[Kimetsu​ No​ Yaiba]​ Doumashino : เมื่ออสุราอยากทำความดี

ตอนที่ 14 : ทำความดีครั้งที่ 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 161
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

ค่ำคืนนั้น ศาสดาแห่งลัทธิสรวงสวรรค์นิรันดร์เรียกสาวกทุกคนเข้าพบ

“ท่านศาสดา ยังไม่ถึงวันเทศนาไม่ใช่หรือขอรับ” ทาดาชิส่งเสียงถาม

“วันนี้ข้าไม่ได้มากล่าวเรื่องน่าเบื่อเช่นนั้น” โดมะบอก “ข้ามีคำถามมาถามพวกเจ้าข้อหนึ่ง”

“คำถาม?” สาวกมองหน้ากันไปมาอย่างไม่เข้าใจ

“ก่อนอื่น ใครก็ได้ไปเอาของที่ห้องเก็บของสะสมทางปีกซ้ายให้ข้าหน่อย อา ไปกันหลายๆ คนก็ได้นะ”

“แต่ว่า…ท่านกำชับว่าห้ามเข้าไปเด็ดขาด”

“ตอนนี้อนุญาตแล้ว ไปหยิบของที่วางไว้บนชั้นมาคนละชิ้นแล้วกัน”

สาวกมองหน้ากันอย่างสับสน แต่ก็ยอมลุกขึ้นเดินไปที่ห้องเก็บของที่ปีกซ้ายของอาราม ในห้องโถงยังมีคนเหลือประมาณสิบกว่าคน โดมะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งยื่นให้ใครสักคนที่อยู่ใกล้ที่สุด 

“เจ้าไปที่หมู่บ้านแล้วกัน เอาจดหมายนี้ไปให้ชายแขนเดียวที่พกดาบยาว บอกเขาว่าข้าต้องการพบ”

“ขะ ขอรับ!”

ชายคนนั้นคลานเข่ามารับจดหมายแล้วออกไปปฏิบัติภารกิจที่ทันที

คราวนี้โดมะนั่งเท้าคางดื่มสาเกอย่างผ่อนคลาย เมื่อจมูกได้กลิ่นหอมและรสชาติขมฟาดจึงหลับตาลง บาดแผลที่หน้าอกสาหัสก็จริงแต่ได้รับการปฐมพยาบาลอย่างดี มีเลือดไหลซึมออกมาเล็กน้อย แต่เพราะสวมเสื้อสีแดงสดคลุมด้วยผ้าสีดำจึงไม่เป็นที่สังเกตมากนัก

“กรี๊ดดด!!”

พลันมีเสียงกรีดร้องอย่างขวัญผวาดังขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น มีใครถูกทำร้ายหรือ?!”

เหล่าสาวกที่นั่งอยู่เริ่มลุกขึ้นไปดูเหตุการณ์ทีละคน นอกจากเสียงเหล่านั้นจะไม่เงียบลงแล้วยังดังยิ่งกว่าเดิม โดมะลืมตาด้วยใบหน้าเกลื่อนรอยยิ้ม 

สาวกบางคนหวาดกลัวจนวิ่งหนี บางคนไม่สามารถประคองสติล้มลงกับพื้นด้วยตาเบิกกว้าง

“นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมห้องนี้ถึงเต็มไปด้วยกะโหลกศีรษะของมนุษย์!”

“คำถามข้อเดียวของข้าก็คือ....” ท่ามกลางความโกลาหนโดมะก้าวเดินเข้ามา ทุกคนหันไปมองทางชายหนุ่มเป็นตาเดียว เขาเดินเข้าไปในห้องเก็บของ หยิบศีรษะของมนุษย์ออกมาถือไว้อย่างทะนุถนอม “ข้าเป็นตัวอะไรกันแน่?”

