หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 18 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,633
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    28 เม.ย. 62





PlearnPleang Part

โอ๊ยยยยยย...​!! ฉันอยากจะบ้า!! นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า!? ใครก็ได้หยิกฉันที พี่ธันวา พี่ธามไท พี่แทนไท ตำนานตัวเป็นๆ พี่ซันด้วยอีกคน ฉันอยากจะร้องกรี๊ดออกมาตรงนี้จริงๆ แต่น่าเสียดาย... ขาดพี่เซบาสเตียนไปคนหนึ่ง ตายๆ ฉันอยากจะเป็นลม วันรวมหนุ่มฮอตหรอเนี่ยยย!! มันน่าเศร้าตรงที่ทุกคนมารวมตัวเพื่อไซคี ไม่ใช่ฉันน่ะสิ

หลังจากที่พี่ต้นหญ้าช่วยฉันไว้ก่อนที่ฉันจะทำตัวเองขายหน้าด้วยการแสดงอาการประหลาดออกมาเพราะพวกพี่ๆมารวมตัวกันแบบนี้ พวกเราก็นั่งกินอาหารกันไป แกล้งกันบ้าง ฉันว่า...ฉันชอบนะ ฉันไม่ได้ชอบทำร้ายใครหรอก ไอ้เรื่องจะมานั่งวางแผนคิดร้ายกับคนอื่นตลอดเวลาน่ะไม่ใช่แนวฉันเลยจริงๆ นี่ถ้าฉันรู้ว่าไซคีสำคัญขนาดไหนสำหรับเดย์ ฉันคงไม่หลงผิดไปตกลงกับแม่มดอย่างพี่ดิวหรอก 

พี่ดิวคงไม่รู้ ว่าถึงฉันจะไม่ได้อยู่ที่ไทย แต่ฉันรู้เรื่องราวของที่นี่ตลอดนะ แหม... ฉันไม่ใช่คนไม่มีเพื่อนนี่นา คิดแล้วยังอดแค้นไม่ได้ พี่ดิวหักหลังฉันอย่างเลือดเย็นด้วยรอยยิ้มที่ฉันเชื่อว่าพี่เขาจริงใจ กลับมาไทยก็คิดอยู่ว่าไม่อยากจะเจอ แต่มันคงเป็นโชคร้ายของฉันที่ดันเจอตั้งแต่วันแรกที่มาถึงซะนี่สิ จะมาช็อคหนักมากๆก็เรื่องของไซคีนี่แหละ ฉันไม่คิดเลยว่าเดย์จะจริงจังกับเรื่องของไซคีมากขนาดนี้ ยิ่งอยู่ใกล้เดย์นานเท่าไร สถานะเพื่อนของฉันยิ่งชัดเจนมากเข้าไปทุกที แล้วพอฉันลองกลับมาคิดดีๆ บางทีฉันอาจจะยึดติดมากเกินไปก็ได้นะ ฉันเลยตัดสินใจว่าจะเลิกมองเดย์ในฐานะอื่นเกินกว่าเพื่อนสักที พอคิดได้แบบนั้นก็รู้สึกสบายใจที่จะพูดจะคุยกับเดย์มากขึ้น คลีนกับดิศที่ก่อนหน้านี้ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดก็เปลี่ยนไปตรงข้ามเลยล่ะ มันเหมือนพวกเขาสามคนกำลังปกป้องไซคีจากอะไรก็ตามที่จะทำให้เธอเจ็บปวด และฉันคงทำให้พวกเขารู้สึกแบบนั้น พวกเขาถึงได้ต่อต้านฉันตั้งแต่แรก

...ฉันรู้จักกับเดย์มาก็นานนะ แต่ฉันไม่เคยเห็นเดย์ให้ความสนใจใครเป็นพิเศษขนาดนี้มาก่อนเลย ตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ที่เดย์มักจะมีคนคอยล้อมหน้าล้อมหลังตลอดเวลา มันน่าแปลกตรงที่เขาไม่เคยยิ้มหรือพยายามพูดเอาใจใคร แต่คนกลับชอบที่เขาเป็นแบบนั้น เดย์เป็นคนที่จัดว่ามีเพื่อนเยอะมากๆ คนหนึ่งเลยล่ะ เท่าที่ฉันรู้จักมาน่ะนะ สายตานิ่งๆที่ดูไม่สนใครเลย ยิ่งดึงดูดให้คนอยากเข้าใกล้ แต่นอกจากคลีนกับดิศที่เดย์แสดงให้เห็นว่าพิเศษกว่าเพื่อนคนอื่นแล้ว ฉันไม่เคยเห็นใครได้อยู่ข้างเดย์จริงๆเลยสักคน 

