หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,049
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 227 ครั้ง
    28 เม.ย. 62





หยุดนะ!!!"


ฉันเห็นบิวตี้หันไปทางต้นเสียง  จากด้านข้างสีหน้าของเธอบอกได้ชัดว่าตกใจมาก ส่วนซาร่าก็ทำตัวเกร็งจนฉันเองยังรู้สึกได้ และถึงแม้จะไม่เห็นหน้าเจ้าของเสียงเพราะบิวตี้บังฉันอยู่ ฉันก็จำได้ดีว่าเป็นเสียงของต้นหญ้า  เฮ้อออออ... ไม่ใช่แค่พวกเธอหรอกที่ต้นหญ้าจะจัดการน่ะ เพราะฉันเองก็อาจจะโดนกักบริเวณด้วยแน่ โทษฐานที่ไม่เรียกให้ใครช่วย (ไซคีเอ้ย... แทนที่แกจะกลัวโดนตบ แกดันมากลัวถูกกักบริเวณเนี่ยนะ : ไรท์เพลีย)


การ์ดสองคนเข้ามาจัดการลากซาร่าและบิวตี้ให้อยู่ห่างจากฉัน และจิวที่ถูกภพลากมาด้วยถูกส่งไปรวมกับเพื่อนๆของเธอ ฉันอดแปลกใจไม่ได้ว่าจิวมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง


"เป็นยังไงบ้าง" ต้นหญ้าดูโกรธมาก แต่ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงฉันมากกว่า สายตาดุๆ มองกวาดไปทั่วใบหน้าเพื่อสำรวจว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง และ... "ว้ายยย!! ไซคี เลือดหนิ" ต้นหญ้าเอามือเช็ดเลือดที่มุมปากของฉัน


"ต้นหญ้า ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก" ฉันพูดอย่างอ่อนแรง พยายามทำให้ต้นหญ้าใจเย็นลงรวมถึงใจฉันเองด้วย...มันเต้นแรงมาก เป็นความรู้สึกแปลกใหม่สำหรับฉัน...อึดอัด อยากจะตอบโต้ แต่ฉันรู้ผลลัพธ์ของการถูกรังแกดีและฉันไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวดแบบนั้น


"ไม่เป็นอะไรได้ไง ว้ายยยย!! แขนเธอ" ต้นหญ้าจับโดนแขนฉัน เลือดที่ซึมมาเลอะเสื้อแขนยาวของฉัน...เลอะมือเธอด้วย ตอนนี้ต้นหญ้าไม่ฟังฉันอีกแล้ว เธอสะบัดหน้ากลับไปตรงที่สามสาวเรดแฟรี่ถูกการ์ดยืนคุมอยู่ ต้นหญ้าเดินเข้าไปหาพวกเธอช้าๆ แต่ก่อนที่เรื่องราวจะวุ่นวายไปกว่านี้ 


"ต้นหญ้า!!" ฉันวิ่งไปยืนขวางอยู่ระหว่างต้นหญ้ากับแฟรี่ทั้งสาม จะไม่มีแรงยืนอยู่แล้วแท้ๆ


"ไซคี อย่าห้าม คราวนี้ไม่ได้" ต้นหญ้าขมวดคิ้ว เธอมองหน้าฉันเหมือนต่อสู้กับตัวเอง ท่าทางเธอเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้าใส่พวกนั้น มากกว่าจะเดินช้าๆเข้าไปหาซะอีก แต่คิดจริงๆน่ะหรอ ว่าฉันจะยอมให้พี่สาวแสนดีของฉันลดตัวไปทำเรื่องใจร้ายแบบนั้นเพราะฉันน่ะ...


"ได้สิ ไหนพี่บอกว่าจะตามใจทุกอย่างไง" ฉันอ้อน และมันได้ผล 


"โธ่ ไซคี" ต้นหญ้าถอนหายใจ "ไม่ทำรุนแรงก็ได้ แต่ต้องมีการลงโทษนะ" ฉันพยักหน้ารับแต่โดยดีและหลีกทางให้ต้นหญ้า ฉันทรุดลงนั่งกับพื้น ยอมรับว่าหมดแรงเฮือกสุดท้ายไปกับการวิ่งมาเพื่อห้ามต้นหญ้าไว้ และตอนที่เธอเดินผ่านฉันไป ก่อนที่ฉันจะลงไปนั่งกองกับพื้น ...ต้นหญ้าพูดดังพอให้ฉันได้ยิน และมันทำให้ฉันเผลอยิ้มไม่รู้ตัว 'พี่หรอ เข้าใจอ้อนนะ' 


" ^ ^ "


