หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 30 : ตอนที่ 25 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    18 ส.ค. 62





Winter Part

 

ผมคือเด็กชายวินเทอร์ ผมเป็นเด็กคนนึงที่เชื่อว่า ‘พ่อของผมเป็นฮีโร่’ และเพราะผมไม่มีแม่เหมือนเด็กคนอื่นๆ พ่อเลยกลายเป็นโลกทั้งใบของผม แต่ด้วยงานของพ่อต้องเดินทางบ่อยครั้ง ดังนั้นช่วงเวลาที่พ่ออยู่กับผมจึงมีไม่มาก และมันมีค่ามากสำหรับผม

 

เวลาส่วนใหญ่ที่ผมกับพ่อจะใช้ร่วมกัน คือการเรียนการต่อสู้ พ่อสอนการต่อสู้ให้ผมมาตั้งแต่ผมจำความได้ ...ก่อนที่เดย์จะกำหมัดเป็นซะด้วยซ้ำมั้ง ผมคิดว่านะ ไม่น่าเชื่อว่าการฝึกอย่างหนักของผม ...ใช้เวลาเกือบเท่าอายุของผม จะเทียบไม่ได้เลยกับเดย์ที่เพิ่งเริ่มเรียนการต่อสู้ เขาจบหลักสูตรที่พ่อผมสอบไม่ผ่านเสียด้วยซ้ำ!!

 

จริงๆแล้วผมไม่ได้เกลียดเดย์หรอกครับ ผมแค่พยายามจะต่อต้านความคิดของพ่อเท่านั้นเอง ผมอดหมั่นไส้เขาไม่ได้ ทั้งพ่อผม ทั้งพี่เซบที่ผมเคารพ ต่างก็ชื่นชมเขากันทั้งนั้น แม้แต่ตัวผมเอง ก็อดจะยอมรับไม่ได้ว่าเขาเป็นคนที่น่าชื่นชมจริงๆ

 

สมัยผมเด็กๆ พ่อมักจะมีกลุ่มคนแปลกหน้าแวะเวียนมาหาที่บ้านเสมอ ...ก็เท่าที่พ่อจะมีเวลาอยู่บ้านน่ะนะ พ่อบอกผมว่าพวกเขาเป็นเพื่อน ให้ผมเรียกเพื่อนของพ่อว่า ‘คุณอา’ หลายครั้งที่พวกคุณอามาหาพ่อ และวันรุ่งขึ้นพ่อก็จะต้องไปทำงานพิทักษ์โลก  ก็อย่างที่ผมบอกไปแล้วไง ว่าพ่อผมเป็น …ฮีโร่!!

 

แต่พอผมโตขึ้น เริ่มรู้ความหมายของคำว่า ‘เพื่อน’ ผมก็เกิดสงสัยขึ้นมา ว่าทำไมเพื่อนของพ่อถึงมีท่าทีนอบน้อมกับพ่อมากเหลือเกิน แต่ผมก็ไม่เคยถาม ผมยังคงบอกตัวเองว่า …ก็พ่อเป็นฮีโร่ไง…

 

ผมเชื่อแบบนั้นมาตลอด จนกระทั่งโลกแคบๆของผมกว้างขึ้น เมื่อวันที่พวกคุณอามาที่บ้าน พร้อมกับบอกผมว่า พ่อประสบอุบัติเหตุ ต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล ระหว่างนี้ พวกเขาจะมาอยู่เป็นเพื่อนผม เป็นครั้งแรกที่ผมตั้งคำถามออกไป ‘มาอยู่ทำไม พี่เลี้ยงผมก็มี’ ผมบอก ท่าทางพวกคุณอาไม่เหมือนที่ผมเคยเห็น พวกเขาดูเป็นกังวล และต่างก็ยืนยันว่าจะอยู่ที่นี่กับผม จนกว่าพ่อจะหายดีและกลับมาอยู่กับผมได้

 

ผมเริ่มโวยวาย ต้องการเจอพ่อ ผมไม่ยอมให้พวกคุณอาเข้าบ้าน พวกเขามองหน้ากันและหนึ่งในนั้นออกไปโทรศัพท์หาใครสักคน สักพักเขาก็กลับมาและบอกว่าจะพาผมไปหาพ่อ ที่ๆพวกเขาพาผมไปไม่ใช่โรงพยาบาลหรอก มันเป็นโรงเรียนสอนอะไรสักอย่าง ตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะมาสนใจอ่านป้ายหน้าทางเข้า เด็กเกินกว่าจะนึกสงสัยว่าทำไมโรงเรียนแบบนี้ถึงมีคนเฝ้าด้านหน้ามากมายเหลือเกิน เด็ก...จนลืมคำสอนของพ่อที่ให้ระวังตัวอยู่ตลอดเวลา

 

และนั่นเป็นครั้งแรกที่ผมได้เจอกับเดย์ เด็กรุ่นเดียวกับผมที่เดินสวนออกมาจากห้องที่พวกคุณอาบอกว่าพ่ออยู่ในนั้น ความคิดแบบเด็กๆของผมทำงานทันที ...หรือพ่อจะมีลูกอีกคน!? แต่ผมไม่ต้องสงสัยนาน เมื่อผมเห็นพวกคุณอาก้มหัวทำความเคารพให้เด็กคนนั้น ผมถึงเข้าใจว่าสิ่งที่ผมคิดมันไร้สาระมาก เดย์ทำเพียงพยักหน้าและเดินผ่านไป ตามติดด้วยผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายคนที่หลังจากนั้นไม่นาน เขากลายมาเป็นรุ่นพี่ที่ผมเคารพมาก ‘เซบาสเตียน’

 

