ดวงใจไร้กาล 永恒之恋

ตอนที่ 2 : บทที่ 2 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,035
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    10 ต.ค. 58




บทที่ 2

 

 

ความอึดอัด เจ็บปวด ไม่สบายตัวหายไปดังปลิดทิ้ง เธอรู้สึกถึงสายน้ำอบอุ่นแสนสบายตัว แรงขัดถูบนผิวหนังเบามือทะนุถนอม ก่อนจะถูกห่อด้วยแพรพรรณนุ่มลื่น และถูกกอดกระชับในอ้อมอกหอมกรุ่นอ่อนโยนอย่างที่สด

แม่...

ชัญญาได้กลิ่นน้ำนม กลิ่นกำยานอ่อนๆ กลิ่นหิมะ เสียงน้ำจ๋อมแจ๋ม เสียงการเคลื่อนไหวของสายลม

ที่นี่ที่ไหน? เธอตายไปแล้วมิใช่หรือ?

ชัญญาพยายามขยับแขนขาแต่หาทำได้ดั่งใจนึก เปลือกตาหนักอึ้งไม่อาจลืมตาขึ้น แต่โชคดีที่โสตประสาททำงานได้อย่างดี

"เหตุใดลูกข้าจึงไม่ส่งเสียงร้องเล่า หรือว่านางจะเป็นใบ้ตั้งแต่เกิด" ประมุขพรรควิหคเพลิงเฉินหย่งเป่าถามขึ้นด้วยเสียงอันดังเปี่ยมพลังอำนาจ ใบหน้าหล่อเหลางามสง่าร้อนรน สะบัดชายแขนเสื้อแสดงความด้วยเกรี้ยวกราดใส่หมอตำแย่ที่นั่งตัวสั่นงันงกใช้หัวโขกพื้นนับครั้งไม่ถ้วน ดวงตาโกรธขึงแทรกด้วยความเสียใจหม่นเศร้าพยายามคาดคั้นเอาคำตอบจากหมอตำแยดวงตก

"ท่านประมุขเฉินโปรดใจเย็น... ขะ ขะ ข้า ไม่ทราบจริงเจ้าค่ะนายท่าน" อีกเสียงหนึ่งตอบตะกุกตะกักแฝงด้วยความเกรงกลัว ขืนกล่าวออกไปว่าคุณหนูห้าเป็นใบ้นางต้องถูกบั่นศีรษะตายในบัดดลเป็นแน่

นี่เธอมาเกิดใหม่แล้วจริงๆ

ชัญญาคิดอย่างมึนงง พยายามตั้งสติสุดชีวิต ความทรงจำสุดท้ายคือเธอถูกงูพิษตัวใหญ่กัดเข้าที่มือ เธอน่าจะตายไปแล้ว ความเจ็บปวดร้าวลึกไปถึงแก่นกระดูกยังฝังในความทรงจำ บางครั้งชัญญาก็นึกเสียใจที่มีสมองเป็นเลิศเช่นนี้

ในขณะที่ความทรงจำในชาติภพเก่ายังอยู่ครบถ้วน เธอไม่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งลบความจำหรืออย่างไร แล้วเธอมาเกิดในประเทศใดกัน สำเนียงที่ได้ยินคล้ายภาษาจีน แต่เธอกลับจับความได้เพียงบางคำเท่านั้น แถมสำเนียงฟังยากไม่คุนหูเอาเสียเลย เป็นไปได้ว่าเธออาจจะมาเกิดในชนเผ่ากลุ่มน้อยที่มีภาษาท้องถิ่นเป็นของตนเอง

“ท่านพี่แล้วเรื่องหมั้นหมายกับตระกูลอู่”

“นางเป็นเช่นนี้แล้วข้าไม่อาจหลอกลวงผู้อื่นคงต้องยกเลิกการหมั้นหมายครั้งนี้” เฉินหย่งเป่าสายศีรษะรู้สึกจนใจ ในอกปวดร้าวแสนสงสารลูกสาวตัวน้อยที่เขาเฝ้ารอมานานนับปี แต่นางกลับโชคร้ายเป็นใบตั้งแต่กำเนิด หรืออาจโชคร้ายหนักขึ้นเพราะโดยปกติทารกที่เกิดมาเป็นใบ้มักจะหูหนวกตาบอดไปด้วย

เฮ้อ...

“โธ่ ไม่น่าเลยหย่งชิ่งของแม่” หลินจื่อผิงโอบกอดทารกน้อยแนบอก หลั่งน้ำตาเงียบๆ

“ฮูหยินเจ้าอย่าได้กังวลไป นางมีพี่ชายถึงสี่คนให้เจ้าสี่ตัวเลี้ยงน้องไปสิ หากเลี้ยงน้องเพียงคนเดียวไม่ได้ข้าจะให้พวกมันเอาหัวโขกกำแพงตายไปเสีย”

เสียงวิ่งตึงตังโครมครามดังเข้ามาใกล้  ลมหนาวพัดวูบเข้ามาก่อนจะจางหายไปพร้อมกับเสียงปิดประตูปังใหญ่ เด็กชายสี่คนสูงต่ำไล่เลี่ยกันมีใบหน้าคล้ายบิดาถึงเจ็ดส่วน เข้ามารุมรอบเตียงที่มารดาอุ้มน้องสาวแรกเกิดในอ้อมแขน

“ท่านแม่น้องเล็กเป็นอย่างไรบ้าง”

“ยี้หน้าตาเหมือนลิงไม่มีผิด”

“ตอนเกิดเจ้าก็หน้าตาเช่นนี่แหละน้องสี่”

“เป็นหญิงหรือชายท่านพ่อ ข้าไม่อยากได้น้องชายอีกแล้วนะ”

“พวกเจ้าเงียบก่อนได้ไหม ข้าไม่รู้จะตอบคำถามใครก่อนดี”

