้งอบอุ่น อ่อนโยน และหอมหวาน เราแลกเปลี่ยนลมหายใจกันและกัน รอบนี้เขาจูบเธออย่างอ่อนโยนจนเธอเผลอคล้อยตามไม่รู้ตัว

โดมะที่เห็นเธอจูบตอบก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ยิ่งทวีความดูดดื่มมากขึ้น จุดเพลิงปรารถนาจากส่วนลึกให้ทะยานออกมา ขณะที่เธอไม่อาจคาดเดาความนึกคิดของโดมะได้นั้น ก็รู้สึกว่าเขาเกี่ยวกระหวัดรัดพันปลายลิ้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดุนบางอย่างเข้ามาแล้วบังคับให้เธอกลืนลงไปอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

“...อะไร....”

โดมะถอนใบหน้าออกมาพร้อมเลียริมฝีปาก “ข้าเป็นอสูรร้ายที่สมควรถูกลงโทษ แต่เจ้าไม่ต้องทนทุกข์ทรมานไปกับข้าหรอก....ชิโนบุ ได้โปรด ตื่นขึ้นมาบนโลกที่เจ้าพบกับคนที่เฝ้ารอและมีความสุขตลอดไป”

เขายังพูดบางอย่างแต่ชิโนบุไม่ได้ยินเสียแล้ว ดวงตาค่อยๆ มืดลง เธอยังมีหลายอย่างอยากถามเขา แต่ร่างกายกลับอ่อนเพลียจนขยับไม่ได้ ชิโนบุมองเขาอย่างไม่เข้าใจอะไรสักอย่างก่อนโลกจะถูกแทนที่ด้วยความมืดมิด

 

“เลิกซ่อนตัวสักที”

โดมะเกลี่ยปอยผมจากใบหน้าหวานอย่างอ่อนโยน จดจำใบหน้า กลิ่นอาย และจิตวิญญาณดวงนี้ให้ลึกที่สุด ชัดเจนที่สุด เพื่อที่ว่าครั้งหน้าเมื่อพบกันอีกจะได้จำเธอได้อีกครั้ง

ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืด ผมสั้นสีดำยุ่งเหยิง และดวงตาสีน้ำเงินเรียบนิ่งมองโดมะที่โน้มตัวลงเกลี่ยหยาดน้ำตาแล้วจูบหน้าผากชิโนบุอย่างแผ่วเบา

“ข้าอ่านจดหมายนั้นแล้ว”

โดมะพยักหน้า เขายื่นกล่องไม้ให้ “ฉีดยาให้นางทุกๆ หกชั่วโมง มันจะทำให้นางไม่รู้สึกเจ็บปวดอีก”

กิยูมองอดีตอสูรข้างขึ้นที่สองอย่างไม่อยากเชื่อสายตานัก

“ที่จริงข้าไม่ไว้ใจเจ้า พวกมนุษย์ล้วนต่ำช้าไม่ต่างจากอสูรนักหรอก แต่ชิโนบุเชื่อใจเจ้า แล้วข้าก็อยากให้นางปลอดภัย” โดมะพูด “อย่าให้นางต้องร้องไห้อีก....หากเจ้าทำร้ายนาง ข้าก็จะรู้ทันที แม้ว่าอยู่ในนรกขุมไหนก็จะกลับมาฆ่าเจ้า!”

กิยูไม่ตอบ ขยับเข้ามาใกล้หมายจะมองชิโนบุให้ชัดกว่านี้แต่ถูกขัดขึ้นเสียก่อน

“ห้ามใกล้นาง!”

“....”

กิยูไร้คำพูด มองอีกฝ่ายอย่างอับจนหนทาง จะให้คุ้มครองอย่างไรถ้าไม่ให้เข้าใกล้

โดมะเม้มปาก ไม่อยากให้ใครมองหรือแม้แต่สัมผัสนางสักนิดเดียว “รอข้าไปเสียก่อน”

            

กิยูรอมาเกือบครึ่งวันแล้ว สีท้องฟ้าเปลี่ยนแปลงไปนานแล้ว โดมะใช้เสื้อคลุมห่อร่างชิโนบุไว้เพื่อกันลมเย็นพัดผ่านเข้ามา จนกระทั้งมีเสียงบางอย่างดังขึ้นโดมะจึงค่อยๆ ขยับตัว

“เร็ว! ค้นหาให้ทั่ว!”

โดมะเค้นเสียงหัวเราะ เขามองชิโนบุเป็นครั้งสุดท้าย กำชับอีกรอบก่อนลุกขึ้นหันหลังจากไป “อย่าให้นางร้องไห้อีก”

กิยูไม่ตอบ ไม่จำเป็นต้องตอบ เพราะมันจะไม่เกิดขึ้นแน่นอน

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #12 Allen8958 (@Allen8958) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 21:28
    ร้องแล้ว
    #12
    1
    • #12-1 Libran (@Libran) (จากตอนที่ 15)
      5 สิงหาคม 2563 / 10:16
      โอ๋ๆ นะ ☺️
      #12-1
  2. #11 Kattrinmanowong (@Kattrinmanowong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 20:50
    ปวดตับไปอีก ไรทททททท
    #11
    1
    • #11-1 Libran (@Libran) (จากตอนที่ 15)
      4 สิงหาคม 2563 / 21:12
      เออคือ... 👉👈 //มองหาโล่กำบัง
      #11-1