ระหว่างที่ฉันกำลังตกอยู่ในความคิดของตัวเอง ฟังเสียงหัวเราะและพูดคุยของทุกคน กระดิ่งที่ประตูหน้าร้านก็ดังขึ้น และเหมือนมันเป็นสัญญาณให้ทุกคนพร้อมใจกันเงียบ บรรยากาศในร้านแปลกไปทันที นอกจากตำนานเรื่องความหล่อบาดใจที่ฉันไม่เคยคิดเถียงของพวกพี่ๆแล้ว มันก็มีตำนานที่บอกต่อๆกันมาถึงความน่ากกลัวด้วยเช่นกัน ...เรื่องเล่าที่ฉันไม่เคยคิดจะเชื่อเพราะความหล่อกินขาดมานั้น ตอนนี้ฉันได้สัมผัสเองกับตัวจริงๆแล้วล่ะ เพราะอยู่ดีๆใจฉันก็เต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือชื้นไปด้วยเหงื่อ ฉันขยับตัวไม่ได้เลย ...กลัว... ความคิดในหัวฉันมีแต่คำนี้จริงๆ ทั้งๆที่ไม่มีใครขยับหรือทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

และเพราะอาการประหลาดที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ ฉันเลยไม่ทันเห็นว่าใครเดินเข้ามาในร้าน แต่ยิ่งเสียงเดินใกล้เข้ามาเท่าไร บรรยากาศก็ยิ่งน่าอึดอัดมากเท่านั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งดิศกับคลีน ที่ตลอดมา...ฉันไม่เคยคิดว่าเพื่อนทั้งสองจะน่ากลัวได้มากขนาดนี้ แต่ตอนนี้ฉันคงต้องคิดใหม่แล้วล่ะ 

ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เพราะสำหรับฉันมันยาวนานมาก แต่แล้วทุกอย่างก็ค่อยๆจางลง เสียงพูดคุยในร้านค่อยๆดัง เสียงน่าเกลียดของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นเช่นกัน พี่แทนไทเป็นเป้าหมายของการสนทนาทันที พี่ต้นหญ้าที่แสนน่ารักของฉันก็ทำให้ฉันตกใจได้มากเหมือนกัน คำพูดเชือดเชือนที่ถ้าไม่ไร้สมองจนเกินไปยังไงก็ต้องเข้าใจแน่ๆ 

เสียงเต้นของหัวใจฉันกำลังกลับสู่ภาวะปกติ บทสนาเผ็ดร้อนของพี่ต้นหญ้ากับแขกที่ฉันมั่นใจว่าไม่ได้รับเชิญให้ร่วมโต๊ะแน่ๆ ดึงความสนใจจากฉันไปทันที ฉันค่อยๆมองขึ้นไป ...คุณต้องไม่เชื่อแน่ว่าฉันเห็นใคร!? ไซคี!! ไม่สิ ไม่เหมือนซะทีเดียว ท่าทางของผู้หญิงคนนี้เหมือนนางร้ายในละครที่พกพาเอาความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมมาด้วย มันเหมือนกับว่าจะไม่มีใครสามารถทำอะไรเธอได้ จนกระทั่งเธอหันไปทักไซคี น้ำเสียงดูแคลนไม่น่าฟังทำเอาคนฟังอย่างฉันถึงกับโมโห แต่ไซคียิ้มให้แล้วทักกลับเสียงใส 

'วีนัส' ผู้หญิงคนนั้นเรียกตัวเองแบบนั้น เธอหน้าเหวอไปเลยล่ะเมื่อไซคีทักเธอกลับไป บอกตรงๆว่าฉันแอบสะใจลึกๆ แต่ถ้าคิดว่านั่นมากพอแล้ว ฉันคิดผิด เพราะประโยคถัดมาของไซคี ทำเอาฉันถึงกับต้องหันหน้าหนี ซ่อนเสียงหัวเราะสะใจที่อาจจะหลุดออกมา

"บังเอิญ หรือ ตั้งใจ มาหรอ" คำถามที่พี่แทนไทถึงกับสำลักน้ำ ไซคียังคงยิ้ม มองหน้าวีนัสเหมือนพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่วีนัสนี่สิ ถึงกับสติแตก เธอเรียกชื่อไซคีเสียงดัง เดย์ทำหน้าประหลาดใจไม่ต่างจากพี่ต้นหญ้าที่ไซคีมีท่าทางแบบนั้น ไซคีหันไปทำหน้าน่ารักแล้วถามเดย์เสียงเบาๆที่ได้ยินชัดเจนทั้งโต๊ะอาหาร

"ฉันถามอะไรผิดหรอ" ไซคีถาม ต้นหญ้าถึงกับหัวเราะเสียงดังอย่างไม่คิดปิดบังกับคำถามของไซคี แต่วีนัสระเบิดตัวเองไปแล้ว เธอตบโต๊ะเสียงดัง และประโยคถัดมาของวีนัสทำให้ฉันพอเดาได้นิดๆว่า ทั้งสองคนน่าจะเป็นพี่น้องกัน แต่ดูเหมือนจะมีแค่ฉันคนเดียวที่ยังคงไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของสองพี่น้องคู่นี้ ฉันเริ่มเข้าใจขึ้นมานิดๆว่าบรรยากาศแปลกๆเมื่อครู่คืออะไร

