หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 19 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5766
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    23 พ.ค. 62

 

 

 

Day Part

 

 

"เราต้องบอกพ่อเรื่องนี้มั้ย" คำถามที่ผมต้องหันกลับไปมองหน้าคนถาม นี่พี่หมอเขาถามจริงๆ หรือพูดเล่น 

 

"พี่ว่าอย่าดีกว่า เดี๋ยวจาก รอจะเป็นลุย"  ใช่!! พี่ธันวาพูดได้ตรงใจผมมาก 

 

'ลุยผมอยากจะพูดคำนี้มาก แต่ผมต้องรอ ตอนที่ผมโทรหาเซบาสเตียน เขาอาสาไปกับไซคีทันทีที่รู้เรื่องทั้งหมด ผมเองยังอดแปลกใจตัวเองไม่ได้ ที่ทำไมต้องมานั่งข่มใจไว้แบบนี้ ไม่เข้าใจทำไมต้องยอมให้ไซคีไปเสี่ยงอะไรอย่างนั้นด้วย แต่สายตาขอร้องของไซคีในตอนนั้นทำให้ผมไม่กล้าปฏิเสธเธอ

 

"แล้วทำไมเราต้องรอ" อีกครั้งที่พี่หมอถามออกมา "ถ้าเรารู้ว่าอยู่ไหน เราก็ไปได้เลยไม่ใช่หรอ ไม่เห็นต้องรอเลย" 

 

"นั่นสิ ไปกันเถอะ" เป็นครั้งแรกที่ต้นหญ้าสนับสนุนคำพูดของพี่หมอ ผมเห็นเขาหันไปยิ้มล้อเลียนให้ต้นหญ้า พี่หมอยังจะมีอารมณ์เล่นได้อีกนะ

 

"พี่ก็เห็นด้วยนะ รู้แล้วก็ไปเถอะ พี่ห่วงน้องสาวของพี่" พี่ธามไทเป็นอีกเสียงที่สนับสนุนความคิดของพี่หมอ มาดเพลย์บอยหายไปไหนอะพี่ ทำไมผมเห็นแต่พี่ชายที่หวงน้องสาวล่ะ และตามมาด้วยการพยักหน้าแรงๆของพี่ธันวา นี่ก็หมดโหดไปเลย ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น ผมคงขำ แต่ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์แบบนั้นเลย นี่ขนาดยังไม่รับเป็นน้องบุญธรรมอย่างเป็นทางการนะ ยังทั้งหวงทั้งห่วงกันขนาดนี้

 

"รอ..." ผมย้ำ คำตอบของผมทำให้ทุกคนคอตก ผมไม่ได้ใจเย็น ...แค่รอเวลา ผมยังไม่ได้รับการติดต่อจากเซบาสเตียนเลย บุกไปซุ่มสี่ซุ่มห้า ไซคีอาจจะได้รับอันตรายก็ได้ ผมไม่ยอมเสี่ยงกับเรื่องนี้แน่ๆ

 

"โอ๊ยยยยย จะใจเย็นไปไหนนนนน" ต้นหญ้าคงกำลังจะสติแตกเร็วๆนี้ แต่ผมก็ยังคงนิ่ง ที่นิ่งไม่ได้ใจเย็นหรอกครับ ...ผมทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ต่างหาก แต่แล้วการรอคอยของผมก็ได้สิ้นสุดลง เมื่อดิศเงยหน้าขึ้นมาจากมือถือของเขา

 

"ไปกันเถอะ"  ผมพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้น ทุกคนมองมาอย่างมีคำถาม ว่าทำไมเพียงแค่ดิศพูดคำเดียวแล้วผมถึงยอมลุก

 

"เซบติดต่อมาแล้ว" ผมบอก และทุกคนพยักหน้ารับ ผมเดินออกมาที่หน้าบ้าน ถึงจะไม่ได้หันไปดู แต่ผมรู้ว่าทุกคนเดินตามผมมา ไคล์เตรียมรถมาจอดรออยู่แล้ว 

 

"นี่เราจะไปกันแค่นี้จริงๆหรอ" อยู่ดีๆต้นหญ้าก็ถามขึ้นมา พี่สาวผมไม่ยอมก้าวขึ้นรถ

 

"มีคนรออยู่ที่นั่นแล้ว" คลีนตอบแทนผม ใช่ครับ ผมออกคำสั่งเรีกยคนที่อยู่ใกล้ๆ ไปคอยเป็นกำลังสนับสนุนให้เซบาสเตียน อย่างไรซะ พวกเขาก็รักพี่ใหญ่ของพวกเขา ต่อให้ผมไม่สั่ง พวกเขาก็คงไปทันทีที่รู้เรื่องอยู่ดี

 

"ไม่น่าล่ะ แกถึงได้ใจเย็น" พี่ธันวาได้ชื่อว่ามือไวมาก แต่ผมไวกว่า ผมก้มหัวหลบทันก่อนที่ฝ่ามือหนักๆจะปะทะมาที่หัวของผม เขาคงมั่นไส้ที่ผมไม่ยอมบอกเขาว่าทำอะไรไปแล้วบ้าง ปล่อยให้เขาเป็นห่วงไซคีจนนั่งไม่ติดเก้าอี้แบบเมื่อกี้อยู่ได้

 

"ยังจะเล่นอีกนะพี่" ต้นหญ้าหันไปแหวใส่พี่ธันวาทันที 

 

"เอาน่าๆ ไปกันได้แล้ว" พี่หมอรีบห้าม ก่อนที่จะเกิดศึกพี่ใหญ่น้องเล็กเหมือนสมัยเด็กๆอีก

