หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 17 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    28 เม.ย. 62




Tonya Part

"ไซคี เร็วเข้า" ฉันยืนเร่งไซคีอยู่ที่หน้าห้องนอน เธอหายดีแล้วตามคำยืนยันของแทนไท วันนี้เราสองคนเลยได้รับอนุญาตให้ย้ายกลับไปอยู่ที่คอนโดสักที 

"รีบไปไหนน่ะ" ไซคีเปิดประตูออกมาพร้อมกระเป๋าใบเล็ก เธอยิ้มล้อเลียนฉัน 

"เอาของไปแค่นี้หรอ??" ฉันถาม ไม่ได้ตอบคำถามของเธอ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ไซคีมีข้าวของมากมายที่พี่ชายทั้งสามหามาให้แก้แหงา ไม่รวมกับของที่คุณลุงให้อีกนะ 

"อื้อ เอาไปแค่นี้แหละ" ไซคีตอบกลับมายิ้มๆ ฉันมีลางสังหรณ์ว่า เร็ว ๆ นี้ ฉันจะได้ย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ซะจริงๆ

"งั้นก็ไปกัน เดย์รออยู่ข้างล่างกับพวกนั้นแล้วล่ะ" พวกนั้น... ก็คุณลุงผู้เอาแต่ใจ พี่ธันวากับพี่ธามไทที่ชอบแกล้งฉัน แล้วก็แทนไทที่ชอบกวนประสาท เซบาสเตียนแล้วก็ไคล์ อ้อ... รวมลุงเริงกับป้ามิ้มด้วยนะ

"ไปสิ" ไซคีตอบรับแล้วออกเท้าเดินลงบันไดมาพร้อมกับฉัน

"จะกลับจริงๆหรอ" เสียงพี่ธันวาดังมาก่อนที่ฉันจะได้เห็นหน้าพี่เขาซะอีก

"โธ่ พี่ธัน ทำมาเป็นพูด ตัวเองก็มีงานที่ต้องไปทำไม่ใช่หรอคะ" ไซคีพูดกลับยิ้มๆ เธอดูผ่อนคลายขึ้นมาก ช่วงเวลาสั้นๆที่พวกพี่ๆมาคอยดูแล รวมทั้งเดย์ที่มาอยู่ด้วยเกือบจะตลอดเวลา ไซคีเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอดูมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ชอบแหย่พวกพี่ๆเล่น แถมตอนนี้ยังกลายเป็นคนชอบแกล้งไปแล้วด้วย

"พี่ออกไปทำงานทุกวันก็จริง แต่พี่ก็กลับมาบ้านทุกวันนะ" พี่ธันวาแก้ตัวไปเรื่อย เห็นกลับมาทีก็ตีสองตีสาม สายๆก็ออกไปอีก ไม่รู้พี่แกจะลำบากไปกลับแบบนั้นทำไม

"นั่นสิ อยู่ต่อเถอะนะ" พี่ธามไทก็อีกคน รายนี้เพลย์บอยตัวพ่อ เคยนอนบ้านที่ไหนกันล่ะ เพิ่งจะมาอยู่บ้านให้เห็นหน้าได้แบบนี้ทุกวันก็ตอนไซคีมาพักฟื้นเนี่ยแหละ คนที่เคยอยู่ที่นี่มาก่อนอย่างฉัน ทำไมจะไม่รู้เรื่องนี้กันล่ะ

"หึ!!" แต่ทุกอย่างสงบลงทันที รวมถึงคุณลุงที่กำลังจะพูดด้วย ไซคีหัวเราะออกมากับท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของหัวโจ๊กทั้งสาม

"อะไรวะ ไอ้ ขี้ หวง!!" พี่ธามไทหันมาทำหน้างอใส่เดย์ แต่คนอย่างเดย์น่ะหรือจะสน ไม่มีทาง!!

