VILLAIN HOUSE บ้านพักของเหล่าตัวร้าย

ตอนที่ 2 : ย่านชนบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    21 ต.ค. 63

      

       




  -ในเมืองแห่งหนึ่งย่านชนบท เขาว่ากันว่าที่นี้เป็นสถานที่แสนสงบสุข เมืองแห่งนี้เป็นเมืองที่สดใสและเป็นที่ปลอดภัยสำหรับทุกคน แต่ถึงกระนั้นพวกเขาต่างหวาดกลัว  บางสิ่งบางอย่าง ที่มาจากในป่าของพวกเขา ป่าใหญ่ที่ปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่นาๆ จนแถบปิดปกคลุมไปทั่วบริเวณที่มันอยู่ แต่เรื่องเล่าจากคนบางกลุ่มที่ได้เข้าไปในป่าหลังนั้น ต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่าที่นั้น มีบ้านหลังหนึ่งตั้งอยู่


     บ้านหลังใหญ่สีขาวที่ปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์มากมายรอบบ้านจนน่ากลัว และน่าขยะแขยงในเวลาเดียวกัน แถมรากไม้ใหญ่ที่ผุดขึ้นมาเหมือนกำลังจะเข้ามาโจมตีพวกเขาได้ทุกเมื่อ มันน่ากลัวมาก และต่างเชื่อกันว่าที่บ้านหลังนั้นมีสิ่งชั่วร้ายปกคลุมอยู่ จนตอนนี้ยังไม่มีแม้ใครที่จะไปลองของกับบ้านนั้นเลยด้วยซ่ำไป



     และจนวันนี้ก็เช่นกัน



  ชายหนุ่มปิดหนังสือลงพลางสอดหนังสือเล่มนั้นกลับเข้าที่เดิม อย่างไม่สนใจมากนักทั้งๆที่เขายืนอ่านหนังสือเล่มนั้นในเวลา30นาทีที่ผ่านมา เขาหันมองไปหยิบหนังสือสามถึงสี่เล่มที่วางอยู่ข้างๆถือมาไว้ข้างกาย และเดินพุ่งตรงไปที่หน้าเคาน์เตอร์ พนักงานขายมองหน้ามาที่เขาเล็กน้อย 


"ว่าไง โอลิเวอร์"


 "อืม สวัสดี วันนี้เอาสี่เล่มนี้นะ"


"อ่า...โอเครนายเนี่ยซื้อคนละแนวเรื่องกันเหมือนเดิมเลยนะ"


    โอลิเวอร์ส่งยิ้มให้เล็กน้อย ขณะเดียวกันที่อีกฝ่ายกำลังนำหนังสือใส่ลงไปในถุงกระดาษ และดูหนังสือพวกนั้นไปด้วย


"ตะกี้ฉันเห็นนาย อ่านหนังสือเกี่ยวกับสิ่งลึกลับอยู่ตะกี้นี้ ตั้งนานนะนั้นนะ"


"ก็จะซื้อ แต่พออ่านไปอ่านมาก็ไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่แล้ว"


    ชายหนุ่มพูดตอบขณะที่คว้าหยิบถุงหนังสือมาด้วย พร้อมยื่นเงินให้ในแทบจะทันที พนักงานรับเงินก่อนที่ขณะโอลิเวอร์จะขอตัวก่อนไป แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น


"หนังสือ เพอร์ซี่ แจ็กสันที่นายสั่งไว้คราวก่อนน่ะมาพรุ่งนี้นะ นายจะมาเอาหรือเปล่า?"


"พรุ่งนี้เหรอ?"


   โอลิเวอร์ร้องท้วงขณะที่เงียบไปสักพักใหญ่ เจ้าตัวจึงพยักหน้าตอบกลับว่าในวันพรุ่งนี้เขาจะมาให้ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากร้าน และเดินไปคว้ารถมอไซของตน 


   คราวหน้าเอารถใหญ่มาคงสะดวกกว่า


   เขาพูดในใจก่อนที่จะมองสัมภาระต่างๆที่อยู่ตรงหน้าตะกร้ารถไม่รวมถึงพ่วงข้างที่มีของวัตถุดิบต่างๆวางเอาไว้ เขาถอดหายใจเล็กน้อยและอาจคงความเคยชินแล้วที่เขามักจะหมดเงินไปกับของพวกนี้ ก็นะบางอย่างมันจำเป็นต้องใช้ และบางอย่างก็ถูกสั่งให้ซื้อมาให้ ทั้งๆที่ไม่ใช่หน้าที่ของเขาเลยแท้ๆ