 

 

 

Sebastian Part


ผมติดต่อไปแจ้งทางนั้นแล้วว่าพวกเรามาถึงที่หมายและปลอดภัยดี มุมที่ดิวให้พวกเราอยู่ก็เอื้ออำนวยไม่น้อย หากเกิดเหตุร้ายแรงขึ้นจริง จุดนี้ก็ห่างไกลจากจุดศูนย์กลางพอสมควร เพราะพวกเขาอยู่กันตรงกลางโรงรถเก่าๆขนาดใหญ่ ถ้าเกิดการปะทะ นั่นน่าจะเป็นจุดหลักๆ ผมชวนไซคีคุยเพื่อดูอาการของเธอ แต่เหมือนผมจะห่วงมากเกินไป ในสถานการณ์แบบนี้ คงมีเพียงผู้หญิงตรงหน้าผมเนี่ยละมั้ง ที่ไม่ได้แสดงออกถึงความกังวลใจเลยสักนิ

 

"อยากฟังค่ะ" ไซคีตอบคำถามผมแบบไม่ต้องคิดเลยสักนิด เธอเป็นผู้หญิงที่แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา และผมอดนับถือเธอไม่ได้ เมื่อเธอสามารถผ่านเรื่องราวร้ายๆในวัยเยาว์มาแล้วยังยิ้มได้ขนาดนี้


"คุณหนูไม่กลัวบ้างหรอครับ" ไซคีเอียงหน้ามองผม เหมือนเธอไม่เข้าใจคำถามของผม "ก็เราโดนจับตัวมา..." ผมอธิบายคำถามของผมให้ไซคีฟัง 

 

"ไม่กลัวหรอกค่ะ เดี๋ยวอีกพักเดย์ก็มา คุณเซบาสเตียนก็อยู่นี่ทั้งคนนี่คะ" เธอยิ้ม "เล่าให้ฟังเถอะค่ะ ไซคีอยากรู้" ผมยิ้มให้แล้วนึกเอ็นดูว่าที่นายสาวของผมคนนี้ขึ้นมา

 

ผมเล่าเรื่องสมัยมัธยมให้ไซคีฟัง ผม ซัน และแทนไท เป็นเพื่อนรักกัน แน่นอนว่าพวกผมกับเดย์อายุต่างกัน10ปี มันชัดเจนอยู่แล้วว่าเราไม่ได้อยู่ในช่วงที่จะเรียนด้วยกัน ตอนพวกผมสามคนเรียนจบมัธยมปลาย เดย์ยังไม่เข้าเรียนมัธยมต้นด้วยซ้ำ ช่วงนั้น...ผมเรียนก็โรงเรียนฝึกพิเศษใกล้จะจบหลักสูตรแล้ว ผมเรียนควบคู่ไปกับการเป็นเด็กมหาลัยเหมือนคนทั่วๆไป ซันเลือกจะทิ้งเรื่องทางนี้ไป และเดินไปตามทางของเขาเอง การตัดสินใจของเขาครั้งนั้น ทำให้ผมได้พบกับเดย์...

 

ส่วนแทนไท เขาแยกไปตามทางของเขาเช่นกัน แทนไทเลือกที่จะเรียนหมอ แต่ไม่ว่าพวกผมสามคนจะเลือกอะไร การฝึกของพวกเราก็ไม่ได้หยุดลง ทางฝั่งของซันเอง นายใหญ่พ่อของต้นหญ้า ได้ส่งครูฝึกแวะเวียนไปทักทายเสมอ แทนไทก็เช่นกัน เราสามคนเรียนจบหลักสูตรพิเศษแทบจะพร้อมกันเลยก็ว่าได้

 

หลังจากที่ซันจากไปและผมเรียนจบหลักสูตรของโรงเรียนฝึกทั้งหมด ผมก็เข้ารับหน้าที่ดูแลเดย์ ในช่วงนั้นแหละ ที่ผมได้พบกับวินเทอร์โดยบังเอิญ เขามากับพ่อของเขา คุณวายุ พ่อของวินเทอร์เป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ถูกส่งไปทำงานที่ไกลๆ และไม่ค่อยได้กลับบ้าน เด็กน้อยวินเทอร์ ทำให้ผมนึกถึงเดย์ เขาสองคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ต่างกันที่ วินเทอร์จะดูเศร้าๆตลอดเวลา ไม่เหมือนเดย์ที่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยม

 

"มานั่งทำไมคนเดียว" ผมถาม

 

"พี่มาทำอะไรที่นี่ครับ" เด็กน้อยย้อนถามผม

 

"ทำงาน" ผมตอบสั้นๆ ถือวิสาสะนั่งลงข้างๆเขา

 

"พ่อผมกำลังจะไปทำงานอีกแล้ว..." นั่งเงียบสักพัก เด็กน้อยก็พูดขึ้นมา "ใกล้จะวันเกิดผมแล้วครับ..." เขาพูดต่อแล้วเงียบไป ผมเองก็รอฟังว่าเขาอยากจะบอกอะไรผมกันแน่ "ผมอยากให้พ่ออยู่ด้วยสักครั้งนึง" ผมเข้าใจในทันที อาชีพอย่างพวกผมเลือกเวลาทำงานไม่ได้ 

 

"งั้นพี่ให้เป็นของขวัญวันเกิดแล้วกัน" ผมบอกเขา อดสงสารไม่ได้ นึกถึงว่าถ้าเป็นเดย์ ผมคงยอมทำให้ทุกอย่าง 

 