"ไปกันเถอะ"เดย์พูด ไซคีพยักหน้ารับ ยอมส่งกระเป๋าให้เดย์แต่โดยดีตามคำขอของเดย์ สองคนนี้ก็ดูเหมือนจะพัฒนาความสัมพันธ์ไปไวจริงๆ น่าหมั่นไส้เดย์ที่สุด

"อะไรกัน ต้นหญ้า" แล้วเสียงกวนประสาทของแทนไทก็ดังขึ้นข้างๆหู "นี่กำลังน้อยใจใครอยู่รึเปล่า" แทนไทพูดจาแทงใจดำฉันจริงๆ ...ก็ใช่น่ะสิ!! ไซคีคงลืมพี่สาวคนนี้ไปแล้ว

"นี่..." ฉันหันไปหยิกไหล่ของแทนไท คนอะไร กวนประสาทได้ตลอดเวลา

"ไปนะคะ คุณลุง" ไซคีหันไปยกมือไหว้ลาคุณลุง ก่อนจะหันไปลาพวกพี่ๆ ...ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าสลดได้เนียนมาก "ไปนะคะ ลุง ป้า" ไซคีหันไปหาคนทั้งสองที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เล็ก โอบกอดทั้งคู่แน่น แววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและเอ็นดูของลุงกับป้าไม่เคยจางไปเลย

"แล้วแวะมาหาบ้างนะคะ" เป็นป้าที่พูดขึ้น ประโยคสั้นๆนั้นได้รับการสนับสนุนจากทุกคนด้วยการพยักหน้ารัวๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งไคล์ ที่ตอนนี้เชื่อฟังคำพูดของไซคีมากกว่าคุณลุงธนาเสียอีก

"ค่ะ" 



Psyche Part

"ต้นหญ้า งอนหรอ" ฉันถามอ้อนๆ เดย์กับเซบาสเตียนกลับไปแล้ว ห้องนอนของฉันได้รับการทำความสะอาดไว้เรียบร้อยแล้วก่อนที่ฉันจะกลับมาถึง

"ป่าวสักหน่อย" แต่คนที่กำลังงอนอย่างต้นหญ้ากลับไม่ยอมรับน่ะสิ 

"ง้อนะ" ฉันชะโงกหน้าไปใกล้ ส่งยิ้มล้อเลียนไปให้ แล้วได้รับการเขกลงโทษมาเต็มๆที่หน้าผาก

"ทะเล้นใหญ่แล้วนะเรา" ต้นหญ้ากลั้นยิ้ม พยายามตีหน้านิ่งใส่ฉัน

"โอ๊ย เจ็บๆ" ฉันร้อง แกล้งคลำหน้าผากตัวเอง

"เจ็บจริงดิ" ต้นหญ้าถาม ขยับมาใกล้ฉัน

"หายงอนแล้วใช่ปะ" ฉันเงยหน้าไปยิ้มให้ ได้รับเสียงหัวเราะเบาๆของต้นหญ้าตอบกลับมา

"จริงๆเลย" ต้นหญ้าส่ายหน้า "ไปนอนได้แล้วไป" สงสัยต้นหญ้าจะเขินล่ะ

"ฝันดีนะต้นหญ้า" ฉันหันกลับไปบอกก่อนจะเปิดประตูแล้วหายเข้ามาอยู่ในห้องนอน

...

...

...

ฉันล้มตัวลง นอนมองเพดานห้อง นึกย้อนไปถึงเรื่องราวเก่าๆ น่าแปลกที่ฉันไม่ได้รู้สึกกลัวมันอีกแล้ว ไม่ว่าจะเรื่องของพ่อกับแม่ หรือแม้กระทั่งวีนัสก็ตาม เรื่องต่างๆก่อนที่ฉันจะได้เจอกับต้นหญ้ากลายเป็นอดีตไปแล้วจริงๆสำหรับฉัน การเป็นที่รักและถูกเอาใจตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาทำให้ฉันลืมความเจ็บปวดพวกนั้นไปเกือบหมด ฉันหาเหตุผลให้ตัวเองไม่เจอว่าทำไมฉันจะต้องเก็บเรื่องราวร้ายๆมาทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวดด้วย ฉันยังคงนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย แล้วก็พาลนึกไปถึงคำถามของคุณลุงขึ้นมา 