"จะไปแล้วหรอ" คำถามของไซคีเหมือนราดน้ำมันลงบนกองไฟ วีนัสกรี๊ดเสียงดังก่อนจะสะบัดหน้าออกไปจากร้านอย่างไม่พอใจ ฉันคิดว่าสถานการณ์น่าจะกลับเข้าสู่โหมดปกติแล้วหลังจากวีนัสเดินพ้นออกไปจากร้าน แต่ฉันคิดผิดอีกครั้งเมื่อหันไปเจอเข้ากับไซคี  เธอตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด น้ำตาคลอ ท่าทางหวาดกลัวแบบนั้นยิ่งทำให้คนที่ดูน่าปกป้องอยู่แล้วยิ่งน่าปกป้องเข้าไปใหญ่ แล้วฉันก็ได้รู้เรื่องราวที่ไม่ควรรู้ ไซคีกำลังจะกลายเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูล 'อัศวโยธา'

ระหว่างที่ฉันกำลังจัดการกับความคิดมากมายในหัว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ฉันหยิบมันขึ้นมาแล้วก็ต้องตกใจกับชื่อที่ปรากฎบนหน้าจอ 'พี่ดิว' นี่เป็นอีกคนที่ฉันตั้งใจจะหลบหน้ามาเป็นอาทิตย์แล้ว ครั้งสุดท้ายที่ฉันได้คุยกับพี่ดิวก็ตอนที่ไซคีไม่สบายแล้วเดย์พากลับไปนั่นแหละ ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพี่ดิวจะร้ายกาจได้มากมายขนาดนี้ วันนั้นเธอโทรหาฉัน ต้องการนัดไปเจอเพื่อพูดคุยเรื่องของไซคี พี่ดิวเล่าแผนการทั้งหมดของเธอให้ฉันฟัง และฉันคิดว่ามันมากเกินไปแล้ว พอฉันขอถอนตัวจากแผนการร้ายๆของเธอ ฉันกลับถูกแบล็กเมลล์ด้วยเสียงของฉันเอง พี่ดิวอัดเสียงทั้งหมดที่เราคุยกันไว้ เธอขู่ว่า 'มันจะไม่จบง่ายๆแบบนี้แน่' ประโยคที่ตามมาด้วยเสียงหัวเราะร้ายๆตามแบบฉบับของพี่ดิว นี่ฉันพาตัวเองมาตกอยู่ในสถานการณ์ไหนกันนะ

"ไม่รับหรอ" พี่ต้นหญ้าถามฉัน ดึงสติฉันกลับออกมาจากความคิดของฉันเองอีกครั้ง

"รับค่ะ ขอตัวนะคะ" ฉันลุกแล้วเดินมาที่หลังร้าน หายใจเข้าลึกๆแล้วกดรับสาย

"รับสายช้านะ ทำอะไรอยู่จ๊ะ" น้ำเสียงที่ไม่ปิดบังถึงความร้ายกาจดังสวนขึ้นมาก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไรซะอีก

"ทานข้าวค่ะ พี่ดิวมีอะไรคะ" ฉันถามกลับไป ไม่อยากจะคุยด้วยเลยจริงๆ

"ถามตรงดี จะได้ไม่เสียเวลา พาไซคีออกมาอยู่ตามลำพังซะ"

"พี่ดิวจะทำอะไร" ฉันถามกลับไป ไม่ไว้ใจเลยสักนิด 

"ไม่เกี่ยวกับเธอ ทำตามที่บอกก็พอ" น้ำเสียงหงุดหงิดดังสวนกลับมา "ฉันรออยู่ที่ลานจอดรถของร้านอาหารที่เธอกำลังเลี้ยงฉลองกันอยู่นั่นแหละ" ฉันถึงกับกลั้นหายใจ นี่ฉันกำลังเสี่ยงกับอารมณ์ของเดย์อยู่หรือเปล่า ฉันควรบอกความจริงทั้งหมดตอนนี้เลยมั้ย หรือว่าฉันควรจะทำตามที่พี่ดิวบอกดี

"ครั้งเดียวนะ ตามที่ตกลงกัน ถ้าฉันทำตาม พี่จะต้องลบคลิปเสียงทั้งหมด" ฉันย้ำเรื่องที่เราทำข้อตกลงกันเอาไว้ สุดท้ายฉันก็เลือกที่จะเสี่ยง รู้อยู่แล้วว่าคนอย่างพี่ดิวเชื่อถือไม่ได้ แต่ฉันก็ยังอดที่จะให้ความหวังตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

"ได้สิ" พี่ดิวตอบรับแล้ววางสายไป

...

...

...



