หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 27 : ตอนที่ 22 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 342 ครั้ง
    18 ส.ค. 62





Sebastian Part

ผมใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงบ้านอัศวโยธา ด้วยสภาพการจราจรที่เหมือนสั่งได้ ทำให้ผมแทบไม่ต้องเหยียบเบรกเลยตลอดทาง ผมสั่งคนที่หน้าประตูให้แจ้งเข้าไปข้างใน ป้ากับลุงจะได้เตรียมตัว ...ใจผมน่ะ ไม่อยากลุกมาจากเก้าอี้ข้างเตียงของเรเน่เลย แต่สีหน้าเพื่อนผมมันบอกว่า การมารับลุงกับป้าสำคัญจริงๆ ผมถึงลุกมา อีกอย่าง ถ้ามันตบไหล่ผมได้แรงขนาดนั้น รับรองได้ว่าเรเน่ปลอดภัยแน่นอน หนักกว่านี้น้องสาวผมก็เคยผ่านมาเองลำพังแล้วนี่นะ

"เกิดอะไรขึ้นหรือครับ คุณเซบาสเตียน" คุณลุงถามผมทันทีที่ผมจอดรถหน้าบ้าน

"ขึ้นรถก่อนเถอะครับ" ผมบอก ทั้งสองทำตามทันที

"หนูไซคีของพวกเราเป็นอะไรอีกหรือเปล่าคะ" น้ำเสียงเป็นห่วงปนร้อนใจของป้ามิ้มทำเอาผมพูดไม่ออก

"ผมสารภาพครับ ว่าผมเองก็ยังไม่ทราบรายละเอียด แทนบอกแค่ให้ผมมารับลุงกับป้าน่ะครับ" ผมตอบออกไปในที่สุด "คาดเข็มขัดด้วยนะครับข้างหลัง ผมอาจจะขับเร็วนิดหน่อย" ก็ในสถานการณ์เร่งด่วนแบบนี้ มันก็เรียกว่าเร็วนิดหน่อยได้แหละนะ

อย่าได้คิดขับรถแบบผมเลยนะครับ ความเร็วที่เกินกฎหมายกำหนด การที่เท้าแทบไม่แตะเบรก และการมุดทุกช่องว่างบนถนนของผม ไม่ควรทำตามอย่างยิ่ง ป่านนี้ไม่รู้ว่าลุงกับป้าจะหัวใจวายไปรึยัง ผมคิดว่า...ผมไม่ควรละสายตาไปจากถนนในการขับรถแบบนี้เท่าไร ในที่สุดการขับรถเร็วนิดหน่อยของผมก็สิ้นสุดลง ผมจอดรถที่หน้าบ้าน หันไปหาลุงกับป้า...

"ถึงแล้วนะครับ" ผมบอก ทั้งสองนั่งนิ่งราวกับโดนมนต์สะกด "ลุงกับป้า ไม่ลงหรอครับ" ผมถาม พวกเขากระพริบตาอยู่สองสามทีแล้วเอื้อมมือไปเปิดประตูลงจากรถ ภพยืนรออยู่แล้ว ไม่รู้ว่ารอบนี้โดนสั่งให้มา หรือหนีลงมาจากสองคนข้างบนนั้นก็ไม่รู้

"เอ้า!! ลุงกับป้าไหวมั้ยครับเนี่ย เมารถรึเปล่าครับ" ภพพุ่งเข้ามาพยุงลุงกับป้า ผมคงไม่ได้ขับรถเร็วไปหรอกมั้งนะ "พี่เซบ ขับเร็วอีกแล้วใช่มั้ยครับ" ภพส่งสายตาดุๆมาให้ผมนิดนึง ผมได้แต่เกาหัว ไม่รู้จะตอบยังไงดี ดีนะที่เรเน่ไม่อยู่ตรงนี้ ไม่งั้นผมโดนสองคนนี้รวมพลังกันสวดผมแน่ๆ

"พาลุงกับป้าไปก่อน" ผมบอก ภพพยักหน้ารับ ผมลงจากรถ ส่งกุญแจให้ใครสักคนแถวนั้นให้เอารถไปเก็บ

"พี่จะไปไหน" ภพถามผม

"นายอยู่ข้างล่างใช่มั้ย" ผมได้รับการพยักหน้าแทนคำตอบ ลุงกับป้าเดินเองได้แล้ว ภพเลยนำทั้งสองขึ้นบันไดไปข้างบน

ผมเดินเข้ามาในบ้าน มองเข้าไปที่ห้องรับรองเล็ก ห้องที่ต้องเดินผ่านเพื่อจะไปให้ถึงทางลงชั้นใต้ดิน ชายสองคนกำลังนั่งดูทีวีโดยมีของว่างวางอยู่บนโต๊ะด้านหน้าของพวกเขา อย่าได้ดูถูกท่าทางสบายๆ ที่นั่งดูหนังและกินขนมของเขาสองคนเชียว เพราะถ้าคุณไม่ได้รับอนุญาตให้เดินลงไป คุณจะเดินผ่านเขาไม่พ้น... 