      รถมอไซที่เลื่อนผ่านตึกราบ้านช่องต่างๆมากมายผู้คน ที่มักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอเวลาเจอหน้ากัน แม้แต่ขนาดที่เขาขับรถอยู่ยังได้ยินเสียงการทักทายที่แสนเป็นมิตรจากข้างทางเลยก็ว่าได้ อย่าง 'สวัสดีตอนเช้าครับคุณ'  และอย่าง 'กลับบ้านดีๆนะคะ'  มันอาจฟังดูแปลกแต่นี้มันก็ปกติที่สุดในเมืองของเขาแล้ว อย่างว่าโอลิเวอร์อยู่ที่นี้มานานจนชิน แต่เขาเองนั้นไม่เหมือนกับคนอื่น ไม่สิต้องเรียกว่าครอบครัวต่างหาก


     ตอนนี้เขาเองแล่นรถออกห่างจากตัวเมืองได้สักระยะหนึ่งแล้ว ก่อนที่จะจอดรถและหอบข้าวของในรถลงมาวางไว้บนพื้น ขณะที่ชายหนุ่มดึงเอาของจากในกระเป๋ากางเกงออกมา สิ่งนั้นเป็นกระเป๋าใบเล็กก่อนที่เขาจะหยิบของที่วางเอาไว้ยัดใส่ลงในกระเป๋า และหลังจากที่ใช้เวลาไม่นานของทั้งหมดก็เข้าลงในกระเป๋าของเขาเป็นที่เรียบร้อย


    "เอาล่ะ…"


  ก่อนที่เขาจะเริ่มจัดการรถมอไซของตนเอง โอลิเวอร์หยิบบางสิ่งออกแปะลงไปและหยิบปุ่มกดขึ้นมา จากรถมอไซคันใหญ่กลายเปลี่ยนเป็น รถคันเล็กจิ๋วแทบจะในทันที โอลิเวอร์ถอนหายใจเล็กน้อยและก้มหยิบขึ้นมา พลางจับมอไซคันจิ๋วอย่างอารมณ์ดี  


   ต้องไปขอบคุณ คุณดาร์เรนสักหน่อยแล้วสิ 


   ก่อนที่เขาจับหยิบมอไซใส่กระเป๋าลงไป พลางนึกคิดสักครู่หนึ่ง  ก่อนที่จะเอ๋ยออกมา


"....เห็นว่าโดนบีบอัดเข้าไปในอะตอม....จะตายหรือเปล่านะ?"


    เสียงที่พึ่งนึกขึ้นไปอย่างขบขำก่อนที่เขาจะเดินพุ่งตรงไปเข้าไปในป่าลึกในแทบทันที และแม้จะไม่ลืมมองไปข้างหลัง ว่ามีใครตามมาหรือไม่พอแน่ใจแล้วจึงเดินไปต่อ


______________________________________________


  อย่างว่าเขาว่ากันว่า ในป่าลึกนี้มันอันตรายและน่ากลัวขนาดที่ว่า เมื่อเช้ามีเรื่องเกี่ยวกับป่านี้ ในหนังสือผีที่โอลิเวอร์อ่านไว้เมื่อเช้า ซึ่งพออ่านแล้วก็รู้สึกอยากจะหัวเราะออกมา แต่ก็นะเขาก็ไม่ได้หัวเราะออกมานานแล้วไม่รู้จะหัวเราะอย่างไงให้แบบขำออกมาจริงๆ  จนเขาเดินมาได้นานสักระยะจนถึงหน้าบ้านหลังใหญ่ พลางคิดว่าถ้าเขาเข้าไปตอนนี้งานก็จะเริ่ม อีกครั้ง ซึ่งแทบทั้งวันจะไม่ได้พักเลยซะด้วย


    แต่ยังไงมันก็เป็นหน้าที่ของเขา


 กึก! พรึ่บ!



  เมื่อเปิดเข้าไปภายในตัวบ้านที่ตอนนี้เงียบสงบไปหมดแต่ก็แค่ตอนนี้ล่ะนะ เขารู้ว่าอีกไม่นานแน่ๆ ว่าจากนี้คงจะวุ่นวายและเหนื่อยสุดๆ โอลิเวอร์เริ่มเดินนำไปที่ห้องครัว ก่อนที่จะร้องทักคนในนั้นให้ออกมา


  "แอลฟี่ บ็อบบี้ ชารอน??"