Psyche Part 


ฉันรับรู้ถึงความผิดปกติได้ทันทีเมื่อเพลินเพลงเดินกลับมาที่โต๊ะ ท่าทางเธอดูสับสนและไม่มั่นใจ เกิดอะไรขึ้นระหว่างที่เพลินเพลงไปรับโทรศัพท์ ใครโทรหาเธอ...? และธุระสำคัญที่ทำให้เธอต้องลุกเดินออกไปรับสายไกลๆคือเรื่องอะไร ในหัวฉันมีแต่คำถาม ความรู้สึกลึกๆเหมือนจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้น

"เพลง" เสียงต้นหญ้าเรียกขึ้น หลังจากที่ทุกสายตาต่างจ้องมองไปที่เพลินเพลงสักพัก

"คะ??" เพลินเพลงขานรับ เงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจ

"มีอะไรจะบอกพวกพี่มั้ย" ต้นหญ้าถามออกมาตรงๆ ท่าทางที่ไม่ส่อแววคุกคามของต้นหญ้าทำให้บรรยากาศดีขึ้น

"เอ่อ..." เพลินเพลงดูลังเล ฉันว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ

"คิดดีๆนะ ค่อยตอบ" ต้นหญ้าย้ำ รอยยิ้มเย็นผิดกับเมื่อครู่ลิบลับ

"..."

...

...

...



PlearnPleang Part

"ไซคีทางนั้น รถฉัน ขอบใจที่เดินมาเป็นเพื่อนนะ" ไซคีส่งยิ้มมาให้เป็นการตอบรับ เธอยอมตกลงง่ายๆที่จะเดินมาที่รถเป็นเพื่อนฉัน ตอนแรกเดย์ก็ไม่ยอม แต่ไซคีก็ยืนยันจะมา เดย์ถึงได้ยอมตามใจ

"สวัสดี...!!" เสียงไม่น่าฟังของพี่ดิวดังขึ้นทันทีที่ฉันเดินไปถึงรถ เธอโผล่มายืนข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรกัน


"พี่ดิว...?" ไซคีมองตอบพี่ดิวไปตรงๆ

"ใช่ ฉันเอง" พี่ดิวยิ้ม ท่าทางร้ายกาจที่ฉันแทบอยากจะพาไซคีเดินกลับเข้าไปในร้านอาหาร แต่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้

"ขึ้นรถซะ อย่าให้ต้องใช้กำลัง" พี่ดิวเหยียดยิ้มอีกครั้ง ฉันอยากจะเอาเล็บไปตะกุยหน้าพี่เขาซะจริงๆ

"ไม่ง่ายไปหรอ" แล้วสิ่งที่ฉันไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เซบาสเตียนมายืนอยู่ข้างหลังพี่ดิว พี่ช่างหล่อบาดใจอะไรอย่างนี้

"อย่ามายุ่ง มาคนเดียวแบบนี้ จะทำอะไรได้" พี่ดิวยังคงยิ้ม ไม่มีท่าทีจะตกใจเลยสักนิด แล้วฉันก็เห็นชายสามคนปรากฎตัวข้างหลังเซบาสเตียน โอ๊ยยยย!!! อย่าทำอะไรหน้าหล่อๆนะ

"หึ..." เสียงหัวเราะที่ไม่ต่างจากเดย์เลยสักนิด เผลอกระพริบตาไปที เซบาสเตียนก็ผ่านพี่ดิวมายืนอยู่ข้างๆไซคีแล้ว

"...จัดการมันสิ!!" พี่ดิวดูตกใจ แต่ก็ต้องชื่นชมล่ะที่ตั้งสติได้ไวมาก พวกที่ฉันคิดว่าคงเป็นลิ้วล้อของพี่ดิวกำลังพุ่งตัวมาหาเซบาสเตียน แต่เขากำลังยิ้ม รอยยิ้มที่ทำให้ชายสามคนหยุดทันที ก่อนจะเข้าถึงตัวเขา

"ดูดีๆ" เซบาสเตียนพูด แล้วชูมือขึ้น ข้อมือของเขาและไซคี ถูกกุญแจมือคล้องติดกันไว้ "จะทำยังไงดีล่ะ ถ้าทำร้ายผมจนเดินไม่ได้ ผมก็จะกลายเป็นภาระนะ กุญแจไม่อยู่ด้วยสิ" ท่าทางน่าหมั่นไส้นั่นอะไร ไม่อยากจะเชื่อเลย พี่ช่างมีเสน่ห์จริงๆ อ๊ากกก!! นี่ฉันกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย ฉันควรจะกลัวสิ แต่ทำไมกลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลยล่ะ

"รถอยู่ไหน??" เป็นไซคีที่ถาม เธอหันไปยิ้มให้เซบาสเตียนและเขาทำเพียงพยักหน้าให้ 

"พาพวกมันขึ้นรถ" ในที่สุดพี่ดิวก็ต้องยอม เธอให้คนพาเราสามคนขึ้นรถตู้ 



Tonya Part

"ไซคีไปนานแล้วนะ" ฉันเริ่มหัวเสีย พวกผู้ชายเอาแต่นั่งนิ่งๆ 

"ใจเย็นๆต้นหญ้า" ในที่สุดก็มีเสียงตอบรับจากตาหมอขี้เก๊ก โว้ยยยยย!!เห็นอะไรก็รำคาญตาไปหมด