"พี่พูดจริงหรอครับ" เด็กน้อยหันมามองหน้าผม ตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง ผมทำเพียงพยักหน้าแล้วลุกขึ้น

 

"ต้องไปละ..." ผมบอก ใกล้จะถึงเวลาเลิกเรียนของเดย์แล้ว

 

"เดี๋ยวครับพี่ พี่ชื่ออะไรครับ" เด็กน้อยเรียกผมไว้ก่อนที่ผมจะออกเท้าเดิน

 

"เซบาสเตียน" ผมตอบ และเดินจากมา

 

งานของคุณวายุครั้งนั้น โหดเอาการเหมือนกัน ผมลาเดย์ไปร่วม อาทิตย์ บอกเล่าเหตุผลให้เขาฟัง และเขายอมให้ไปอย่างไม่มีเงื่อนไข ที่สำคัญ เขาเป็นคนจัดการเปลี่ยนตัวผมแทนคุณวายุให้เสร็จเรียบร้อยโดยที่ผมไม่ต้องทำอะไรด้วยซ้ำ ทางด้านคุณวายุเอง ก็ได้รับเพียงคำสั่งยกเลิกภารกิจ เขาและลูกชายไม่ได้รู้เลยว่า โอกาสที่เขาได้รับให้มีเวลาอยู่ด้วยกัน มาจากความช่วยเหลือเล็กๆ...แต่ยิ่งใหญ่ของคุณหนูของผม

 

หลายปีผ่านไป ผมลืมเรื่องราวครั้งนั้นไปแล้ว แต่เด็กน้อยคนนั้นไม่เคยลืม เขาจำผมได้ และเข้ามาทักผมในวันที่ผมไปรับเดย์กลับจากโรงเรียน ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมวินเทอร์ไม่ชอบเดย์  พวกเขาสองคนไม่ค่อยได้คุยกันสักเท่าไรด้วยซ้ำ 

 

ส่วนเดย์เอง เขาก็ไม่เคยใส่ใจจะมองว่าทำไมวินเทอร์ถึงไม่ชอบเขา ตัวผมเองก็ไม่เคยบอกว่า เดย์คือคนที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ครั้งนั้น  10ปีให้หลัง คุณวายุวางมือและมาจับธุรกิจอื่นแทน แต่มันก็ยังช้าไป เพราะวินเทอร์เติบโตมาลำพังโดยไม่มีเขาอยู่เคียงข้างนานเกินไป

 

"เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละครับคุณหนู" ผมบอก ไซคีทำเพียงพยักหน้า "พอฆ่าเวลาได้สักหน่อยมั้ยครับ" 

 

"ได้อยู่ค่ะ" ไซคีตอบ หัวเราะออกมาเบาๆกับคำถามของผม "เพลง ไม่เป็นไรแน่นะ หน้าแดงมากเลย" ไซคีหันไปหาเพลินเพลง ผมก็ว่าหน้าแดงจริงๆอย่างที่ไซคีบอกนั่นแหละ

 

"อะ...เอ่อออ..." เพลินเพลงดูตกใจนิดหน่อย ผมล่ะงงว่าเธอเป็นอะไร เงียบมาตลอดทางเลย จะว่าไป นี่ก็อีกคนที่ไม่มีท่าทีจะหวาดกลัวเลยสักนิด "ไม่เป็นอะไรจ๊ะ แค่อากาศร้อนนิดหน่อยน่ะ" เพลินเพลงตอบเสียงตะกุกตะกัก ผมว่าในนี้ไม่ร้อนนะ ติดจะเย็นๆชื้นๆเสียด้วยซ้ำไป

 

"เดย์จะมาเมื่อไรก็ไม่รู้นะคะ" ไซคีเลิกสนใจเพลินเพลงแล้วหันมาทางผม 

 

"น่าจะใกล้ๆถึงแล้วแหละครับ" ผมตอบ ไซคีขมวดคิ้ว เอียงหน้าน้อยๆเหมือนสงสัยว่าผมรู้ได้ไง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา

 

"เฮ้ย!! คุยอะไรกัน" เสียงตะโกนข้ามมาจากอีกฝั่งที่พวกนั้นอยู่ พวกนั้นคิดว่าจะทำให้พวกเรากลัวจากเสียงจะโกนแค่นี้จริงๆหรอ แล้วผมก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อผมรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงรถหลายคันขับมาทางนี้


"เงียบปากไป" เสียงวินเทอร์ตวาดใส่คนที่ตะโกนเมื่อกี้ เขาหันหน้าเดินมาทางผม แต่ยังเดินมาไม่ถึงเขาก็ต้องชะงักเท้า เพราะเสียงประตูโรงรถเปิดออก รถอีกคันขับเข้ามาจอด พร้อมคนกว่าสิบคนวิ่งตามเข้ามา ไม่น่าล่ะ ผมถึงได้ยินเสียงรถหลายคัน


"มากันแล้วหรอ" ดิวเดินออกไปทักคนที่กำลังลงมาจากรถ


"นี่อะไรกัน พวกนี้ใคร" วินเทอร์ดูแปลกใจ เขาคงไม่รู้ว่าดิวจะซ้อนแผนแบบนี้


"คนที่จะจัดการเดย์ให้พวกเราไงล่ะ" ดิวเหยียดยิ้มไม่น่ามอง ผมสังเกตเห็นเงาปืนแวบๆ งานนี้คงไม่ใช่แค่เรื่องของไซคีซะแล้ว คนพวกนี้เป็นมืออาชีพ ทำไมพวกมันถึงมาอยู่กับดิวได้