ผมเข้าไปในห้องที่เดย์ออกมา ภาพที่เห็นคือสายระโยงระยางเต็มไปหมด ผมตกใจมาก ร้องไห้ออกมาไม่หยุด กลัวมากว่าจะเสียพ่อไป โลกของเด็กอย่างผมพังทลายลงทันที ความมืดมนเกาะกินผมนานเท่าไรไม่รู้ จนพี่ชายคนนึงเดินเข้ามาจับไหล่ผม และบอกผมว่า เขาเป็นหมอที่รักษาพ่อ พ่อปลอดภัยแล้ว แค่ต้องพักฟื้นนานหน่อยเท่านั้น เขารับปากว่าพ่อจะหายดีแน่นอน หลังจากพี่ชายคนนั้นจากไป พวกคุณอาก็บอกว่า นั่นคือ ‘หมอของปีศาจ’ ถ้าเขารับปากว่าหาย ผมก็สบายใจได้ว่าพ่อจะหายดีอย่างที่เขารับปาก เพราะแบบนั้นผมถึงยอมกลับบ้านมาพร้อมกับพวกคุณอา

 

หลังจากวันนั้นก็หลายเดือนเลยกว่าที่พ่อจะหายดีและกลับมาอยู่กับผมได้ จนผมเกือบจะสนิทกับพวกอาๆที่เวียนมาไม่ค่อยซ้ำหน้ากันอยู่แล้ว ผมเซ้าซี้ให้พ่อเล่าเรื่องที่ทำงานให้ผมฟัง แล้วความพยายามของผมก็ได้ผล เพราะในที่สุดพ่อก็ยอมเล่าเรื่องของเดย์และงานของพ่อให้ผมฟัง…ตอนนั้นผมยอมรับ ว่าผมไม่เชื่อเรื่องที่พ่อเล่าเกี่ยวกับเดย์เลยแม้แต่เรื่องเดียว!! เด็กผู้ชายที่อายุเท่ากับผมคนนั้นจะเป็นนายและเป็นคนออกคำสั่งคนเก่งๆแบบพ่อได้ยังไง หนำซ้ำผมยังได้ยินพ่อกับพวกคุณอาคุยกันอย่างชื่นชมทุกครั้งที่แวะมาเยี่ยมพ่อที่บ้านด้วย แต่ผมจะไม่ยอมเชื่อแน่ๆ ถ้าผมไม่เห็นกับตา เดย์จะเก่งสักแค่ไหนกันเชียว!?

 

จนวันนี้ที่โรงรถเก่า แผนการณ์โง่ๆของดิวทำให้ผมได้เห็น คำว่าเก่ง  คำพูดชื่นชมมากมายที่ผมเคยได้ยิน ไม่ถึงเศษเสี้ยวของภาพตรงหน้าผมด้วยซ้ำ เดย์คือ ‘ปีศาจ’ อย่างแท้จริง เพียงแค่สบตา เขาสามารถดึงความกลัวจากส่วนที่ลึกที่สุดออกมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ ความตายคือความปราณีที่สุดที่คุณจะอยากร้องขอจากเขา ถ้าคุณบังเอิญต้องเผชิญหน้ากับ ‘ปีศาจ’ ตนนี้น่ะนะ

 

“วินเทอร์” ผมหลุดออกจากความคิดของตัวเองทันที เมื่อพ่อใช้เสียงแบบนั้น

 

“...” ผมหันไปพยักหน้ากับพ่อ และหันไปส่งสัญญาณบอกเพื่อนทั้งสองของผม พวกเขาเริ่มฝึกการต่อสู้ได้ไม่นาน ก็หลังจากที่พ่อผมวางมือจากงานที่โรงเรียนนั่นแหละ ตอนนี้เพื่อนทั้งสองก็ตามทันผมเกือบหมดแล้ว

 

เพลินเพลงนั่งอยู่กับพวกผมที่โซฟากลางบ้าน ท่าทางตื่นๆนิดหน่อย ส่วนรอบๆบ้านมีสุนัขปีศาจเฝ้าอยู่สี่คน มากเกินพอสำหรับพื้นที่บ้านของเพลินเพลง แต่เพราะคำสั่งของพี่แทนไม่แข็งแรงพอที่จะคุ้มกันอย่างใกล้ชิด นั่นคือเหตุผลที่พี่แทนส่งพวกผมมาและขอให้พ่อมาที่นี่ คำสั่งที่ไม่ได้มาจากหัวหน้าสุนัขปีศาจ ทำได้มากสุดก็แค่ซุ่มระวังเท่านั้น ไม่สามารถสั่งให้สุนัขปีศาจเผยตัวและคุ้มกันอย่างเต็มรูปแบบได้ ผมได้แต่รอการติดต่อมาของพี่เซบ ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะออกมาจากพื้นที่ต่อสู้แล้วหรือยัง ฟ้าเริ่มมืดแล้วด้วย อะไรๆก็ดูจะยุ่งยากมากขึ้น

 

“มากันแล้วสินะ” ผมพูด “เพลง” ผมหันไปหาเพลินเพลง “ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามลุกไปจากตรงนี้นะ” เพลินเพลงพยักหน้าแรงๆหลายที

 

เสียงของวัตถุขนาดใหญ่ตกกระทบพื้นเป็นระยะ คงเป็นผลมาจากสุนัขปีศาจข้างนอกนั่น ฝั่งนั้นยังไม่รู้ว่าพวกเราได้คำสั่งคุ้มกันเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น คงพอจะซื้อเวลาได้อีกสักหน่อยล่ะนะ ก่อนที่บ้านหลังนี้จะพรุนไปด้วยการถูกโจมตีเต็มรูปแบบ

 

การโจมตีนี้เป็นหนทางเดียวที่มีความเสี่ยงน้อยที่สุด ที่ฝั่งนั้นจะหาข้อมูลของคิงได้ เป็นทางเลือกที่อาจจะดีพอที่จะได้ตัวประกันไปต่อรองแลกตัวคิงด้วยซ้ำ ระหว่างที่นั่งรอการจู่โจม พ่อก็เล่าเรื่องของคิงและพันธะของพ่อกับโรงเรียนให้ผมฟัง ถึงพ่อจะได้รับอนุญาตให้วางมือจากงานทั้งหมด แต่ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธะที่จะต้องปกป้องคนสำคัญของโรงเรียน

 

เพล้ง!!!