   เสียงเรียกชื่อของสิ่งมีชีวิตสามตัว ไม่สิเรียกว่า ไม่มีได้หรือเปล่า? ร่างโปร่งใสสามตัวที่โผล่ออกมาจากกำแพงด้วยผ้าคลุมสีขาวมายืนต่อหน้าของเขาเรียงแถวหน้ากระดาน ก่อนที่โอเลิเวอร์จะยื่นกระเป๋าที่นำมาให้แก่พวกผีน้อย


   "นี้ช่วยเอาไว้ในห้องครัวทีนะ อย่าทำรกล่ะ"


  พวกเขาทั้งหมดทำท่าอย่างเข้าใจถึงแม้โอลิเวอร์จะลังเลเล็กน้อย แต่ในเมื่อเขาฝากฝังไว้แล้วหวังว่าพวกตัวน้อยทั้งสามจะทำได้ดี โอลิเวอร์หลังจากจัดแจงพวกผีน้อยเสร็จก็เดินเอารถมอไซคันจิ๋วเดินเข้าห้องที่เป็นตู้กระจกใส่เข้าไปในนั้น ตู้โชว์ที่มีโมเดลรถที่ไม่ต่ำกว่า10คันในนั้น พูดได้ว่าของพวกนั้นเขาไม่ได้เป็นคนซื้อมาหรอก มีแต่คนให้มาทั้งนั้น


    แต่ตอนนี้เว้นเรื่องรถไปก่อน ถึงเวลาที่เขาจะต้องไปประจำที่ประจำของชายหนุ่ม โอลิเวอร์เดินมาหน้าห้องโถงที่ตรงหน้ามีประตูขนาดใหญ่ ในตอนนั้นที่ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียดและยืนรอตอนรับแขกสักคนที่ กำลังเดินเข้ามา 


  แอ๊ดดด


   เสียงเปิดประตูดังขึ้นมาในขณะที่เด็กหนุ่มยังคงยืนนิ่ง อยู่แบบนั้น


   ซ่า ซ่า


 เสียงฝนตกที่หนักพอตัวดังขึ้นระยะๆก่อนที่จะปราฏตัวของเจ้าของร่างผู้มาเยือนหน้าประจำ กลิ่นเหม็นสาปที่ส่งกลิ่นออกมาจากตัวของอีกฝ่าย ทั้งกลิ่นรอยเลือดและอะไรต่างๆหน้าๆที่โอลิเวอร์เห็นจนเอือมระอากับพวกฆาตกรพวกนี้  ปกติแล้วเขามักจะไว้วานไว้เสมอ


   ถ้าเกิดดันไปฆ่าใครมาล่ะก็ช่วยล้างตัวก่อนเข้ามาได้ไหมครับ?


   อาจดูเสียมารยาทและน่าโมโห แต่บางทีคนบางประเภทที่อยู่ที่นี้ก็ไม่พอใจมากนัก ซึ่งโอลิเวอร์ก็พยายามอยู่ แต่กับเขาคนนี้ไม่ไหวจริงๆ


"ยินดีต้อนรับครับ :)"


  การตอนรับด้วยรอยยิ้มที่แสนธรรมดาของเด็กหนุ่ม และในฐานะผู้ดูแลบ้านเขาจึงต้องทำอยู่แล้ว ชายตัวสูงราวๆ180หรือมากกว่านั้น ตัวที่ค่อนข้างใหญ่ และท่าทีที่ประหลาดเดินก้าวเข้ามาในบ้านพัก  ชายผู้สวมหน้ากากลายฮอกกี้ เขามีเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มร่างกายรวมทั้ง


  นั้นไส้ใช่ไหมนั้น


โอลิเวอร์มองบางสิ่งบางอย่างที่พาดอยู่ตรงไหล่ของอีกคน ที่เหมือนเพิ่งออกมาจากท้องใหม่ๆ


  "คุณเจสัน วันนี้มาใช้บริการอีกแล้วนะครับ"


   เจสัน วอร์ฮีส์ หรือฆาตกรแห่งทะเลสาบคลิสตัล ที่ชื่อดังที่ไม่พูดตอบอะไรเขาแม้สักคำในมือซ้ายที่ถือมีดอีโต้ขนาดใหญ่เอาไว้ ก็วันว่าสักวันเขาจะไม่โดนนั้นปักที่หัวนะ


"ผมเตรียมห้องอาบน้ำไว้ให้แล้ว และก็วันนี้คุณอยากกินอะไรไหมครับ?"