'มาเป็นลูกบุญธรรมลุงมั้ย??' คุณลุงธนาถามออกมาแบบนี้ แล้วฉันก็เงียบ ไม่รู้จะให้คำตอบกับคุณลุงยังไง ไม่รู้ว่าตัวเองดีพอไหม 'คิดก่อนก็ได้นะ' คุณลุงพูดออกมาอีกครั้ง แต่ฉันก็เอาแต่เงียบ ตื้นตันใจจนพูดไม่ออก 'แต่ลุงบอกไว้ก่อนนะ ลุงไม่เหมือนน้องเล็ก ห้ามปฏิเสธลุงเด็ดขาด' น้องเล็กที่คุณลุงพูดถึงคือคุณพ่อของต้นหญ้า ฉันยิ้มออกมาในที่สุดเมื่อคุณลุงออกปากห้ามออกมาแบบนั้น ฉันพยักหน้าให้คุณลุง ฉันอาจยังไม่พร้อมกับคำตอบรับ แต่ลึกๆแล้ว ใจฉันไม่คิดจะปฏิเสธเลยสักนิด ฉันนอนเล่นไปเรื่อยๆ แล้วเสียงโทรศัพท์ที่ฉันกำลังนอนรออยู่ก็ดังขึ้น เดย์นั่นล่ะ ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก 

"เดย์" ฉันรับสาย เสียงจากทางปลายสายเงียบผิดปกติ

"จะนอนรึยัง" เดย์ถาม 

"ทำอะไรอยู่ ทำไมเงียบจัง" สงสัยก็ต้องถามน่ะสิ เก็บไว้เดี๋ยวนอนไม่หลับ

"ทำงานอยู่น่ะ" เดย์ตอบ น้ำเสียงเรื่อยๆเหมือนปกติที่คุยกัน "นอนได้แล้วนะ วันนี้คุยนานไม่ได้" เขาบอก เหมือนโทรมารายงานตัวมากกว่าจะโทรมาบอกให้ฉันนอนซะอีก

"อื้อ ฝันดีค่ะ" ฉันตอบ ไม่คิดจะถามต่อ แค่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ก็สบายใจแล้ว

"ฝันดีครับ" ฉันกดวางสายแล้วปิดไฟ หลับตาลงและหลับไปในที่สุด

...

...

...

"ไซคี ระวัง!!" เสียงต้นหญ้าดังลั่นห้องหลังจากที่ฉันตอบกลับไปว่าไม่ได้ล็อกประตู ...สาเหตุน่ะหรอ ก็เพราะฉันลากเอาเก้าอี้มาปีนหยิบของที่วางอยู่ด้านบนของตู้เสื้อผ้าน่ะสิ

"เบาๆสิต้นหญ้า" ฉันหันไปบอก อมยิ้มให้กับท่าทางโกรธๆของต้นหญ้า

"ยังจะมาทำเป็นเล่นอีก ลงมาได้แล้ว ปีนขึ้นไปทำไมน่ะ" ต้นหญ้าบ่นแล้วเดินเข้ามาหา

"หยิบของ" ฉันตอบ

"ของอะไร ทำไมเอาไปเก็บไว้สูงขนาดนั้น" ต้นหญ้าเดินเข้ามาดูใกล้ๆ

"รูปน่ะ ฉันเก็บติดตัวมาตอนออกมาจากบ้าน" ฉันยื่นรูปเก่าๆให้ต้นหญ้าดู มันเป็นรูปที่มีพ่อกับแม่และวีนัสถ่ายด้วยกัน บังเอิญที่ฉันเดินผ่านไปด้านหลังพอดีเลยมีฉันติดมาด้วยนิดหน่อย