'สุนัขปีศาจ' เป็นผู้ที่ได้รับการฝึกหลักสูตรพิเศษในการป้องกันและสังหาร ในแต่ละปีมีคนมากมายที่ล้มเหลวกับการเรียนหลักสูตรนี้ อย่าว่าแต่สอบให้ผ่านเลย แค่เรียนยังไม่จบ ไม่มีทางได้สอบอยู่แล้ว พวกเขาเป็นบุคคลากรที่ประเมินค่าไม่ได้สำหรับองค์กรเรา หลักสูตรของพวกเขาไม่เหมือนอย่างที่คุณคิดหรอก พวกเขาไม่ได้เรียนอดอาหาร อดหลับ อดนอน ไม่ได้ถูกทรมานเพื่อฝึกให้รอดเมื่อถูกจับอะไรแบบนั้นหรอก แต่พวกเขาเรียนการรับรู้และสัมผัส ประสาทสัมผัสของพวกเขา จับได้แม้กระทั่งการกลบเงาของเดย์ คนที่ได้ชื่อว่า 'ล่องหน' ได้อย่างน่ากลัว พวกเขาเคลื่อนไหวได้เร็วเกินกว่าที่ตาจะมองเห็น แม้กระทั่ง 'เหยี่ยวปีศาจ' หน่วยสอดแนมระดับห้าขององค์กรเรา ยังมองตามการเคลื่อนไหวของเขาไม่ทัน และที่สำคัญที่สุด พวกเขาสังหารได้เงียบกว่า 'แมวปีศาจ' หน่วยสังหารระดับห้าขององค์กร เพียงการเคลื่อนไหวเดียว อย่างแม่นยำ ไม่มีแม้เลือดสักหยด เขาสามารถพรากลมหายใจของคุณไปได้ในพริบตา... แต่ข้อเสียคือพื้นที่ พวกเขาต่อสู้ได้ในพื้นที่จำกัด นั่นคือที่มาของชื่อเรียก 'สุนัขปีศาจ' พวกเขามีหน้าที่เฝ้าของให้ปีศาจเท่านั้น!!

"นายลงไปนานรึยัง" ผมหยุดยืนแล้วถามพวกเขา 

"ไม่นานครับพี่" แบล็กตอบ 

พวกสุนัขปีศาจจะมีชื่อเรียกตามที่เดย์ตั้งให้ เดย์เป็นคนก่อตั้งหน่วยงานนี้ขึ้นมา คนที่มาประจำการหน้าห้องใต้ดิน ไม่ว่าใคร จะได้ชื่อเรียกว่า 'แบล็ก' และ 'ไวท์' ทุกคน เราจะไม่เรียกชื่อจริงพวกเขาในเวลาที่พวกเขากำลังทำหน้าที่อยู่ ในพื้นที่กว้างปกติทั่วไป อย่างสนามหญ้า ลานจอดรถ หรือแม้กระทั่งในห้างสรรพสินค้า พวกเขาจะอ่อนแอมาก ไม่สามารถที่จะเคลื่อนไหวหรือโจมตีได้เหมือนในพื้นที่จำกัดแบบนี้ และด้วยประสาทสัมผัสที่ไวเกินกว่าคนปกติทั่วไปของพวกเขา มันทำให้พวกเขาสับสนเมื่ออยู่ในพื้นที่ที่มีความรู้สึกหลากหลาย

สุนัขปีศาจเป็นที่กล่าวขานในตลาดใต้ดินค่อนข้างมาก มีการขอซื้อตัวกันในราคาสูงลิบ แต่ขึ้นชื่อว่าสุนัข ความภักดีย่อมมีให้แก่นายเท่านั้น เพราะผลงานที่ยอดเยี่ยมของพวกเขา สร้างความหวาดหวั่นให้องค์กรใต้ดินหลายองค์กร จึงเกิดการกวาดล้างสุนัขปีศาจขึ้นเมื่อสามปีก่อน จากเหตุการณ์ครั้งนั้นเราสูญเสียสุนัขปีศาจไปหลายคน  เดย์สืบจนรู้ว่ามีการดักฟังในพื้นที่ทำงานของสุนัขปีศาจ เขาจึงตั้งชื่อให้สุนัขปีศาจตามพื้นที่ที่ทำงานเพื่อป้องกันการดักฟัง และจัดการหมุนเวียนคนเหล่านี้ไปในจุดต่างๆไม่ซ้ำกัน ให้พวกเขาอยู่รวมกับคนอื่นๆ 

"พี่จะลงไปรึเปล่าครับ" 

"..." ผมเลิกคิ้วถาม ไม่เข้าใจว่าทำไมไวท์ถามผมแบบนี้

"ผมฝากเอาของไปให้คุณดิศด้วยครับพี่" ไวท์ส่งกล่องไม้ให้ผม "มันปลอดภัยครับพี่ คนที่บ้านคุณดิศเอามาส่งให้ตามคำสั่งของคุณดิศครับ" ผมรับกล่องไม้มาแล้วเดินผ่านเขาสองคนไป