เฉินหย่งเป่าวางนิ้วบนขมับด้วยความที่ยังคิดไม่ตกเรื่องบุตรสาวที่เพิ่งคลอดออกมา โดยมิได้สังเกตหมอตำแยที่ค่อยๆ เดินถอยฉากออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็ว เอาชีวิตรอดไว้ก่อน เกิดเคราะห์หามยามร้ายถูกประมุขพรรควิหคเพลิงให้ร้ายว่าหมอตำแยเป็นผู้ทำให้คุณหนูห้าเป็นใบ้ นางคงไม่มีโอกาสใช้เงินที่ใส่ไหฝังดินไว้หลังบ้าน

“โธ่! ท่านพ่อก็พวกข้าตื่นเต้นนี่นา”

เธอสมควรร้องออกไปใช่หรือไม่ ดูเหมือนเธอจะทำให้บิดาคนใหม่เป็นกังวล ฟังจากน้ำเสียงของเขาแล้วคงทุกข์ใจน่าดูทีเดียว

“ท่านพี่ ช่างมันเถิด นางเป็นลูกสาวของข้า ต่อให้เป็นเป็นใบ้ข้าก็จะรักและเลี้ยงดูนางอย่างดี”

เสียงเซ็งแซ่ของเด็กชายดังขรมในห้องอีกครั้ง

“น้องเล็กเป็นใบ้หรือท่านพ่อ”

“ประเสริฐแท้ ข้าจะได้ไม่ต้องทนหนวกหูไงเล่า”

“น้องสี่เจ้านี่มัน...”

โป๊ก!

“โอ๊ย!

“สมน้ำหน้าเจ้าแล้วน้องสี่ ช่างไม่ระวังปากเสียเลย”

โอ๊ย! ทำไมเสียงเด็กผู้ชายช่างหนวกหูเหลือเกิน ชัญญาเป็นลูกคนเดียวเธอไม่คุ้นเคยกับการมีพี่น้องแม้แต่น้อย เธอต่างหากที่จะต้องเป็นคนโอดครวญเรื่องเสียงหนวกหูของพี่ชายเสียงแหลมพวกนี้

“แอ๊ะ แอ๊ะ แอ้.... แอ้...” เสียงทารกร้องดังลั่นแสดงถึงปอดอันแข็งแรงของหนูน้อย

บุพการีทั้งสองสบสายตากันแล้วพุ่งไปหาทารกน้อย ดวงตาเปล่งประกายยินดีเป็นที่สุด

 

อันที่จริงการมีพี่ชายก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร...

ชัญญาคิดอย่างครึ้มอกครึ้มใจ จากที่เคยเป็นลูกคนเดียว ต้องเล่นคนเดียว ไม่สิ.. ต้องเรียกว่าไม่รู้จักการเล่นเลยต่างหาก เธอมักใช้เวลาอยู่กับบิดาที่มีนิสัยเคร่งขรึมเอาการเอางาน ด้วยความเป็นเด็กจึงเลียนแบบและกลายเป็นนิสัยของเธอในชาติภพก่อน เธอแทบไม่มีช่วงวัยเด็กเลย และกลายเป็นผู้ใหญ่ในทันทีที่รู้ความ

การมีพี่ชายคนใหม่ผุดขึ้นมาถึงสี่คนนำพาความสนุกสนานในวัยเยาว์มาอีกครั้ง

พอมีพี่ชายขึ้นมามันสนุกอย่างบ้าคลั่งเลยล่ะ รอยยิ้มน่ารักประดับบนพวงแก้มอิ่มสีกุหลาบ

การกลับชาติมาเกิดใหม่ทั้งที่ยังมีความทรงจำในชาติภพเก่า บางเวลาเธอจึงอดคิดถึงบุพการีในชาติภพก่อนไม่ได้ แต่มันไม่มากเท่าไหร่เพราะสิ่งอัศจรรย์ที่ได้พบพานในชาตินี้ทำให้เธอถึงกับร้องไห้สามวันสามคืนไม่หยุด เมื่อได้เห็นใบหน้าบุพการีในชาติภพใหม่ ท่านทั้งสองมีใบหน้าเหมือนกับพ่อชินและแม่พิกุลในชาติก่อนเรากับพิมพ์เดียวกัน

น่าตื่นเต้นแล้วใช่ไหม?

ยัง! มันยังไม่หมดเท่านั้น สวรรค์ยังแจกโบนัสให้เธออีกหลายชั้นอย่างไม่มีหมดโปรโมชั่น เธอถึงกับต้องคำนับโขกหัวคำนับสามครั้งให้แก่เง็กเซียนฮ่องเต้บนสวรรค์จนมึนหัวเลยทีเดียว

การกำเนิดใหม่ของเธอไม่ใช่การเกิดในอีกสิบปีข้าง ยี่สิบปีข้างหน้า หรือร้อยปีข้างหน้านับจากปีที่เธอสิ้นใจ แต่เธอกลับมาเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ ซึ่งไม่มีปรากฏในประวัติศาสตร์เล่มไหนของสาธารณประชาชนจีนทั้งสิ้น!

อนุมานได้ว่าการเกิดใหม่หาได้จำเป็นต้องเกิดในอนาคตเสมอไปไม่

น่าเสียดายยิ่งนัก...

อุตส่าห์ศึกษาประวัติศาสตร์จีนมาก็มาก หวังสักวันจะเป็นเหมือนนางเอกในซีรีย์จีนชื่อดังที่เธอดูติดหนึบ ถึงกับลงทุนเรียนลัดอ่านหนังสือวิธีเขียนอ่านภาษาจีนจนเขียนอ่านได้คล่องราวกับเจ้าของภาษาเพื่อดูซีรีย์โดยเฉพาะ เธอจะได้ใช้การล่วงรู้อนาคตจูงจมูกองค์ชายหน้าโง่ที่จะได้สถาปนาขึ้นเป็นจักรพรรดิยึดครองแผ่นดิน  ชักเชิดให้สาสมใจ

แต่ทว่า...