"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" วินเทอร์ถามเสียงดัง "เธอกำลังเล่นอะไรอยู่" เขากระชากแขนของดิว แต่ไม่นานก็ต้องปล่อย เพราะปืนในมือชายคนหนึ่งในคนกลุ่มนั้น หันมาทางเขา


"แก้แค้นไงล่ะ พี่ชายของฉันต้องตายเพราะเดย์ เพราะเขาส่งคนไปกวาดล้างขบวนการค้ามนุษย์เมื่อสองปีก่อน และพี่ชายฉันคือหนึ่งในนั้น" ในที่สุด ผมก็รู้สักที ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงพยายามทำเรื่องร้ายๆ แต่สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้ก็คือ เดย์ไม่ได้ส่งคนไป... แต่เขาไปกับผมเพียงแค่สองคนเท่านั้นต่างหาก "ฉันพยายามจะเข้าใกล้มัน แต่มันไม่เปิดโอกาสให้เลย ฉันเลยต้องใช้วิธีนี้" ดิวยังคงพูดต่อ "ฉันไม่มีทางได้พี่ชายกลับคืนมา" ดิวเหยียบยิ้มหันมาทางไซคี "ถ้าฉันไม่ได้ เธอก็อย่าหวัง" ดิวเดินเข้ามาช้าๆ "ช่วยไม่ได้ เธอดันมาเป็นคนที่มันรักเอง ฉันอยากเห็นหน้าเดย์เหลือเกิน ตอนที่เธอตายต่อหน้ามันและมันช่วยอะไรเธอไม่ได้" พูดจบดิวก็หัวเราะอย่างคนบ้า เธอเดินเข้ามาเกือบจะถึงตัวไซคีแล้ว...


"ดิว!!" เสียงดังราวฟ้าผ่าของวินเทอร์ เขาเองคงรู้ว่าดิวเริ่มจะเป็นตัวอันตรายจริงๆแล้วสำหรับไซคี "เธอจะทำอะไร!!" วินเทอร์เดินมาถึงตัวดิว และคว้าแขนเธอเอาไว้  "ไซคียังมีประโยชน์กับเรา ...ถ้าเธอเป็นอะไร จะเอาอะไรไปต่อรองกับเดย์" ดิวต้องหันกลับไปตามแรงดึงที่ไม่เบานัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ "แล้วก็บอกพวกมัน เลิกเอาปืนหันมาสักที" แต่วินเทอร์ดูหัวเสียมากกว่า ดิวคงคิดว่าจะคุมคนอย่างวินเทอร์ได้ง่ายๆ แต่เธอคิดผิด


"ทำตามเขาบอกสิ!!" ดิวหันไปกระชากเสียงใส่ ระบายความหงุดหงิดใส่คนโชคร้ายที่ตั้งใจจะปกป้องเธอ ชายคนนั้นลดปืนลงและเก็บมันในที่ๆควรจะอยู่


"เธอจะไปไหนก็ไป ฉันจะคุมพวกนี้เอง" วินเทอร์พูดแกมสั่ง ดิวสะบัดหน้าและเดินจากไปอีกทาง คงจะไปวางแผนกันต่อว่าจะเอายังไงมากกว่ากับคนพวกนั้น


"เอาไงต่อวะ" เสียงเด็กที่ชื่อแมทธิวถามขึ้นมา เขาเดินตามมาสมทบกับวินเทอร์ ไม่ได้เดือดร้อนที่เห็นเพื่อนโดนปืนเล็งเมื่อครู่เลยสักนิด ผมอดนึกชมความใจกล้าของเด็กพวกนี้ไม่ได้ ทำไมผมถึงว่ากล้าน่ะหรอ เพราะถ้าพวกเขาไม่ได้กล้า พวกเขาก็คงบ้าไปแล้วน่ะสิ สำหรับผม อาวุธคือส่วนหนึ่งของชีวิตการทำงาน และผมทำงานตลอดเวลา แต่สำหรับเด็กพวกนี้ ชีวิตพวกเขาไม่ได้เรียนหรือฝึกมาแบบผม ปืนไม่ใช่ของเล่นที่เขาจะได้เห็นง่ายๆ เพราะอย่างที่เรารู้ พลาดขึ้นมา นั่นหมายถึงชีวิต!!


"กูฝากมึงสองคนอยู่เป็นเพื่อนไซคีกับเพลงหน่อย" วินเทอร์ได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าจากเพื่อนทั้งสอง แล้วเขาก็หันมาหาผม ผมรู้ทันทีว่าเขามีเรื่องอยากจะคุย สัญชาตญาณบอกผมว่า ไซคีจะได้รับการปกป้องแน่นอน หากเกิดอะไรขึ้น และมันคงไม่เกิดอะไรขึ้นเร็วๆนี้ ผมเลยลุกขึ้น และเดินไปหาวินเทอร์ 


"เดี๋ยวผมมานะครับ" ผมหันไปกระซิบบอกไซคีก่อนที่ผมจะลุก เธอหันมายิ้มให้ผมแล้วพยักหน้า ผมเดินตามวินเทอร์ออกไปที่ด้านหลัง


"พี่เซบ ผมขอโทษนะพี่ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเรื่องมันจะวุ่นวายแบบนี้" วินเทอร์สบตาผม และผมรู้ว่าเขาพูดความจริง


"ไม่เป็นไร" ผมตอบ วินเทอร์ละสายตาจากผม เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า