ผมเดินลงบันไดมาที่ชั้นใต้ดิน ตลอดทางเดินไม่มีใครเฝ้าอยู่เลย ก็นะ...ถ้าผ่านสุนัขปีศาจสองคนนั้นลงมาได้แบบยังเดินไหวน่ะนะ ก็คงไม่จำเป็นต้องมีใครมาขวางไว้แล้วล่ะ ห้องใต้ดินนี่ถูกออกแบบพิเศษ ครั้งนึงที่ผมกับเดย์ลงมาที่นี่ด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน เขาตะโกนเรียกผมมาจากอีกด้านของทางเดิน แต่ไม่มีเสียงใดๆมาถึงผมเลย ผมเห็นเพียงปากเขาขยับ ผมพยายามบอกเขา แต่เขาก็ไม่ได้ยินผมด้วย แน่นอนว่าผมอ่านปากออก ผมรู้ว่าเขาพูดอะไร เขาเองก็เช่นกัน ผมตัดสินใจเดินไปหาเขา เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น แล้วผมก็แทบจะเอามืออุดหูไม่ทัน เสียงตะโกนเขาดังจริงๆ เพราะแบบนั้นเราสองคนเลยลองสำรวจและได้รู้ความลับของห้องใต้ดินนี้ ว่ามันถูกออกแบบให้มีช่องเก็บเสียงในแต่ละจุด เมื่อคุณเดินพ้นจุดๆหนึ่งไป อีกจุดจะไม่ได้ยินเสียงของส่วนนี้ แต่ละช่วงจะมีจุดที่สามารถคุยและสื่อสารกันได้ บางจุด...ขนาดกระซิบกัน ยังได้ยินเหมือนยืนพูดข้างๆ 

เดย์บอกเล่าเรื่องกลไกของห้องใต้ดินให้นายท่านรับรู้ ท่านถึงเฉลยว่า ท่านเป็นคนสั่งให้ทำแบบนี้เอง ท่านคิดว่า พวกเราจะได้วิ่งเล่นกันข้างล่าง จะได้มีอะไรสนุกๆเล่นกัน จากวันนั้นเมื่อหลายปีก่อน ผมกับเดย์สำรวจจนรู้มุมและจุดที่การพูดคุยส่งถึงกันได้อย่างแม่นยำ ...ในนี้เหมือนเขาวงกต ที่ถ้าไม่รู้แผนผัง คุณอาจเดินหลงได้อย่างไม่สิ้นสุด และไม่นาน คุณอาจจะประสาทหลอนไปก่อนจะได้ถูกสุนัขปีศาจด้านบนขย้ำเสียอีก มันเป็นที่วิ่งเล่นที่น่าทึ่งสมกับการออกแบบให้ลูกๆของนายท่านจริงๆ

"กรี๊ดดดดด..."

ผมเดินมาถึงประตูห้อง ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังออกมา ผมตัดสินใจเคาะประตูอยู่สองทีแล้วเปิดประตูเข้าไป ผมเห็นดิวหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เดย์หันมามองผมแล้วพยักหน้า เขาดึงเข็มออกมาจากมือของดิว สงสัยจริง ว่าดิวทำอะไรเดย์ถึงฝังเข็มลงตรงนั้น

"บิชอบอยู่ไหน" คิงถามออกมาเมื่อเห็นหน้าผม แต่ผมทำเพียงยื่นกล่องไม้ส่งให้ดิศ เขารับมันไปและเปิดออก มันคืออุปกรณ์ขนาดเล็ก คล้ายอุปกรณ์สื่อสาร

"เอาไปติดไว้ที่คอคิงให้หน่อยได้มั้ยครับ" ดิศทำท่าเอามือติดที่คอจุดที่เขาต้องการ แล้วส่งอุปกรณ์ชิ้นนั้นให้ผม ผมรับมาแล้วทำตาม 

"บอกมาสิวะ ว่าบิชอบอยู่ไหน" คิงโวยวาย เขาพยายามเบี่ยงตัวหลบแต่สภาพแบบนั้นจะหลบผมยังไงล่ะนั่น "อะไรเนี่ย เอาออกไป โอ๊ยยย!!" พอผมติดเสร็จ คิงก็ร้องออกมา ผมเห็นอุปกรณ์ชิ้นนั้นมีขาเล็กๆคล้ายของแมงมุมยื่นออกมาแล้วปักลงไปที่คอของคิง

"นายเป็นผู้ชายใช่มั้ย" ดิศถามคิงออกมา

"ใช่สิวะ"

"นายไม่ใช่ผู้หญิงใช่มั้ย" ดิศถามคิงอีกครั้ง

"เออไม่ใช่"