เสียงกระจกหลังบ้านแตก ผมหันไปมองเพลินเพลงทันที เห็นเธอเอามือปิดปากไว้ไม่ให้ตัวเองเผลอส่งเสียงออกมา อย่างน้อยเธอก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง แล้วผมก็หันไปหาพ่อ พ่อหายไปแล้ว กลบเงาจนมิด ผมไม่รู้สึกเลยว่าพ่ออยู่ตรงไหน เสียงการต่อสู้เริ่มขึ้น ผมเองก็คงต้องลุกแล้วเหมือนกัน ไม่นานพวกนั้นคงจะรู้ว่าเพลินเพลงอยู่ตรงไหน ดีไม่ดีอาจจะรู้แล้วด้วยว่าพวกเราไม่ได้รับการคุ้มกันภายในบ้าน

 

ยิ่งเวลาผ่านไปนาน การบุกโจมตีก็หนักมากขึ้น การต่อสู้ก็ดูชุลมุนมากขึ้น เพลินเพลงยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ตรงที่เธอรับปากผมเอาไว้ เพื่อนผมสองคนได้รับบาดเจ็บ ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่ามากน้อยแค่ไหน ตัวผมเองก็ใช่ว่าจะหลบได้หมด ได้แผลได้เลือดด้วยเหมือนกัน ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราคงตายกันหมดแน่

 

และสิ่งที่ผมกังวลก็เกิดขึ้น เมื่อมีสองคนหลุดจากการต่อสู้เข้าไปได้ ทั้งสองมุ่งตรงไปที่เพลินเพลง จุดที่พวกผมและพ่อกระจายกันอยู่ ไกลจากเพลินเพลงเกินกว่าที่จะเข้าไปได้ทัน ถ้าได้ความช่วยเหลือจากสุนัขปีศาจล่ะก็...

 

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!!

เสียงกรีดร้องดังลั่นบ้านของเพลินเพลงและภาพตรงหน้าผม ทำให้ผมไม่มีสมาธิในการต่อสู้อีกต่อไป และก็อย่างที่คุณรู้ๆกันแหละ หันหลังให้คู่ต่อสู้ที่ฝีมือสูสีหรือเหนือกว่าหมายถึงอันตราย

 

...มีดสั้นเล่มเล็ก แทงตรงๆที่ท้องด้านซ้ายของผม ดีที่พ่อตะโกนเรียกผมพอดี ผมถึงเบี่ยงตัวหลบไว้ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะพ้น มีดกรีดผ่านท้องผมไป เลือดสดๆไหลทะลักออกมา ‘เจ็บ ฉิบ หาย’ ผมเงยหน้าจากแผลขึ้นไปหามือมีดด้วยความโกรธ แต่ภาพตรงหน้าคือเขาล้มทั้งยืนต่อหน้าผม พวกเขาที่เหลือพากันล้มลงไปราวใบไม้ร่วง ทางฝั่งของพ่อและเพื่อนทั้งสองของผมก็ด้วย นี่มันเกิดอะไรขึ้น ผมไม่เห็นการเคลื่อนไหวใดๆเลย แต่ทำไม!? ผมหันไปหาพ่อ และได้เห็นรอยยิ้มบางๆระบายที่มุมปาก

 

‘แมวปีศาจ’ เสียงรำพึงสุดท้ายด้วยความหวาดกลัวของใครคนหนึ่งในพวกนั้น ก่อนที่พวกเขาจะแน่นิ่งกันบนพื้น และความเงียบคลืบคลานเข้ามาครอบงำบ้านทั้งหลัง...

 

“ขอบคุณท่านทั้งสองจริงๆครับ” พ่อผมพูดขึ้น สายตาจ้องไปที่โซฟากลางบ้าน ผมหันไปมองแต่ก็ยังไม่พบใคร ภายใต้แสงสลัวภายในบ้านแบบนี้ ใครกันนะที่ลงมือได้แม่นยำและรวดเร็วขนาดนี้

 

เมื่อมองแล้วไม่พบใคร ผมเลยขยับก้าวตามพ่อไปหาเพลินเพลง คุณจะเชื่อมั้ย ถ้าผมบอกว่า นอกจากอาการตกใจ เพลินเพลงไม่ได้รับอันตรายเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งหายใจแรง ตาโตด้วยความตื่นกลัว ผมสาบานว่าภาพสุดท้ายที่ผมเห็นตอนเพลินเพลงกรีดร้องด้วยความกลัว ก่อนที่ผมจะโดนมีดกรีดผ่านที่ท้องผมไป ผมเห็นเธอกำลังจะถูกทำร้ายจริงๆ

 

“ขอคำสั่งด้วยครับ...”  แล้วเสียงทุ้มคุ้นๆหูก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฎตัวของ พี่ธันวา คุณพอนึกภาพออกมั้ย!! มันเหมือนฉากบนละครเวที ที่ตัวแสดงจะยืนรออยู่แล้ว แต่ไฟมืดหมดเราเลยไม่เห็น พอถึงบท แสงไฟจะส่องไปที่เขา การปรากฎตัวของพี่ธันวาให้อารมณ์ประมาณนั้นเลย 

 