"ผมชอบไซคีมากครับพี่ และผมก็รู้ว่าเดย์เองก็คงไม่ต่างจากผม"วินเทอร์พูดขึ้นมา "ที่ผมทำทั้งหมดนี่ เพราะผมตั้งใจไว้ว่า ผมจะแย่งเธอมาให้ได้ แต่ผมทำร้ายเธอไม่ลงครับ"เสียงตอนท้ายฟังสะเทือนใจนักฆ่าอย่างผมจริงๆ ใช่ครับ พวกผมเป็นนักฆ่า แม้ผมจะเป็นพ่อบ้านให้เดย์ แต่นั่นไม่ได้เปลี่ยนตัวตนของผมไป ส่วนวินเทอร์ เขาคงรู้อยู่แล้วว่าแทบไม่มีหวัง ถึงเขาจะรู้แบบนั้น เขาก็ยอมเสี่ยงที่จะทำเรื่องร้ายๆโดยการร่วมมือกับดิว และมาพบว่าตัวเองถูกหักหลัง "ผมไม่ได้อยากพาเธอมาเสี่ยงขนาดนี้ พี่พอจะช่วยพาเธอหนีไปได้มั้ยครับ ผมเป็นห่วงว่าเธอจะไม่ปลอดภัย" เขาหันกลับมาหาผมอีกครั้ง รอคอยคำตอบ 


"คอยอยู่ใกล้ๆไซคีไว้ก็พอ จนกว่าเดย์จะมา" ผมบอก สีหน้าเขาดูหมดหวัง แต่ก็พยักหน้ารับ ผมไม่แน่ใจว่าข้างนอกมีใครดักรอพวกเราอยู่หรือเปล่า การพาไซคีออกมา อาจเสี่ยงกว่าการให้เธอคอยอยู่ด้านใน


"ผมยอมทุกอย่าง ถ้าพี่รับปาก... ว่าเธอจะปลอดภัย" ผมพยักหน้า "เข้าไปข้างในเถอะครับ เราออกมานานมากไม่ดี"พูดจบ เขาก็เดินนำผมเข้าไปข้างใน เปิดและปิดประตูให้ผมเรียบร้อยเลย โดยรวมแล้วสำหรับผม วินเทอร์เป็นคนดี ที่อยู่ผิดที่...ผิดเวลา...




Tan-Thai Part


ผมรับหน้าที่ขับรถ มีซันนั่งเป็นเพื่อนอยู่ด้านหน้า ถัดไปเป็น เดย์กับต้นหญ้า และแถวสามเป็นพี่ทั้งสองของผม บรรยากาศในรถเงียบมาก มากจนมีเพียงเสียงแอร์เท่านั้นที่ดัง ผมรับรู้ได้ว่า เดย์โกรธมากขนาดไหน เพราะขนาดเขานิ่งขนาดนี้ ผมยังรู้สึกได้ ปกติแล้ว เดย์จะเก็บสัมผัสของความรู้สึได้ดีมาก ขนาดที่แม้เขาจะยืนอยู่ข้างๆก็ยังไม่รู้สึกว่าเขาอยู่ตรงนั้น  


คนพวกนั้นเลือกผิดจริงๆ ที่เล่นงานไซคี เรื่องดูน่าจะเล็กๆ ...แค่เด็กตีกัน แต่พอเป็นเรื่องของไซคีขึ้นมา ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ไม่เล็กได้ทั้งนั้น น้องสาวบุญธรรมของผมก็ไม่ธรรมดาที่กล้าเสี่ยงกับอะไรแบบนี้ และคนที่ให้ท้ายไม่พ้นเซบาสเตียน ที่นอกจากจะไม่ขัดแล้ว ยังอาสาจะไปด้วยอีก หลายปีที่เขาอยู่กับเดย์ ผมไม่รู้เลยว่าสองคนนี้แอบไปทำอะไรกันมาบ้าง หลายครั้งที่ผมถูกเรียกตัวไปรักษาด่วน ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ ผมคนเดียวเท่านั้น... ที่บ้านของเดย์มีอุปกรณ์ครบยิ่งกว่าโรงพยาบาลบางแห่งเสียด้วยซ้ำ หวังว่ารอบนี้ผมจะไม่ต้องถือมีดผ่าตัดนะ


...


...


...


"เซบไม่อยู่ น้องกูไม่นิ่งเลย" หลังจากมารวมตัวกับพวกที่ถูกเรียกมาก่อนหน้านี้แล้ว ผมกับซันก็แยกตัวมาสำรวจรอบๆ "มึงว่าข้างในเป็นไงบ้างวะ" ไม่ใช่แค่ผมที่รู้สึก ซันเองก็รู้สึกได้ว่าเดย์โกรธมากแค่ไหน 


"เอาไงดีวะ กูอยากเข้าไปแล้วเนี่ย" ผมบ่น เดินเลยมาจากจุดที่รวมตัว มีทางให้เดินเข้าเต็มไปหมด 


"เฮ้อออ... กูว่า งานนี้ เละ!!" ซันมันพูดได้น่าถีบมากครับ ถ้าเละจริงเหนื่อยสุดคงเป็นผม เท่าที่ผมรู้มาจากการบอกเล่าของบรรดากลุ่มคนที่เคยลงภาคสนามทำงานร่วมกับเดย์ เขาเป็นคนที่ไม่เจ็บไม่ตาย และคำที่เขาขนานนามเรียกกันให้ผมได้ยินมากที่สุดคือ 'ปีศาจ' ผมถึงว่า ไปทำงานทีไร เรียกใช้บริการหมออย่างผมทุกที ผมเลยกลายเป็น 'หมอของปีศาจ' ไปโดยปริยาย