"เรียบร้อยแล้วเดย์ ถามได้เลย" ดิศหันไปบอกเดย์ แล้วเขาก็พยักหน้า



Day Part

ดิศเอาอุปกรณ์จับเท็จไปฝังไว้ที่คอของคิง ถ้าเขาโกหก มันจะปล่อยไฟฟ้าช็อตเขา เขาจะรู้สึกเหมือนถูกกัด ดิศให้คนวิจัยและพัฒนาอุปกรณ์ชิ้นนี้มานานแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เอามาลองแบบหวังผลจริงๆ ก่อนหน้านี้มันถูกใช้ทดสอบมาหลายครั้งกับอาสาสมัครหลายคนในแลปของดิศ

"บิชอบไม่มาหรอก เขาไม่มาช่วยคุณอีกแล้ว" ผมบอก

"แกโกหก บิชอบต้องมา เด็กคนนั้นไม่เคยทิ้งฉันไว้แล้วเอาตัวรอดแบบนี้" คิงยังดื้อดึง ที่เขาคิดจะถ่วงเวลาเมื่อกี้ คงเพราะคิดว่าบิชอบจะมาช่วยแน่ๆ

"เขาไม่ได้ทิ้งคุณหรอก แต่เขามาช่วยคุณไม่ได้อีกต่อไปแล้วมากกว่า" ผมไม่อยากบอกเขาเลย 

"แก...!!" ผมรู้ว่าเขาโกรธมาก และนั่นเป็นผลดีกับผม

"คุณบอกมาดีกว่า ว่าทำไมคนระดับคุณ ถึงวางแผนโง่ๆแบบนี้" ผมต้องรู้ก่อนว่าใครเป็นคนวางแผนการครั้งนี้ มันออกมาดีและเกือบจะสำเร็จ ถ้าไม่ได้วินเทอร์ ป่านนี้ผลลัพธ์อาจจะไม่ดีแบบนี้ก็ได้

"ถามผู้หญิงของแกดูสิ" คิงตอบแล้วหัวเราะราวคนเสียสติ ดิวหันหน้าไปมองคิงทันที สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

"แกอย่ามาโยนให้ฉันนะ แกเป็นคนบอกเองว่าจัดการได้..."  แล้วสองคนนี้ก็ทะเลาะกัน...

ผมได้รู้ความจริงว่า ดิววางแผนกับพี่ชายของเธอมานานมาก เพื่อที่จะเข้าใกล้ผม เธอรู้เรื่องที่พี่ชายเธอทำทุกอย่าง นอกจากไม่เคยคิดจะห้ามแล้ว เธอยังสนับสนุนสิ่งที่พี่ชายของเธอทำอีกด้วย เธออาสามาสืบข้อมูลจากผม มันเป็นหนทางที่ง่ายที่สุดในความคิดของพี่น้องคู่นี้ และตอนนั้นเป็นช่วงที่เพลินเพลงกำลังจะไปต่างประเทศพอดี ทุกอย่างจึงดูจะเข้าทางเธอไปหมด

...แต่ดิวไม่ใช่คนที่โชคดีที่สุด เพราะเธอล้มเหลวในการเข้าหาผมหลายต่อหลายครั้ง แม้จะเป็นแบบนั้น ดิวก็ยังคงมุ่งมั่นพยายามต่อไปจนกระทั่งพี่ชายของเธอต้องมาตายระหว่างที่กำลังไปทำงาน ความตายของพี่ชายเธอทำให้ดิวมีเป้าหมายใหม่ นั่นคือ การแก้แค้น ดิวถูกป้อนข้อมูลว่าคนที่จัดการกับพี่ชายของเธอคือคนของผม เธอไม่รู้เลยว่า คนที่จัดการกับพี่ชายเธอไม่ใช่คนของผม ...แต่คือผมเอง 

ผมยอมรับว่าแผนการแก้แค้นของเธอค่อนข้างจะสมบูรณ์แบบและเกือบจะสำเร็จแล้ว ผมไม่ทันระวังตัวเลยว่า ดิวจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับองค์กรใต้ดินแบบนี้ ...ผมอาจจะเสียไซคีไปแล้วก็ได้ ถ้าเธอไม่ลากวินเทอร์เข้ามาเกี่ยว หรือแม้กระทั่งการหลอกใช้เพลินเพลง เธอหลับหูหลับตาไม่รับรู้ว่า ...คนพวกนี้หลงรักไซคีไปแล้ว ถ้าความแค้นไม่บังตาจนเกินไป ดิวคงเห็นแล้วว่าแผนเธอกำลังจะผิดพลาด เธอคงไม่เสียโอกาสดีๆไปอย่างน่าเสียดายแบบนี้ และนั่นกลายเป็นจุดอ่อนในแผนของเธอ