"เก็บไว้ทำไม" ต้นหญ้าหายใจแรงทันทีที่เห็นรูป "ฉันจะเอาไปเผาทิ้ง" เธอเดินหันหลังกลับไปที่ห้องครัวทันที หยิบไฟแช็กขึ้นมาจุด และเผามันจริงๆอย่างที่พูด 

"คือ..." ฉันกำลังจะพูด แต่ถูกห้ามไว้ซะก่อน

"ไม่ต้องมาห้ามเลยนะ" ต้นหญ้าดูหงุดหงิดมาก

"ไม่ได้จะห้าม" ฉันบอก ก็รูปเล่นไหม้หมดแล้วจะไปห้ามทำไมล่ะ

"แล้ว..." ต้นหญ้าหันมาถาม เธอยืนเท้าเอวมองหน้าฉัน

"จะบอกว่า ฉันกำลังจะเอามาทิ้งน่ะ" ฉันตอบ แล้วต้นหญ้าก็กระพริบตามองหน้าฉันเหมือนไม่อยากจะเชื่อ

"จริงหรอ" ฉันอดขำไม่ได้ เลยหัวเราะออกมาแล้วพยักหน้ารับ

"จริงสิ จะโกหกทำไม" ฉันยืนยัน "อาหารเช้าวันนี้คืออะไรน่ะ" ฉันถาม ตอนเดินตามต้นหญ้ามาที่ห้องครัวไม่ทันมองที่โต๊ะอาหาร ฉันเลิกสนใจรูปนั่นไปแล้ว

"ข้าวต้มกุ้ง มาสิ" ต้นหญ้ายิ้มอย่างคนอารมณ์ดีให้ฉัน ดูเหมือนเธอจะพอใจกับคำตอบของฉันล่ะ

"อื้อ"ฉันยิ้มแล้วเดินตามต้นหญ้าออกไปที่โต๊ะอาหาร

...

...

...

"เลิกเรียนให้มารับมั้ย" ต้นหญ้าชะโงกหน้าออกมาถาม

"ไม่ต้อง..." แต่คนตอบน่ะ คือ เดย์ เขาคว้าเอากระเป๋าไปถือให้ฉัน

"งั้นเจอกันที่คลับละกัน" เดย์พยักหน้ารับ และต้นหญ้าขับรถออกไป ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ต้นหญ้าคงไม่ยอม แต่ตอนนี้ เหมือนเขาสองคนจะไว้ใจกันมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก

"กินข้าวรึยัง" ฉันถาม เดย์หันมาหาแล้วยิ้มให้

"เรียบร้อยแล้วล่ะ" เขาตอบ "รู้สึกเป็นไงบ้าง" 

"ก็ดีนะ วันนี้อากาศดี"  ฉันรู้นะ ว่าเขาถามถึงอาการของฉัน แต่ฉันแค่อยากจะแกล้งน่ะ

"หึ..." แล้วเสียงหัวเราะตามแบบฉบับของเดย์ก็ทำให้ฉันต้องอมยิ้ม เขาคว้ามือฉันไปจับไว้ เราเดินด้วยกันผ่านหน้าคณะเพื่อเลยไปที่โต๊ะประจำ ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าสองหนุ่มนั่งรออยู่แล้ว

"ไซคีน้อยยยย!!" เสียงคลีนดังมาก่อนที่ฉันจะเห็นหน้าเขาชัดๆซะอีก คนอื่นๆมองมาทางเขากันใหญ่เลย

"เบาๆหน่อยก็ได้มั้ง" เป็นดิศอีกนั่นแหละที่ปราม บรรยากาศที่คุ้นเคย พวกเขายังเหมือนเดิม รวมถึงเพลินเพลงที่นั่งยิ้มอยู่ที่โต๊ะ สายตาของเธอมองจ้องมาที่ฉันอย่างไม่ปิดบัง