กลับไม่รู้จักใครสักคนนี่สิ

เอาล่ะ! ช่างมัน เหตุใจจึงต้องมานั่งเสียดายในเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่ง ในเมื่อความบันเทิงทั้งหมดมันต่อจากนี้ต่างหาก

ชัญญาพับความหวังจะเป็นองค์หญิง ฮองเฮา สนม หรืออะไรก็ช่างแล้ว เพราะตอนนี้เธอเป็นถึงบุตรสาวคนที่ห้าของประมุขพรรควิหคเพลิง แหล่วงรวบรวมซื้อขายข่าวลับทั่วยุทธภพ แถมท่านพ่อยังมีวรยุทธล้ำเลิศตามเสียงคุยโม้ของบรรดาพี่ชายทั้งสี่ ในที่สุดเธอก็จะได้เห็นวรยุทธ กำลังภายใน ลมปราณ พลังวัตร แบบก๊วยเจ๋งกับอึ้งย้งสักที

แค่คิดเธอก็อยากตัวโตเร็วๆ จะได้เรียนวรยุทธกับเขาบ้าง

เจ๋งชะมัด

เธอนั่งเท้าคางในตาเหม่อลอยช่างฝัน พลันรู้สึกจั๊กจี้บริเวณแก้มทั้งสองข้าง

“ชิ่งเอ๋อร์เจ้าอยากขี่ม้าใช่ไหม?”

อีกแล้ว!

ท่านพ่อผู้แสนสง่างามกำลังสะกิดแก้มป่องขาวดุจซาลาเปาของเธอ

ในชาตินี้เธอคือเฉินหย่งชิ่ง หรือชิ่งเอ๋อร์ คณหนูห้าแห่งพรรควิหคเพลิง บัดนี้เธอต้องจำให้ขึ้นใจทิ้งตัวตนในชาติภพก่อนและเป็น เฉินหย่งชิ่ง อย่างมีความสุข

เท่เป็นบ้า ใฝ่ฝันมานานแล้ว

แต่ในฝันเธอไม่ใช่แบบนี้นะ ท่านพ่อในภพนี้กำลังทำให้เธอหมดศรัทธาไปทุกขณะ ชายหนุ่มสูงสง่าหน้าตาหล่อเหลากำลังคุกเข่าข้างเก้าอี้หินที่เธอนั่ง ตบบนหลังแปะๆ ชวนเธอเล่นด้วย

หากไม่เล่นหรือทำเมินใส่ ท่านพ่อก็จะเซ้าซี้เธอทั้งวัน กลัวไม่สบายบ้างล่ะ กลัวถูกพิษที่พี่สี่แอบแกล้งเธอบ้างล่ะ อาการหนักหน่อยก็เชิญท่านหมอมาตรวจชีพจรแกล้งต้มยาขมปี๋ให้เธอดื่ม ท่านพ่อรักเธอมากกว่าพี่ชายทั้งสี่เพราะท่านรอบุตรสาวมานานหลายปี ต้องผิดหวังถึงสี่ครั้งกว่าจะได้บุตรสาวสมใจ

หย่งชิ่งจำต้องเรียนรู้แสดงใบหน้ายินดีคล้อยตามผู้เป็นบิดากระโดดโลดเต้นขี่หลัง

หย่งชิ่งในวัยหนึ่งขวบห้าเดือนสวมชุดสีขาวหนาเตอะห้าชั้นเพื่อป้องกันอากาศหนาว กระโดดลงจากเก้าอี้หิน ริมฝีปากเล็กแดงฉ่ำยิ้มแย้มหากไม่ถึงดวงตา ร่างอวบป้อมไปยืนตรงหน้าบิดาแล้วถูกช้อนตัวขึ้นนั่งบนแผ่นหลังกว้าง

เสียงร้องของม้ากับเสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังก้องกังวาน ความสุขอบอวลไปทั่วสวนสวยในคฤหาสน์พรรควิหคเพลิง

 

พี่ใหญ่ เฉินหย่งเล่อ พี่ชายในอุดมคติ

 

พระจันทร์ดวงโตเคลื่อนสูงสู่กลางผืนฟ้า เสียงเคาะเกราะบอกโมงยามดังในความเงียบสงบ กลีบดอกเหมยแดงโรยร่วงจูบผืนหิมะพร่างพรมทั่วสวนหน้าเรือนวสันต์คำนึง ฝีเท้าเล็กๆ ในรองเท้าปักสีแดงสดใสห่อหุ้มอุ้งเท้าจากความเหน็บหนาว มือป้อมซุกอยู่ในปลอกแขนกันหนาว ดวงหน้ากลมแป้นแหงนมองดวงจันทร์กระจ่างฟ้า

ผืนภพนี้ช่างสงบสุขเหลือเกิน โลกในยามนี้ของหย่งชิ่งสะอาดใสไร้มลภาวะ เสียแต่หย่งชิ่งยังเยาว์นัก ยิ่งฐานะเป็นถึงบุตรสาวสุดหวงของประมุขพรรควิหคเพลิง โอกาสที่จะได้ออกไปชื่นชมทัศนาทิวทัศน์หลังกำแพงสูงเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์

ท่านพ่อหวงนางราวกับไข่ในหิน มิเคยให้ถูกลมถูกฝนต้องหิมะ

“ยามซฺวี[1]แล้วเจ้ายังเล่นอะไรอยู่ชิ่งเอ๋อร์ ข้านึกว่าท่านแม่กล่อมเจ้านอนแล้ว”

หย่งชิ่งยังยืนนิ่งในท่าเดิมครู่ใหญ่ก่อนจะหันหลังให้แสงจันทร์ไปหาบุรุษหนุ่มรูปร่างสูงผอมสวมอาภรณ์สีฟ้าทับด้วยเสื้อคลุมสีดำปกป้องจากอากาศหนาว

พี่ใหญ่ เฉินหย่งเล่อ คุณชายใหญ่แห่งพรรควิหคเพลิง วัยเพียงสิบสี่ปีหากแฝงด้วยกลิ่นอายจอมยุทธ์สูงส่ง ถ้าเรื่องวรยุทธแล้วพี่ใหญ่เก่งสุดในบรรดาพี่น้อง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเหมือนบิดาเจ็ดส่วนมารดาสองส่วน อีกหนึ่งส่วนคือความลงตัวที่สวรรค์บันดาลให้ ยามนี้พี่ใหญ่ไม่ได้รวบผมปล่อยให้เส้นไหมสีดำพาดบนบ่า ดวงหน้าคมคายอ่อนเยาว์แตะแต้มด้วยแสงจันทร์นวล แสนเคลิบเคลิ้มชวนพิศไม่รู้หน่าย