  โอลิเวอร์ถามขึ้นอีกครั้งแต่คำตอบนั้นมีเพียงแต่ความเงียบ พลางจ้องมาที่เด็กหนุ่ม


"....เอาเหมือนเดิมสินะครับ?"


  และปฎิกิริยาก็ตอบสนองเมื่อฆาตกรตรงหน้าของเขาก็พยักหน้ารีบขึ้นมา แต่ไม่ทันไรที่จะพูดคุยกันต่อ 


  พรึ่บ!


 แขกคนใหม่ก็เดินเพิ่มเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ถึงตาที่ หญิงสาวคนหนึ่งในลุคที่เซ็กซี่กับถุงน่องตาข่าย รวมไปถึงกางเกงขาสั้น พร้อมสีผมแปลกตาของหล่อน และลีลาแสนกวนยั่วยวนใจที่ทำให้โอลิเวอร์รำคราญ ฮาร์ลีย์ ควิน  แม่สาวตัวร้าย


"ไงจ๊ะ โอลิเวอร์"


"ครับ...คุณฮาร์ลีย์"


  "หื้ม?? แหมม พ่อหนุ่มเจสันเจอกันอีกแล้วนะ แถม...กลิ่นเลือดเนี่ยกลิ่นเดิมเลยนะเนี่ย"


   ท่าทางของเธอที่ก้มดมไปที่ตัวของเจสันพลางเอามือบีบจมูกอย่างกวนประสาท ซึ่งโอลิเวอร์กลัวเหลือเกินว่าจะมีการทะเลาะกันเหมือนคราวก่อน 


"วันนี้...คุณเจไม่มาด้วยเหรอครับ?"


    จึงพยายามตัดบทสนทนาที่จะทำให้เกิดภัยขึ้นซะก่อน


  "คุณเจ...ไม่มาด้วยเหรอครับ?"


   "วันนี้ทูนหัวไม่ว่าง ฉันเลยเบื่อเลยกะจะมาอะไรเล่นที่นี้ล่ะนะ"


    "แต่ที่นี้ไม่ใช่ที่เล่นนะครับ"


   อย่างว่าถ้าเกิดมาแพ็คคู่กันคงสนุกแน่ๆ สนุกจนเขาต้องกรีดร้อง ไม่นานนักที่พวกเขาจะต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อนและรวมถึง


  กึก!


   เหล่าผู้คนที่ต่างถยอยกันเข้ามาเรื่อยๆ จนเยอะไปหมด ส่วนโอลิเวอร์ก็ต่างไปทำงานของตัวเองไม่ว่าจะไปทำอาหารตามที่สั่ง และบริการเหล่าผู้คนที่มาพักอาศัยอย่างเต็มหน้าที่  


______________________________________________


     โอลิเวอร์ที่ยืนทำอาหารอยู่ภายในครัวในตอนนี้มี แอลฟี่ และชารอนช่วยอยู่ข้างๆ ส่วนบ็อบบี้นั้นออกไปส่งอาหารให้อีกแรง ซึ่งเขาก็ทำมันอย่างเต็มที่ขณะที่ในใจอยากจะบ่นว่สเหนื่อยล้าเกินทน ขณะที่เขากำลังเหงื่อตกอยู่ 


    ก๊อก ก๊อก ก๊อก


  เสียงเคาะที่กำแพงดังขึ้นเป็นระยะๆจนชายหนุ่มหันไปมองผู้มาเยือนที่หน้าประตู ชายที่สวมชุดสูทเต็มยศ และสมฐานะเขาที่ดูเป็นคนปกติสุดที่มาด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน 


 "เหนื่อยหน่อยนะ โอลิเวอร์"


  "สวัสดีครับ...คุณฮันนิบาล"


    ถ้าเพียงมองภายนอก ฮันนิบาล เล็คเตอร์อาจดูเป็นคนธรรมดา แต่เอาเขาจริงแล้วมันกลับไม่ใช่สักเท่าไหร่อย่างที่คนอื่นคิด เจ้าตัวที่เดินเข้ามาในห้องครัวอย่างดื้อ พร้อมกับคำพูดที่พูดขึ้นมาจากปาก