"เป็นไงบ้างไซคี" ดิศถามหลังจากที่ฉันนั่งลงแล้ว เพลินเพลงยังคงมองฉันเหมือนว่าเธอไม่เคยเห็นฉันมาก่อน

"หายดีแล้วล่ะ" ฉันตอบยิ้มๆ "เพลงสบายดีนะ ไม่เจอนานเลย" ฉันหันไปทักเพลินเพลง 

"สบายดี" เพลินเพลงตอบแล้วขมวดคิ้ว

"อะไร..." เสียงเข้มๆถามขึ้น ทำเอาเพลินเพลงถึงกับสะดุ้ง เธอละสายตาไปจากหน้าฉัน หันไปมองหน้าเดย์

"ไซคีเปลี่ยนไปนะ" เธอตั้งข้อสังเกต

"เออ จะว่าไปก็จริง" ตามมาด้วยแรงสนับสนุนจากคลีน ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้เดย์ 'เกิดอะไรขึ้นวะ' ฉันแปลแบบนั้นน่ะนะ

"หาเรื่องแล้วมึงอ่ะ" ดิศจัดการประเคนฝ่ามือหนักๆลงบนหัวของคลีนด้วยความรักเต็มแรง

"โอ๊ย... ไอ้ดิศ มึง!!!" แต่ไม่ทันแล้ว เพราะดิศลุกไปแล้ว ตามด้วยคลีนที่พยายามจะลุกไปวิ่งไล่ 

"เข้าห้องเรียนเลยมั้ย"  เดย์เงยหน้าขึ้นมาจากนาฬิกาข้อมือ ฉันมองหน้าเขาแล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที พวกเราห้าคนกลายเป็นเป้าสายตาให้คนมองไปแล้ว

"อือ" ฉันตอบแล้วลุกขึ้น เพลินเพลงลุกตามและเดินตามหลังฉันกับเดย์มา ดิศกับคลีนสงบศึกทันทีที่เดย์ออกปากห้าม


...

...

...


"ขอบใจนะดิศ" ฉันบอกหลังจากที่อาจารย์บอกเลิกเรียน สมุดจดทุกวิชาของดิศที่เดย์เอาไปให้ฉันอ่านที่บ้านคุณลุงธนาช่วยฉันไว้เยอะจริงๆ 

"ขอบคุณเดย์ดีกว่า มันหยิบไปโดยไม่คิดจะขอด้วยซ้ำ" ดิศบอกยิ้มๆ

"จริงหรอ" ฉันหันไปถาม 

"จริง!!!" แต่คลีนตอบแทน เดย์ถึงกับสะบัดสายตาไปมองทันที

"เคลียร์เองนะมึง เรื่องนี้กูขอไม่ยุ่ง" ดิศทำท่าไม่ใส่ใจ แต่คลีนนี่สิ ถึงกับคว้าแขนเสื้อดิศเอาไว้

"กูแค่พูดเล่น มึงบอกมันที มันจะกินหัวกูแล้วเนี่ย" อย่าได้เข้าใจผิดเชียว เพราะจอมกวนประสาทก็ยังเป็นจอมกวนประสาท คลีนไม่เคยกลัวเดย์ยังไง เขาก็ยังเป็นแบบนั้น

"หึ..." แล้วเสียงหัวเราะของเดย์ก็ทำให้ฉันต้องหันกลับไปมอง เขาคว้ามือฉันไปจับ ดึงให้ลุกขึ้นตาม

"จะพาไปไหนหรอ"ฉันถาม ทั้งๆที่เขายังไม่ได้ออกเท้าเดินด้วยซ้ำ

"เลี้ยงฉลองน่ะสิ หายดีทั้งที"เดย์พูดยิ้มๆ มุมแบบนี้ก็มีกับเขาด้วยนะเนี่ย

"เฮ้ยๆ น้ำตาลอายแล้วโวยยย...โอ๊ยยยย!! ไอ้ดิศ"  ดิศประเคนฝ่าเท้าส่งท้ายให้ทันทีที่คลีนโห่แซว