"เอาล่ะ มีอะไรจะพูดมั้ย" ฟังจากเสียง ฉันว่าต้นหญ้าอารมณ์ปกติแล้วล่ะ เธอเป็นผู้หญิงที่ใช้อารมณ์ล้วนๆในการตัดสินใจน่ะ ภพเดินเข้ามาช่วยฉันให้ลุกยืนอีกครั้ง เขาถามเบาๆว่าต้องการให้เขาอุ้มไปหรือไม่ แต่ฉันส่ายหน้า เขาเลยทำเพียงแค่ยืนให้ฉันเกาะไหล่เท่านั้น


"..." เงียบ ไม่มีใครสักคนพยายามอธิบายหรือแก้ตัว ทั้งสามคนทำเพียงก้มหน้า ยืนตัวสั่น คงจะกลัวต้นหญ้าน่ะ ถ้าฉันต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบพวกเธอ ...ฉันก็กลัวนะ ต้นหญ้ามีบางอย่างที่ทำให้ฉันรู้สึกถึงเดย์ และเวลาแบบนี้ แรงกดดันจากต้นหญ้าก็อึดอัดจนการหายใจให้ปกติยังเป็นเรื่องยาก โชคดีที่ฉันไม่ใช่คนที่ต้องเผชิญหน้ากับเธอในเวลานี้


"ฟังไว้นะ สำหรับฉัน ไซคี คือน้องสาว..." ต้นหญ้าเว้นช่วงและสามสาวแฟรี่เงยหน้ามามอง พวกเขากลั้นใจรอฟังว่าต้นหญ้าจะพูดอะไรต่อ "และ..." ต้นหญ้าเว้นไปอีก จิว บิวตี้กับซาร่าถึงกับกลืนน้ำลายเลย "น้องสาวของฉัน...ต้องได้รับความรักเท่านั้น นอกนั้นฉันไม่สน!!" เสียงเย็น ๆ ของต้นหญ้าที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน ฟังแล้วยังรู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ เลย แล้วคนที่เธอพูดด้วยอย่างซาร่า บิวตี้ และจิว จะรู้สึกยังไงนะ แต่ฉันไม่ต้องสงสัยนาน เพราะจิวกลัวจนเป็นลมไปแล้ว ส่วนซาร่ากับบิวตี้ก็เอาแต่ร้องไห้สะอื้น 


"เอ่อ..." 


"ไซคี" ต้นหญ้าขัดขึ้นมาก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไรออกไป เธอไม่ได้หันมามองฉันหรอก เหมือนเธอจะรู้ "ฉันรับปากแล้วว่าจะไม่ทำรุนแรง แต่เธอจะต่อรองขอให้ไม่ลงโทษเลย ไม่ได้นะ" ฉันได้แต่ถอนหายใจ และไม่คิดจะพูดอะไรอีก เรื่องนี้ให้ต้นหญ้าตัดสินใจดีกว่า


"อือ"


"ภพ นายด้วย ฉันจะหักเงินโบนัสดี หรือให้มาขับรถรับส่งไซคีดีนะ" ภพมองตอบต้นหญ้า ก่อนจะเลือกตัวเลือกที่ทำให้ต้นหญ้ายิ้ม


"หักเงินโบนัสเถอะครับ" ต้นหญ้าหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ทำให้บรรยากาศรอบๆตัวอึดอัดขึ้นมาทบทวี 


"อื้อ ได้" ต้นหญ้าตอบรับ ภพยิ้ม แต่รอยยิ้มของภพอยู่ได้ไม่นานเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของต้นหญ้า "งั้นขับรถคอยรับส่งไซคีช่วงรับน้องแล้วกัน" ภพหน้าถอดสีเลย บรรยากาศชวนอึดอัดที่เกิดจากต้นหญ้าเมื่อครู่ไม่สามารถทำอะไรภพได้ แต่การไปรับส่งฉันกลับทำให้ภพถึงกับทำอะไรไม่ถูก


"ไม่ต้องหรอกต้นหญ้า" 


"ได้ไงล่ะ ฉันให้ภพคอยตามดูแลเธอนะ แต่เรื่องแบบนี้ก็ยังเกิดขึ้นอีก" ต้นหญ้าปรายตามองร่างไร้สติของจิว ก่อนจะเลยไปที่ซาร่าและบิวตี้ แล้วมองกลับไปที่ภพอีกครั้ง "ถือซะว่า ให้โอกาสแก้ตัว" ภพโค้งรับ มันไม่ใช่การแก้ตัวแต่มันคือคำสั่งมากกว่า


"อือ" ฉันคงต้องยอมรับแหละ ก็เหตุผลของต้นหญ้าขัดได้ที่ไหนล่ะ ขนาดภพยังไม่มีท่าทีต่อต้านเลยหนิ