เรือนศิลาขาวของคุณชายใหญ่อยู่ด้านซ้าย และเรือนวิมานเมฆาของคุณชายรองอยู่ด้านขวา ขนาบเรือนวสันต์คำนึงที่หย่งชิ่งพำนักอยู่ บิดาตั้งใจให้พี่ใหญ่และน้องรองคอยปกป้องดูแลน้องเล็กตลอดเวลา

หย่งเล่อเห็นสายร่างหนึ่งที่กลางสวนเมื่อเห็นว่าเป็นหย่งชิ่งจึงรีบออกมาดูแล

นัยน์ตาเฉียบคมจับจ้องบนร่างกลมป้อมด้วยแววตาอ่อนโยน น้องเล็กประดุจนกน้อยสีสันสดใส พาคนในพรรควิหคเพลิงชุ่มชื่นหัวใจ ที่นี่เงียบเหงามานานปีเมื่อมีเสียงนกน้อยเริงร่าร่อนไปมาทั่วคฤหาสน์จึงบังเกิดความคึกครื้นสนุกสนาน

“พี่ใหญ่ว่าบนดวงจันทร์นั้นมีกระต่ายไหม” หย่งชิ่งในวัยสองขวบห้าเดือนชี้นิ้วไปบนแผ่นฟ้า

“ตอนนี้ข้ายังเห็นกระต่ายอยู่เลย” ผู้เป็นพี่ชายตอบยิ้มๆ

ถ้านางบอกไป พี่ใหญ่จะเชื่อไหมว่านอกจากแผ่นดินแห้งแล้ว อย่าว่าแต่เงากระต่ายเลยแม้กระทั่งแมลงสักตัวยังไม่มี

ร่างป้อมเข้าไปใกล้พี่ชายชูแขนให้เขาอุ้ม

“ข้าง่วงแล้ว”

หย่งเล่ออุ้มน้องน้อยอย่างรู้งาน ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาพาน้องสาวเข้านอน คุณชายใหญ่แตะแก้มเย็นสีแดงราวผลอิงเถา[2] น้องเล็กน่ารักน่าทะนุถนอมยิ่งนัก ร่างน้อยหอมกรุ่นด้วยกลิ่นดอกไม้สดชื่น นางช่างจำนรรจาออดอ้อนหลอมละลายดวงใจบุรุษอันแข็งกระด้างให้อ่อนยวบ เข้าอกเข้าใจรู้ซึ้งถึงสำนวนรักหยกถนอมบุปผา[3]เมื่อได้ดูแลหย่งชิ่ง พี่ชายเกือบทุกคนหลงใหลแม่น้องน้อย มีเพียงน้องสี่เฉินหย่งสือเท่านั้นที่ไม่ค่อยสนใจหย่งชิ่ง

น้องสาวกอดคอพี่ชายซบใบหน้ากลมแป้นบนบ่ารู้สึกสบายยิ่งนัก พี่ชายมีพลังวัตรที่สามารถเคลื่อนไหวลมปราณเพิ่มความร้อนในกายเพื่อคลายหนาว นางกอดเขาไว้ก็เหมือนกอดก้อนหินอุ่นจัดก้อนหนึ่ง

“พี่ใหญ่สอนข้าฝึกวรยุทธได้ไหม?”

“เจ้าเป็นหญิงจะฝึกไปไย สู้เย็บปักถักร้อยกับท่านแม่ไม่สบายกว่ารึ” ริมฝีปากที่มักเป็นเส้นตรงของหย่งเล่อโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ามอง

พี่ใหญ่เป็นชายงามหล่อเหลาเสียตรงชอบทำหน้าดุ ทำให้สตรีนางใดเห็นหน้าก็ต้องหลีกหนีนับพันลี้[4] 

ดังนั้นรอยยิ้มนี้จึงเป็นของนางเท่านั้น!

“ข้าไม่อยากเป็นตัวภาระแก่พวกท่านพี่ทั้งสี่ หากข้ามีวรยุทธข้าก็จะได้ท่องยุทธภพอย่างไรเล่า” ความฝันสูงสุดของนางเชียวนะ

“ข้าต้องถามท่านพ่อก่อน” หล่งเล่อหาข้ออ้าง

“ท่านพ่อต้องเห็นด้วยกับข้า” นางตีขลุม

“ท่านพ่อตามใจเจ้าทุกเรื่อง แต่เรื่องที่จะทำให้เจ้าเกิดอันตรายท่านมีหรือจะยอม”

นั่นแหละข้อเสียของท่านพ่อ!

ขอกลับชาติไปเกิดใหม่อีกรอบได้ไหม?

ไม่ล่ะ... เผื่อไม่ได้มาภพนี้ล่ะก็เสียดายแย่

หย่งชิ่งแนบแก้มบนบ่าพี่ชาย เอ่ยเสียงเบา “ข้ารู้ว่าท่านจะช่วยข้า”

รอยยิ้มอีกสายหนึ่งผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

เมื่อเดินถึงหน้าเรือนสาวใช้ผู้หนึ่งกลับมายืนขวางหย่งเล่อ ช่างขวัญกล้าเกินไปนัก

"คารวะคุณชายใหญ่" สาวใช้วัยปักปิ่น[5]ย่อกายอ่อนช้อยคำนับหย่งเล่อ พลางยิ้มเอียงอายชม้ายตาใส่ปรุงแต่งด้วยจริตมารยา

หย่งเล่อรูปงามหล่อเหลาเป็นที่สะดุดตาผู้อื่น บรรดาสาวใช้ต่างมองตาเป็นมัน หวังจะได้รับใช้คุณชายใหญ่เป็นการส่วนตัว เผื่อมีวาสนาได้เป็นอนุของเขา สร้างความรำคาญให้หย่งเล่อมิใช่น้อย