"นั่นสิ เซบอยู่ด้วยแบบนั้นไม่เป็นไรหรอก" นี่ก็อีกคน คร๊าาาาา!! พ่อทหารเพลย์บอย ให้ตายเถอะ นี่จะมีใครหัวอกเดียวกับฉันบ้างมั้ย แล้วระหว่างที่กำลังอารมณ์พลุ่งพล่าน เดย์ก็ลุกพรวดขึ้นทำเอาพี่ธันวาถึงกับสำลักน้ำที่กำลังดื่ม

"อะไรของแกวะ..." พี่ธันวาถาม 

"ไปเถอะ" เดย์ตอบสั้นๆ และนั่นเป็นสัญญาณให้ทุกคนลุกขึ้นพร้อมเพรียงกันโดยไม่ต้องนัดหมาย เดย์เดินนำออกไปทางหลังร้าน แทนไทไม่ลืมที่จะจัดการค่าอาหารทั้งหมด  ไม่นานเขาก็ตามมาสมทบที่ด้านหลัง

"เอาไงดี" พี่ธามไทถามขึ้นมา หลังจากที่ออกมาแล้วไม่เจอไซคี ป่านนี้คงไปไกลแล้ว

"ไปรวมตัวกันที่บ้านพี่ก่อนก็ได้" เดย์ตอบ เขาดูนิ่งจนน่ากลัว "รอดิวติดต่อมา" ทุกคนพยักหน้าแล้วแยกกันเดินไปที่รถ 


...


...


...

 "ต้องรออีกนานแค่ไหนเนี๊ยยยย!!" เสียงฉันเองแหละ พอกลับมาถึงบ้าน ทุกคนก็พากันมารวมตัวกันในห้องรับรองใหญ่ 

"นั่งลง ต้นหญ้า" เป็นครั้งแรกที่แทนไทกล้าดุฉัน แต่ในสถานการณ์แบบนี้ ฉันฟังเขาสักหน่อยน่าจะดี

"..." คนที่เงียบที่สุด และดูน่ากลัวที่สุด คงไม่พ้นเดย์ เขายอมเสี่ยง เพื่อทำตามคำขอของไซคี 

"เซบมันอยู่ไหน" อยู่ดีๆพี่ธันวาก็ถามขึ้นมา เขามองจ้องมาที่เดย์ ฉันเลยอดไม่ได้ที่จะมองอย่างมีความหวัง

"ดิศ..." เดย์เรียก เขาพยักหน้ารับและหยิบมือถือขึ้นมา 

"สนามแข่งรถเก่าที่ปิดไปแล้ว ไม่ไกลเท่าไร เอาไง" ดิศดูตำแหน่งได้ แปลว่า ในพวกเขาสามคนที่ถูกจับไปมีเครื่องติดตาม พอคิดถึงเรื่งนี้ขึ้นมา ฉันก็เผลอจับสร้อยที่คอตัวเองเหมือนที่มักทำบ่อยๆ

"เป็นอะไร" แทนไทถามฉันเสียงเบา ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วส่ายหน้าให้เขาน้อยๆ เรื่องสร้อยและจี้รูปแฟรี่เขารู้อยู่แล้ว ฉันเลยไม่ต้องอธิบายอะไรให้เขาฟังอีก แทนไททำเพียงพยักหน้าแล้วคว้ามือฉันไปกุมไว้ และการกระทำแบบนั้นของเขา ทำให้ฉันสงบลงได้

"รอ..." เดย์ตอบเสียงเรียบ เขาเองก็คงกำลังข่มใจตัวเองไม่ให้ทำอะไรพลีพล่าม

"เราต้องบอกพ่อเรื่องนี้มั้ย" อยู่ดีๆแทนไทก็โพลงขึ้นมา

"พี่ว่าอย่าดีกว่า เดี๋ยวจาก 'รอ' จะเป็น 'ลุย' " พี่ธามไททำหน้าเครียด บรรยากาศมันเครียดจริงๆนะ ฉันเองยังอยากจะกรี๊ดเลย ทำไมเดย์ใจเย็นขนาดนี้




Psyche Part

"ไซคีทางนั้น ..." ฉันตัดสินใจยอมมากับเพลินเพลง หลังจากที่เธอเล่าเรื่องราวของพี่ดิวให้ฟังทั้งหมด

"สวัสดี...!!" 

"พี่ดิว...?" ฉันหันกลับไปหาเจ้าของเสียง 

"ใช่ ฉันเอง ขึ้นรถซะ อย่าให้ต้องใช้กำลัง" พี่ดิวไม่รู้เลยว่า ตัวเองกำลังตกหลุมที่ขุดมาเอง

"ไม่ง่ายไปหรอ" เซบาสเตียนน่ะ เขาคงรออยู่แถวนี้นานแล้ว เขายอมเอาตัวเข้าเสี่ยงกับความคิดบ้าๆของฉัน ที่อยากจะช่วยเพลินเพลง

"อย่ามายุ่ง มาคนเดียวแบบนี้ จะทำอะไรได้" ถึงแม้พี่ดิวจะพูดแบบนั้น แต่ฉันกลับรู้สึกว่า แค่เซบาสเตียนคนเดียวก็เกินพอแล้ว 

"หึ..." เสียงหัวเราะที่ฉันคุ้นเคย 

"...จัดการมันสิ!!" พี่ดิวออกคำสั่งกับลูกน้องสามคนของเธอ แต่คำสั่งนั้นไม่ได้รับการตอบสนองอย่างที่หวังไว้ รอยยิ้มของเซบาสเตียนมาพร้อมแรงกดดันที่มากพอให้คนเหล่านั้นหยุดการเคลื่อนไหว

"ดูดีๆ" เซบาสเตียนชูมือขึ้นให้เห็นว่าเขากับฉันถูกกุญแจมือคล้องติดกันไว้ การเจรจาต่อรองของเซบาสเตียนได้เปรียบกว่า และผลคือ...

