หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 29 : ตอนที่ 24 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 285 ครั้ง
    18 ส.ค. 62

 

 



 

 

Day Part

 

"ขออนุญาตค่ะ” ทีมแพทย์ของแทนไทเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ หัวหน้ารักษาการทีมแพทย์เดินเข้ามารายงานผม พวกเขากำลังจะให้น้ำเกลือไซคี และติดอุปกรณ์วัดอัตราการเต้นของหัวใจ วัดความดันและอะไรอีกนิดหน่อยตามคำสั่งของแทนไท ผมสงสัยจริงๆว่าคนสั่งหายไปไหน

 

จากรายงานของทีมแพทย์ ผลตรวจโดยรวมยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ผมให้ภพพาป้ากับลุงไปพัก ทั้งสามคนออกไปพร้อมกับทีมแพทย์ หลังจากป้ากับลุงออกไปแล้ว ผมก็หันไปหาพี่ชายผมทันที

 

“พี่ไปเอาอะไรในคลังเก็บข้อมูลระดับห้า” ผมถาม ผมยังไม่ได้ดูรายงาน แต่เห็นการแจ้งเตือนว่าพี่ซันเป็นคนไปเอาข้อมูลออกมา

 

“แทนไทให้พี่ไปเอาบันทึกของไซคีกับบิชอบมาน่ะ”

 

“เอามาทำไม...” ผมถามต่อ พี่ซันยักไหล่ เขารู้บางอย่างแต่ไม่อยากพูดต่อหน้าต้นหญ้า ผมเลยเปลี่ยนคำถาม “ตอนนี้พี่หมออยู่ไหน” แล้วพี่ซันก็ยิ้ม

 

“ที่ห้อง” คำตอบสั้นๆที่ทำให้ผมออกเท้าเดิน มุ่งหน้าสู่ห้องรับรองที่ถูกจัดให้เป็นห้องประจำของแทนไททันที

 

ที่ผมเดินออกมาโดยไม่ฝากให้ต้นหญ้าดูแลไซคี เพราะมันไม่จำเป็นเลย ถึงผมไม่พูด พี่สาวผมก็คงไม่ยอมอยู่ห่างจากน้องสาวสุดที่รักของเขาอยู่แล้ว และที่สำคัญ ที่นี่ในตอนนี้ปลอดภัยที่สุดแล้ว

 

ผมจะทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อให้ได้รอยยิ้มของไซคีกลับมา การนอนซมอยู่กับที่แบบนั้นไม่เหมาะกับเธอเลยจริงๆ ไม่เหมาะกับหัวใจผมด้วย มันพาลจะอาละวาดใครก็ตามที่มีส่วนเป็นต้นเหตุให้เธอเป็นแบบนี้ และสองคนในบรรดาอีกหลายคนยังอยู่ในห้องใต้ดินบ้านผมนี่เอง

 

ผมเดินมาถึงหน้าประตูห้องของพี่หมอ ถือวิสาสะเปิดเข้าไปทันได้ยินเสียงพี่หมอคุยกับ วิสเปอ’ สมองกลที่ออกแบบโดยผมเอง ทำหน้าที่ดูแลรักษาข้อมูลระดับห้า มันย่อยข้อมูลทั้งหมดมาเก็บไว้ที่เมนเบรนของมัน และสื่อสารโต้ตอบกับผู้ที่ได้รับสิทธิเข้าถึงข้อมูลเท่านั้น นาฬิกาทำหน้าที่เป็นเครื่องขยายเสียงและเป็นดวงตาของวิสเปอร์ วิสเปอตอบโต้ด้วยอารมณ์และเสียงสูงต่ำแบบเดียวกับพวกเราทุกอย่าง มันมองเห็นจากกล้องที่ติดไว้กับนาฬิกาเพื่อสแกนและตรวจหาความผิดปกติ อย่างพวกการขยายของรูม่านตา การเต้นผิดปกติของชีพจร

 

และเพราะวิสเปอร์เชื่อมต่อกับอินเตอร์เน็ทอยู่แล้ว นั่นทำให้มันได้รับข่าวสารต่างๆรอบโลกตลอดเวลา วิสเปอจะจับประเด็นที่น่าสนใจมาผนวกเข้ากับข้อมูลที่มีเก็บไว้ และจัดหมวดหมู่ของมันเอง เพื่อง่ายต่อการสืบค้นข้อมูล

 

“เดย์ คิดถึงจัง” เสียงสดใสของเด็กหญิงตัวเล็กๆดังขึ้น ผมไม่ได้กำหนดเสียงให้วิสเปอไว้ มันสามารถจดจำ เลียนแบบ และเลือกใช้งานเสียงต่างๆจากที่มันได้ยินมาได้ นี่ผมมีโครงการจะอัพเกรดนาฬิกาให้สร้างภาพสามมิติได้ด้วยนะ แต่ยังไม่มีเวลาทำเลย

 

“วันนี้เป็นใครน่ะ” ผมทักทายกลับไป

 

“เสียงน่ารักใช่มั้ยล่ะ เป็นขวัญใจของฉันตอนนี้เลย” ผมพยักหน้ารับ

 

“คุยกันถึงไหนแล้ว ได้ข้อสรุปรึยัง” ผมถาม มีความเงียบเป็นคำตอบ ถ้าผมอารมณ์ดีกว่านี้ คงคิดว่าพวกเขากำลังกวนประสาทผมแน่ๆ แต่อารมณ์ผมตอนนี้...