"...ตกลงตามนี้นะ" ผมสองคนเดินกลับไปทันได้ยินเดย์พูดประโยคสุดท้ายพอดี


"เอาไง สั่งมาเลย" ผมถาม "โอ๊ยยย หยิกทำไมอะ" ต้นหญ้าครับ เธอหยิกผม เจ็บมากเลยครับ  (อ้อนใครคะแทน?? ไรท์ต้องสงสารมั้ยเนี่ย?? )


"ไปไหนมา เขาวางแผนกันเรียบร้อยแล้ว" เธอบ่น ทำหน้าดุ แต่ก็น่ารักครับ เวลาแบบนี้ คงมีแต่ผู้หญิงคนนี้แหละมั้งที่ทำให้ผมยิ้มได้


"พี่สองคน รออยู่นี่แหละครับ" ผมพยักหน้า แต่...


"ให้รอทำไมอะ" ผมถาม งงตัวเองว่าไปพยักหน้ารับคำเดย์ทำไม


"พี่สองคนเป็นกำลังเสริม"เดย์ตอบ ผมพยักหน้ารับ กับคำว่า 'กำลังเสริม' เพราะมันแปลว่า...


"ได้" ผมตอบ


"ใครจะเข้าไปบ้าง" ซันถาม เป็นคำถามที่ดีครับ ผมเองก็สงสัยอยู่


"ผมจะเข้าไปกับเรเน่" คำตอบที่ทำให้ผมต้องมองหาอีกคน 


"เน่อยู่นี่ค่ะพี่แทน" เรเน่ยืนอยู่ตรงนี้นานแล้ว แต่ผมไม่รู้ตัวเลยว่าเธอมา เก่งขึ้นนะเนี่ย


"ระวังตัวด้วยนะเดย์" ต้นหญ้ามีสีหน้ากังวลชัดเจนมาก จากที่ตอนแรกเธอดูหัวเสียเท่านั้นที่ไซคีต้องมาตกเป็นเหยื่อล่อ แต่สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว และทุกคนมีภาวะของแรงกดดันค่อนข้างสูง


เดย์กับเรเน่เดินหายไปในพื้นที่รกร้างข้างหลังพวกผม จากจุดที่พวกเราอยู่ เป็นทางรถวิ่งด้านหลังสนามแข่งรถที่ไม่มีใครใช้มานานแล้ว เดินทะลุจากตรงนี้ไป จะไปโผล่ที่ด้านหลังอู่ซ่อมรถ ที่เมื่อก่อนเคยเปิดรับแต่งและซ่อมรถประจำสนามนี้


"เราก็ไปเถอะ" ผมหันไปหาซัน เขาพยักหน้ารับแทนคำตอบ 


ส่วนพี่ธันกับพี่ธาม เขาทั้งสองจะอยู่คอยดูแลต้นหญ้า กันไม่ให้เธอมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้ มันเป็นหนึ่งในแผนที่ต้นหญ้าไม่รู้ เพราะถ้าเธอรู้ ต้องไม่ยอมแน่ๆ แต่ผมขอพวกเขาเอาไว้ การให้ต้นหญ้าไปเสี่ยง นั่นหมายถึงการลดประสิทธิภาพในการทำงานของผมลงไปกว่าครึ่ง และผมไม่ไว้ใจใคร นอกจากพี่ทั้งสองคน เดย์เองรู้ดีที่สุด เขาถึงยอมตามคำขอของผม งานนี้มีพี่ทั้งสองเท่านั้นที่ทำได้ ปกป้องก็เรื่องนึง ห้ามน่ะมันคนละเรื่องเลย




Tonya Part


"เราก็ไปเถอะ" ฉันหันไปมองหน้าแทนไททันที คว้าแขนพี่ซันไว้เพราะว่าอยู่ใกล้มือมากกว่า


"เดี๋ยวก่อน พวกพี่จะไปไหน" ฉันถาม มองเขาสองคนด้วยความสับสน


"แผนของเดย์ไม่ได้มีพวกพี่อยู่ในนั้นหรอกต้นหญ้า พวกพี่เป็นตัวแถม เขาถึงบอกแผนโดยไม่รอ" พี่ซันตอบ


"เราสองคนเป็นหมากที่เดินเองอิสระ เป็นตัวแปรของแผนที่เดย์วางไว้" เป็นแทนไทที่เสริมขึ้นมา เขาไม่ยิ้มล้อเล่นเหมือนเคย และนั่นทำให้ฉันต้องปล่อยแขนพี่ซัน โหมดนี้ของแทนไท ฉันเห็นไม่บ่อยนัก และทุกครั้ง มันมาพร้อมอันตรายที่เขากำลังวิ่งเอาตัวเข้าไปเสี่ยง


"ระวังตัวด้วยนะคะ" ฉันบอกเขาทั้งสองคน เรื่องครั้งนี้เกินกำลังฉันจะทำอะไร ฉันยืนมองพวกเขาหายไปทางเดียวกับเดย์และเรเน่


"นายไม่เป็นอะไรนะครับ" ภพน่ะ เขามาถึงก่อนหน้าฉันแล้ว กับคนกลุ่มเล็กๆที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ฉันพยักหน้าตอบเขา และนั่งลงกับพื้น พิงหลังไว้กับต้นไม้ เหมือนที่คนอื่นๆทำ