"ส่วนเธอสองคน" ต้นหญ้าละสายตาจากภพกลับมามองซาร่าและบิวตี้ ฉันเห็นเธอสองคนสะดุ้งตอนที่ต้นหญ้าหันกลับไปมอง "ฉันจะหักแต้มเธอทั้งหมด แล้วก็ลดขั้นเป็นบลูแฟรี่ 1 เดือน" ซาร่าและบิวตี้ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น ฉันอดสงสารเธอไม่ได้ "แล้วถ้าจิวตื่น บอกเธอด้วยว่าฉันหักแต้มเธอทั้งหมดเหมือนกัน และให้ไปอยู่บลูโซนเป็นเพื่อนพวกเธอ 1 เดือน และรอประเมินตามปกติละกันนะ ฉันเองก็ไม่รู้ว่า 'ควีน' จะประเมินแบบไหนด้วยสิ..." พูดจบ ต้นหญ้าก็กลับขึ้นไปเคลียร์งานข้างบนต่อ เธอไม่ลืมที่จะจัดการทำแผลให้ฉันก่อนด้วย ส่วนฉันก็ได้แต่ขอโทษภพที่ทำให้เขาเดือดร้อน ติดใจหน่อยๆตรงที่ต้นหญ้าพูดถึง การประเมินของควีนเนี่ยล่ะ ก็ต้นหญ้าเป็นควีนไม่ใช่หรอ..!!?


"ครั้งนี้ผมผิดจริง ๆ ครับ อย่าขอโทษผมเลย" ภพก้มหัวให้ฉันเพื่อยืนยันว่าเขาผิดและขอโทษฉันกลับมา และนั่นทำให้ฉันเลิกสนใจเรื่องการประเมินไปเลย


"งั้นฝากด้วยนะคะ กิจกรรมอีก 5 วันเองค่ะ" ภพพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปทางการ์ดที่มาด้วยกันให้พาจิวไปพักที่ห้องพยาบาลพร้อมกับซาร่าและบิวตี้


ก่อนที่ต้นหญ้าจะกลับขึ้นไปเคลียงาน เธอยังอุส่าบอกให้ฉันไปเปลี่ยนชุดและไปนั่งรอเธอที่หน้าคลับด้วยนะ และแน่นอนว่า ...ภพตามมาเฝ้าฉันไม่ห่างเลย


"คุณไซคีครับ" เสียงภพทำให้ฉันหลุดออกมาจากภวังค์ ฉันมองหน้าเขา "คุณต้นหญ้ารออยู่ครับ" ฉันมองตามสายตาของภพ และเจอเข้ากับรถสปอร์ตสีแดงของต้นหญ้าจอดรออยู่ที่หน้าคลับ คลับยังไม่ปิดหรอก นี่เพิ่งจะกี่โมงเอง ราตรีนี้เพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น


"ฉันไปก่อนนะคะ" ภพพยักหน้ารับ เขาเดินตามมาเปิดประตูรถให้ฉัน


"เจอกันพรุ่งนี้เช้านะ" ต้นหญ้าชะโงกหน้ามาคุยกับภพ 


"ครับ นาย" ภพปิดประตูรถแล้วก้าวถอยหลัง


"นั่งเหม่ออะไร" อยู่ดี ๆ ต้นหญ้าก็ทักขึ้นมา เธอขมวดคิ้ว ทั้งที่สายตาก็มองถนนแท้ๆ


"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" ฉันตอบ "ปวดตัวจังเลย" ฉันเริ่มงอแง รู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ใจมากขึ้น ต้นหญ้ากำลังทำให้ฉันนิสัยเสีย


"งั้นกลับไปถึงรีบอาบน้ำแล้วกินยาแก้ปวดด้วย ฉันจะทำแผลให้ใหม่อีกที" ต้นหญ้ายังคงขมวดคิ้ว ฉันว่าคงไม่ได้มีแต่ฉันแล้วแหละที่คิดมากน่ะ 


"อือ"เรานั่งเงียบกันสักพัก แล้วฉันก็เกิดอาการลังเลขึ้นมาว่าจะถามเรื่องที่สงสัยดีมั้ย และความอยากรู้ก็ชนะทุกที "ต้นหญ้า..." 