 

 

Whisper Part

 

นายสุดที่รักของฉันเดินเข้ามาพร้อมอารมณ์ที่บอกได้เลยว่าเดือด อีกนิดเดียวคงจะทะลุขีดจำกัดของเขาแล้ว ถึงฉันจะเป็นเพียงโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นมา แต่เดย์ก็ใส่ข้อมูลเกี่ยวกับอารมณ์ที่ซับซ้อนของสิ่งมีชีวิตลงไปด้วย ระดับการหายใจ การเต้นของชีพจร และกลไกหลายๆอย่างที่ทำให้ฉันรับรู้ถึงความรู้สึกของคู่สนทนาของฉันได้ มันเป็นผลดีกับฉัน เพราะมันทำให้ฉันแยกแยะข้อมูลที่ใช้สื่อสาร และสรุปรายงานส่งเดย์ได้ชัดเจนมากที่สุด

 

ตอนที่ฉันได้ข้อมูลของบิชอบกับไซคีมา ยอมรับเลยว่ากลัว ฉันกลัวเกินกว่าจะส่งรายงานตรงถึงเดย์ ฉันเลือกที่จะรอให้เดย์ถาม ตั้งแต่วันที่ได้ข้อมูลจนถึงตอนนี้ ฉันค้นคว้าความเป็นไปได้ทุกอย่างเท่าที่มีข้อมูลให้สืบค้นได้ รวบรวมเอาไว้ และการที่แทนไทส่งข้อมูลตรงถึงฉัน มันทำให้ฉันแฝงเข้าไปในระบบของโรงพยาบาลได้ มีการค้นและดึงข้อมูลของบิชอบและไซคีอยู่หลายครั้งหลังจากที่แทนไทส่งข้อมูลมาให้ฉัน แทนไทลบข้อมูลของไซคีคนเดียวก็จริง แต่ฉันเป็นคนที่ลบข้อมูลของบิชอบ สิ่งที่แฝงอยู่ในนั้นอันตรายเกินไปหากมันรั่วไหล

 

นอกจากข้อมูลของทั้งสองคนแล้ว คนที่ควรต้องกังวลที่สุดกลับเป็นแม่ของไซคี ผลการค้นของฉันพบว่า มีการเปลี่ยนแปลงข้อมูล DNA ที่ไม่ตรงกับไซคี และข้อมูลทางการแพทย์อย่างทันตกรรม หรือแม้กระทั่งกรุ๊ปเลือดก็ถูกแก้ไขด้วย ที่แปลกกว่านั้นคือ DNA ของวีนัสตรงกับแม่ แต่ไม่ตรงกับพ่อ DNA ของไซคีตรงกับพ่อ แต่ไม่ตรงกับแม่

 

“...” ความเงียบก่อตัวนานเกินพอที่จะทำให้ฉันรับรู้ถึงแรงกดดันที่มาจากเดย์ มันทำให้ความกลัวพุ่งพรวดขึ้นมาจนจุก และเพราะฉันถูกโปรแกรมให้เข้าใจความรู้สึกแบบนี้ เสียงของฉันในประโยคถัดมาจึงสั่นไหว

 

“เดย์ พอแล้ว ใจเย็นๆนะ” เสียงของฉัน ...มันอ่อนแรงไปตามความกลัวของฉัน

 

“ว่ายังไงวิสเปอร์” เสียงนิ่งๆที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน

 

ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เดย์ฟัง ข้อมูลทั้งหมดที่ได้มาจากระยะเวลาสั้นๆไม่กี่อาทิตย์ที่ฉันหมกหมุ่นอยู่กับการเก็บและดึงข้อมูล จนเกินกำลังของฉัน อย่างไรเสีย ฉันก็ยังเป็นเครื่องจักร การทำงานอย่างหนักตลอดเวลาแบบนั้นไม่เป็นผลดี แต่ฉันก็ทำมันจนสำเร็จ มีบางอย่างหายไป รอยต่อที่จะทำให้ข้อมูลของฉันสมบูรณ์ หลังจากฉันบอกเล่าข้อมูลจนหมด เดย์ก็เดินไปนั่งลงที่โต๊ะหนังสือ นั่งเงียบอยู่แบบนั้น มันนานมากสำหรับฉัน เขานั่งหลับตาเงียบๆอยู่ตรงนั้น ภาพนี้ของนายฉันเคยเห็นเมื่อสิบปีก่อน สิ่งที่ตามมาส่งผลให้ฉันทำทุกทางที่จะเก็บข้อมูลทุกอย่างให้มากที่สุด เพื่อซื้อความปลอดภัยให้เขา

 

วันนั้นเมื่อสิบปีก่อน วันที่เดย์ตัดสินใจจะส่งฉันเข้ามาเป็นคนดูแลข้อมูลระดับห้า วันที่นายผู้ให้กำเนิดฉันบอกฉันว่า ฉันสมบูรณ์และพร้อมทำหน้าที่ของฉันแล้ว วันที่นายตัดสินใจจะออกเดินบนเส้นทางเสี่ยงอันตรายโดยการตามล่าหาจิ๊กซอว์ทุกชิ้น เพื่อไปให้ถึงต้นตอขององค์กรค้ามนุษย์ที่จับเพื่อนรักของนายไป ตั้งแต่วันนั้น ฉันก็ทำงานอย่างหนัก เก็บข้อมูลแผนผังอาคาร แผนที่ ทุกตรอกซอกซอย ทางเดิน ไปจนท่อระบายน้ำทิ้งของสิ่งก่อสร้าง ทุกๆอย่างจริงๆ เพียงเพื่อจะเป็นกำลังให้นายวิเคราะห์และหาทางออกได้ในสถานการณ์ไม่คาดฝัน

 