...และที่แย่กว่านั้นคือ เหมือนโชคชะตาเล่นตลกร้ายกับเธอ เพราะคิงที่เป็นคนรอบคอบ กลับเชื่อเธออย่างไม่นึกเอ๊ะใจเลยว่า แผนการครั้งนี้กำลังจะเกิดความผิดพลาด เขาไม่ได้รู้มาก่อนเลยว่า เซบาสเตียนที่ไม่มีทางถูกจับมาได้ง่ายๆ กลับถูกจับมาด้วย ดิวไม่ได้บอกเขา จนกระทั่ง เขาหันไปเห็นเซบาสเตียนนั่งอยู่ข้างๆไซคี ตอนนั้นเองเป็นตอนที่คิงเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แต่เขาถอนตัวไม่ทันแล้ว ได้แต่เดินหน้าต่อ เพราะโอกาสแบบนี้คงไม่มีมาอีก คิงเลือกที่จะเสี่ยง และเขาก็ได้สูญเสียลูกน้องคนสำคัญไปจากการยอมเสี่ยงครั้งนี้ ...บิชอบ...

ระหว่างที่ผมกำลังฟังทั้งสองคนโต้เถียงพร้อมกับที่มีคลีนคอยช่วยชง และดิศกำลังเก็บข้อมูลจากอุปกรณ์จับเท็จของเขา ผมได้ยินเสียงวิ่งดังมาจากทางเดิน เซบาสเตียนขยับตัวทันที คนที่ผ่านมาจนถึงตรงนี้ได้ ถ้าไม่ใช่คนที่ได้รับอนุญาต ก็ต้องเป็นคนที่อันตรายมาก แล้วประตูก็เปิดออก...

"เดย์..." ผมหันไปตามเสียงเรียก และคนที่ผมเห็นคือ พี่สาวที่ตาบวมช้ำ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจผมเต้นช้าลง เรื่องเดียวที่จะสั่นคลอนพี่สาวผมได้ขนาดนี้คือเรื่องของ 'ไซคี'

"..." ผมรอฟังสิ่งที่ต้นหญ้ากำลังจะบอก

"มากับพี่ได้มั้ย" ต้นหญ้าถามอย่างสงบ ท่าทางตื่นตระหนกเมื่อครู่หายไปทันทีที่เธอเห็นว่าใครอยู่ในห้องบ้าง ผมพยักหน้าแล้วเดินออกไปหาเธอ

"เซบ" ผมหันไปหาเซบาสเตียน ได้รับการพยักหน้ายืนยันจากเขาว่า ทางนี้จะเรียบร้อยเมื่อผมกลับมา พ่อและอาทั้งสองทำท่าจะเดินตามมา พวกท่านคงเดาได้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับไซคี แต่ผมส่งสายตาห้ามไว้ ผมไม่อยากให้สองคนที่เรากำลังสอบสวนอยู่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ผมเดินตามต้นหญ้ามาเงียบๆ ทางเดินชั้นนี้ไม่ได้ไกลเท่าไรเลย แต่ทำไมตอนนี้ ผมกลับรู้สึกว่ามันไกลมากเหลือเกิน แล้วผมก็สะดุดกับเสียงฝีเท้าของต้นหญ้า หลังจากที่เราเดินเงียบกันมาตลอด พี่สาวผมก็จงใจเดินให้มีเสียง 

"มันเงียบเกินไป..." ต้นหญ้าพูดลอยๆขึ้นมา แต่ผมรู้ว่าเธอพูดกับผม

"อื้อ..." ผมตอบรับ 

"เดย์ คือ..." ต้นหญ้ากำลังจะพูดแต่ผมห้ามเธอไว้ จุดนี้เป็นจุดที่เสียงจะดังไปถึงหน้าห้องที่ทุกคนรวมตัวกันอยู่

"ยังก่อน" ผมบอก เดินมาสุดทาง แบล็กกับไวท์ก็ยืนรอรับผมอยู่ ผมพยักหน้าให้และเดินผ่านพวกเขามา 

ที่ผ่านมา ผมทำให้ทุกคนเชื่อว่าสุนัขปีศาจของผม ทำงานได้แต่ในพื้นที่จำกัด แม้แต่พวกเขาเองก็ถูกฝึกให้เชื่อแบบนั้น ...มันคือพื้นฐานในการสร้างกลลวง เราจะหลอกใครได้อย่างไร้ที่ติ ก็ต่อเมื่อ เราหลอกตัวเองให้เชื่อแบบนั้นได้อย่างไม่มีข้อกังขาเสียก่อน

...สามปีก่อน หลังเหตุการณ์สังหารคนของผม ผมเรียกสุนัขปีศาจกลับมาทั้งหมด ปล่อยข่าวว่าพวกเขาถูกทำลายหมดแล้ว แต่แท้จริงแล้ว คนที่ถูกสังหาร ไม่ใช่สุนัขปีศาจแม้แต่คนเดียว...