"ว่าไง" 


"จิวมากับเธอได้ยังไง ตอนที่เธอไปช่วยฉัน" ต้นหญ้ายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่คุณคงไม่อยากได้รับแน่ ๆ และฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ยิ้มให้ฉัน


"จิวนั่นแหละ ที่ทำให้ฉันสงสัย ไม่สิ... ต้องบอกว่าจิวนั่นแหละที่ทำให้การ์ดทุกคนสงสัย" 


"การ์ดทุกคน...!? ยังไงหรอ" 


"การ์ดในคลับกว่าครึ่งเป็นคนที่มาจากโรงเรียนคุณพ่อ เธอจำโรงเรียนที่ฉันเล่าให้ฟังได้มั้ย" ต้นหญ้าถาม 


"จำได้สิ โรงเรียนสอนศิลปะป้องกันตัวของคุณลุง" ต้นหญ้ายิ้มรับ


"อื้อ นั่นแหละ คำสั่งที่ให้ดูแลเธอไม่ได้มาจากฉันแค่คนเดียว การ์ดในคลับ ...คนของฉันดูแลเธอในฐานะน้องสาวของฉัน แต่... การ์ดที่คุณพ่อส่งมา ได้รับคำสั่งอื่น นอกเหนือจากที่ฉันสั่ง" ต้นหญ้าถอนหายใจออกมา 


"คำสั่งอื่น!?" ฉันทวนคำพูดของต้นหญ้า


"อื้อ เอาเป็นว่า นอกจากฉัน มีคนอื่นที่ออกคำสั่งให้ดูแลเธออย่างดีด้วยน่ะ และคนๆนั้น ออกคำสั่งได้แม้กระทั่งกับฉันที่เป็นเจ้าของคลับด้วย" ต้นหญ้าถอนหายใจอีกครั้ง มันต้องมีอะไรแน่ๆ ใครที่ต้นหญ้าพูดถึง คุณลุงหรอ!? ถ้าใช่แล้วทำไมต้นหญ้าต้องหนักใจล่ะ 


"แล้วจิวล่ะ!?" ฉันรู้ว่าต้นหญ้าบอกรายละเอียดมากกว่านี้ไม่ได้ ฉันจึงเลี่ยงไปถามอะไรที่น่าจะตอบง่ายกว่า


"การที่มีแฟรี่คนใดคนหนึ่งมีท่าทางแปลกๆ ในขณะที่เธอหายตัวไป ไม่แปลกเลยที่การ์ดในคลับจะสงสัย" ต้นหญ้าเงียบไปสักพัก "จิวเป็นคนดูต้นทางให้เพื่อนอีกสองคนทำร้ายเธอไงล่ะ" น้ำเสียงของต้นหญ้าตอนนี้ ถ้าจิวได้ยินคงเป็นลมอีกรอบแน่ ๆ 


"ดูต้นทาง!?" 


"ใช่ และที่เธอเห็นสองคนนั้นตกใจตอนที่เห็นฉัน เพราะจริง ๆ แล้วจิวน่าจะมาบอกก่อนและพวกเธอควรจะหลบทันน่ะสิ" ต้นหญ้าเหยียดยิ้ม ฉันได้แต่ถอนหายใจ ทำไมใจร้ายกันขนาดนี้นะ 


"แล้วที่เรากลับก่อนแบบนี้ไม่เป็นไรแน่หรอ" 


"ทำไมหรอ" ต้นหญ้าเลิกคิ้วขึ้น เธอไม่ได้ละสายตาจากถนนหรอก แต่ฉันเห็นมันจากด้านข้างน่ะ


"ก็ ถ้าเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น ใครจะดูแลล่ะ" ฉันเป็นห่วงจริง ๆ นะ รู้สึกผิดที่ทำให้ต้นหญ้าต้องวุ่นวาย


"อ้อ เงาไง" ต้นหญ้าตอบเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่


"เงา??" 0_0!!? ยอมรับว่างงมาก เงาอะไรหรอ คืออัลไลลลลล!! จากที่เป็นห่วงตอนนี้ความสงสัยจู่โจมฉันแบบตั้งหลักไม่ทันเลยล่ะ ไอ้เรื่องคำสั่ง การ์ดจากโรงเรียน ไม่ทำให้ต่อมอยากรู้ทำงานเท่าเรื่องนี้เลยจริงๆ เฮ้ออออ... ยัยไซคีเอ้ยยย...


"เงาของควีนน่ะ" 


"ใครหรอ?" ต้นหญ้าอมยิ้มอีกแล้วล่ะ เธอดูผ่อนคลายลงมากเลยล่ะ ค่อยเหมือนต้นหญ้าที่ฉันรู้จักหน่อย ฉันไม่ชอบเวลาที่ต้นหญ้ามีเรื่องให้คิดมากจริงๆนะ


"เธอนี่แก้ไม่หายนะ นิสัยเอียงคอเวลาสงสัยเนี่ย" พูดไปก็ยิ้มไป อะไรของเขาล่ะ จะงอลดีมั้ยเนี่ย ขำกันอยู่ได้ แต่สุดท้ายความอยากรู้ก็ชนะอีกครั้ง


"ตกลงใครอ่ะ บอกทีสิ" ฉันรบเร้า และต้นหญ้าก็ไม่เคยปฏิเสธที่จะตอบคำถามของฉันสักครั้ง