“ปลอดภัยนะ” เสียงขี้เล่นดังขึ้นอีกเสียง แล้วก็เกิดปรากฎการณ์ละครเวทีแบบเดียวกันกับเมื่อครู่ แต่เมื่อผมมองไป สิ่งที่ผมเห็นกลับเป็นพี่ธันวาอีกคน ผมขยี้ตาแล้วพี่ธันวาคนที่สองก็หัวเราะใส่ผมแล้วส่ายหัวพร้อมกับลูบหัวเพลินเพลง  ผมมองเต็มตาอีกที แล้วผมก็ระบายลมหายใจออกมา พี่ธามไทนั่นเอง แปลกมาก พี่สองคนนี้หน้าตาไม่ได้คล้ายกันขนาดจะเข้าใจผิดได้เลยนี่นา หรือผมจะเสียเลือดมากเกินไป

 

จะว่าไป... พี่สองคนอยู่ตรงนั้นได้ยังไง เมื่อครู่ที่ผมมองมา ผมไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้นเลย นี่ถ้าบอกว่าพี่ทั้งสองทำงานให้โรงเรียน ผมคงไม่แปลกใจ เพราะที่นั่นมีคนทำอะไรน่าทึ่งประมาณนี้ได้เยอะมาก ขนาดผมได้พ่อสอนไม่เคยไปเรียน ยังพอทำได้บ้างเลย แต่นี่ พี่ธันวากับพี่ธามไทไม่ได้ทำงานให้โรงเรียนไม่ใช่หรอ ผมไม่เคยเห็นพี่เขาที่โรงเรียนเลย ผมหันไปมองพ่อ เห็นพ่อเดินยิ้มไปหาพี่ทั้งสอง ท่าทางพ่อไม่แปลกใจเลยที่เห็น อาการต่างจากผมและเพื่อนๆมาก นี่ถ้ามาในเวลาอื่น ผมจะคิดว่าเป็นผีนะเนี่ย หรือเหตุการณ์ใบไม้ร่วงเมื่อกี้จะเป็นฝีมือของพี่ทั้งสองคน ...แต่ไม่น่าเป็นไปได้ พวกที่ล้มน่ะ มีเป็นสิบ พี่แค่สองคนจะทำแบบนั้นได้ยังไง

 

“พ่อยังไม่เคยบอกลูกน่ะ” อยู่ดีๆพ่อก็หันมาหาผม พ่อคงจะขำท่าทางของผมตอนนี้ “ท่านทั้งสองมีฉายาว่า แฝดปีศาจ(Doppelgänger)’  เป็นหัวหน้าหน่วยแมวปีศาจ” พ่อยิ้ม แล้วหันไปหาพี่ทั้งสอง

 

“...” แฝดปีศาจ!! ผมเคยได้ยิน ตำนานที่เขาพูดถึงกันว่า จะรับงานเมื่อเห็นด้วยเท่านั้น ทำงานลำพัง ไม่ร่วมงานกับใคร น้อยคนมากที่จะได้เห็นตอนทำงาน และน้อยกว่าน้อยที่เห็นแล้วมีชีวิตรอดมาได้บอกคนอื่นถึงวิธีสังหารของพวกเขา

 

“เป็นโชคดีของพวกผมจริงๆที่ท่านทั้งสองมาด้วยตัวเองแบบนี้” ผมติดสตั้นครับ บอกตามตรงเลย ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก นี่ครอบครัวเขาเป็นปีศาจทั้งบ้านเลยหรอเนี่ยยย...!!! นึกว่ามีแต่พี่แทนไทซะอีก

 

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณเซบาสเตียนดีกว่าครับ เขาเป็นคนสั่ง!!” พ่อผมถึงกับอ้าปากค้างกับคำพูดนี้

 

“ทำไม...” พ่อตั้งคำถามไม่ทันจบ

 

“น้องชายผมดันสั่งลูกน้องเขา พวกผมเลยต้องรับผิดชอบแทนเนี่ยแหละครับ” พี่ธามไทตอบ ท่าทางขี้เล่นของพี่เขาผ่อนคลายสถานการณ์ในตอนนี้ได้มาก ผ่อนคลายจนผมแทบอยากจะวูบแล้วเนี่ย

 

“ไปเถอะครับ นายให้พาทุกคนไปที่บ้าน” พี่ธันวาพูดจบก็เดินตรงมาหาผม จะว่าไปเมื่อกี้ผมเห็นพี่เขายืนพูดคนเดียวนี่นา “ไหวรึป่าว อดทนหน่อยละกัน” พูดจบพี่ธันวาก็พยุงผมเดินไปที่ประตูบ้าน เอ่อออ...สภาพไม่ค่อยเหมือนประตูแล้วล่ะนะ สุนัขปีศาจทั้งสี่ยืนรออยู่แล้ว พวกเขาโค้งให้ทันทีที่พี่ทั้งสองเดินออกมาจากบ้าน

 

“บอกแทนรึยัง” ท่าทางขี้เล่นของพี่ธามไทหายไปทันที เมื่อถามคำถามนั้นกับพี่ธันวา เขาทำท่าพยักหน้ามาทางผม คงหมายถึงอาการของผมน่ะนะ

 

“เออ บอกแล้ว บ่นชิ๊บหายเลยเนี่ยยย” พี่ธันวาถึงกับลากเสียงตอบ

 

“ก็เซบมันบอกช้า รออยู่โรงเรียนตั้งนานไม่ติดต่อมา คนนะโว้ย จะให้เหาะเป็นซุปเปอร์แมนรึงายยยย” ทำไมต้องทำเสียงโหยหวนแบบนั้น ผมอยากจะขำ แต่สภาพไม่เอื้ออำนวยจริงๆครับ ท่าทางเครียดๆของพี่สองคน อย่าบอกนะว่ากลัวน้องชายคนเล็กน่ะ

 

“จะขำสินะ” แล้วพี่ธันวาก็หันมาถามผมทันทีหลังจากที่พวกเราขึ้นมาอยู่กันบนรถตู้เรียบร้อยแล้ว ราวกับอ่านใจผมได้แหนะ

 

“...” ผมได้แต่อ้าปาก ยังไม่ทันได้ตอบ พี่ธันวาก็พูดต่อว่า

 

“ถ้าขัดใจมัน มันจะผ่าเอาอะไรไปไว้ในตัวให้อีกบ้างก็ไม่รู้ วันดีคืนดีเจอระเบิดทั้งลูกอยู่ในท้องทำไง” พี่ธามไททำท่าขนลุกกับประโยคที่พี่ธันวาพูด นี่เขาเล่นกันแรงขนาดนั้นจริงๆหรอเนี่ย “ครั้งล่าสุดที่ไปทำงาน มันติดต่อมา บอกว่าให้เอามีดกรีดที่แขน มีของอยู่ในนั้น”  ไม่จริงมั้ง!!?