“ทะ ท่านศาสดา นี่มันเรื่องอะไรกัน”

“ตอบผิดแล้ว ข้าไม่ใช่ศาสดา พระโพธิสัตว์ หรือผู้ได้ยินเสียงของพระเจ้า”

โดมะยกพัดขึ้นมาสะบัดออกไปอย่างแรง ทำให้คนที่อยู่รัศมีของพัดรู้สึกเย็นของลมวูบหนึ่งตามมาด้วยความเจ็บปวดจากการถูกกรีดลงบนผิวหนัง

“อ๊าก! ใบหน้าของข้า”

“กะโหลกนี้ข้าเก็บรักษาไว้กว่าห้าสิบปี ดูรูปทรงนี่สิ สวยงามใช่หรือไม่” เขาหยิบกะโหลกอีกอันออกมา มองอย่างหลงไหล “ส่วนอันนี้เจ้าน่าจะจำได้ กระดูกหน้าผากของภรรยาเจ้าสวยงามจนข้าอดใจไม่กินจนหมดเชียวนะ เอาไปดูใกล้ๆ เสียสิ”

โดมะโยนกะโหลกศีรษะนั้นให้ทาดาชิที่ซึ่งยืนช็อคทำอะไรไม่ถูก

“ไม่จริง ท่านศาสดาพาพวกเขาไปสู่สรวงสวรรค์ต่างหาก”

“พวกเจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง การจะไปสวรรค์ก็ต้องตายก่อนไม่ใช่เหรอ แต่ข้าไม่เชื่อเรื่องพรรคนั้นหรอก ก็เลยกินพวกเขาเหล่านั้นไปแล้ว”

“กะ กิน!!!”

“มะ หมายความว่าทุกคนที่เข้าทำพิธี....”

โดมะพูด “ข้ากินไปทั้งหมดนั้นแหละ”

“ไม่มีทาง” สาวกเหล่านั้นใบหน้าซีดเผือก “เราก็จะถูกกินด้วยหรือ”

โดมะยิ้มด้วยสีหน้าโอบอ้อมอารี “เอาล่ะ ตอบคำถามข้ามาได้แล้ว”

“ปะ ปีศาจ มันเป็นปีศาจ”

“ไม่ใช่ๆ” โดมะตวัดพัดออกไป ความเสียงร้องเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี หน้าอกของผู้ที่กล่าวถูกฟันเป็นทางยาว

“ทุกคนรีบหนีไป มันเป็นอะ อสูร...! ”

“ 'อดีต' ต่างหาก”

แผ่นหลังของผู้ที่คิดหนีถูกฟันจนล้มลง เลือดเปรอะเปื้อนไปทั่วห้องรวมถึงเสื้อผ้าของโดมะ เขายังยืนรออย่างใจเย็นด้วยใบหน้าเกลื่อนรอยยิ้ม บางคนพยายามคลานหนีสุดชีวิต มองไปแล้วช่างเหมือนกับกำลังต้อนฝูงสัตว์ออกจากคอกอย่างไรอย่างนั้น ส่วนคนที่ขยับไม่ได้ก็มองโดมะอย่างหวาดกลัวและสิ้นหวัง โดมะเหลือบมองมนุษย์ขวัญบางก่อนโยนพวกนั้นทิ้งไว้นอกอารามเหมือนกองขยะ

“รีบไปตอนที่ข้ายังอารมณ์ดีอยู่ ไม่เช่นนั้นข้าอาจกินเจ้าเป็นรายต่อไปก็ได้”

โดมะเช็ดเลือดบนพัดของตนอย่างไม่รีบร้อน มองสาวกที่หนีตายจากไปด้วยรอยยิ้มไม่เปลี่ยนแปลง

 

 

 

ค่ำๆ จะมาต่ออีกตอนนะคะ -​--Libran

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

26 ความคิดเห็น

  1. #10 Kattrinmanowong (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 20:29
    ชายแขนหักใช่กิยูไหมคะ? ชิโนบุหายไปไหน? 😢
    #10
    1
    • #10-1 Libran(จากตอนที่ 14)
      4 สิงหาคม 2563 / 20:45
      แม่นแล้วจ้า แอบกระซิบว่าโดมะวางแผนบางอย่างไว้ 🤫
      #10-1