Rene Part


ฉันได้รับรู้เรื่องทั้งหมดจากเซบาสเตียนพร้อมกับภพ เราสองคนมุ่งหน้ามาที่นี่ทันที พร้อมกับที่เซบาสเตียนส่งสัญญาณเรียกคนที่อยู่ใกล้ให้มารวมกันที่นี่ ต้องยอมรับว่าเครื่องมือสื่อสารที่เดย์สั่งทำ และให้ไว้กับพวกเราทุกคนมีประโยชน์มากจริงๆ และยิ่งสถานการณ์คับขันแบบนี้ด้วยแล้ว มันช่วยพวกเราให้ทำงานง่ายขึ้นมาก 


แม้ว่าเซบาสเตียนจะถูกพาตัวไป แต่พวกเราไม่ได้ถูกตัดการสื่อสาร ทุกความเคลื่อนไหวด้านใน เราได้รับรู้เท่ากันกับเขาทั้งหมด และที่สำคัญ เขาเองที่อยู่ข้างในก็ได้รับรู้เรื่องทั้งหมดภายนอกด้วยเช่นกัน เมื่อช่องสัญญาณสื่อสารถูกเปิดออกโดยเดย์ เราทุกคนที่มีเครื่องสื่อสาร ไม่ว่ามุมไหนของโลก ก็จะรับรู้ถึงสถานการณ์นี้ได้ทั้งหมด และส่วนใหญ่ถ้าไม่ติดภารกิจ เราทุกคนจะเปิดสัญญาณช่องของเดย์เอาไว้ตลอด 


ตอนนี้ คนกลุ่มเล็กๆมาถึงแล้ว แต่จากสัญญาณตอบรับเท่าที่นับได้ คงมีมาอีกเยอะมากแน่ๆ เดย์สั่งหยุดการเคลื่อนไหวแล้ว แต่ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าครั้งนี้พวกเขาจะยอมหยุดตามคำสั่งมั้ย เพราะเมื่อสองปีก่อนที่เดย์ไปทำภารกิจลับกับเซบาสเตียน พวกเราไม่รู้เลยว่าเขาทั้งสอง แอบทำภารกิจลับแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว แต่เหตุการณ์ครั้งนั้นสั่นคลอนความภาคภูมิของพวกเรามาก  'นาย'คนเดียวของพวกเรา ต้องเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงลำพังกับเซบาสเตียน หากเกิดอะไรขึ้น พวกเราคงอยู่ไม่ได้ การปกป้องนายไม่ได้ ก็เหมือนโดนตัดสินให้ตายทั้งเป็นนั่นแหละ นายอาจไม่รู้ ว่าพวกเรารักเขามากแค่ไหน แต่พวกเราต่างรู้กันดี ว่าเขาสำคัญกว่าชีวิตพวกเราแค่ไหน ครั้งนั้น เดย์กับเซบาสเตียนนอนพักฝืนเป็นอาทิตย์ แทนไทต้องมาดูแลอยู่ตลอดเวลาจนพ้นขีดอันตราย...


ตอนนี้เดย์หายไปแล้ว เขากลบความรู้สึกจนมิด ถ้าไม่เห็นตัวเขา ฉันคงรับรู้ได้เพียงแค่ตัวฉันเท่านั้น การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วแต่เงียบกริบของเดย์ ไม่ว่าเห็นกี่ครั้ง ฉันก็อดชื่นชมไม่ได้ทุกที แล้วเขาก็หยุด หันหน้ากลับมาหาฉัน


"ไม่ฟังกันเลยสักคน" เขาบ่น ท่าทางนิ่งๆที่บอกให้รู้ว่าพวกเราได้โดนลงโทษแน่ๆหลังจากจบงานนี้  กลุ่มคนที่ไม่ได้มาทันฟังแผนการของเดย์ ไม่ได้อยู่ในแผนของเขา เพราะงั้น จะเคลื่อนไหวสนับสนุนยังไงก็ได้ และพวกเขา ทยอยมาถึงกันแล้ว


"..." ฉันได้แต่ยิ้มแห้งๆตอบกลับไป ก็พวกพี่ๆเขามาเองอะ ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย


เดย์หันกลับไปแล้วเดินต่อ จะเรียกว่าเดินก็ไม่ถูกนักหรอก ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขา ทำเอาฉันต้องดึงความสามารถทั้งหมดที่มีเพื่อตามให้ทัน ถ้าเลือกได้ ตอนนี้ขอเป็นคนที่นั่งอยู่ข้างไซคีแทนเซบาสเตียนคงจะดีกว่า เพราะคนที่จะเข้าใจเดย์มากที่สุดคงไม่พ้นพี่ใหญ่อย่างเซบาสเตียน


เราสองคนมุ่งหน้ามาจนถึงด้านหลังของอู่ซ่อมรถร้าง ที่สนามแข่งรถนี้ถูกสั่งปิดมาหลายปีแล้ว เพราะเกิดอุบัติเหตุขึ้นในการแข่ง ผลการตรวจสอบพบว่าสนามไม่ได้มาตรฐาน อู่นี้เลยโดนปิดไปโดยปริยาย


"เซบ"




 ------------------------------

 100% อัพให้แล้วน๊า
ขอบคุณทุกๆคอมเม้นคร๊าาา
รักรีดจังเลย เม้นมาคุยบ่อยๆนะ
^ ^


สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #556 pooyuy (@pooyuy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 14:43