 

“เออ พวกกูเชื่อ ก็เลยกรีดแขนพี่ธันไป” ผมลุ้น

 

“เจอมั้ยครับ” ไม่ใช่ผมหรอกครับที่ถาม แมทธิวน่ะ

 

“ไม่เจอ!!” ผมหันไปมองพี่ธามไท แล้วขำออกมาจริงๆ นี่พี่เขาบ้าโดนหลอกหรอเนี่ย!! “เจอที่แขนกูเนี่ยยย!!” โหยหวนอีกแล้วครับท่าน พร้อมโชว์รอยแผลเป็นให้ดู

 

“นี่โชคดีนะมันนึกออกไว ...ว่าแขนใคร?? ...ผ่าทิ้งเอาไว้ที่ข้างไหน?? ถ้ามันนึกออกช้า พวกกูกรีดกันครบสี่แขนแน่” พี่ธันวาพูด ผมขำแรงเลยครับ ทนไม่ไหวจริงๆ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!

 

“ทำไมถึงผ่าทิ้งไว้ล่ะครับ” เรย์ถาม เออนั่นสิ!!

 

“เป็นแผ่นรบกวนคลื่นสัญญาณอะไรเนี่ยล่ะ ของฝ่ายเทคนิคเขา แทนมันรู้ว่าจะลืม ตอนนั้นงอนกัน จำไม่ได้ว่างอนกันเรื่องอะไร มันบอกว่าไม่อยากพูดด้วย เลยผ่าเตรียมไว้ให้เลย ก็ตอนนั้นไปให้มันผ่ากระสุนออกให้น่ะ” พี่ธามไทตอบ “ตอนที่แทนมันบอกนะ โดนปืนจี้หัวยังไม่กลัวเท่าเรื่องนี้เลย นี่แย่งกันคว้ามีดมากรีดแขนเลย กลัวมันจะใส่อะไรประหลาดๆไว้ พี่ธันคว้ามีดได้ก่อน เลยกรีดแขนก่อน พอกรีดเสร็จแล้วไม่เจอนั่นแหละ มันถึงบอกว่าแขนกู” พี่แทนไทน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย “จำไว้นะ เก่งกับใครก็ได้ ยกเว้นหมอของปีศาจ มันกลัวแค่ปีศาจเท่านั้นแหละ นอกนั้นมันไม่กลัว” พี่ธามไทตบไหล่ผมสองที แล้วบอกผมด้วยท่าทางจริงจัง ผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ ก็พยักหน้ารับไปหลายๆทีสิ รออะไรล่ะ

 

“ทำไมถึงไม่ให้พาหนูเพลงไปที่บ้านตั้งแต่แรกครับ” พ่อผมถามขึ้นมาทำลายความเงียบที่กินเวลามาสักพักหลังจากเรื่องเล่าของพี่ทั้งสอง นอกจากทำลายความเงียบแล้วเสียงพ่อยังช่วยดึงสติผมที่กำลังจะวูบกลับมาด้วย

 

“เฮ้ยๆๆ อย่าหลับนะโว้ย กูเตะนะ!!” พี่ธามไทตบหัวรับขวัญผมไปที สะเทือนยันท้องเลยครับท่าน “มึงตายก่อนที่มันจะได้รักษา พวกกูเละแน่ อย่าหลับเชียว” ผมพยักหน้ารัวเลยครับ ไม่อยากให้พี่รับขวัญรอบสอง

 

“แทน มันอยากรู้น่ะครับ ว่าปลายทางที่พวกนั้นจะไปหลังจากงานพลาดคือที่ไหน” พี่ธันวาตอบคำถามพ่อผม หลังจากที่ดูพี่ธามไททำการรับขวัญให้ผมเสร็จ

 

“ได้เรื่องมั้ยครับเนี่ย” พ่อห่วงผมก่อนสิ อย่าเพิ่งไปสนใจเลยยย!!

 

“ครับ รายงานน่าจะส่งให้นายเรียบร้อยแล้ว” พี่ธันวาตอบ “เร็วกว่านี้ได้มั้ย จะได้ไปหาน้องสักที” แล้วพี่ธันวาก็เปลี่ยนเรื่อง หันไปเร่งคนขับเฉยเลย ผมบอกเลยว่าพวกพี่เปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วมากจริงๆคร้าบบ ถ้าคุณคือคนที่คลั่งหนังแนวแข่งรถ ผมบอกได้เลยว่าคุณต้องอิจฉาผมตอนนี้แน่นอน เพราะว่าผมกำลังอยู่ในรถคันที่พระเอกของเรื่องขับคร้าบบบ  จะเร็วไปไหน สภาพแบบนี้ผมไม่หลับแน่นอน “บอกให้เปิดประตูบ้านรอด้วย จะได้ไม่เสียเวลา” ผมเชื่อแล้วครับพี่ ว่าพี่รีบจริงๆ

 

 

 

ThunWa Part

 

“พี่ธัน ผมอยากรบกวนพี่ไปเดินเล่นที่บ้านของเพลินเพลงสักหน่อย พี่ทั้งสองพอจะสะดวกมั้ยครับ” การติดต่อผ่านช่องสัญญาณพิเศษของเซบาสเตียนส่งตรงถึงผม ระหว่างที่ผมกับธามไทกำลังนั่งเซงอยู่ที่โรงเรียนฯ