"คนของคุณพ่ออีกนั่นแหละ" ต้นหญ้าตอบ


"..." อ่า วนกลับมาเรื่องนี้อีกแล้ว 


ต้นหญ้าเคยเล่าให้ฉันฟังว่าคุณลุงซื้อคลับนี้ให้ต้นหญ้าดูแลหลังจากเรียนจบ คลับนี้มีเจ้าของคนเดียว คือต้นหญ้า ส่วนคุณพ่อ ฉันเคยเจอท่านแล้ว ท่านใจดีมาก ท่านจะรับฉันเป็นลูกบุญธรรมด้วยนะ...แต่ฉันปฏิเสธ ก็คนมันทำตัวไม่ถูกนี่นา แค่ท่านเมตตาฉันก็มากพอแล้ว  


คุณลุง พ่อของต้นหญ้าเป็นเจ้าของโรงเรียนสอนศิลปะป้องกันตัวชื่อดัง เป็นบุคคลที่ได้รับการเคารพอย่างมากในวงการนี้ และคนที่เรียนจบจากที่โรงเรียน...ค่าตัวในการว่าจ้างจะสูงลิบติดเพดานในสายอาชีพเดียวกัน เรียกว่าชื่อเสียงโรงเรียนการันตีคุณภาพเลยล่ะ 


"นอกจาก หลักๆอย่างภพกับตินแล้ว ก็มี 'เรเน่' อีกคน ที่คุณพ่อส่งให้มาช่วยงาน แฟรี่ทุกคนรู้ดีว่าถ้าฉันไม่อยู่คำสั่งของเรเน่ถือว่าเด็ดขาด เธอคงไม่เคยเห็นหรอก ภายนอกเรเน่อาจจะดูเหมือนไม่มีอะไร แต่ถึงจะดูเป็นแบบนั้นเธอก็ทำให้คนอื่นๆเชื่อฟังได้อย่างน่าทึ่ง เอาเป็นว่าพรุ่งนี้ฉันจะแนะนำให้รู้จักละกันนะ" ต้นหญ้าตัดบท แต่ฉันมีเรื่องสงสัยอีกนะ เพียงแค่วันนี้ถามเยอะไปแล้ว เอาไว้ค่อยถามละกัน มีแต่เรื่องชวนให้ต้นหญ้าต้องปวดหัวทั้งนั้นเลย


"อือ" ฉันตอบรับ


"อะไรอีกหรอ ยังถามไม่หมดใช่มั้ย" 0_0!! รู้ได้ไง "ถามมาสิ ถึงคอนโดจะได้อาบน้ำนอนเลย วันนี้เธอเจอแต่เรื่อง" ประโยคสุดท้ายแฝงแววความห่วงใยที่ปิดไม่มิดของต้นหญ้า และเธอพูดเบามากเหมือนพูดกับตัวเอง ฉันไม่อยากให้เธอคิดมากเลยจริง ๆ 


"ฉันเห็นพี่ดิวเดินสวนฉันขึ้นไปไวท์โซน" ฉันตัดสินใจพูดล่ะ ฉันว่าฉันควรบอกต้นหญ้าเรื่องนี้ (สุดท้ายความอยากรู้ก็ชนะสินะ ไซคี)


"อื้อ ดิวเป็นไวท์มาสเตอร์" ต้นหญ้าขับผ่านสี่แยก อีกไม่ไกลก็จะถึงคอนโดแล้วล่ะ "แต่ก่อนมากับธีร์น่ะ แต่ไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น ช่วงหลังไม่เห็นธีร์มากับดิวนานแล้ว เห็นแค่ดิวมาคนเดียวทุกทีน่ะ ทำไมหรอ" ฉันแอบเห็นต้นหญ้าขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิด "จะว่าไป นอกจากจะไม่เห็นธีร์แล้ว ช่วงหลังมานี่ไม่เกาะติดวินเทอร์ก็เกาะติดเดย์เนี่ยละ แต่ดู ๆ แล้วสองหนุ่มไม่เล่นด้วยนะ ยิ่งเดย์ด้วยแล้วรายนี้ถึงกับไล่เลย เห็นแบบนั้นเวลาโมโหนี่เป็นคนละคนเลยล่ะ" ต้นหญ้าพูดเหมือนเล่าเรื่องให้ฉันฟัง แต่จากการบอกเล่าของต้นหญ้าเหมือนเธอจะยังไม่รู้ว่าฉันจะพูดอะไร


"คือ ฉันกลัวว่าถ้าพี่ดิวรู้เรื่องที่ฉันทำงานที่นี่..." ฉันเงียบไป เพราะต้นหญ้ายกยิ้มที่มุมปาก มันเป็นสัญญาณบอกว่า เป็นฉันเองมากกว่าที่ไม่รู้เรื่องอะไรน่ะ