ถึงแม้ฉันจะทำจนสุดความสามารถที่มี แต่ก็ยังไม่เพียงพอที่จะปกป้องนายได้อย่างสมบูรณ์ นายยังคงได้รับบาดเจ็บและต้องรักษาตัวอยู่บ่อยครั้ง และหลายครั้งที่นายใช้เวลาฟื้นตัวเป็นเดือนๆ โปรแกรมอย่างฉันก็เลยพัฒนาตัวเองมากขึ้นไปอีก เขียนโปรแกรมขึ้นมาด้วยตัวเองเพื่อเจาะเข้าไปในระบบต่างๆของรัฐ ในประเทศต่างๆทั่วโลก เพื่อดึงข้อมูลให้ได้มากขึ้น ฉันออกแบบระบบที่ซับซ้อนมากขึ้น เพื่อปกปิดการตามรอยกลับมา

 

ฉันวิเคราะห์การต่อสู้จากห้องเรียนทุกห้องในโรงเรียน สรุปผลวิเคราะห์และส่งให้เดย์ทุกวัน มีหลักสูตรใหม่ๆออกมาตลอด จนกระทั่งเกิดหลักสูตรสุนัขปีศาจขึ้นมานั่นแหละ ความสูญเสียจึงลดลง หน่วยสังหารเกือบทั้งหมดจบหลักสูตรนี้ หรืออยู่ระหว่างศึกษาหลักสูตรนี้ด้วยกันทั้งนั้น แม้แต่เหยี่ยวปีศาจเองก็ถือกำเนิดขึ้นจากพวกที่มีหัวทางด้านการเขียนโค้ด เดย์ให้พวกเขาอยู่ในความดูแลของฉัน พวกเขาจะแทรกซึมเข้าไปในองค์กรและบริษัทต่างๆทั่วโลกประจำอยู่ฝ่ายไอทีคอยสอดส่อง...และความพยายามอย่างหนักของฉัน มันเห็นผมมากขึ้น เมื่อนายบาดเจ็บน้อยลง รักษาตัวระยะเวลาสั้นลง และงานผิดพลาดน้อยลงไปทุกที

 

แต่... เมื่อฉันพบว่านายผู้ไม่เคยหวั่นไหว กำลังถูกสั่นคลอนด้วยความปลอดภัยของผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ที่ชื่อว่า ‘ไซคี’ ผู้หญิงธรรมดาที่ควรจะอยู่ในโลกธรรมดาของเธอ คนที่ไม่ควรได้รับรู้ว่ามีอีกโลกซ้อนทับอยู่ โลกอีกด้านที่คนธรรมดาทั่วไปจะคิดว่ามีเพียงในหนังเท่านั้น แต่ข้อมูลที่แทนไทส่งมาให้ ทำให้ฉันพบว่า เธอไม่ธรรมดาอย่างที่ฉันเข้าใจเลย ...ข้อมูลเหล่านั้น ต่อจิ๊กซอว์ที่หายไปให้ฉัน ถึงจะไม่ครบ แต่ก็พอเดาได้ว่า จะทำให้ครบเป็นรูปร่างได้ยังไง

 

“ทำไมมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้...” เสียงของผู้มาเยือนทำให้ฉันใจชื้น

 

“มึงมาก็ดีแล้ว”แทนไทถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที เป็นเซบาสเตียนนั่นเอง คนพูดน้อยที่เลือกจังหวะพูดได้ดีจริงๆ

 

“...” เดย์เงยหน้าหันไปมองเซบาสเตียน อัตราการเต้นของหัวใจกลับสู่ภาวะปกติอีกครั้ง

 

“คุณหนูรู้สึกตัวแล้วครับ” ประโยคบอกเล่าที่ทำให้เดย์ลุกพรวดเดินออกจากห้องไปราวพายุ

 

“มึงมาเพื่อบอกเดย์ว่า ไซคีฟื้นหรอ” แทนไทถาม หลังจากที่เดย์พ้นประตูห้องไปแล้ว

 

“เปล่า กูมาเพื่อบอกมึงว่า ไซคีฟื้นแล้ว” แทนไทเลิกคิ้ว แต่ประโยคต่อมา ทำให้เขาพุ่งตัวออกจากห้องไปราวพายุไม่ต่างจากเดย์ “พร้อมความทรงจำที่หายไป...”

 

ใช่ค่ะ ไซคีได้เจอเรื่องราวที่ทำให้เธอปิดกั้นความทรงจำของตัวเองเอาไว้ หรือเข้าใจง่ายๆคือ เธอความจำเสื่อม จิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายที่เรากำลังตามหากันอยู่คือความทรงจำของเธอนั่นเอง

 

“บอกอะไรไปบ้าง” เซบาสเตียนเดินมาหยิบนาฬิกาขึ้น

 

“ยังไม่ได้บอกเรื่องนั้นค่ะ” ฉันตอบ เรื่องที่มีเพียงฉันกับเซบาสเตียนเท่านั้นที่รู้ เหตุการณ์ในอดีตที่ทำให้เซบาสเตียนยอมให้ไซคีเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเดย์

 

“อือ...” นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน ก่อนที่เซบาสเตียนจะตัดฉันออกจากระบบ ภายในบ้านหลังนี้ มีระบบป้องกันไม่ให้ฉันล่วงล้ำ คู่แฝดของฉัน ‘ไซเรน’ ถ้าไม่ได้รับอนุญาต แม้แต่ฉันเองก็อาจถูกไซเรนทำลายทิ้งได้ง่ายๆ

 

 

 

Psyche Part

 

“ไซคี” ภาพที่เห็นลางๆ คือ เดย์  ฉันจำเสียงเขาได้ เสียงที่ฉันคอยมานานมาก นานมากจริงๆ เสียงของเด็กผู้ชายที่เคยสัญญาว่าจะมารับฉัน