หย่งชิ่งกระซิบกระซิบข้างหูพี่ใหญ่

"ต้องการให้ข้าน้อยไปรับใช้คุณชายที่เรือนหรือไม่เจ้าคะ"

"เจ้าชื่ออะไร" หย่งเล่อถามเสียงเรียบ

ใบหน้างดงามไม่น้อยหน้าหญิงสาวตระกูลสูงในเมืองชายแดนแห่งนี้แสดงความปีติมานอกหน้า อี้เฟยทะนงในความงามของตนอยู่หลายส่วน เฝ้าฝันจะได้เป็นอนุของคุณชายสักคนในคฤหาสน์วิหคเพลิง นับว่าสวรรค์เข้าข้างนางแล้ว

"ข้าน้อยชื่ออี้เฟยเจ้าค่ะ" อี้เฟยก้มหน้าน้อยๆ แสดงท่าเอียงอาย หากนัยน์ตาพราวพรายร้อยเล่ห์

"พรุ่งนี้เจ้าไปพบพ่อบ้านเฉียน เขารู้ว่าต้องจัดการอย่างไร ออกไปแล้วก็อย่ากลับมาให้ข้าเห็นหน้าอีก" น้ำเสียงดุดันเฉียบขาดกดดันสาวใช้ผู้ทะเยอทะยานจนถอดกรูดออกไปหลายก้าว

นัยน์ตาคู่งามฉายแววประหวั่นพรั่นพรึง ไม่คิดฝันว่าคุณชายที่กำลังจะเป็นบุรุษเต็มตัวจะปฏิเสธหญิงงามอย่างสิ้นเยื่อใย

นางหารู้ไม่ว่าหย่งเล่อเกลียดผู้หญิงที่สุด นอกจากมารดาหลินจื่อผิง และน้องเล็กหย่งชิ่งแล้ว เขาแทบไม่ชายตาแลผู้หญิงคนไหน มากเรื่อง มากความ มากปัญหา สู้ไม่พบไม่เจอเสียดีกว่า

"คุณชายใหญ่ ได้โปรดให้โอกาสข้าน้อยด้วย ข้าน้อยสำนึกผิดแล้ว" สาวใช้ผู้โชคร้ายโขกศีรษะกับพื้นเย็นจัดจนเลือดไหลซึมออกมา น้ำเสียงหวานเล็กปนสะอื้นร้องขอความเมตตาอย่างน่าสงสาร

คุณชายใหญ่ผู้เย็นชาหาใส่ใจไม่อุ้มน้องน้อยเข้าเรือนนอนแล้วรีบปิดประตูเพื่อรักษาไออุ่นจากอ่างไฟในห้อง

เมื่อเข้ามาถึงในห้องแล้วหย่งชิ่งเพิ่งรู้สึกถึงแก้มทั้งสองข้างที่ชาดิก เมื่อกระทบอากาศอุ่นจึงรู้สึกแปลบปลาบบนผิว ไม่น่าออกไปตากลมหนาวข้างนอกห้องเลย นางห่อตัวเข้าหากันเกาะพี่ชายแน่นเหมือนลูกลิง

ร่างน้อยถูกวางลงบนเตียงเบามือ เสื้อคลุมถูกถอดจากร่างกลมป้อมด้วยฝีมือพี่ชาย ผ้าคลุมผืนใหญ่ที่ห่มตัวเขาถูกนำมาห่อกายของน้องเล็ก ผ้าห่มถูกนำไปอุ่นแล้วกลับมาเปลี่ยนกับเสื้อคลุมเพิ่มความอบอุ่นให้น้องน้อย

หย่งชิ่งนอนคว่ำหันหน้าหาพี่ใหญ่ เขาก็ยื่นมือไปเกาหลังให้น้องน้อยอย่างรู้งาน หน้าที่กล่อมชิ่งเอ๋อร์หลับทุกคนต่างทราบดีว่าต้องเกาหลังให้นางจนผล็อยหลับจึงจะหยุดมือได้ น้องสี่เป็นเพียงผู้เดียวที่ไม่ยอมเกาหลังให้น้อง

"เจ้าใจดีเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้านางคงถูกข้าสั่งเฆี่ยนหลังขาด ก่อนจะถูกโยนออกไปนอกกำแพงโดยมิได้เงินแม้แต่อีแปะ[6]เดียว"

"มีคนรักดีกว่ามีคนเกลียด นางแค่พึงใจในตัวท่านไม่ได้ทำผิดอันใด พี่ใหญ่ก็ปล่อยนางไปเถิด" สาวใช้คนนั้นคงเพิ่งมาใหม่จึงไม่รู้ความ ในคฤหาสน์สาวใช้ทุกคนรู้ดีว่าไม่สามารถพูดยั่วเย้ากับคุณชายใหญ่ได้

พี่ใหญ่โหดเหี้ยมกับผู้อื่นยกเว้นกับน้องน้อยชิ่งเอ๋อร์เพียงผู้เดียว

ช่างเป็นพี่ชายในอุดมคติของนางอย่างแท้จริง

นัยน์ตาพราวใสเมื่อครู่กำลังหรี่ลงเรื่อยๆ ความอบอุ่นปลอดภัย กินอิ่มนอนอุ่นทุกเมื่อเชื่อวัน ช่างเป็นโชคดีของ เฉินหย่งชิ่งเหลือเกิน

Goodnight ค่ะพี่ชาย

 

พี่สี่ เฉินหย่งสือ อสรพิษรูปงาม

 

พี่ใหญ่ท่านคอยดูลูกดำลงหลุมให้ดีๆ นะหย่งชิ่งยิ้มชั่วร้าย

มือป้อมสาวไม้คิวอันจ้อยเหมาะกับหนูน้อยวัยสี่ขวบแทงลูกขาวไซด์โค้งชนลูกดำลงหลุมกลางอย่างง่ายดาย โต๊ะสนุกเกอร์พิเศษขนาดเท่าของจริงสูงกว่าที่ร่างเตี้ยป้อมจะสามารถยืนแทงลูกบอลบนโต๊ะ