"รถอยู่ไหน??" เสียงฉันเองแหละ ฉันหันไปยิ้มให้เซบาสเตียนและได้รับการพยักหน้าให้กำลังใจกลับมา

"พาพวกมันขึ้นรถ" ในที่สุดพี่ดิวก็ยอม พวกเราสามคนขึ้นรถตู้มา ถูกไล่ให้ไปนั่งรวมกันอยู่แถวที่สอง

รถตู้ถูกขับออกไปจากลานจอด กระจกรถถูกปิดไว้ด้วยสติ๊กเกอร์ ทำให้เรามองไม่เห็นภาพข้างนอกเลยว่ารถกำลังจะมุ่งไปที่ไหน เท่าที่ฉันสังเกตจากการจอดบ่อยๆ รถติดไฟแดงอยู่หลายครั้ง ใช้เวลานานกว่าชั่วโมง พวกเราก็มาถึง น่าจะเป็นโกดังหรืออะไรสักอย่าง เพราะฉันได้ยินเสียงเหมือนเปิดประตู

"ที่ไหนคะ" ฉันกระซิบถามเซบาสเตียน

"น่าจะสนามแข่งรถเก่านะครับ" เซบาสเตียนตอบ และการคาดเดาของเซบาสเตียนได้รับการยืนยันเมื่อ...

"ลงมาได้แล้ว" เสียงพี่ดิวเรียกให้พวกเราขยับลงมาจากรถ และภาพที่เห็น เป็นเหมือนอู่ซ่อมรถเก่าๆ ที่นี่คงจะเป็นสนามแข่งรถอย่างที่เซบาสเตียนบอกจริงๆ

"จะเอายังไงต่อดีล่ะ" เซบาสเตียนถาม ฉันลืมไปได้ยังไง ว่าเซบาสเตียนเป็นรุ่นพี่ของพี่ดิว ไม่น่าล่ะ พี่ดิวถึงดูเกร็งๆ

"หุบปาก พาพวกมันไปนั่งตรงมุมนั้น" พี่ดิวชี้นิ้วไปที่มุมด้านหนึ่ง ชายหนึ่งในสามพยักหน้ารับ แล้วเดินมาหาพวกเรา

"เดินไปสิ อยากเจ็บตัวรึไง" น้ำเสียงคุกคามไม่ได้น่ากลัวอย่างที่เขาจงใจจะทำให้รู้สึก 

"หึ..." เพราะเสียงหัวเราะนี้น่ากลัวมากกว่าเป็นไหนๆ พวกเราสามคนเดินไปนั่งลงตรงที่พี่ดิวบอก พอเรานั่งลงแล้ว ชายคนที่แยกมาก็รีบเดินกลับไปรวมตัวกับอีกสองคนทันที เขาคงรู้ว่าแถวนี้อันตรายสำหรับเขา

"หิวน้ำมั้ยครับคุณหนู" เซบาสเตียนถามฉัน

"ไม่ค่ะ" ฉันตอบ "ขอโทษจริงๆนะคะ ที่ต้องให้มาลำบากแบบนี้" จะว่าไปฉันก็พาเขามาลำบากกับการตัดสินใจของฉันจริงๆ

"ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ งานนี้ถ้าไม่ใช่ผม นายคงมาเอง" เซบาสเตียนยิ้มให้ฉัน 

"เพลง ไม่เปนไรใช่มั้ย" ฉันหันไปถามเพลินเพลง เธอเงียบมาตลอดทางจนตอนนี้

"ไม่จ๊ะ สบายมาก" ทำไมเพลินเพลงมองหน้าเซบาสเตียนแล้วต้องหน้าแดงด้วย

"แน่ใจนะ ไม่สบายรึป่าว" ฉันถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ 

"อื้อ ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ" เพลินเพลงยิ้มให้ฉัน

เรานั่งกันเงียบๆได้สักพัก เสียงประตูของอู่ซ่อมรถเก่าก็ดังขึ้น มันถูกเปิดออก และมีรถอีกคันขับเข้ามา ฉันมองตามและอดสงสัยไม่ได้ว่า ใครเป็นคนขับ แต่ฉันไม่ต้องสงสัยนาน เพราะวินเทอร์เปิดประตูลงมาจากรถ พร้อมๆกับแมทธิว และเรย์ พวกนี้เองหรอ คนที่อยู่ในแผนการของพี่ดิวน่ะ คนที่เพลินเพลงไม่รู้ว่ามีส่วนในแผนการครั้งนี้ด้วย