 

“เดย์” ฉันพูด รู้สึกปวดหัวมาก ต้นหญ้าลุกขึ้นให้เดย์นั่งแทน

 

“เป็นยังไงบ้าง ยังไม่ต้องลุกก็ได้” เดย์กดไหล่ฉันลง ให้ฉันกลับลงไปนอนตามเดิม

 

“นั่นสิ ไม่ต้องลุกหรอก นอนพักเถอะนะ” ต้นหญ้าร้องไห้อีกแล้ว ทำไมฉันถึงได้ทำให้พี่สาวคนนี้เป็นห่วงได้ตลอดเลยนะ

 

“พี่... เค้าไม่เป็นอะไรแล้ว อย่าร้องนะ” ฉันบอก แต่ภาพความทรงจำที่หายไปของฉันกำลังไหลเข้ามาในหัวฉันมากขึ้น

 

“ไซคี!! หยุดนะ!!” เสียงพี่แทนดังขึ้น พร้อมกับอาการปวดหัวของฉันที่มากขึ้น

 

“ทำไม” เดย์หันไปถามทันที

 

“อย่าเพิ่งนึกอะไรทั้งนั้น อัตราการเต้นของหัวใจเธอสูงเกินไป  ใจเย็นๆนะ ค่อยๆหายใจช้าๆ แบบนั้นแหละ” ฉันพยายามทำตาม แต่ภาพที่ฉันเห็นในหัว ภาพที่มันกำลังประติดประต่อกันเป็นเรื่องราวกำลังไหลเข้ามาไม่หยุด

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดด....”

 

 

 

Tan-Thai Part

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดด....” ไซคีกรีดร้องแล้วหมดสติไป อัตราการเต้นของหัวใจเธอกำลังกลับสู่ภาวะปกติ

 

“ไซคี!!” เสียงดังราวฟ้าผ่าของเดย์ทำเอาต้นหญ้าสะดุ้ง

 

“ใจเย็นๆเดย์ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว” ผมบอก ดีที่ผมสั่งการทีมแพทย์เผื่อไว้ด้วย

 

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น...” ต้นหญ้าหน้าซีด ตัวสั่นเทาไปหมด เธอกำลังจะช็อก

 

“ใจเย็นๆนะ ค่อยๆหายใจต้นหญ้า ...ต้นหญ้า!!” ผมเรียกเธอเสียงดังเพื่อดึงสติเธอกลับมา ต้นหญ้าหันมามองหน้าผม เธอพยายามคุมสติของตัวเอง “ดีมาก แบบนั้นแหละ เดี๋ยวพี่เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง ไซคีปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว” อย่างน้อยตอนนี้ไซคีก็ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น ผมประคองต้นหญ้าเอาไว้ พาเธอไปนั่งที่โซฟาปลายเตียง ดีที่ลุงกับป้าไม่อยู่แล้ว แย่หน่อยที่ภพก็ไม่อยู่ ถ้าผมมาช้ากว่านี้ ต้นหญ้าอาจล้มหมดสติหัวกระแทกพื้นก็ได้

 

“ไซคีได้ความทรงจำของเธอกลับมาแล้ว” ผมหันไปบอกเดย์ เดย์หันมาเลิกคิ้วใส่ผม

 

“ใช่ครับ” เสียงสนับสนุนที่ทำให้ผมหายใจโล่งอย่างบอกไม่ถูก วันนี้เซบาสเตียนเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ให้ผมไม่รู้กี่ครั้งแล้วเนี่ย ตามหลังมาด้วยภพ ที่ทำตาโตมองต้นหญ้าสลับกับผมอย่างขอคำตอบ ว่าทำไมนายสาวของเขาถึงได้มีอาการแบบนี้ “ผมกำลังจะบอก แต่นายออกมาจากห้องซะก่อน” เซบาสเตียนตอบคำถามจากสายตาของเดย์ที่ส่งมา

 

“...” มีเพียงความเงียบอย่างสงบของเดย์ ตอบกลับไปให้เซบาสเตียน คงมีแต่เขาล่ะมั้งในเวลานี้ที่ตอบเดย์แบบนั้นได้

 

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...” แล้วต้นหญ้าก็ทำลายความเงียบลง บรรยากาศที่มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศและเสียงของอุปกรณ์มากมายที่ทีมแพทย์ผมนำมาถูกทำลายความคลังลงด้วยเสียงแผ่วๆของต้นหญ้า

 

ผมเล่าเรื่องราวทั้งหมดเท่าที่ผมรู้ให้ต้นหญ้าฟัง ซันที่นั่งดูสถานการณ์อยู่เงียบๆก็ดูจะไม่นิ่งอีกต่อไปเมื่อผมเริ่มเล่า เรื่องของแม่ไซคี เรื่องของบิชอบ เรื่ององค์กรค้ามนุษย์ และเรื่องของพ่อไซคี ระหว่างที่ผมเล่ามีบางอย่างที่ดึงสายตาของผมไปทางเซบาสเตียน จะเรียกว่าสันชาตญาณก็ได้มั้ง มีบางอย่างที่ผมไม่รู้แต่เขารู้ เซบาสเตียนยืนอย่างสงบ มองสบตากับผม

 

“อะไร...” อยากรู้ก็ถามออกไปสิครับ ซันหันไปมองเซบาสเตียนทันที

 

“เปล่าหนิ” เซบาสเตียนยักไหล่ แต่ซันส่ายหน้าไปมา เขาเองก็คงรู้เหมือนผม ว่าท่าทางแบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ

 