ส่วนสูงไม่ใช่ปัญหาหย่งชิ่งมีบันไดไม้ส่วนตัวใช้ต่อตัวสำหรับแทงสนุ้ก

ส่วนลูกบิลเลียดทำจากงาข้างขนาดกลมเกลี้ยง อีกทั้งน้ำหนักและจุดศูนย์ถ่วงยังเท่ากับลูกสนุกเกอร์ในอนาคตอย่างไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่ธุลีเดียว ด้วยความจำเป็นเลิศของร่างกายแค่วางลูกบิลเลียดบนมือนางก็บอกได้แล้วว่าลูกไหนได้ขนาดพอดี จากการเลือกอย่างพิถีพิถันคัดจากลูกบอลกลมกว่าห้าร้อยลูกเหลือเพียงยี่สิบสองลูกเท่านั้น

ของเล่นเด็กที่ท่านพ่อสั่งทำให้ภายใต้การควบคุมของนาง

คุณชายรองกับคุณชายสามปรบมือกันเกรียว เด็กหญิงยืดอกกอดไม้คิวด้วยสีหน้าภูมิใจ ของเล่นชิ้นนี้ไม่เพียงแต่นางที่ชื่นชอบพี่ชายทั้งสามก็ชอบไม่น้อยเช่นกัน ยกเว้นแค่คุณชายสี่ที่ไม่เคยย่างกรายเข้ามาในห้องสำราญนี้เลย บางครั้งพี่ๆ ไม่ว่างนางจะชักชวนคนในสำนักมาเล่นด้วย มีแต่คนติดใจสนุกเกอร์ของนางทั้งนั้น

"ชิ่งเอ๋อร์เจ้าต้องโกงข้าแน่ๆ" คุณชายใหญ่เข้ามายีเส้นผมนุ่มลื่นของนางท่าทางหมั่นเขี้ยวอย่างมาก

"ข้าสงสัยเช่นกัน พวกเราไม่เคยชนะน้องเล็กสักครั้ง" คุณชายรองเริ่มพิจารณาน้องสาวตัวน้อยด้วยสายตาจับผิด

คุณชายสามมาเดินวนรอบตัวน้องน้อยอีกคน พวกเขามีพลังวัตรไอ้ลูกกลมๆ ก็ไม่ได้แทงยากอะไรแต่กลับไม่เคยชนะน้องเล็กได้เลย

จะให้นางบอกว่าอย่างไร การเล่นสนุ้กนอกจากฝีมือในการแทงแล้วยังต้องอาศัยเหลี่ยมเล่ห์การวางสนุ้กในแต่ละไม้ ให้ไม้ต่อไปของคู่แข่งทำคะแนนยากขึ้น อีกทั้งต้องวาดภาพการทำคะแนนแต่ละไม้ล่วงหน้า ยิ่งกว่าทำแผนการรบเสียอีก สนุกจะตาย

แกร๊ก!

“นั่นใคร!” คุณชายใหญ่แตะปลายเท้าโผนทะยานด้วยวิชาตัวเบาไปที่หน้าประตู ผลักออกทำให้คนที่แอบอยู่ล้มกระเด็นไม่เป็นท่า

“อ้าวน้องสี่”

ร่างของเด็กชายอายุสิบขวบลุกขึ้นยืนหน้าบูดบึ้งใช้มือเรียวขาวประดุจหยกล้ำค่าปัดบนอาภรณ์เปรอะเปื้อน

เขาคือ เฉินหย่งสือ คุณชายสี่แห่งพรรควิหคเพลิง มีรูปร่างหน้าตางดงามราวอิสตรีผิดกันตรงที่ดวงหน้านั้นแฝงด้วยความแข็งกร้าวร้ายกาจ นัยน์ตาคมซึ้งดำขลับราวกับสามารถสะกดวิญญาณผู้คนให้ไม่อาจย้ายสายตาจากไป จมูกโด่งเล็กรับกับริมฝีปากบางแดงราวผลอิงเถา โครงหน้ารูปไข่เรียวยาวขาวผุดผาดตัดกับผมสีดำยาวเป็นเงาเลื่อม เขาสวมอาภรณ์สีม่วงขลิบเงินปักลายเหินเมฆดูงดงามหรูหราแต่กลับไม่อาจข่มรูปโฉมอันล้ำเลิศของผู้สวมใส่ได้แม้แต่ส่วนเดียว

คุณชายสี่ถนัดการใช้พิษตั้งแต่เล็ก เขาได้ก้มกราบบุปผาอสรพิษเป็นอาจารย์ตั้งแต่ยังเล็ก เขาอดทนกว่าพี่น้องคนอื่นเพราะต้องดื่มพิษทุกวันวันละน้อยเพื่อป้องกันพิษทุกชนิด ทั้งที่อายุยังน้อยแต่กลับรู้จักพิษนับพันชนิดและสามารถผสมพิษได้นับร้อยชนิด

“พี่สี่มาเล่นด้วยกัน” หย่งชิ่งชักชวนหยิบยื่นไมตรีให้ก่อนเหมือนทุกครั้ง

ดูก็รู้ว่าพี่สี่อยากเล่นด้วย แต่ฟอร์มจัดไปหน่อย นางไม่ถือสาเด็กๆ หรอก

“เฮอะ! ใครว่าข้าอยากเล่นกับเจ้า” หย่งสือสะบัดแขนเสื้อท่าทางสง่างามหมุนตัวจากไป

“พี่สี่จะไปไหนมาเล่นกับข้าก่อน”

หย่งชิ่งตามตื๊อนางวิ่งตามไปด้วยขาสั้นๆ นางไม่อยากให้เกิดระยะห่างระหว่างพี่น้อง ท่านพ่อไม่สบายใจเรื่องนี้เป็นอย่างมาก มือน้อยดึงชายเสื้อผ้าไหมสีม่วงอันงดงาม แต่นางถูกพลังวัตรสายหนึ่งปะทะถูกแขนเกิดความเจ็บปวดแสนสาหัสถึงกับกระเด็นไปกระแทกพื้น

"แง้ๆๆๆ แง้ๆๆๆๆ" หย่งชิ่งแผดเสียงแสบแก้วหูที่เสียงแห่งพลังวัตรใดในพรรควิหคเพลิงก็มิอาจหาญสู้