"เดี๋ยวมันไม่เลี้ยงมึงคนเดียว กูไม่ช่วยนะ" คลีนคอตกทันที แล้วสงบเสงี่ยมเจียมตัวเดินข้างๆดิศ สถานการณ์ถึงได้กลับมาสงบอีกครั้ง

"เพลงไปไหนรึป่าว ไปกินด้วยกันนะ"ฉันหันไปชวนคนที่ดูเหมือนจะเงียบที่สุด

"อื้อ ไปสิ" เพลินเพลงยิ้ม 

...

...

...

เดย์ทำให้ฉันประหลาดใจด้วยการลากพวกพี่ๆทั้งสามมาเลี้ยงฉลองด้วย พี่ธันวาของฉันที่มักจะมีงานยุ่งตลอดเวลา แต่ตอนนี้ พี่เขากำลังนั่งหน้ายิ้มรออยู่ที่โต๊ะอาหาร พี่ธามไทที่ลุกขึ้นมาหาทันทีที่เห็นฉัน และพี่แทนไทที่ไม่ค่อยห่างจากโรงพยาบาลกำลังยืนยิ้มรออยู่ข้างๆต้นหญ้า อาหารถูกสั่งและเสริฟรอไว้อยู่แล้ว ร้านนี้เป็นร้านอาหารไทยที่ให้บรรยากาศชวนกินจริงๆ มีเพลงบรรเลงเปิดคลอเบาๆด้วยนะ

"ไซคีนั่งนี่เลย" พี่ธันวาพูดขึ้นทันทีที่ฉันเดินไปถึงที่โต๊ะ

"เฮ้ยๆ ได้ไง นั่งข้างพี่สิ" พี่ธามไทยอมซะที่ไหน พี่สองคนของฉันแหย่กันตลอดเหมือนเด็กๆ

"ไม่ต้องคิดให้ปวดหัวครับพี่ ไซคีนั่งข้างเดย์อยู่แล้ว" พี่ทั้งสองหันมามองหน้าพี่แทนไททันที และเดย์ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก เขาดึงฉันนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเขา

"สมน้ำหน้า!!!" พี่แทนไทว่าแล้วดึงต้นหญ้าให้นั่งลงข้างเขา

"นั่งสิครับ จะยืนทำไม" พอว่าใครไม่ได้ พี่ธันวาก็หันไปเล่นงานคลีนกับดิศแทน ทั้งสองคนกำลังยืนกลั้นขำอยู่

"เพลงนั่งข้างพี่สิ" ต้นหญ้าตบมือลงที่เก้าอี้ข้างตัว

"ค่ะ พี่ต้นหญ้า" เพลินเพลงตอบรับแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ว่างตัวเดียวที่เหลืออยู่

เราเริ่มกินอาหารและพูดคุยกันจนกระทั่งเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น การสนทนาของทุกคนหยุดลง ฉันที่นั่งหันหลังให้ประตูรับรู้สึกถึงความผิดปกติได้ทันที หันไปมองหน้าเดย์ก็เจอหน้าเข้มๆที่ติดจะเครียดๆ บรรยากาศผิดปกติแบบนี้ชวนให้หันไปมองข้างหลังจริงๆ แต่ฉันกลับทำแบบนั้นไม่ได้ เพราะเดย์วางมือบนหัวฉันแล้วส่ายหน้า

"นั่งนิ่งๆ..." เดย์พูด ฉันสัมผัสความเครียดได้จากน้ำเสียงของเขา

"ใครหรอ??" ฉันถาม ไม่ต้องหันไปมองก็พอจะเดาได้ ว่ามีใครบางคนที่เดย์ไม่อยากให้ฉันเจอตอนนี้กำลังอยู่กับพวกเราในร้าน

"พี่หมอ!!!" เสียงที่ฉันไม่มีวันลืม

"วีนัส..." 