"โธ่ ไซคี ถ้าดิวกล้ามาป่วนเธอที่นี่ ฉันจะจัดการเอง" ต้นหญ้าเลี้ยวรถเข้าจอดใต้คอนโดแล้วหันหน้ามาทางฉัน "เลิกคิดมากได้แล้ว" เธอหันมายิ้มให้แล้วเปิดประตูลงจากรถ ฉันทำตาม


"รอด้วยสิ" ฉันเดินตามต้นหญ้า เธอเดินเร็วมากนะ และเธอแกล้งฉันแบบนี้บ่อย ๆ


"ตามมาสิ เร็วด้วย" พูดจบก็หัวเราะ แต่ไม่ได้ลดความเร็วของการเดินเลย เชอะ!! >.<


พอขึ้นมาถึงห้องต้นหญ้าก็ไล่ฉันไปอาบน้ำทันที รอยเล็บจิกนี่สุดยอดเลย...แสบแผลมากๆ ที่ตัวก็มีรอยช้ำด้วยคงเป็นตอนที่ล้มกระแทกพื้นกับที่โดนพวกเธอผลักไปมานั่นล่ะ แถมตรงแขนที่โดนซาร่าจับก็ช้ำจนน่ากลัว เฮ้ออออ!! เจ็บจริงนะเนี่ย พรุ่งนี้เช้าปวดตัวสุดๆแน่เลย


หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ฉันก็ออกมาหาต้นหญ้า เจอเข้ากับข้าวต้มร้อนๆและยาที่ต้นหญ้าเตรียมไว้ให้ ถึงจะไม่ค่อยอยากกินเท่าไร แต่อาหารฝีมือต้นหญ้าน่ะอร่อยมากจริงๆ มื้อนี้...ฉันก็เลยกินหมดอีกตามเคย ต้นหญ้าทำแผลให้ฉันใหม่ เสร็จแล้วก็ไล่ให้ฉันไปนอนทันที ฉันหรือจะปฏิเสธ ไม่อยู่แล้ว!! เพลียมากเลยวันนี้น่ะ


...


...


...


ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา และอาการปวดเมื่อยก็วิ่งชนฉันเต็ม ๆ รู้สึกไม่อยากจะขยับตัวเลย แต่ฉันต้องลุกขึ้นจากที่นอนอยู่ดีแหละ ฉันพาตัวเองโซเซไปถึงห้องน้ำ และเงาสะท้อนของตัวเองเตือนความจำฉันดีเหลือเกิน 


"ต้นหญ้า" ฉันเรียก รู้อยู่แล้วว่าเธออยู่ในครัว


"นั่งรอนั่นแหละ เตรียมยาให้แล้ว" เสียงต้นหญ้าตอบกลับมา 


กริ๊ง...!!

"เปิดประตูทีสิไซคี" เสียงตะโกนดังมาจากห้องครัว


"อื้อ" ฉันตอบแต่ไม่คิดว่าต้นหญ้าได้ยินหรอก ใครมาแต่เช้าเนี่ย ฉันเดินผ่านห้องครัวที่ต้นหญ้ากำลังทำอาหารเช้าอยู่ไปเปิดประตู


"อ้าว คุณภพ มาทำอะไรแต่เช้าคะ" ฉันถาม ลืมสนิทเลยว่าภพต้องมาส่งฉันไปมหาวิทยาลัยแทนต้นหญ้า 


"ก็มารอรับคุณไซคีแหละครับ" ภพตอบกลับมา เขาอมยิ้มหน่อย ๆ ด้วย นี่คงจะแอบขำฉันในใจแน่เลย


"เข้ามาก่อนสิภพ" ต้นหญ้าเดินออกมาจากห้องครัว


"ครับ" ฉันหลบทางให้ภพเข้าไปก่อน แล้วปิดประตูตามหลัง


"มานั่งนี่ก่อนไซคี ฉันจะทำแผลให้" ฉันเดินไปนั่งที่โซฟากลางห้องตามที่ต้นหญ้าบอก เธอถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้ว...อาหารเช้าคงเสร็จแล้วล่ะ ฉันนั่งให้ต้นหญ้าทำแผลให้ หันกลับไปที่โต๊ะอีกที ภพก็จัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้ว


"กินอาหารเช้าได้แล้ว" ต้นหญ้าเตรียมอาหารเช้าไว้สามชุด ภพเดินไปนั่งลงอีกฝั่งตรงข้ามกับฉันตามที่ต้นหญ้าบอก และเขาก็ไม่กล้าปฏิเสธเพราะสายตาดุ ๆ ของต้นหญ้าที่ส่งไปให้ด้วยนั่นแหละ


"ไปก่อนนะต้นหญ้า" ต้นหญ้ากำลังยืนส่งฉันที่หน้าประตู 


"เดี๋ยว!!" 