หย่งสือที่คิดจะหลบหนีไปในคราแรกกลับหยุดชะงัก เขาปราดเข้าไปพยุงน้องเล็กที่นั่งร้องไห้น้ำตานองหน้า มือแข็งจับมือเจ้าเนื้อของน้องเล็ก นัยน์ตาคู่งามอ่อนแสงคราหนึ่ง ท่อนแขนป้อมบวมเป่งหรือแขนจะหัก

คุณชายทุกคนในตระกูลเฉินจะได้รับการฝึกวรยุทธตั้งแต่เยาว์วัย หย่งสืออายุสิบขวบแต่มีพลังวัตรไม่ธรรมดา ใช้เพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้แขนของหย่งชิ่งหักได้แล้ว

“เจ้าอย่าขยับ น่าตายนัก! ทำไมต้องตามตื๊อข้าด้วย” หย่งสือทั้งโมโหทั้งสงสารอย่าบอกไม่ถูก

“น้องสี่เจ้าทำอะไรน้องเล็ก” พี่ใหญ่ที่เข้ามาถึงก่อนใครเพื่อนเข้าไปอุ้มน้องน้อยใช้สายตาตำหนิน้องชาย

“ข้า... ข้า... ข้าไม่ตั้งใจ” หย่งสือหน้าสลับซีดสลับเขียว กัดริมฝีปากจนได้รสเลือดรู้สึกผิดเมื่อเห็นดวงหน้าน้องน้ำตาเปี่ยมด้วยความเจ็บปวดของน้องเล็ก

“ข้าเจ็บพี่ใหญ่” หย่งชิ่งเช็ดน้ำตากับอกเสื้อพี่ใหญ่

“เกิดอะไรขึ้น!” เสียงบิดาดังราวฟ้าผ่าด้วยพลังวัตรสีหน้าตื่นตระหนก ข้างกายคือมารดาที่หน้าซีดเผือดเดินก้าวถี่ๆ มาที่กลางสวน

หย่งสือมองน้องเล็กสลับกับบิดา ส่ายหน้าน้อยๆ ด้วยสีหน้าสำนึกผิด เขาไม่ตั้งใจทำร้ายน้องเล็ก อยากเข้าไปแย่งน้องเล็กมาโอบอุ้มถนอมเอาใจ แต่ไม่อาจทำได้

“ข้าหกล้ม” หย่งชิ่งโกหก ไม่กล้าสบตาผู้อื่นเอาแต่ซบหน้ากับอกคุณชายใหญ่

ทำไมน้องเล็กถึงโกหก!

หย่งสือสับสน เขาไม่ต้องการให้น้องน้อยมาปกป้องเขา เขาแทบไม่เคยทำดีกับนางสักครั้ง ไม่เล่น ไม่คุย ไม่ยิ้มแย้ม ปลีกตัวออกห่างจากนางตั้งแต่น้องเล็กรู้ความ นางควรจะเกลียดเขา ไม่ใช่ปกป้องเขา

“ข้าซัดพลังใส่แขนน้องเล็กเอง”

“พี่สี่ไม่ได้ทำ ข้าหกล้มเองต่างหาก” หนูน้อยป้ายน้ำตาป้อย รีบปฏิเสธลิ้นรัว

“ข้าเกลียดเจ้า” หย่งสือบอกเสียงเบา นัยน์ตาคู่งามเงาวับด้วยม่านน้ำดูแวววาวน่าหลงใหลยิ่งนัก

“ข้าไม่เห็นรู้สึก” หย่งชิ่งตอบเสียงสั่นเครือเจือสะอื้นไห้ นางรักพี่น้องทุกคน รักมากกว่าชีวิตตัวเอง ขาดใครคนหนึ่งไปไม่ได้ ต้องมีพี่ชายทั้งสี่คนพร้อมหน้า

หย่งสือสูดหายใจลึก แต่ไม่อาจกลั้นน้ำตาให้ไหลย้อนกลับไป

“ข้าเกลียดแก้มป่องของเจ้า เกลียดพุงอ้วนกลมของเจ้า เกลียดรอยบุ๋มบนแก้มของเจ้า เกลียดขนตาเป็นแพหนาดุจม่านน้ำตกของเจ้า และข้าเกลียดดวงตาของเจ้าเวลามองข้ามากที่สุด”

“แล้วทำไมพี่สี่ถึงเกลียดข้า”

“เพราะมันทำให้ข้าหยุดมองเจ้าไม่ได้” เสียงเล็กตะโกนใส่เด็กน้อยที่ทำหน้าตะลึงยินดี

หย่งชิ่งมองพี่ชายคนงามตาแทบถลน

ต๊าย! ถ้าไม่ใช่พี่เชื้อ หย่งชิ่งจะเหมาพี่สี่เป็นพระเอกเกาหลีกำลังบอกรักนางเอกเลยนะ หลังจากมากำเนิดใหม่ในภพนี้ นางเพิ่งรู้สึกถึงความจืดชืดไร้ชีวิตชีวานับสิบปีที่ปล่อยทิ้งเรื่องสนุกไปเปล่าๆ ปลี้ๆ นางมองพี่ชายด้วยแววตาอ่อนโยน

พี่สี่เป็นลูกคนเล็กมาหลายปีก่อนท่านแม่จะคลอดนางออกมา ถูกเอาใจจนเหลิงย่อมไม่ต้องการให้ใครมาแทนที่ เขาเองอยากชื่นชมเอาใจใส่นางไม่ต่างกับพี่ชายคนอื่น หากแต่ด้วยความน้อยใจจึงกลับแสดงตรงกันข้าม เท่านี้ท่านพ่อคงวางใจเรื่องของพวกเราห้าพี่น้องได้แล้ว

เอ๊ะ! หรือท่านรู้แล้ว

กล้ามเนื้อรอบปากท่านพ่อสั่นเล็กน้อย ถ้าไม่สังเกตดีๆ คงไม่อาจเห็นท่านพยายามกลั้นยิ้ม

“หย่งสือเจ้าทำร้ายน้องเจ้าต้องรับโทษ”