Day Part

"วีนัส..." เสียงแผ่วๆของไซคีทำเอาผมแทบสติแตก เธอไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำ

"ไซคี..." ผมเรียกคนข้างๆ เธอหันมาหาผมด้วยสายตาว่างเปล่า นั่นยิ่งทำให้ผมแทบอยากจะลุกไปลากวีนัสออกจากร้านจริงๆ แต่ไม่ทันแล้ว... 

"บังเอิญจังเลยค่ะ วีนัสหาโอกาสเจอพี่หมอยากจริงๆ" วีนัสเดินยิ้มหวานมาหยุดอยู่ที่โต๊ะ ตอนนี้ในสายตาของเธอมีแต่แทนไท 

"นั่นสิ บังเอิญจัง" เป็นต้นหญ้าที่ตอบรับ แทนไทเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับการแสดงออกของต้นหญ้า นี่พี่ท่านจะไม่รับรู้อะไรในโลกนี้แล้วนอกจากพี่สาวผมใช่มั้ยเนี่ย

"ใครคะ??" วีนัสเอียงคอถาม เธอคล้ายไซคีมาก แต่การกระทำที่จงใจแบบนั้นกลับให้ความรู้สึกตรงกันข้าม เธอกำลังคุกคามต้นหญ้าอย่างเปิดเผย

"อะไรกันคะ นี่เธอคนนี้ไม่มีความสำคัญขนาดนั้นเลยหรอคะ" ต้นหญ้าแสร้งตีเบาๆที่แขนของแทนไท "ฉันชื่อต้นหญ้าค่ะ ว่าที่คู่หมั้นของแทน" ต้นหญ้าตอบ คำตอบที่ทำให้แทนไทยิ้มหน้าบานชนิดที่ว่าถ้ามากกว่านี้ อาจต้องพาหมอไปหาหมอ

"คู่หมั้น!!" วีนัสพูดเสียงสูง เธอหน้าแดงขึ้นมาทันที ดูก็รู้ว่าเธอกำลังโกรธ แต่เธอเล่นผิดคนนี่นะ 

"สิคะ คู่หมั้น แทนเขาก็แบบนี้ล่ะค่ะ ถ้าไม่สำคัญจริงๆเขาไม่ค่อยบอกเรื่องส่วนตัว" ต้นหญ้ายิ้มหวาน คำพูดอาบยาพิษของเธอได้ผล วีนัสสะบัดสายตาไปหาแทนไททันที

"อะไรกันคะพี่หมอ นังนี่ใครกัน" ความที่ถูกตามใจมาตลอด พอเจอเข้ากับต้นหญ้า สติคงจะแตกไปแล้ว ก่อนหน้านี้ วีนัสกับแทนไทถูกพูดถึงในหน้าหนังสือพิมพ์ค่อนข้างมาก คนมากมายที่ไม่รู้ต่างก็ลุ้นให้ทั้งคู่คบกัน

"ตามนั้นครับ" แทนไทตอบ "พูดแล้วห้ามกลับคำนะ" นั่น มีการหันไปย้ำกับต้นหญ้าด้วย สายตาขวางๆเลยถูกส่งกลับมาจากต้นหญ้าเป็นการตอบรับ

"ไม่จริง นี่พี่หมอกำลังล้อเล่นอยู่แน่ๆ วีนัสไม่สนุกด้วยนะคะ" วีนัสลดเสียงลง พยายามอย่างมากที่จะหายใจให้ช้าลง

"ไม่หนิครับ ทำไมพี่ต้องเอาเรื่องใหญ่แบบนี้มาล้อเล่นด้วยล่ะ" แทนไทพูดเสียงจริงจัง พี่หมอใจดี ขี้เล่นของวีนัสหายไปแล้ว

"นี่พี่หมอโกรธอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย อย่าเล่นแบบนี้สิคะ" วีนัสยิ้มหวาน ถามเสียงอ่อนลง