"0_0!!?" อะไรหว่า!


"ถ้าเธอรู้สึกตัวว่าไม่สบาย ต้องรีบกลับมานะ รู้มั้ย" ฉันพยักหน้ารับ และต้นหน้าพอใจคำตอบถึงยอมปล่อยฉันลงมา เธอดูกังวลนิด ๆ เหมือนกันนะ


...


...


...


"คุณไซคีให้ผมรอรับกลับมั้ยครับ นายบอกว่า...เอ่อ ผมหมายถึงคุณต้นหญ้าบอกว่าคุณไม่ได้ทำงานที่คาเฟ่แล้ว" ภพถามฉัน เขามองฉันผ่านกระจกมองหลัง


"ไม่เป็นไรคะ คุณภพกลับไปพักผ่อนเถอะ" ฉันเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง รู้สึกเหมือนจะมีไข้ "นี่คุณภพ ฉันสงสัยจัง ทำไมบางทีคุณเรียกต้นหญ้าว่า'นาย' ฉันเคยได้ยินนะ เวลาไม่อยู่ต่อหน้าฉัน คุณเรียกต้นหญ้าแบบนั้นทุกคำเลย" ฉันถามทั้งที่หลับตา


"คุณต้นหญ้าสั่งน่ะครับ ไม่ให้เรียกแบบนั้นต่อหน้าคุณไซคี"


"ทำไมล่ะ" 


"ไหวรึเปล่าครับ ให้ผมขับรถกลับไปที่คอนโดมั้ยครับ" ภพถามขึ้นมา เขาไม่ได้ตอบคำถามฉัน 


"ตอบคำถามฉันก่อนสิคะ" ฉันลืมตา มองภพผ่านกระจกมองหลัง


"ครับ ตอบครับตอบ คุณต้นหญ้าบอกว่า มันฟังดูน่ากลัว เลยไม่ให้เรียกครับ"พอฟังเหตุผล ฉันถึงกับถอนหายใจพรืดเลย นี่ล่ะต้นหญ้าผู้หญิงที่เหตุผลเอาชนะไม่ได้ ก็มันฟังดูน่ากลัวตรงไหนกันล่ะ


...


...


...


"แน่ใจนะครับ ว่าจะไม่ให้ผมขับรถกลับไปส่ง" ภพพูด เขาลงจากรถมาเปิดประตูรถให้ฉัน


"แน่ใจสิคะ" ฉันตอบและยืนยันด้วยการยิ้มตบท้าย โดยที่ไม่รู้เลยว่า พายุที่ชื่อว่า เดย์กำลังพัดมาทางฉัน


"งั้นผมกลับก่อนดีกว่า ไม่อยากโดนลูกหลง" ฉันคิดว่าภพพูดกับฉันนะ แต่สายตาของเขามองผ่านฉันไปล่ะ 


"เดย์!!!" 


"บอกแล้วว่าไม่ให้ยิ้มแบบนั้นไง" ฉันเริ่มรู้สึกคุ้นเคยกับแววตาดุๆนี่แล้วล่ะ


"เอ่อ..." เขาทำให้ฉันรู้สึกผิดขึ้นมาเลย 


"ไปโดนอะไรมา" สายตาของเดย์กวาดไปทั่วตัวฉันแล้ววกกลับมามองที่แก้มข้างซ้าย หน้าดุๆที่มาพร้อมเสียงเย็นๆ กับคำถามที่ไม่รู้จะตอบยังไงดี


"คือ..." จะบอกยังไงล่ะทีนี้


"บอกให้กลับบ้านหลังเลิกงานไง" ฟังแปลกๆนะ เหมือนเดย์กำลังโกรธทั้งที่เขาก็ยืนนิ่ง ๆ


"ฉัน..." 


"ใคร ทำ เธอ แบบ นี้"ชัดเลย โกรธชัวร์ เน้นคำขนาดนี้ ฉันไม่รอดแน่ T^T นี่ฉันทำผิดใช่มั้ย


"เฮ้ย ใจเย็น พาไซคีน้อยไปนั่งก่อนมั้ย ค่อยถาม เล่นถามแบบนั้นใครจะตอบทัน" แล้วก็เป็นคลีนที่ช่วยฉันไว้จากสถานการณ์ยี่สิบคำถามไร้คำตอบ เดย์หันไปมองหน้าคลีนแล้วคว้าข้อมือฉันไว้ เขาชะงักไปนิด หันกลับมามองหน้าฉัน แล้วจูงให้ฉันเดินไปด้วยกัน แปลกที่วันนี้เดย์เหมือนจะเดินช้ากว่าปกติ และฉันเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า ดิศกับคลีนก็ยืนอยู่ตรงนี้ด้วย แต่ทำไมตอนแรกฉันถึงเห็นแค่เดย์คนเดียวนะ