ผมฝึกให้พวกสุนัขปีศาจเชื่อว่าตัวเองมีข้อจำกัด พวกเขาฝึกกันอย่างหนักเพื่อก้าวข้ามข้อจำกัดนั้น และผลลัพของการฝึก ทำให้พวกเขา 'ไร้ขีดจำกัด' ในการต่อสู้ ผมส่งสุนัขปีศาจไปทำงานของพวกเขา แม้แต่ผู้ถูกปกป้องเองยังไม่รู้เลยว่าคนข้างๆเขา คือหนึ่งในสุนัขปีศาจ และผู้ที่กุมความลับทั้งหมด คือ 'หัวหน้าสุนัขปีศาจ' คนที่พวกคุณคงคิดไม่ถึง คนๆนั้นคือ เซบาสเตียน...



Tan-Thai Part

"เ...ด..." ไซคีละเมอ

"ไซคี พี่อยู่นี่" ต้นหญ้าพูดเสียงสั่น ผมนี่แทบจะขาดใจเมื่อเห็นเธอเป็นแบบนั้น แต่ที่หนักกว่าคือไซคี เมื่อผมเห็นน้องสาวบุญธรรมของผมเต็มตา

"ลุกเถอะต้นหญ้า" ผมพูด ต้นหญ้ายอมลุกจากเตียง ผมนั่งลงแทนและเริ่มตรวจอาการของไซคี ผมยังสรุปไม่ได้ชัดเจนถึงอาการของไซคีในตอนนี้ ยังไงก็ต้องรอลุงกับป้ามาก่อน ร่างกายเธอไม่มีบาดแผล หรือรอยช้ำที่เกิดจากการถูกทำร้าย มิหนำซ้ำ เธอแทบจะอยู่ในสายตาของเซบาสเตียนตลอด ถ้าเกิดอะไรขึ้น เขาต้องบอกผมทันทีที่เจอหน้าผมอยู่แล้ว

"ภพ ลงไปรอรับลุงกับป้าที" ภพพยักหน้ารับคำสั่งของผม และเดินออกไปจากห้อง

ผมหันไปหาต้นหญ้า คว้ามือเธอมากุมไว้ บีบเบาๆให้กำลังใจเธอ แล้วผมก็ต่อสายหาทีมงานของผม ผมให้พวกเขาเตรียมอุปกรณ์นิดหน่อย ผมต้องให้น้ำเกลือเธอก่อน ไซคีตัวเย็นมากแต่กลับมีเหงื่อซึมตลอดเวลา ถ้าปล่อยไว้นานกว่านี้ เธออาจมีภาวะขาดน้ำได้ เมื่อผมตรวจอาการของไซคีเรียบร้อยแล้ว ผมก็ลุกให้ต้นหญ้านั่งลงแทน 

"มันเกิดอะไรขึ้นอีก ทำไมไซคีเป็นแบบนี้ พี่หมอเป็นคนรับไซคีออกมา บอกทีว่าเกิดอะไรขึ้น" ต้นหญ้าถามผมเป็นชุด เป็นครั้งแรกที่ผมไม่มีคำตอบให้เธอ หมอปีศาจอย่างผมไม่มีอะไรทำไม่ได้ แต่เรื่องของไซคี... ผมไม่มีคำอธิบายอะไรเลยจริงๆ

ผมดึงต้นหญ้ามากอดปลอบเธอไว้ ร่างเล็กสะอื้นกับอกผมจนตัวโยน เธอรักไซคีมาก ผมเองก็รักน้องสาวคนนี้มาก อาการของเธอน่าจะมีผลกระทบอย่างอื่น ไซคีไม่ใช่คนสุขภาพอ่อนแอขนาดจะล้มหมอนนอนเสื่อ ผมเคยตรวจร่างกายเธอมาก่อน ผลตรวจเธอปกติ ไม่มีภาวะเสี่ยงหรือโรคประจำตัวร้ายแรงอะไรเลย 

"บิ...บ" ไซคีละเมออีกครั้ง

"ไซคี พี่อยู่นี่" เป็นอีกครั้งที่ต้นหญ้าพูดคำนี้ เธอผละออกจากอกผมไปคว้ามือไซคีมากุมไว้ 

ผมยืนมองภาพตรงหน้าไม่รู้ว่านานแค่ไหน จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ลุงกับป้าเดินเข้ามาตามด้วยภพ ถ้ามาไวขนาดนี้แปลว่า เซบาสเตียนขับรถเร็วอีกแน่ๆ แต่ที่น่ากังวลกว่าการขับรถเร็วของเซบาสเตียนคือป้ามิ้ม แกแทบจะล้มพับตรงนั้น เมื่อเห็นไซคีเต็มตา ลุงเองก็ไม่ต่างกัน ผมกับภพเลยต้องประคองทั้งสองนั่งลงที่โซฟาปลายเตียง

"โธ่ คุณหนูของป้า" ป้ามิ้มน้ำตาซึมแล้วก็ไหลราวเขื่อนแตก ไม่ต่างจากต้นหญ้าเลย 

"ใจเย็นๆนะครับ" ผมบอก ถ้าเป็นแบบนี้จะคุยกันรู้เรื่องเมื่อไรนะเนี่ย "ผมต้องการให้ป้ากับลุงเล่าเรื่องทั้งหมดของไซคี ให้ผมฟัง" ป้าหันมาหาผม แววตาไม่ได้บอกเลยว่าเข้าใจหรือรับรู้สิ่งที่ผมพูด