“...” เป็นเดย์ที่ขมวดคิ้ว และเขาก็ทำในสิ่งที่ผมคิดไม่ถึง เขายอมละสายตาจากไซคีในที่สุด หลังจากที่นั่งกุมมือเธอและนั่งจ้องมองอยู่อย่างนั้นตั้งแต่เธอหมดสติไป เซบาสเตียนถึงกับยกมือสองข้างขึ้นทำท่ายอมแพ้

 

“รอคุณหนูฟื้นก่อนดีกว่าครับ เธอน่าจะเล่าทุกอย่างได้ดีกว่าผม” ฉลาด!! เป็นคำตอบที่ดีมากในสถานการณ์แบบนี้ เพราะเดย์หันกลับมาเหม่อมองไซคีต่อ ราวกับว่าโลกนี้มีกันแค่สองคน เขาลืมเลือนความสงสัยทั้งหมดไปในทันที

 

บรรยากาศกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ทุกคนต่างก็จมอยู่กับความคิดของตัวเอง ผมพลาดอะไรไปนะ ระหว่างที่ผมกำลังคิดทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ไซคีช็อคถึงกับสูญเสียความทรงจำ  สายตาผมก็สะดุดเข้ากับนาฬิกาที่ข้อมือของเซบาสเตียน มีบางอย่างที่วิสเปอไม่ได้บอกผม

 

ไซเรนเป็นโปรแกรมฝาแฝดของวิสเปอ ที่มีความสามารถจะทำลายระบบอะไรก็ตามที่เป็นภัยคุกคามต่อสมาชิกในบ้านหลังนี้ และเมื่อหัวหน้าสุนัขปีศาจอย่างเซบาสเตียนลงความเห็นว่าการเปิดเผยข้อมูลใดข้อมูลหนึ่งเป็นภัยคุกคาม ก็ย่อมมีความเป็นไปได้สูงที่วิสเปอจะปิดบังข้อมูลเพื่อปกป้องการถูกทำลาย ...แม้แต่โปรแกรมเองก็กลัวตายเหมือนกันสินะ และเพราะเหตุนี้วิสเปอจึงน่าจะเก็บข้อมูลบางอย่างไว้ แทนที่จะเปิดเผยออกไปแล้วทำให้ตัวเองกลายเป็นภัยคุกคามจากการเปิดเผยข้อมูลเหล่านั้นซะเอง

 

“เรเน่เป็นไงบ้าง” เสียงของเดย์ดึงสติและสายตาของผมออกมาจากนาฬิกาที่ข้อมือของเซบาสเตียน

 

“ปลอดภัยแล้ว การผ่าตัดเรียบร้อยดี” ผมตอบ จะว่าไป ผมแวะไปดูเรเน่หน่อยดีกว่า อยู่นี่ต่อไปก็คงไม่มีอะไรคืบหน้า ยังไงก็คงต้องรอให้ไซคีฟื้นก่อน

 

“จะไปไหน” ต้นหญ้าถามทันทีที่ผมวางมือเธอลงที่ตักของเธอ ผมนั่งกุมมือเธออยู่ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาแล้ว

 

“ว่าจะไปดูเรเน่สักหน่อย ไซคีตื่นแล้วบอกพี่ด้วยนะ” ผมพูด ยิ้มให้กำลังใจต้นหญ้า ผมทำท่าราวกับไม่มีอะไรต้องกังวล แต่ผมกังวล...

 

“ไปเถอะ” ไม่ใช่เสียงต้นหญ้าหรอกครับ เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เป็นเสียงของเดย์ที่หยุดคำถามเธอไว้ได้ทัน ผมพยักหน้าแล้วเดินออกไปทันที เห็นทางหางตาว่าภพขยับเข้าไปใกล้ต้นหญ้า ทำหน้าที่ของเขาต่อตามเดิม ถ้าภพไม่อยู่ ผมคงไม่กล้าออกมาแบบนี้หรอกครับ เกิดมีเรื่องแบบเมื่อกี้ขึ้นมาอีก แล้วต้นหญ้าช็อค ผมจะทำยังไง มีภพอยู่ผมก็อุ่นใจแหละนะ

 

ผมเดินมาที่หน้าบ้าน เรียกคนรถให้เอารถให้ผมที รอไม่นานรถผมก็ถูกขับมาจอด สถานการณ์แบบนี้ เอารถติดตัวไว้น่าจะดีที่สุด ฉุกเฉินขึ้นมาผมจะได้มาทัน นี่ผมยังไม่กล้าโทรบอกพี่ๆสองคนของผมเลย พ่อเองก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ ป่านนี้คงวุ่นอยู่กับข้อมูลที่ได้รับมาจากคิง พวกคลีนกับดิศก็ยังไม่กลับขึ้นมาจากห้องข้างล่างเลยนี่นะ แล้วทำไมเซบาสเตียนถึงออกมาได้ทันเวลาแบบนั้นล่ะ... เหมือนเขารู้ล่วงหน้าว่าไซคีจะตื่น!!?