"จะให้ฉันเป็นคนถาม หรือเธอจะเล่าเอง" เดย์พาฉันนั่งลงเรียบร้อยแล้วก็เปิดประเด็นทันที


"คือ..." เอาแล้วไง เล่ายังไง ระหว่างที่ฉันกำลังคิดว่าจะเรียบเรียงเรื่องยังไงเดย์ก็พูดเหมือนรู้เลย


"เล่าให้หมดนะ ถ้ารู้ทีหลัง..." เดย์ไม่พูดต่อจนจบ แต่ฟังจากน้ำเสียง ฉันว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่


"อื้อ คือจริง ๆ แล้ว..." ฉันเริ่มเล่า ตั้งแต่แยกจากเดย์ที่หน้าคาเฟ่น้ำหวาน เรื่องพี่ดิว วินเทอร์ แล้วก็สามสาวแฟรี่ ไม่ลืมที่จะเล่าเรื่องต้นหญ้าด้วย สรุปคือฉันเล่าจนหมดนั่นแหละ เดย์หายใจแรงขึ้นทุกครั้งที่เกิดอะไรไม่ดีกับฉัน แรงกดดันที่ฉันไม่แน่ใจว่าเขารู้มั้ยว่ามันถูกส่งออกมาจากตัวเขาตลอดเวลาที่ฟังฉันเล่า "เรื่องก็มีเท่านี้ล่ะ" ฉันก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเดย์เลย เรารู้จักกันแค่สามวัน แต่ทำไมฉันถึงมั่นใจเหลือเกินว่าเดย์จะไม่ปล่อยให้เรื่องมันจบลงแค่นี้นะ


"เฮ้ย ๆ อย่ามองกันแบบนั้น กูกลัวนะ" เสียงคลีนเจ้าเก่านั่นแหละ 


"ความคิดไอ้คลีนเลย มันจะเซอร์ไพรส์มึง แต่ว่า...เมื่อคืนเราไปสนามไง เลยเจอเซอร์ไพรส์กว่าจากไซคีเองเลย" เสียงดิศอีกคน เดย์ไล่สายตาไปมองเพื่อนทั้งสองคนช้า ๆ 


"อือ งั้นกูกลับก่อน" เดย์ลุกขึ้น 


"เฮ้ย!! จะไปไหน" ดิศลุกตาม 


"นั่นดิ" คลีนก็ด้วย


"จะพาเด็กดื้อไปลงโทษน่ะสิ" พูดจบเดย์ก็ละสายตาจากเพื่อนมาที่ฉัน เขาก้มตัวลงมาคว้าข้อมือฉันไว้ "ลุกไหวรึเปล่า" น้ำเสียงอ่อนโยนของเดย์ทำเอาใจสั่นได้ง่ายจริง ๆ ฉันพยักหน้ารับ รู้สึกว่าหน้าที่ร้อนอยู่แล้วร้อนหนักกว่าเดิมอีก


"บอกพี่ธีร์ด้วย" สองหนุ่มพยักหน้ารับ เดย์จับมือฉันเดินช้า ๆ เขาดูไม่รีบร้อนเลยสักนิด แล้วนี่จะพาไปไหน!? ไวเท่าความคิด ปากก็ถามออกไปทันที


"จะพาไปไหนหรอ"



--------------------------------------------

100% นะคะ


จะพาเด็กดื้อไปลงโทษที่หนายยยย!!




สนุกกับการอ่านนะคะ

รัก

LemonPeach

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 227 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #567 Princess@My id (@My-Princess123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:21
    ทำไม!! ทำไมเขิน?!><
    #567
    0
  2. #146 supukchanok (@supukchanok) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 09:22
    ไซคีนิสัยคล้ายๆเราเรยเเต่เราเพิ้ลเยอะ
    #146
    0
  3. #19 Poey Ja (@minror8990) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2558 / 13:55
    รอค่่าาาาา
    #19
    0
  4. #18 onsiri1856 (@onsiri1856) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 21:55
    รอตอนต่อไป
    #18
    1
    • #18-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 6)
      10 พฤศจิกายน 2558 / 22:29
      ขอบคุณน๊า เม้นให้ตลอดเลย ^ ^
      #18-1
  5. #17 Poey Ja (@minror8990) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 21:15
    สู้ๆค่ะ รอนะ
    #17
    1
    • #17-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 6)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 22:39
      ขอบคุณนะคะ
      กำลังปั่นอยู่ ^ ^
      #17-1
  6. #16 NaNaFoReVeR (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 14:05
    รอนะค่ะ เปนกำลังใจหั้ย
    #16
    1
    • #16-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 6)
      9 พฤศจิกายน 2558 / 18:27
      น่ารักจัง ขอบคุณคร๊า^ ^
      #16-1