ผมหันไปขอความช่วยเหลือจากต้นหญ้า เธอพยักหน้าแล้วลุกเดินมานั่งลงที่พื้นข้างๆโซฟาที่ป้ามิ้มนั่ง จับมือป้ามาบีบเบาๆให้กำลังใจ ต้นหญ้าอธิบายช้าๆถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ในส่วนที่เธอรู้ ป้ามิ้มร้องไห้หนักขึ้นอีกเมื่อได้ฟังเรื่องที่ต้นหญ้าเล่า ลุงเองก็น้ำตาซึมแต่น่าจะพอคุยรู้เรื่อง ผมเลยหันไปหาลุงเริงแทน ถามลุงว่า พอจะมีอะไรสะกิดใจมั้ย มีเหตุการณ์อะไรทำนองนี้เกิดกับไซคีบ้างหรือเปล่า ลุงทำท่าคิดตาม นานหลายนาที ลุงก็ส่ายหน้า 

"บิชอ...ไม..." แล้วเสียงไซคีก็เหมือนมนต์สะกดให้ทุกเสียงเงียบลง ทุกสายตาจับจ้องอยู่ที่ไซคี เธอละเมอจริงๆ และก็นิ่งเงียบไป ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ ที่จะเธอจะมีอาการผวาด้วย แล้วผมก็เห็นสัญญาณบางอย่างบนใบหน้าป้ามิ้ม

"นึกอะไรออกรึป่าวครับ" ผมถาม ป้าหันมามองหน้าผม 

"บิชอบ..." ป้าพูดและทำท่าคิด แต่ผมรู้จักชื่อนี้ จะใช่คนเดียวกันหรือเปล่านะ

"ใครครับป้า" ผมถามอีกครั้ง ต้องการคำยืนยันจากป้า ว่าใช่คนๆเดียวกับที่ผมกำลังนึกถึงมั้ย

"..." มีความเงียบตอบกลับมาจากป้ามิ้ม ระหว่างที่ผมกำลังคลำหาทางออกกับเรื่องนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ตามด้วยเสียงเปิดประตู ผมหันไปมองว่าใช่คนที่ผมกำลังรออยู่หรือเปล่า



------------------------
100% ค่ะ 

ใจเย็นๆนะคะ
ค่อยๆเป็น ค่อยๆไปนะ
อย่าเพิ่งบ่นไรท์
เดี๋ยวมาต่อให้น๊าาา ><

#ใครมากันน๊า !!?

สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 342 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #681 Srisuk Wongkrut (@paejung12) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:58
    รอนะ ค้างมากกกกกกกก
    #681
    1
    • #681-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      28 พฤษภาคม 2562 / 23:21
      ขอบคุณนะคะ
      #681-1
  2. #675 noojar27 (@noojar27) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 10:46
    อย่าบอกนะไซคีรู้จักบิชอบ โอ้ยเรื่องมันจะไปแบบไหนเนี๊ยะ ลุ้นคะลุ้น ไรท์อย่าปล่อยให้รีดค้างแบบนี้ใจมันจะวายยยยยยยยยยแล้ววววว
    #675
    1
    • #675-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      21 พฤษภาคม 2562 / 22:51
      นั่นสิ แฮะๆ
      #675-1
  3. #674 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 05:14
    มาต่อเร็วๆ นะคะ รออยู่จ้าา
    #674
    1
    • #674-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      21 พฤษภาคม 2562 / 22:51
      ขอบคุณคร๊าาา
      #674-1
  4. #673 Noey.Sumon (@sumontamas) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:36
    ไรท์จ๋าาาาาาาาาา
    #673
    1
    • #673-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      21 พฤษภาคม 2562 / 22:51
      จ๋าาาา เดี๋ยวเค้ามาต่อให้น๊าาา
      #673-1
  5. #671 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:46
    โอ้ยค้างงงง
    #671
    1
    • #671-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      21 พฤษภาคม 2562 / 22:52
      เหมือนกันนนน เดี๋ยวมาต่อให้น๊าาา
      #671-1
  6. #670 Pslt (@Illslick69) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:37
    ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #670
    1
    • #670-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      21 พฤษภาคม 2562 / 22:52
      คร๊าาาาา จะรีบมาต่อให้น๊าาา
      #670-1
  7. #668 Butterfly_1 (@momayza114) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 23:34
    ค้างมากค่ะ
    #668
    1
    • #668-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      18 พฤษภาคม 2562 / 10:04
      ^ ^ คร๊าาา
      #668-1
  8. #667 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 04:16
    สนุกชวนติดตาม รอค่าาา
    #667
    1
    • #667-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      18 พฤษภาคม 2562 / 10:04
      ขอบคุณคร๊าา
      #667-1
  9. #666 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:55
    แง่ รอจ้าาาค้าง
    #666
    1
    • #666-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      18 พฤษภาคม 2562 / 10:03
      ขอบคุณค่ะ
      #666-1
  10. #665 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:55
    แง่ รอจ้าาา
    #665
    1
    • #665-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      18 พฤษภาคม 2562 / 10:03
      ขอบคุณค่ะ
      #665-1
  11. #664 Noey.Sumon (@sumontamas) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:19
    รอจร้าาาา
    #664
    1
    • #664-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      18 พฤษภาคม 2562 / 10:03
      ขอบคุณค่ะ
      #664-1
  12. #663 samngamjan (@samngamjan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 21:42
    สนุกมากเลยลุ้นไปกับทุกตอน
    #663
    1
    • #663-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      14 พฤษภาคม 2562 / 23:53
      ขอบคุณค่ะ
      #663-1
  13. #662 tip22142 (@tip22142) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 06:14
    รักไรท์ที่สูด^_^
    ห้ามเทน่ะค่ะ~
    (หายเร็วๆค่ะ)
    #662
    1
    • #662-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      13 พฤษภาคม 2562 / 15:46
      ขอบคุณมากคร๊า
      #662-1
  14. #661 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:26
    รอจ้าาา
    #661
    1
    • #661-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      13 พฤษภาคม 2562 / 15:46
      ขอบคุณคร๊า
      #661-1
  15. #660 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 20:39
    ฮือ รักษาสุขภาพด้วยค่ะ หายไวๆนะคะ
    #660
    1
    • #660-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      12 พฤษภาคม 2562 / 21:02
      ขอบคุณนะคะ รักษาสุขภาพด้วยเหมือนกันน๊า
      #660-1
  16. #659 ฉันสวยสุด (@111-222) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 20:14