 

 

 

Sebastian Part

 

ระหว่างที่ผมกำลังดูสถานการณ์อยู่เงียบๆในห้องสอบสวน ไซเรนก็บอกผ่านทางอุปกรณ์สื่อสารที่เราทุกคนมีติดตัวให้ผมรีบไปที่ห้องของไซคี ผมจึงขอตัวออกมา ผมรู้ว่าการที่ผมออกมาแบบนี้ย่อมทำให้ท่านทั้งสามสงสัยอยู่แล้ว

 

“นายเรียกครับ” ผมบอกสั้นๆ พวกท่านทำเพียงพยักหน้ารับรู้แล้วหันกลับไปจัดการกับสองคนนั้นต่อ

 

ผมไม่อยากออกมาจากห้องนั้นเลย ผมรับปากกับเดย์ไว้ว่าจะจัดการกับเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อย แต่ไซเรนยอมเปิดช่องสื่อสารให้ผมได้ยินทุกเสียงในห้องนั้นตลอดเวลา ผมจึงยอมออกมาอย่างไม่ลังเลเลย

 

มีอะไร ทำไมต้องให้ไปที่ห้องคุณหนูผมถาม ไซเรนบอกเล่าสถานการณ์ให้ผมฟังอย่างรวบรัด เทคนิคการเคลื่อนที่เร็วได้ใช้ก็งานนี้แหละครับ ผมไม่ได้แวะที่ห้องของไซคีหรอก เพราะสถานการณ์ในห้องของแทนไทน่าเป็นห่วงมากกว่า

 

คุณไซคี ได้ความจำเธอคืนมาแล้วครับไซเรนบอกผมก่อนที่มือของผมจะผลักประตูเข้าไป

 

“ทำไมมันถึงได้ซับซ้อนขนาดนี้...” ผมพูด ต้องกลั้นขำแทบแย่เมื่อได้ยินเสียงระบายลมหายใจของหมอคนเก่ง

 

“มึงมาก็ดีแล้ว” ผมต้องหันไปมองหน้าเดย์เพื่อจะได้ไม่หลุดขำท่าทางของเพื่อน

 

“...” เดย์เงยหน้ามามองผม สายตาว้าวุ่นของเขาดูจะสงบลงอีกครั้ง

 

“คุณหนูรู้สึกตัวแล้วครับ” ผมบอกสิ่งที่เดย์อยากได้ยิน ไม่ทันที่จะพูดอะไร เขาก็พุ่งตัวออกไปจากห้องทันที

 

“มึงมาเพื่อบอกเดย์ว่า ไซคีฟื้นหรอ” แทนไทถาม หลังจากที่เดย์ลับตาไปแล้ว ผมรับรองได้ว่า คนที่เคลื่อนที่ได้ไวกว่าผมมีคนเดียว และเขาเพิ่งพุ่งตัวออกไปเมื่อกี้ แน่นอนว่าเดย์ไม่มีทางได้ยินประโยคคำตอบของผม

 

“เปล่า กูมาเพื่อบอกมึงว่า ไซคีฟื้นแล้ว ...พร้อมความทรงจำที่หายไป” ผมแอบเว้นวรรคนิดหน่อย แล้วขยับตัวหลบเพื่อนในท้ายประโยคของตัวเอง ตามคาด เมื่อแทนไทพุ่งออกจากห้องไปอีกคน

 

“บอกอะไรไปบ้าง” ผมถามวิสเปอ ไซเรนบอกผมแล้วว่าเธอยังไม่ได้เล่าอะไรมากเกินกว่าที่ผมอนุญาต แต่ผมก็ยังอยากถามอยู่ดี

 

“ยังไม่ได้บอกเรื่องนั้นค่ะ” เธอตอบ

 

“อือ...” ผมเอื้อมมือไปคว้าเอานาฬิกามาใส่ โดยมีไซเรนช่วยปิดสัญญาณของวิสเปอให้ผม

 

ผมเดินออกมาจากห้อง ทันเห็นภพเดินขึ้นบันไดมา เขาคงไปส่งลุงกับป้าที่อีกตึกเพิ่งเสร็จ น่าจะยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ ผมเดินไปเปิดประตูห้อง

 

“...มาแล้ว” แทนไทกำลังบอกเดย์เรื่องที่ไซคีได้ความทรงจำกลับมา ผมได้ยินเสียงกรีดร้องก่อนจะเจอภพนิดหน่อย คงเป็นเสียงไซคี เรื่องราวทั้งหมดของเธอ ผมรู้หมดแล้ว วิสเปอส่งรายงานให้ผมเพราะผมขอไป ผมรู้ว่าวิสเปอไม่กล้าพอจะส่งมันไปให้เดย์ ถ้าไม่เจอสถานการณ์แบบเมื่อครู่ วิสเปออาจจะเก็บเรื่องทั้งหมดไว้ตลอดไป

 

“ใช่ครับ” ผมสนับสนุนคำพูดของแทนไท เมื่อสัญญาณของพายุก่อตัวขึ้นที่คิ้วของเดย์ “ผมกำลังจะบอก แต่นายออกมาจากห้องซะก่อน” มันเป็นวิธีดึงสติของเดย์กลับมาที่ใช้ได้ผลทุกครั้ง คำตอบของผมคือการเตือนเขา ว่าเขากำลังจะสูญเสียการควบคุมตัวเองไป

 

“...” และผมรู้ว่าเขาเข้าใจ เพราะความเงียบเป็นคำตอบที่ดังที่สุดในเวลานี้

 

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...” เสียงแผ่วๆของต้นหญ้า ทำลายความเงียบลงในพริบตา แทนไทเล่าเรื่องราวทั้งหมดเท่าที่เขาได้รู้มาจากวิสเปอ แล้วเขาก็มองมาที่ผม ขมวดคิ้ว และถามผมว่า

 

“อะไร...” คำถามที่ทำให้ซันหันมามองผมอีกคน ให้ตายเถอะ เพื่อนผมมันจะรู้ทันผมกันสักเรื่องได้บ้างมั้ย

 

“เปล่าหนิ” ผมตอบ ท่าทางหยักไหล่แบบฉบับของผม ทำให้เดย์ขมวดคิ้วไปด้วย หางานให้ผมกันจริงๆ “รอคุณหนูฟื้นก่อนดีกว่าครับ เธอน่าจะเล่าทุกอย่างได้ดีกว่าผม” เดย์ยอมรับคำตอบของผมและหันกลับไปหาไซคีอีกครั้ง