"พวกนาย..." เพลินเพลงพูดออกมา เหมือนเธอไม่เข้าใจ ว่าทำไมพวกเขาถึงมามีส่วนร่วมกับเรื่องร้ายๆครั้งนี้

"เพลง!! มาทำอะไรที่นี่" วินเทอร์เดินตรงเข้ามาทางพวกเราสามคนทันที และชะงักไปนิดเมื่อเห็นเซบาสเตียน "ทำไมพี่มาอยู่ที่นี่" เขาถาม ดูแปลกใจไม่น้อยเลย เซบาสเตียนทำเพียงยักไหล่ แล้วชูมือข้างที่มีกุญแจมือติดอยู่กับฉันให้วินเทอร์ดู

"ดิว!! ทำไมเธอถึงใส่กุญแจมือพี่เซบไว้กับไซคี" วินเทอร์หันไปตะโกนถามเหมือนเขากำลังโกรธ

"ฉันเปล่า" พี่ดิวตอบ "มันทำของมันเอง" คำตอบของพี่ดิวทำให้วินเทอร์หันกลับมามองแล้วขมวดคิ้ว

"ให้ผมไขกุญแจออกให้มั้ยครับพี่ ผมหาที่นั่งให้ใหม่นะครับ" ท่าทางนอบน้อมของวินเทอร์ยิ่งดูประหลาดเข้าไปอีก ฉันหันไปมองหน้าเซบาสเตียน แต่เขาก็ทำเพียงยิ้ม

"ไม่เป็นไร นั่งนี่ก็สบายดี" เซบาสเตียนตอบกลับไป 

"แต่ว่า..." วินเทอร์เหมือนอยากจะพูดอะไรออกมา แล้วเขาก็หยุดไป "นี่เดย์รู้เรื่องแล้วใช่มั้ย" เขาหันกลับไปถามพี่ดิวอีกครั้ง คราวนี้กลายเป็นฉันเองที่ต้องประหลาดใจ อะไรดลใจให้เขาคิดแบบนั้นกันนะ

"ยัง ฉันยังไม่ได้โทรไปบอก" พี่ดิวยิ้มร้ายๆ เหมือนมั่นใจว่าแผนการของตัวเองกำลังจะสำเร็จแล้ว 

"เราต้องคุยกัน" วินเทอร์ทำหน้าเครียด "เดี๋ยวผมมานะครับพี่ ต้องขอโทษจริงๆนะครับ ที่ดิวเสียมารยาทกับพี่" เขาหันมาพูดกับเซบาสเตียนก่อนจะลากพี่ดิวเดินไปอีกทาง ตามด้วยแมทธิวกับเรย์ ฉันไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน แต่ดูจากสีหน้าพวกเขาก็รู้ ว่าเรื่องที่คุยต้องเครียดมากแน่ๆ 

"ทำไมวินเทอร์ถึงเรียกคุณว่าพี่คะ" ฉันถาม 

"เพราะผมเป็นรุ่นพี่พวกเขาน่ะสิ" เซบาเตียนตอบ

"แต่ก่อนหน้านี้ เขาก็เคยเจอกับคุณเซบาสเตียนที่คลับ ไม่ใช่หรอคะ" ฉันถาม พยายามนึกภาพตามที่ตัวเองพูดไป

"ใช่ครับ แต่เขาไม่เคยทักผม ถ้าคุณหนูลองนึกดีๆ เขาจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับผมเลย" ฉันลองนึกตามแล้วพยักหน้า

"นั่นสิคะ ทำไม เอ๊ะ!! วินเทอร์ก็เรียนโรงเรียนเดียวกับเดย์มาก่อนหรอคะ" ฉันอดประหลาดใจไม่ได้ เมื่อนึกได้ว่า เซบาสเตียนก็เรียนที่เดียวกับพี่ซัน และพี่ซันกับเดย์เรียนที่เดียวกัน

"ใช่ครับ เรียนที่เดียวกัน" 

"แล้ว..." ฉันกำลังจะถาม แต่เซบาสเตียนพูดขึ้นมาก่อน

"เรื่องมันยาวครับ"ฉันคอตก เซบาสเตียนคงไม่อยากเล่าให้ฉันฟัง "แต่ถ้าคุณหนูอยากฟัง ผมจะเล่าให้ฟังฆ่าเวลา" ฉันเงยหน้าขึ้นมาทันที เห็นรอยยิ้มขำในแววตาของเขา ถึงแม้ว่าเขาจะพยายามทำหน้าเข้มก็ตาม เขาขี้แกล้งเหมือนใครกันเนี่ย และแน่นอน คำตอบคือ...