    รอค่าาา

    #659
    1
    • #659-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      12 พฤษภาคม 2562 / 20:16
      ขอบคุณคร๊า
      #659-1
  17. #658 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 19:54
    รอๆๆ ขอให้หายป่วยไวๆ นะคะ
    #658
    1
    • #658-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      12 พฤษภาคม 2562 / 20:16
      ขอบคุณมากๆค่ะ รักษาสุขภาพด้วยน๊า
      #658-1
  18. #640 kanombacon (@kanomtienth) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 02:07
    ลุ้นๆค่า ไซคีจะเป้นอะไรอีก นึกว่าจะไม่เป็นแล้วแงงง
    #640
    1
    • #640-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      28 เมษายน 2562 / 09:42
      รอหน่อยน๊าาา
      #640-1
  19. #638 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 01:52
    รอค่าาาา
    #638
    1
    • #638-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      27 เมษายน 2562 / 21:54
      คร๊าาาา
      #638-1
  20. #637 Princess@My id (@My-Princess123) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:28
    ดีใจด้วยค่าสำหรับอันดับ><ติดตามต่อไปปปปรีบๆมาอัพน้าาารออออ^^
    #637
    4
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #637-4 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 23:24
      ขอบคุณมากๆนะคะ รีดน่ารักจัง^ ^
      #637-4
  21. #636 Fahnue (@Fahnue) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 22:15
    ติดตามเสมอค่า สู้ๆค่าFighting!!
    #636
    1
    • #636-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 22:34
      ขอบคุณมากๆนะคะ
      #636-1
  22. #635 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 21:14
    เป็นกำลังใจให้ค่า เราตามมาตั้งแต่ช่วงแรกๆเลย ดีใจที่ไรท์กลับมานะคะ
    #635
    1
    • #635-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 22:00
      ขอบคุณมากๆนะคะ
      #635-1
  23. #634 GLUAY_SUWAN (@281213) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:49
    รอค่ะ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #634
    2
    • #634-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 22:00
      ได้คร๊าาาา
      #634-1
  24. #633 chon29 (@chon29) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 19:56
    รอนะคะ กำลังสนุกเลย
    #633
    1
    • #633-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 20:48
      ขอบคุณค่ะ
      #633-1
  25. #632 ฉันสวยสุด (@111-222) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 19:14

    รอค่ะ สนุกมาก

    #632
    1
    • #632-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 20:47
      ขอบคุณค่ะ
      #632-1
  26. #630 eiei_noonan (@eiei_noonan) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 18:23

    สนุกมากเลยคะ

    รอนะคะ

    #630
    1
    • #630-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 18:30
      ขอบคุณมากๆค่ะ
      #630-1
  27. #628 NongPea789 (@NongPea789) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 20:55
    รอนะฮับ
    #628
    1
    • #628-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 15:50
      ขอบคุณนะคะ
      #628-1
  28. #627 ฉันสวยสุด (@111-222) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:37

    รอค่าาา

    #627
    1
    • #627-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      26 เมษายน 2562 / 15:49
      ขอบคุณคร๊าาา
      #627-1
  29. #625 tookta (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 13:10

    รอ รอ คะ

    #625
    1
    • #625-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 27)
      25 เมษายน 2562 / 13:57
      ขอบคุณมากคร๊าาา
      #625-1