  "มาให้ฉันช่วยเธออีกแรงเถอะ"


   "ไม่ต้องหรอกครับ คุณเป็นแขกน่ะ"


   "ไม่เป็นไร ...วันนี้ฉันว่างๆเลยกะจะแวะมาช่วยเธอนิดหน่อย"


   ฮันนิบาลพูดตอบ เขาที่ซึ่งเป็นทั้งหมอจิตแพทย์ที่ดูโด่งดัง ซึ่งบอกเลยว่าก็คงเป็นที่ปรึกษาที่ดีเลยก็ว่าได้ รวมทั้งถึงเขายังเก่งในเรื่องการทำอาหาร ถ้าไม่นับว่าการทำอาหารของเขาจะเป็นเนื้อมนุษย์หรอกนะ แต่ในทางปกติเขาก็เป็นชายคนหนึ่งที่ดูอ่อนโยนไม่ต่างกัน อีกอย่างนานๆทีจะมีแขกที่พักอาศัยที่พอมีเมตตาอยู่บ้างมาช่วยงานของเขา หรือบางคนก็ทำเป็นงานอดิเรกเลยก็ว่าได้ด้วยขอแลกเปลี่ยนเป็นเงิน ซึ่งนานๆที่จะมีครั้งหนึ่งที่จะมีคนเต็มใจจะช่วยซึ่ง โอลิเวอร์น้ำตาจะไหลครับ 


   ______________________________________________

    

    เวลาก็ล่วงเลิกผ่านไปโอลิเวอร์ที่พักสักครู่หนึ่งเพราะแขกบางส่วนก็เลิกกลับกันบ้างแล้วบางคนก็เลือกที่จะพักผ่อนที่นี้ไปเลย ซึ่งก็ดีอยู่บางที่ได้พักผ่อนสัก30นาทียิ่งดี อีกอย่างเขาก็ยังไม่ได้กินข้าวเลยจนตอนนี้  ก็เลยค่อนข้างที่จะหิวพอตัวแต่รอให้พวกแขกได้พักอีกสักหน่อยค่อยไปหากินอีกทีหลังกัน ขณะเดียวกับที่ประตูถูกเปิดออกขึ้นอีกครั้ง กับโอลิเวอร์เองที่ลุกขึ้นทันควัน ขณะที่ร่างของแขกคนใหม่เดินเข้ามา ด้วยชุดนักรบดำสลับกับสีเขียวที่คุ้นตาอยู่ตลอด ผมสีดำสนิท กับดวงตาสีเขียวสว่างที่จ้องมา


".....คุณนี่เอง"


"ดูเจ้าไม่ดีใจเลยนะ"


   โลกิ เป็นตัวร้าย จะว่ายังไงโอลิเวอร์พูดไม่เต็มปากว่าบางทีเขาก็ร้ายบางทีก็ดีไม่สุดสักทาง ไม่เหมือนกับคนอื่นที่นี้ อีกอย่างองค์ชายที่ถือศักดิ์ว่าตัวเองยิ่งใหญ่คนนี้นั้นนานๆที่จะมาให้เห็นหน้าเห็นตา หลังจากที่คราวก่อนที่โดนปล่อยลงมาจากสะพานสายรุ้งตอนนั้น ก็ไม่มาอีกเลย


  ก็คิดว่าตายไปแล้วซะอีก


 โอลิเวอร์ที่ยังคงยืนมองหน้าชายหนุ่มอยู่แบบนั้นขณะเดียวกันที่ โลกิหันมองสถานที่รอบๆไปมาอยู่แบบนั้น


"เปลี่ยนไปเยอะ น่าอยู่กว่าคราวก่อนที่ข้าเคยมานี้"


"มันก็ต้องเปลี่ยนกันบ้างแหละครับ ว่าแต่คุณน่าแปลกนะ นานๆที่จะโผล่มา"


 "ข้าแค่มีภารกิจต้องทำเยอะแยะไป จนวันนี้ข้าไม่มีอะไรทำก็เลยกะจะมาเยี่ยมสักหน่อย"