    โอยคิดถึงน้าาา

    #556
    1
    • #556-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      16 เมษายน 2562 / 13:56
      ขอบคุณนะคะ ที่ติดตามกันมาตลอด ^0^
      #556-1
  2. #554 4518 (@4518) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 07:10
    รอคร้าาาอัปเร็ว​ๆนะ
    #554
    1
    • #554-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      16 เมษายน 2562 / 13:57
      คร๊าาาาา
      #554-1
  3. #553 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 06:36
    รอคร่าาาา
    #553
    1
    • #553-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      16 เมษายน 2562 / 13:57
      ขอบคุณนะคะ
      #553-1
  4. #552 Fahnue (@Fahnue) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 03:44

    รอเรื่องนี้นานมาก อัพรัวๆๆเลยนะคะ~~
    #552
    1
    • #552-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      16 เมษายน 2562 / 13:56
      ขอบคุณนะคะ
      #552-1
  5. #551 Fahnue (@Fahnue) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 16:46
    รอฉันรอเธออยู่~
    #551
    1
    • #551-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      16 เมษายน 2562 / 13:58
      ขอบคุณคร๊าา
      #551-1
  6. #550 PaRe-MeAn (@PaRe-MeAn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 16:27

    รออยู่นะคะ
    #550
    1
    • #550-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      16 เมษายน 2562 / 13:57
      ขอบคุณค่ะ
      #550-1
  7. #492 Alan (เริงร่า) (@Tib335) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 09:59
    ไรต์ไม่อัพแล้วอ่อ กลับมาเถอะ
    #492
    0
  8. #487 Lookgate Gate (@sita_gate) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 00:31
    ไรต์~~~~~ กลับมาเถอะค่ะ รอ
    #487
    0
  9. #486 Alan (เริงร่า) (@Tib335) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 23:39
    รอค้าาาาาารอ
    #486
    0
  10. #481 charis_ninan (@charis_ninan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 13:35
    ไรท์กลับมาเถิดดดด
    #481
    0
  11. #479 ใบชาาา^O^ (@pu_zanaja) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 16:11
    เกลียดยัยดิวจริงๆ
    #479
    0
  12. #478 papui (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 15:41
    ขอบคุณไรท์มากๆ

    #478
    0
  13. #477 pooyuy (@pooyuy) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2559 / 22:23
    กลับมาได้ไหมมมมม.  รอออออออนะ. มาเร็วเถิด
    #477
    0
  14. #476 Yayakapik (@Yayakapik) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 06:54
    รอๆๆๆๆนะค่ะ
    #476
    0
  15. #475 sawang123 (@sawang123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 19:48
    รอๆๆๆค่ะชอบไซคีเวอร์ชั่นเอาแต่ใจมากค่ะน่ารัก
    #475
    0
  16. #473 sayerena_68 (@sayerena_68) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 01:10
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ รีบๆกลับมาต่อน่ะค๊าาาาTAT
    #473
    1
    • #473-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      11 กรกฎาคม 2559 / 21:23
      ??คร๊าาา
      #473-1
  17. #472 อิ๊ง ยัยหมูอ้วน (@ink_ink) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 22:12
    ในที่สุดไรท์ก็มา ฮื่อๆ นึกว่าเลิกแต่งแล้ว รอน่ะคะ
    #472
    1
    • #472-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      11 กรกฎาคม 2559 / 21:24
      ยังอยู่ๆ รับรองว่าแต่งจนจบคร๊าาา (แต่อาจจะนานหน่อยน๊า > <)
      #472-1
  18. #470 phimsiri123 (@phimsiri123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 19:42
    สู้ๆน้ะคะไรท์รออยุ่ค่าา
    #470
    1
    • #470-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      11 กรกฎาคม 2559 / 21:25
      ขอบคุณนะคะ ??????
      #470-1
  19. #468 Tin2551 (@Tin2551) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 08:47
    คิดถึงไรท์มาก ในที่สุดก็กลับมาแล้วสู้ๆค่ะ
    #468
    1
    • #468-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      11 กรกฎาคม 2559 / 21:22
      ขอบคุณคร๊า
      #468-1
  20. #467 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 07:55
    กลับมาแล้ว เย้ รอค่า
    #467
    1
    • #467-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      10 กรกฎาคม 2559 / 00:23
      ^ ^ ขอบคุณนะคะ
      #467-1
  21. #466 Maris3592 (@Maris3592) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 07:00
    ยังรออยู่น้า นึกว่าลืมกันซะแล้ว :( คิดถึงไซคีมากกก มาต่อไวๆนะคะ
    #466
    1
    • #466-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      9 กรกฎาคม 2559 / 07:44
      ขอบคุณนะคะ ^ ^
      #466-1
  22. #465 air48050 (@air48050) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 06:38
    รอคะ อย่าหายไปอีกนะ
    #465
    1
    • #465-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      9 กรกฎาคม 2559 / 07:43
      คร๊าาา ^ ^
      #465-1
  23. #464 แสนโสม♡` (@babyll) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 04:09
    แง้งงงง ไรท์หายไปไหนมาคะ คิดถึงมากกกก แนึกว่าไรท์จะลืมเรื่องนี้ซะแล้วง่ะ ;-;
    #464
    1
    • #464-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      9 กรกฎาคม 2559 / 04:50
      ไม่ลืมๆ ยังไงก็จะแต่งต่อจนจบน๊า ^ ^
      #464-1
  24. #463 Tarika (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2559 / 03:38
    หายไปนานเลยไร้ท์..... แต่ก็ติดตามตลอดดค่ะ
    #463
    1
    • #463-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 23)
      9 กรกฎาคม 2559 / 04:49
      งานยุ่งมากจริงๆ ตื่นเช้านอนดึก ขอโทดนะคะ
      #463-1
  25. #456 Alan (เริงร่า) (@Tib335) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 11:47
    ไรต์หายไปไหน
    #456
    0