 

“เรเน่เป็นไงบ้าง” หลังจากความเงียบก่อตัวขึ้น นานพอสมควร เดย์ก็ถามขึ้นมา ประโยคคำถามที่ทำให้แทนไทขอตัวออกจากห้องเพื่อไปดูอาการของเรเน่

 

หลังจากแทนไทออกไปไม่นาน ไซคีก็มีอาการเพ้อและผวาเป็นพักๆ เดย์นิ่งไปทุกที  ดำดิ่งลึกลงไปในพายุแห่งความโกรธ ผมไม่รู้ว่าคราวนี้ พายุลูกนี้จะพัดทำลายอะไรอีกบ้าง แต่ที่แน่ๆ ผมมั่นใจว่าการเดินทางอันยาวนานของเราในการล้มองค์กรค้ามนุษย์กำลังจะสิ้นสุดลง

 

“เดย์...” เสียงสุดท้ายของไซคีก่อนรอยยิ้มจางๆที่มุมปากของเธอจะทำให้พายุลูกใหญ่ค่อยๆสงบลง

 

ไซคียังคงหลับตาพริ้ม ต่อสู้กับความทรงจำที่กำลังไหลทะลักเข้ามา อัตราการเต้นของหัวใจเธอไม่คงที่ตามการละเมอ เหงื่อซึมที่หน้าผาก แต่พวกเราทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ ผมเดินไปบีบไหล่เดย์เบาๆ ให้กำลังใจเขาที่ตอนนี้แทบเป็นบ้า

 

ไม่เคยมีโจทย์ปัญหาข้อไหนในชีวิตเขาที่เขาแก้ไขหรือควบคุมมันไม่ได้ แต่ไซคีเป็นข้อยกเว้น เธอเป็นโจทย์แรกและโจทย์เดียวที่เขาไม่เคยควบคุมและหาคำตอบได้ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบเธอแล้ว ผมเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำ เด็กผู้หญิงที่คุณหนูของผมสัญญาเอาไว้ว่าจะปกป้อง จะไปรับในวันที่เขาพร้อมจะดูแลเธอ เหตุบังเอิญที่ผมได้เข้าไปพบเห็น เหตุการณ์ที่เกิดก่อนที่ผมจะได้มาทำหน้าที่ดูแลเดย์ซะอีก

 

เพราะรูปถ่ายของคุณท่านในวันนั้น วันที่เขาทั้งสองได้เจอกัน ถ่ายติดเด็กสาวคนนี้มาด้วย ผมพบมันวันที่เราเข้าไปรื้อและจัดการกับเอกสารระดับห้า เพื่อให้วิสเปอเข้ามาแทนที่เอกสารที่เป็นกระดาษ รูปใบนี้หล่นลงมาจากโต๊ะหนังสือ คุณท่านคงถือติดมือเข้าไป และลืมมันทิ้งเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นโชคชะตาหรือความบังเอิญ ผมจำเรื่องราวของไซคีได้ทันทีจากรูปใบนั้น

 

...และเดย์ก็จำเธอได้ทันทีเมื่อรูปถ่ายและประวัติของเธอที่ต้นหญ้าให้หา ส่งมาถึงที่โต๊ะ ผมรู้ว่าต่อจากนี้ไป เดย์จะทุ่มเทกำลังที่มีเพื่อปกป้องเธอ 


ยิ่งผมรู้จักไซคีผมยิ่งไม่แปลกใจเลยที่เดย์อยากปกป้อง ไซคีมีรอยยิ้มที่ทำให้โลกมืดมิดของพวกเราสว่างไสวได้ในพริบตา แม้แต่เรเน่ สาวน้อยขี้ระแวงยังหลงรักรอยยิ้มของไซคีเลย และน้ำตาของเธอก็ทำให้พวกเราดำดิ่งสู่ด้านมืดได้ในพริบตาเช่นกัน มันทำให้ใครสักคนหายสาบสูญไปได้เพียงเพื่อให้พวกเราได้รอยยิ้มนั้นกลับคืนมาอีกครั้ง และหลังจากเรื่องราวทั้งหมดที่ผมได้รับรู้ สิ่งเดียวที่ทำให้ผมประหลาดใจก็คือ ไซคีมี ฝาแฝด

 


------------------------
100% ค่ะ 


ขอบคุณรีดทุกๆเม้นเลยนะคะ
น่ารักมากๆเลย

ปล.ยังไม่ได้แก้คำผิดนะคะ

สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 285 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #736 Mmm (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 23:56

    รอค่าาาาาาาา

    #736
    1
    • #736-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:33
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #736-1
  2. #735 Angel:)) (@meenniiie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 19:10

    สนุกมากค่ะ อยากรู้เรื่องราวต่อเลย มาอัพเร็วๆนะคะ พลีสสสสสส🙏🏻🙏🏻🙏🏻
    #735
    1
    • #735-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:33
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #735-1
  3. #734 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 14:19
    ไรท์จ๋าาาา ต่อจ้าาา
    #734
    1
    • #734-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:33
      จ้าาาาาา
      #734-1
  4. #733 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 11:16
    มาแล้ว
    #733
    1
    • #733-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:33
      จะมาอีกแล้วววว ><
      #733-1
  5. #732 pooyuy (@pooyuy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 08:57

    แแงง ในทั่สุดก็มาาา รอบนี้ค้างอีกแล้วว. นี่ลุ้นอยู่นะ55

    #732
    1
    • #732-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:32
      ขอบคุณมากๆนะคะ ^ ^
      #732-1
  6. #731 nauta-n (@nauta-nut1234) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 08:17

