พรางสวาท

ตอนที่ 3 : Prelude as an appetizer แบบคราวๆ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 ก.ย. 55


 

Prelude as an appetizer

 

 

อาภัสรากำลังเดินชมสวนอย่างเพลิดเพลินใจเป็นต้องทรุดลงพร้อมกับความเจ็บปวดที่จู่โจมอย่างเร็วและแรงจนต้องส่งเสียงร้องออกมาพร้อมกับส่งสายตาหาคนที่จะให้การช่วยเหลือได้หากก็มองไม่เห็นใครเลยในขณะนี้ หญิงสาวรีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเดรสหลวมสีหวานที่ใช้ใส่อยู่กับบ้านเพื่อที่จะนำมือถือออกมาใช้โทรหาคนที่จะช่วยเธอในขณะนี้ได้

 

ริมฝีปากสวยได้รูปเม้มเข้าหากันเมื่อความเจ็บปวดยังรุ่มเร้าอยู่ ขณะเดียวกันสมองก็ยังไม่อยากคิดถึงสาเหตุที่ตัวเองกำลังต้องเจ็บกายและใจอยู่ในขณะนี้ หูก็รอฟังเสียงปลายสายว่าเมื่อไหร่จะรับโทรศัพท์ สุดท้ายสายก็ถูกดัดไปโดยไม่มีใครรับ พลันความกลัวที่ปนกับโทสะก็บังเกิดขึ้นจนทนไม่ไหวต้องส่งเสียงร้องลั่นสวนใหญ่ทำให้นกตัวน้อยที่อยู่ในบริเวณสวนสวยต้องกระพือปีกโบยบินด้วยความตกใจ

 

เดวิล!!

 

 

 

๑๑๑๑๑๑๑๑๑

 

 

เดวิล ที่เอนหลังนอนบนโซฟาในเครื่องเจ็ทส่วนตัวสะดุ้งตื่นพร้อมกับใจที่รู้สึกหวิวๆยังไงชอบกลอดไม่ได้ที่จะเอามือไปลูบที่หน้าอกเผื่อยืนยันกับตัวเองว่าหัวใจยังเต้นอย่างปกติอยู่ ชายหนุ่มรู้สึกสังหรณ์ใจมือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าของสูทอาร์มานี่สีน้ำเงินเข้มหยิบมือถือออกมาแล้วก็ต้องใจหายวาบเมื่อเห็นชื่อของสายที่เพิ่งโทรเข้า คิ้วสีน้ำตาลเข้มขมวดเมื่อเห็นเครื่องหมายปิดเสียง ใครมาปิดเสียงเรียกโทรศัพท์ของเขา? ใครมันมาบังอาจแตะต้องมือถือของเขา?ดวงตาสีเทาอมฟ้าฉายแววเอาเรื่องเมื่อนึกได้ว่าใครเป็นคนแตะต้องเครื่องสื่อสารชิ้นนี้เมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้วดีมอน ฮึแกล้งกันอีกแล้วหรือพี่รอง? คอยดูนะถ้าเกิดอะไรขึ้นกับแบมบี้ของเขาละก้อจะอาละวาดให้พี่ชายรองต้องกุมขมับเลยทีเดียว ชายหนุ่มรีบกดสายกลับไปหาสาวเจ้าที่ป่านนี้ไม่รู้จะอยู่ในอารมณ์ไหน

 

เดวิล!!ตอนนี้คุณมุดหัวอยู่ที่ไหน? คนใจร้าย!! ไหนคุณบอกว่าจะไม่ทิ้งฉันไป…ฮือ ฮือ” เสียงที่ตัดพ้อต่อว่าปนมากับเสียงสะอื้นทำให้ร่างสูงแทบอยากจะวิ่งเข้าไปในห้องนักบินแล้วเร่งเครื่องให้เร็วกว่านี้

 

โถ่แบมบี้ก็ผมมาทำงานคุณก็รู้…”เสียงสูดลมหายใจของหญิงสาวทำให้หนุ่มหล่อที่หน้ายุ่งต้องเงียบเสียง

 

ไหนคุณบอกว่าจะกลับเมื่อสองวันที่แล้ว?”

 

ก็…”

 

ถ้าคุณไม่รีบขึ้นเครื่องกลับมาวันนี้ ข้อตกลงของเราจะเป็นโมฆะแล้วคุณก็อย่าหวังว่า โอ้ย!!” สิ่งที่ได้ยินและเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของหญิงสาวทำให้ เดวิลเกิดอาการจะคลั่งขึ้นมาในทันที

 

แบมบี้!!แบมบี้!! คุณเป็นอะไร?ชายหนุ่มตะโกนดังลั่นเป็นเหตุให้ผู้ติดตามสี่คนต้องหันมามอง ร่างสูงผุดลุกขึ้นเมื่อปลายสายหายไป แต่เสียงครางอย่างเจ็บปวดก็แว่วผ่านมือถือมาให้เขาได้ยิน หัวใจของหนุ่มหล่อเต้นตูมตามบินไปอยู่ข้างกายของแบมบี้สาวของเขาเหลือแต่ก็แค่กายเท่านั้นที่ยังอยู่ในเครื่องเจ็ท

 

วิล ไม่ว่านายจะอยู่ที่ไหนของมุมโลกนายต้องทิ้งทุกสิ่งและรีบขึ้นเจ็ทกลับบ้านเดี๋ยวนี้!!” เสียงพี่ชายใหญ่สั่งอย่างเฉียบขาด

 

พี่ลู ตอนนี้ผมอยู่บนเครื่องอีก…” ข้อมือหนายกขึ้นดูเวลา ครึ่งชั่วโมงเครื่องก็จะลงที่ดอนเมืองแล้วครับ

 

ดี ฉันจะเตรียมฮไว้รอนาย แค่นี้นะคุยต่อไปก็ไร้ประโยนช์นายอยู่บนเครื่องก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ลูซิเฟอร์บอกเสียงเรียบ

 

เดี๋ยวครับ ขอผมคุยกับแบมบี้หน่อยครับเขาได้ยินเสียงพี่ชายถามแต่ไม่ได้ยินเสียงของแบมบี้สาว

 

ไม่ได้หรอก แบมบี้ของนายส่ายหัวปฏิเสธ ลูซิเฟอร์บอกและตัดสาย ทิ้งให้เดวิลหน้าเหลอถือสายค้าง บ้าฉิบนี่เกิดอะไรขึ้นกับแบมบี้ตาโตของเขา? แล้วพี่ชายใหญ่ไปอยู่ที่บ้านของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เมื่อสติกลับมาเดวิลก็รีบสั่งการคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด

เจ ไปบอกให้กัปตันเร่งเครื่องด่วน ผมต้องการแลนด์ดิ้งให้เร็วที่สุด!!”

 

 














 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

4 ความคิดเห็น