 

“...” ผมกำลังจะถาม แต่ปลายสายสนทนาพูดขึ้นเสียก่อน

 

“อนุมัติคำสั่งสังหารในที่สาธารณะครับ พื้นที่สังหารไม่จำกัด...” คำสั่งพิเศษนี้ไม่เคยถูกใช้เลยตั้งแต่เดย์เข้ามาบริหาร และเซบาสเตียนเข้ามารับตำแหน่งเงาของเดย์ ใช่ครับ เขาไม่ใช่เพียงแค่พ่อบ้าน หน่วยอารักขา เลขาส่วนตัว หัวหน้าสุนัขปีศาจ บลา...บลา...บลา... แต่เขาคือ เงา’ ของเดย์ คนที่ตัดสินใจและออกคำสั่งสูงสุดแทนเดย์ได้โดยไม่จำเป็นต้องขอคำยืนยันจากเดย์ก่อน

 

“เป้าหมาย??” ผมถาม

 

“ปลายทางของผู้ที่หลบหนี ส่งรายงานตรงถึงนายครับ” เซบาสเตียนตอบ เขาต้องรู้บางอย่างถึงสั่งเคลื่อนไหวแบบนี้ คำสั่งสังหารที่เขาเพิ่งใช้ไป เป็นอะไรที่ค่อนข้างรุนแรงมาก เพราะนั่นหมายถึง แม้ฝ่ายตรงข้ามจะยอมแพ้ หรือล่าถอย ก็ยังคงถูกตามล่าและเก็บกวาด

 

“คนสุดท้ายล่ะ??” ผมถาม คนที่จะพาเราไปถึงปลายทางได้ ต้องมีคนหลบหนีอย่างน้อยหนึ่งคน เพื่อไปรายการสถานการณ์ความผิดพลาดให้ฝั่งนั้นได้รู้

 

“รอดครับ” คำตอบสั้นๆที่ผมรู้ว่า หลังจากนั้นแล้ว คนที่รอดจะไม่มีลมหายใจแน่ ถ้าต้องเผชิญหน้ากับหนึ่งในสุนัขปีศาจอีกครั้ง ...คนที่อยู่ภายใต้คำสั่งสังหารนี้ ไม่มีทางรอด!!

 

“ตามนั้น” ผมบอก

 

“ขอบคุณมากครับพี่” สัญญาณตัดไปแล้ว ผมค่อยๆลุกขึ้น

 

“ไปเถอะ” ผมหันไปบอกธามไท เขาลุกยืนพิงประตูรอผมอยู่แล้ว เขาได้ยินทุกอย่างเพราะเขาเองก็อยู่ในสายสนทนาด้วย

 

“มันเก่งขึ้นนะ” ผมออกปากชม

 

“ก็มันสั่งเราเคลื่อนไหวได้ ไม่เรียกเก่งจะให้เรียกอะไร” ธามไทพูดติดตลก พวกผมเอ็นดูน้องทั้งสามของผมมาก ...แทนไท ซัน เซบาสเตียน... ผมรักพวกมันทั้งสามคนในแบบที่แตกต่างกัน

 

แทนไทมันขอผมไว้ ว่านอกจากมือของมัน เพื่อนอีกสองคนจะตายเพราะคนอื่นไม่ได้ ด้วยความที่เป็นหมอ มันก็คิดแบบหมอ ว่าถ้าเพื่อนบาดเจ็บ มาเจอมันยังไงก็รอด เพราะด้วยความทะนงของมัน มันคิดว่าถ้ามันรักษาไม่ได้ หมอที่ไหนก็ทำไม่ได้ ดังนั้น มันขอแค่พาเพื่อนมาหามันให้ได้ก็พอ

 

ซันมันขอผมไว้ คนสุดท้ายที่เพื่อนทั้งสองจะต้องเห็นก่อนตายคือมัน ซันเป็นหนึ่งในหัวกะทิขององค์กร ก่อนที่เดย์จะเข้ามาน่ะนะ เขาทำงานเบื้องหลัง น้อยมากที่จะลงภาคสนาม ดังนั้น ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็ต้องพาเพื่อนมาคืนมันให้ได้

 

เซบาสเตียน เพื่อนผมทั้งสองต้องตายที่หลังผม แนวหน้าลงภาคสนาม คนที่เก่งกว่าผมสองคน นิ่งกว่าผมสองคน ตัดสินใจได้เด็ดขาดกว่าผมสองคน ถ้ามันถึงกับตาย งานต้องหินมากๆ ดังนั้น มันจึงขอให้ช่วยดูแลเพื่อนมันให้ดีระหว่างที่มันไม่ได้อยู่ใกล้ๆ

 

... ให้ตายเถอะ พวกผมสองคนนี่เอาใจพวกมันสามคนไม่ถูกเลยจริงๆ ...

 

 

 

 

Tan-Thai Part

 

“แผลใหญ่??” ผมถามออกไปทันทีที่พี่ธันวาต่อสัญญาณตรงมาบอกผมถึงอาการของวินเทอร์

 

“เลือดก็ออกเยอะอยู่” เสียงแหยๆของพี่ธันวา ไม่ใช่แค่ว่า ก็เยอะหรอก ผมรู้ดี มันต้องเยอะมาก ถึงต่อตรงหาผมแบบนี้น่ะ

 

“แล้วทำไมไม่ไปช่วยมันเล่า ปล่อยให้โดนแทงทำไม” ผมอดบ่นไม่ได้ ผมนี่ห่วงไซคีจนสติจะแตกถึงกับต้องเอาเรเน่มาเป็นข้ออ้างเพื่อขอตัวเลี่ยงออกมา แล้วก็ไม่อยากให้ต้นหญ้าเห็นว่าผมกังวล คนนั้นก็ห่วงคนนี้ก็ห่วง พวกพี่ยังเอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาให้ผมอีก

 

“ไปโทษเซบาสเตียนเลย มันบอกช้า” พูดจบสัญญาณก็ตัดไปทันที เซบาสเตียนหรอ??