   เขากล่าวออกมาพลางยิ้มร่า แถมมาคราวนี้ทางท่าก็ต่างจากคราวที่แล้วอีก ดูเจ้าเล่ห์ขึ้นหรือโอลิเวอร์อาจคิดไปเองเพราะไม่ได้เจอกันนาน แต่ถึงแบบนั้นวีรกรรมต่างๆที่เจ้าโลกินี้เคยก่อเอาไว้ โอลิเวอร์คนนี้จำได้ขึ้นใจ


"คงไม่ใช่ว่า ทำอะไรไม่ดีไว้สินะอย่างปล่อยพ่อลงไปที่ไหนสักที่ หรือการแกล้งตายที่คุณเคยเล่าให้ฟังอีกหรอกนะ"


"ประทับใจจัง เจ้าจำเรื่องของข้าได้ด้วย….อย่างที่เจ้าพูดข้าทำทั้งสองอย่างนั้นแหละ :)"


   โลกิพูดตอบกลับขณะที่โอลิเวอร์ส่งยิ้มแห้งๆให้ 


"คุณนี่….บทจะร้ายก็ร้ายสมชื่อเทพหลอกลวงจังนะครับ"


  "ถือว่านั้นเป็นคำชมล่ะกันนะ เด็กน้อย"


   มือหนาที่ยื่นมือมาเพื่อจะทำการบางอย่างซึ่งโอลิเวอร์เห็นแบบนั้นก็แทบจะเลี่ยงทันทีที่อีกคนพยายามจะโดนตัว ซึ่งอีกคนดูเสียดายเล็กน้อยพลางหัวเราะขบขำในท่าทีของอีกคน ซึ่งเด็กหนุ่มไม่ค่อยการขำนั้นสักเท่าไหร่ ก็ใช่เขาไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับผมตัวเองมันผิดมากหรือไง ในขณะที่โอลิเวอร์จะพูดสักอย่าง


"ผู้ดูแล! ผู้ดูแล!"


   น้ำเสียงเล็กๆของภาพโปร่งสีขาวที่ลอยมาหาเขา บ็อบบี้ที่มีท่าทีที่แตกตื่นพลางมองไปทางที่มีเสียงดังลอดขึ้นมา ซึ่งโอลิเวอร์รู้ในทันทีว่ามีการทะลาะกันในห้องนั่งเล่น โลกิที่มองตามทางเด็กหนุ่มก่อนที่จะกล่าว


"ไว้เจ้าไปช่วย ทางนั้นก่อนค่อยมาดูแลข้าล่ะกัน"


"อืม….ครับ"


   เสียงที่กัดฟันพูดอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะวิ่งตามบ็อบบี้ไปขณะเดียวกันที่ พ่อหนุ่มเทพโลกิเองก็นั่งลงบนโซฟาสีแดงเพื่อรอคอย โอลิเวอร์



______________________________________________

          TALK


  เป็นบทแรกค่ะ งงกันไหมเอ๋ย??5555 ยังไงซะตอนนี้ น้อนก็เปิกบริการบ้านพักอย่างเป็นทางการแล้ว นะคะ   ตอนนี้ก็มีตัวละครตัวร้ายที่ปราฏตัวตัวมาถึง4ตัวเลยล่ะ และจะมาอีกเรื่อยๆเลย ไว้เจอกันตอนหน้านะคะ




   *ฉากที่พูดถึงอนุภาคแอนท์แมน ที่ใช้กับรถมอไซขนาดจิ๋ว ดาร์เรน ครอส ผู้มอบเครื่องอนุภาคแอนท์แมนให้แก่โอลิเวอร์ ด้วยความใจป๋า แต่ปัจจุปันไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไงแล้ว







*ลูกน้องผู้ช่วยงาน เป็นผีน้อย3ตัว ที่ช่วยงานมาตั้งแต่รุ่นปู่แล้ว แอลฟี่ บ็อบบี้และชารอน





 

    


    





   


   

     


TB
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #11 Yukisi! (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 เมษายน 2564 / 20:21
    น่าติดตามมม
    #11
    0
  2. #9 egkgifhjfkggfieo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 19:52

    ชอบง่าาา รีบๆอัปนะไรท์
    #9
    0
  3. #7 NppNpp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2563 / 23:31
    ชอบค่ะ! ตั้งตารอตอนต่อไปอยู่นะค้า สู้ๆ
    #7
    0
  4. #6 Luvyday2 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2563 / 07:13

    สนุกค่ะ รอนะคะ🌼😆😆
    #6
    0