“ข้าทราบแล้ว” หย่งสือสะบัดชายเสื้อคุกเข่าลงทีละข้างตรงหน้าบิดา ท่าทางองอาจหาญกล้า

“เฆี่ยนด้วยแส้ยี่สิบที กักบริเวณสามเดือน” ผู้เป็นบิดาสั่งหนักแน่น

“ท่านพ่อ!” พี่ชายที่ได้ยินทั้งสามเรียกบิดาเพื่อเตือนสติ เฆี่ยนด้วยแส้ยี่สิบที บุรุษหนุ่มฉกรรจ์ยังอาจตายคาแส้ นับประสาอะไรกับเด็กชายที่อายุเพียงสิบขวบ

“รับทราบ” ร่างเด็กชายลุกขึ้นยังคงความสง่างามเต็มเปี่ยม ดวงหน้าที่คล้ายมารดาแปดส่วนคล้ายบิดาสองส่วนช่างถือดีระคนโศกเศร้า

หย่งชิ่งต้องดามแขนที่หักสามอาทิตย์ และเมื่อหย่งสือถูกกักบริเวณ นางจึงเข้าไปก่อกวน เอ๊ย! ไปเล่นกับพี่สี่คนงามของนางแทบทุกวัน สร้างความอิจฉาให้แก่พี่ชายที่เหลือทั้งสามยิ่งนัก

 

28/04/58

แก้คำผิดจาก วิหก เป็น วิหค ผิดอย่างไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ

亮林  เลี่ยงหลิน

 

 



[1] ยามซฺวี เป็นเวลาประมาณ 19.00 - 21.00

[2] ผลอิงเถา คือ ผลเชอร์รี่

[3] รักหยกถนอมบุปผา เป็นสำนวนจีนหมายถึงต้องอ่อนโยนกับสตรี

[4] ลี้ หรือหลี่ หน่วยวัดระยะทางของจีนสมัยโบราณ หนึ่งลี้ระยะทางประมาณ 500 เมตร

[5] วัยปักปิ่น ในสมัยก่อนหญิงสาวที่อายุสิบห้าจะทำพิธีปักปิ่นเพื่อแสดงว่าถึงวัยออกเรือนแล้ว

[6] อีแปะ เหรียญตะกั่วมีตราจีนโบราณและรูตรงกลางใช้อย่างเบี้ยสตางค์





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,278 ความคิดเห็น

  1. #2167 สิ้นเสียงปักษา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 11:03
    นางเอกน่าอิจฉามาก ๆ ไม่รู้ว่าจะได้เริ่มเรียนวรยุทธ์ตอนไหน ความใฝ่ฝันเลยนะนั่น
    #2,167
    0
  2. #2107 เมมฟิส (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 20:28
    ชิงเอ๋อร์ลืมเรื่องวังที่มีชื่อเหมือนชื่อตัวเองในตอนนี้แล้วเหรอ ทั้งเรื่องเกอเกอที่ไม่ช่วยชิงเอ๋อร์ในอดีต
    #2,107
    0
  3. #1891 xx.lqeen (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 23:10
    คุณพ่อเห่อลูกสาวโหดมากกก สงสารพี่สี่เลย
    #1,891
    0
  4. #1643 DarThailand (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 00:05
    เป็นพี่น้องที่น่ารักมากกก
    #1,643
    0
  5. #1574 cherryme (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2558 / 21:50
    คิดอยู่ว่าซีรีย์ที่นางเอกพูดถึงนี่คือ ปู้ซิงซิง แน่เลย

    แล้วพอเห็นเพลงข้างล่างแบบใช่ชัว 55555



    พี่สี่น่ารักกกกกก
    #1,574
    0
  6. #1365 Flint (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 18:38
    น่าร้ากกก 
    #1,365
    0
  7. #910 Sel2aMOon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 16:20
    ชอบพี่สี่ หนุ่มน้อยหน้าสวยร้ายๆซึนๆ 55555
    #910
    0
  8. #823 ฝนธารา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 15:50
    น่าร๊ากกกกกกกกกก
    #823
    0
  9. #593 Mazato Yume (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 12:42
    น่ารัก -/-
    #593
    0
  10. #455 คุณหนูป๊อป (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 15:50
    ชิ่งเอ๋อร์เป็นเด็กแก่แดด ก่อนตายอายุสิบขวบเองไม่ใช่เหรอ
    #455
    0
  11. #277 มาอายะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 22:32
    แอบอิจฉาชิ่งเอ๋อร์แล้วอ่ะ มีพี่ชายคอยปกป้องตั้งสี่คน
    #277
    0
  12. #159 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2558 / 06:05
    มีพี่ชายสี่คนได้พ่อได้แม่กลายส่วนไม่เหมือนกัน เลยออกมาหล่อทั้งหมด

    อิจฉาเธอจัง เรียกว่าบ้านนี้หน้าตาดีโค ตรทั้งบ้าน
    #159
    0
  13. #105 ยาเม็ด (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 15:20
    ถ้าเหมาหมดมีไครจะว่าแรดไหมคะ ก็เค้าอยากได้อ่ะ
    #105
    0
  14. #70 EBINBAIPLY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 15:01
    พี่สี่น่ารักไปนะคะ >////< อิจฉาหย่งชิ่งเบาๆ พี่ๆดีงามทั้งสี่คนเบย
    #70
    0
  15. #41 Treerainbow (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 20:41
    สนุกจ้า น่ารักน่าชังกันจริ๊งง
    #41
    0
  16. #31 ~~... แมวน้อย...~~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2558 / 20:44
    พี่สี่น่ารักจัง
    #31
    0
  17. #22 Ti amo My LovE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 00:24
    น่ารักจริงๆๆๆ 
    #22
    0
  18. #8 littledevil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 14:30
    เหมือนพี่สี่จะเป็นหนุ่มซึน แต่ไม่ไม่ใช่ซะทีเดียว อยากเป็นชิ่งเอ๋อร์บ้างอ่ะ >///<
    #8
    0
  19. #5 Luciferrock (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2558 / 10:50
    ชอบมากกกด สนุกๆๆ
    #5
    0