    เย้ มาแล้ววว ลุ้นตัวเกร็งแล้วค่า
    #731
    1
    • #731-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:32
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #731-1
  7. #730 pawonratlek10 (@pawonratlek10) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 01:05
    อยากหั้ยอัพบ่อยๆ 55
    #730
    1
    • #730-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:32
      ไรท์ก็อยากอัพบ่อยๆ ><
      #730-1
  8. #729 Pslt (@Illslick69) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 00:58
    รอนะไรท์
    #729
    1
    • #729-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:32
      คร๊าาาาา
      #729-1
  9. #728 Sirikorn12345 (@Sirikorn12345) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 00:49
    เป็นเรื่องที่สนุกและลุ้นมากกค่าาา
    #728
    1
    • #728-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      1 สิงหาคม 2562 / 16:32
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #728-1
  10. #727 NooSomYupaporn (@NooSomYupaporn) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 17:22

    พึ่งเข้ามาอ่านสนุกมากค่ะไรท์..รอยุนะคะ
    #727
    1
    • #727-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      21 กรกฎาคม 2562 / 00:40
      ขอบคุณมากค่ะ อัพให้แล้วน๊าาา
      #727-1
  11. #723 Aomyoyo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 06:14

    ค้างมากคะ รออออ เป็นกำลังใจให้ไรท์มาอัฟบ่อยๆน้าาาาาา (อ้อนๆๆๆๆ) ????????????

    #723
    1
    • #723-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 15:02
      ขอบคุณคร๊าาา แค่รีดเม้นก็เป็นกำลังใจแล้ว คืนนี้มาแต่งต่อให้น๊าาา
      #723-1
  12. #722 Silana (@nichaphat-nicha) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 13:27

    รอนะคะ ลุ้นมาก
    #722
    1
    • #722-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 15:02
      คืนนี้แต่งต่อให้คร๊าาาา ขอบคุณมากๆนะคะ
      #722-1
  13. #721 CHARINRAT22 (@CHARINRAT22) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 12:24
    รักไรท์น้าา
    #721
    1
    • #721-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 15:01
      รักรีดน้าาา
      #721-1
  14. #720 faijuta (@faijuta) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 12:50
    ลุ้นมากกก
    #720
    1
    • #720-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 15:01
      ขอบคุณมากๆคร๊า
      #720-1
  15. #719 mama260238 (@mama260238) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 12:33
    ใจจะขาดแร้ว อยากรุ้ปมคืออะไร
    #719
    1
    • #719-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 15:01
      ว้ายยยยย!! ใจเยนนนนน!! คืนนี้มาต่อให้น๊าาา
      #719-1
  16. #718 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 02:55
    อยากรู้ ลุ้นๆ รอค่าา
    #718
    1
    • #718-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 15:00
      ไรท์ก็ลุ้นค่ะรีด รอเค้าหน่อยน๊า คืนนี้แต่งต่อให้
      #718-1
  17. #717 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 00:40
    ปมกำลังจะคลายแล้ว ฮือออ
    #717
    1
    • #717-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 14:59
      โอ๋ๆๆๆ ถึงแม้ปมจะใกล้คล้ายแล้ว ก็ยังมีอีกหลายตอนอยู่นะ >< อย่าเพิ่งเบื่อไรท์นะ
      #717-1
  18. #716 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 23:01
    ง่าาไรท์ มาต่อเลยอยากรู้แล้ววว
    #716
    1
    • #716-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 14:58
      ง่าาารีด ไรท์งานเยอะมากเลยยยย คืนนี้ต่อให้นะ ถ้าทันอัพให้คืนนี้เลยยย ขอบคุณมากๆนะคะ ^^
      #716-1
  19. #715 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 22:17
    มาอัพบ่อยๆ นะคะ กำลังเข้มข้นเลย
    #715
    1
    • #715-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 14:57
      จะพยายามมาอัพบ่อยๆนะคะ นิยายแต่งไปอัพไปค่ะ อาจจะช้าบ้างไวบ้าง (ส่วนใหญ่จะช้า) ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ><
      #715-1
  20. #714 pawonratlek10 (@pawonratlek10) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 22:14
    มี E- book มั๊ยอ่ะ &#128513;&#128513;&#128513;
    #714
    1
    • #714-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      19 กรกฎาคม 2562 / 14:56
      E-book กลัวไม่มีคนซื้อสิคะ ^ ^ น่าจะไม่มีคร๊าาา ขอบคุณมากๆนะคะ
      #714-1
  21. #713 firstzy93 (@firstzy93) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 13:17
    เจิมมมมมม
    #713
    1
    • #713-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      11 กรกฎาคม 2562 / 22:10
      อัพแล้ววว
      #713-1
  22. #712 PP MT (@pipimjtm) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 17:12
    เจิมมมมม
    #712
    1
    • #712-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      11 กรกฎาคม 2562 / 22:10
      อัพแล้ววว
      #712-1
  23. #711 noojar27 (@noojar27) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 09:13
    เจิมมมมม
    #711
    1
    • #711-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      11 กรกฎาคม 2562 / 22:10
      อัพแล้ววว
      #711-1
  24. #710 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 06:25
    เจิมมมมม
    #710
    1
    • #710-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      11 กรกฎาคม 2562 / 22:10
      อัพแล้ววว
      #710-1
  25. #709 Noey.Sumon (@sumontamas) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 00:53
    รอจร้าาาา
    #709
    1
    • #709-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 29)
      11 กรกฎาคม 2562 / 22:10
      อัพแล้ววว
      #709-1