 

“เซบ...” ผมให้ไซเรนต่อช่องสัญญาณให้ จะติดต่อคนในบ้านต้องผ่านไซเรนนะครับ ไม่ใช่จะต่อตรงได้แบบที่พี่ทำกับผมเมื่อครู่ เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่ตึกพยาบาลพี่ถึงทำแบบนั้นได้

 

“นายครับ...” ผมได้ยินเสียงของเซบาสเตียน เขาไม่ได้ตอบผม แต่กลับหันไปพูดกับเดย์แทน ไม่มีเสียงตอบรับจากเดย์ แต่หลังจากนั้นไม่นานผมก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตู

 

“กูกำลังไปหา รอนั่นแหละ เตรียมผ่าตัดรึยัง” คำถามที่ทำให้ผมเข้าใจสถานการณ์ได้ทันที

 

“ไซเรน นายแอบรายงานเซบาสเตียนหรอเนี่ย” ผมถามแกมขำ ไม่น่าล่ะ เพื่อนผมถึงดูอมความรู้ไว้เหลือเกิน “เรียกซันมันออกมาด้วยสิ ทิ้งภพมันไว้นั่นแหละ”

 

“ยังจะเล่นอีก เตรียมผ่าตัดรึยัง” เซบาสเตียนตอบกลับมา เสียงฟังดูผ่อนคลายขึ้น

 

“เตรียมอยู่ ไม่ตายหรอกน่า แผลแค่ถากลึกไปหน่อย” ผมบอก

 

“เออๆ”  เซบาสเตียนตอบ

 

...

 

...

 

...

 

“เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่” ผมถามทันทีที่เซบาสเตียนโผล่หน้าเข้ามา

 

“อย่าส่งเสียงนะ จะเล่าให้ฟังทีเดียว” เซบาสเตียนพูด อือเสียงซันตอบเบาๆกลับมาผ่านทางอุปกรณ์สื่อสาร ไซเรนทำหน้าที่เชื่อมช่องสัญญาณและตัดเสียงที่เกิดขึ้นภายในห้องนอนไซคีไม่ให้ผมได้ยิน

 

“นี่คือรูปที่นายท่านถ่ายไว้ตอนที่เดย์อายุห้าขวบ” เซบาสเตียนยื่นรูปให้ผมดู “เดี๋ยวกูค่อยเอาให้มึงดู อย่าเสือกพูดอะไรให้นายสงสัยนะ” เซบาสเตียนกำชับอีกคนที่ฟังอยู่ เพราะมีเสียงไอเบาๆประท้วงมา

 

“มึงอย่าเพิ่งขัด เดี๋ยวพี่กูมาถึงก่อน อดฟังพอดี” ผมบอก

 

“...” ผมอดขำไม่ได้จริง เมื่ออีกคนโต้ตอบไม่ได้

 

“วันนั้น พวกเราไปรวมตัวกันที่ร้านอาหาร ฉลองวันเกิดคุณป้า” คุณป้าที่เซบาสเตียนพูดถึงคือแม่ของเดย์ ตอนนั้นท่านยังอยู่ในไทยซะส่วนใหญ่ ย้ายไปอยู่ต่างประเทศจริงๆก็ตอนที่เซบาสเตียนมารับหน้าที่ดูแลเดย์เนี่ยแหละ “เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆนี่มั้ย กับผู้หญิงคนนี้ แล้วก็เด็กผู้ชายคนนี้กับผู้หญิงคนนี้” ผมมองตามที่เซบาสเตียนชี้ พวกเขาแทบจะเป็นแค่ตัวประกอบของภาพเท่านั้น เพราะโฟกัสของภาพคือเดย์และคุณป้า

 

“เดี๋ยวพี่มานะ” เสียงพูดของซันดังขึ้น ตามด้วยเสียงเปิดปิดประตู “กูอยากเห็น พวกมึงหยุดเล่าเลย” เสียงพูดยังคงเบา ซันมันคงทนความอยากรู้ไม่ไหว

 

“ไม่มีทาง เล่าต่อ มึงก็ตามมาไวๆ ค่อยมาดูรูปย้อนหลัง” ผมบอก

 

“มึงเห็นผู้หญิงสองคนนี้แล้วรู้สึกยังไง” ผมมองตาม ถึงกับต้องเพ่งเลยทีเดียว

 

“คล้ายๆมั้ย แต่ไม่เหมือนซะทีเดียว” ผมบอก

 

“แล้วเด็กสองคนนี่ล่ะ” ผมมองตามอีก

 

“ดูไม่ออกว่ะ ไกลเกิน” แล้วผมก็สะดุดกับภาพของเด็กผู้หญิง มีบางอย่างทำให้ผมนึกถึงน้องสาวของผม “ไซคี...”

 

“ใช่ เด็กคนนี้คือไซคี” เซบาสเตียนบอก ผมแทบไม่อยากเชื่อ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น

 

“แล้วงั้นเด็กผู้ชายคนนี้ล่ะ เป็นใคร!!?” ผมถาม

 

“ฝาแฝดของไซคี...”