"อยากฟังค่ะ" 




------------------------------
100%นะคะ

เนื้อเรื่องอาจจะยังไม่ไปไหน
แต่เดี๋ยวมาต่อให้อีกพรุ่งนี้นะคะ

#เม้นมาคุยกันบ้างน๊า


สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

786 ความคิดเห็น

  1. #549 Alan (เริงร่า) (@Tib335) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:37

    ไรท์มาแล้วววววววว
    #549
    1
    • #549-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 22)
      16 เมษายน 2562 / 13:57
      คร๊าาาาาา
      #549-1
  2. #451 papui (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 08:51
    กรี๊ดดดดดด

    ยัยวีนัสเจอไซคีภาคอัพเลเวลถึงกับร้องหาพ่อแม่เลยนะ

    รอเจอครั้งต่อไปไม่ไหวแล้วไซคีจะอัพเลเวลเพิ่มมั้ยอะ

    ขอบคุณไรท์มากมาย

    #451
    0
  3. #417 N\'name BL (@nameamname) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 16:54
    สนุกมากเลยค่ะะะ รออัพนะคะะะะ????
    #417
    0
  4. #415 Rockin Heaven (@nawam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 00:20
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #415
    0
  5. #413 ใบชาาา^O^ (@pu_zanaja) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 22:27
    รอต่อนะค้าาาาา
    #413
    0
  6. #411 -k-n-w- (@annie-lovely) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 11:31
    มาอัพต่อเร็วๆนะค้าาาาา ชอบเรื่องนี้มากกกก><
    #411
    0
  7. วันที่ 29 เมษายน 2559 / 06:37
    แปะๆๆๆๆๆๆเก่งมากไซรีน้อยสู้สู้
    #410
    0
  8. #409 jutawan2545 (@jutawan2545) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 01:03
    มาอัพต่อเร็วนะค่ะ ชอบมากก
    #สู้ๆค่ะ
    #409
    0
  9. #408 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2559 / 01:00
    หายไปนานมากกกกก ฮืออออ รอนะคะ
    #408
    1
  10. #407 Owari (@Owari) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 23:03
    สมน้ำหน้านังวีนัส แค่นี้ยังน้อยไปเหอะ เด๋วเจอชุดใหญ่ หึหึหึ
    #407
    0
  11. #406 wolf 5555 (@Pear5678) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 22:54
    555555555อยากโห่ดังๆ สะใจมากกก สมน้ำหน้านะ แต่ยังอดสงสารไซคีไม่ได้ แต่อีกนิดเดียวจะทำได้เเล้ว ตัดจากวีนัสซะ เป็นกำลังใจนะ
    #406
    0
  12. #405 kanyanat2543 (@kanyanat2543) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 22:53
    มาต่อไวน้าาาาาา
    รอๆๆๆๆๆ
    สู้ๆ
    #405
    0
  13. #404 :*:CHAIKLANG:*: (@babyll) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 22:42
    มีความสะใจ 555555555 อย่าคิดจะมาข่มไซคีให้อีกนังวีนัส ไซคีน้อยของฉันไม่ได้ตัวคนเดียวเหมือนแต่ก่อนแล้วย่ะ ลาก่อยยยย -.- ดีใจที่ไซคียอมตอบตกลง อยากให้ถึงตอนที่พ่อแม่แท้ๆ รู้ความจริงว่าไซคีไม่ไหวละ เหอะๆ
    #404
    1
  14. #403 Sisisaline2739 (@Sisisaline2739) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 22:38
    ไรค์มาต่อไวๆน๊าาาาารอออออยู่บอกตรงๆตอนนี้ค้างมากกกกรออออออออ
    #403
    0
  15. #402 Eung2002 (@Eung2002) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 22:36
    รอค่าาาา
    #402
    0
  16. #401 air48050 (@air48050) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 21:42
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #401
    0
  17. #400 Alan (เริงร่า) (@Tib335) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 19:57
    ในที่สุดก้อมาอัพแล้ว
    #400
    0
  18. #399 Sisisaline2739 (@Sisisaline2739) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 19:48
    วีนัสมาทำไม!!! เกลียดด
    #399
    0
  19. #398 kulnweiei (@kulnweiei) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 18:57
    วีนัสสส มาทำให้ร้าวฉานทำไมมม #อินจัด
    #398
    0
  20. วันที่ 28 เมษายน 2559 / 16:49
    มีใครส่งข่าวหรือเปล่า ?????
    #397
    0
  21. #396 :*:CHYKLANG:*: (@babyll) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 15:39
    โอ้ยยย กำลังมีความสุขแท้ๆ มาทำไมเนี่ยนังวีนัส -*- //อินค่ะอิน 55555 รท์ห่ยไปนายมากกกก เรารอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลย 555
    #396
    1
  22. #395 nattawan3232 (@nattawan3232) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 15:15
    รอค่ะรอ
    #395
    0
  23. #394 toeysasitorn (@toeysasitorn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 15:12
    เย้ๆในที่สุดก็มา ใจหายใจคว่ำหมดเลย
    #394
    1
  24. #393 papui (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 14:04
    การเผชิญหน้าครั้งแรกตั้งแต่ไซคีออกจากบ้านมา

    ไซคีน้อยจะไหวมั้ยอ่ะ
    #393
    0
  25. #386 y.y.. (@ratchaneekorn42) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 14:01
    รอ อ่าน นะคะไรท์
    #386
    0