 





------------------------
100% ค่ะ 


กลับมาเข้าเรื่องละนะ ^()^



ตอนพี่ธันกับพี่ธามโดนแทนไทแกล้ง
ไรท์แต่งไปขำไป... 
#ใครไม่ขำแต่ไรท์ขำนะ 555


อ่านให้คลายเครียดนะคะ
...อ่านนิยาย
อย่าเอาเป็นจริงเป็นจังเนอะ

แต่ติดตามไรท์จริงจังได้นะ
แฮร่... =^๐^=

สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach

ปล.ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ
ปล2. เม้นมาคุยกันด้วยน๊าา




เกร็ดเล็กๆ : Doppelgänger (ด็อปเปิลแกงเกอร์) หรือ แฝดปีศาจ  เป็นความเชื่อที่มีที่มาจากเรื่องเล่าขานพื้นบ้านของเยอรมัน กล่าวถึงปรากฏการณ์ที่มีการพบเห็นบุคคลหนึ่งผู้ในเวลาเดียวกันแต่ต่างสถานที่ โดยทั่วไปแล้วด็อปเปิลแกงเกอร์ถูกถือเป็นสัญญาณแห่งความโชคร้าย ความเจ็บป่วยหรือภยันตราย  // ด็อปเปิลแกงเกอร์ เป็นคำที่ใช้เรียกกรณีที่มนุษย์คนหนึ่งได้ปรากฏตัวตนเพิ่มขึ้นมาจากเดิมอีกคนหนึ่งซึ่งจะมีลักษณะภายนอกเหมือนกันทุกประการ 

>ใครสนใจหาอ่านข้อมูลเพิ่มเติมได้จาก วิกิพีเดีย นะคะ<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #759 nongpoopink (@nadtida-_-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:43
    รออยู่นะคะ อยากอ่านต่อแย้ววว
    #759
    1
    • #759-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      19 สิงหาคม 2562 / 07:45
      อยากอัพให้เหมือนกันนน รอหน่อยน๊า คืนนี้แต่งต่อให้จ้า
      #759-1
  2. #756 NooSomYupaporn (@NooSomYupaporn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 20:29

    อย่าให้รอนานนะคะไรท์..จายจะขาด
    #756
    1
    • #756-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      19 สิงหาคม 2562 / 07:43
      แฮะๆๆๆ อีกนิดน๊า งานไรท์เยอะมากเลย
      #756-1
  3. #755 Angel:)) (@meenniiie) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 12:58

    มาต่อเร็วๆนะคะ ค้างงงงง
    #755
    1
    • #755-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      19 สิงหาคม 2562 / 07:42
      คร๊าาาาา
      #755-1
  4. #754 pawonratlek10 (@pawonratlek10) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 01:57
    จะมาอีกเมื่อไหร่อ่า ...ค้าง 55
    #754
    1
    • #754-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      19 สิงหาคม 2562 / 07:42
      ^ ^ อดใจรออีกนิดนะคะ
      #754-1
  5. #753 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 00:50
    ไรท์จะฆ่าเค้าใช่มั้ย มาต่อเดี๋ยวนี้ๆๆๆ
    #753
    1
    • #753-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      19 สิงหาคม 2562 / 07:40
      คร๊าาาาา
      #753-1
  6. #752 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 00:24
    มีฝาแฝดด้วย
    #752
    1
    • #752-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      19 สิงหาคม 2562 / 07:40
      แฮร่...^ ^
      #752-1
  7. #751 faijuta (@faijuta) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 23:21
    หืมมม ไซคีมีฝาแฝด
    #751
    1
    • #751-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      3 สิงหาคม 2562 / 23:34
      หืมมมมมม ^ ^ แฮร่...
      #751-1
  8. #750 tik3860 (@tik3860) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 16:15
    มาต่อค้า ค้างๆๆ
    #750
    1
    • #750-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      3 สิงหาคม 2562 / 23:33
      อัพแล้วน๊าาา
      #750-1
  9. #749 MewSirinat (@MewSirinat) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 11:38

    เป็นครั้งแรกที่อ่านแนวนี้ค่ะ ปกติคือถ้ามาแบบแนวนี้คือจะเลิกอ่านแล้ว

    แต่เรื่องนี้ทำให้น่าติดตามและอยากที่จะรู้มากๆขึ้น สนุกมากๆเลยค่ะ

    #749
    1
    • #749-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      3 สิงหาคม 2562 / 23:33
      ขอบคุณมากๆนะคะ
      #749-1
  10. #748 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 11:31
    มาแล้ว
    #748
    1
    • #748-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      3 สิงหาคม 2562 / 23:32
      มาอีกแล้ววว ^ ^
      #748-1
  11. #747 pawonratlek10 (@pawonratlek10) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 21:29
    ขอแบบยาวๆเลยน้าาาา &#128513;&#128513;
    #747
    1
    • #747-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      2 สิงหาคม 2562 / 11:15
      อัพให้แล้วนะคะ ^ ^
      #747-1
  12. #746 CHARINRAT22 (@CHARINRAT22) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 12:21

    เจิมหนักๆเลยค่ะ

    #746
    1
    • #746-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:34
      ขอบคุณมากคร๊าาา ^^
      #746-1
  13. #745 Sirikorn12345 (@Sirikorn12345) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 08:29
    เจิมมมครับบบ
    #745
    1
    • #745-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:34
      ขอบคุณค้าบบบบ
      #745-1
  14. #744 Tin2551 (@Tin2551) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 08:21

    เจิมมมมม
    #744
    1
    • #744-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:34
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #744-1
  15. #743 ฉันสวยสุด (@111-222) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 06:10

    รอค่าาา

    #743
    1
    • #743-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:34
      คร๊าาาา
      #743-1
  16. #742 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 05:23
    เจิมมมม
    #742
    1
    • #742-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:34
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #742-1
  17. #741 062448kai (@062448kai) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 01:48

    เจิมมมมม
    #741
    1
    • #741-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:33
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #741-1
  18. #740 Noey.Sumon (@sumontamas) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 01:43
    รอจร้าาาาา
    #740
    1
    • #740-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:33
      จร้าาาาาา
      #740-1
  19. #739 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 00:55
    เจิมมมม
    #739
    1
    • #739-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:33
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #739-1
  20. #738 Angel:)) (@meenniiie) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 00:27

    เจิมค่าาาา
    #738
    1
    • #738-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 30)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:33
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #738-1