"ไม่ครับ พี่ว่าวีนัสหาโต๊ะนั่งจะดีกว่า มาร้านอาหาร ไม่สั่งอะไรทานมันดูแปลกๆนะครับ" แทนไทออกปากไล่อย่างไม่ไว้หน้า 

"ขอโทษด้วยนะคะ พอดีเรามากันแต่คนสนิทน่ะค่ะ คนนอกไม่สะดวกเชิญร่วมโต๊ะจริงๆ" เป็นต้นหญ้าที่ยิงปืนอีกนัดออกไป "ไว้โอกาสหน้านะคะ สำหรับคนนอกน่ะค่ะ" พูดจบก็ส่งยิ้มหวานไปให้ ผมว่านอกจากแรงหึงไม่รู้ตัว ต้นหญ้ากำลังเอาความโกรธที่สะสมมา ส่งให้กับคนที่ควรจะได้รับอย่างวีนัส

"ฮ่า...อุ๊บ!!" เสียงหัวเราะของคลีนดังขึ้น และเงียบไปเพราะดิศยกมือขี้นมาปิดปากให้ วีนัสสะบัดหน้าไปหาทันที

"เอ๊ะ!!..." เธอมองจ้องดิศกับคลีนก่อนจะขมวดคิ้ว และยิ้มมุมปากออกมาเหมือนนึกอะไรได้ วีนัสค่อยๆกวาดสายตาผ่านทีละคนบนโต๊ะ จนมาหยุดที่ไซคี

"เห็นทีฉันจะไม่ใช่คนนอกซะแล้วสิคะ" วีนัสยิ้ม รอยยิ้มน่าเกลียดที่ผมอยากจะเอามือปิดตาไซคีจริงๆ "ว่าไงพี่สาว ไม่ทักกันหน่อยหรอ" น้ำเสียงดูแคลนดังขึ้น ผมไม่กล้าหันไปมองหน้าไซคีด้วยซ้ำ

"ว่าไง สบายดีหรอ" แต่ผิดคาด เมื่อเสียงสดใสตามปกติของไซคีดังขึ้น "ต้นหญ้า ให้วีนัสนั่งด้วยกันได้มั้ย" เธอหันไปหาต้นหญ้าที่ตอนนี้ทำตาโตมองตอบกลับมา

"เอ่อ...อือ ตามใจ" ต้นหญ้าถึงกับพูดไม่ออก ไม่ใช่แค่ผมสินะที่แปลกใจ

"น้อง เพิ่มเก้าอี้ให้ที" วีนัสหันไปหาพนักงานที่ยืนอยู่แถวๆนั้น เขารีบวิ่งเอาเก้าอี้มาวางทันที ไม่นานจานของวีนัสก็ถูกนำมาวางให้

"จะสั่งอะไรเพิ่มก็ตามสบายเลยนะ" ไซคีพูดหลังจากวีนัสได้จานของตัวเองแล้ว

"..." วีนัสขมวดคิ้วมองหน้าไซคี เธอเองคงแปลกใจไม่ต่างจากผม

"เอ้า มองอยู่ได้ รีบๆกิน แล้วก็ไปๆซะ" ต้นหญ้าพูดพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้วีนัสหน้าตึงกว่าเดิม งานนี้ผมคงไม่ต้องลงมืออะไรแล้วล่ะ ต้นหญ้าทำตัวเป็นแม่ไก่หวงไข่ขนาดนี้

"บังเอิญ หรือ ตั้งใจ มาหรอ" เป็นไซคีที่เปิดการสนทนาขึ้นหลังจากเงียบไป คำถามที่ทำเอาแทนไทถึงกับสำลักน้ำ

"ไซคี!!" วีนัสคงจะสติแตกอีกครั้งแน่ๆ ผมล่ะสงสัยจริงๆ ว่าอะไรทำให้สาวน้อยข้างๆผมกล้าถามออกไปแบบนั้น

"ฉันถามอะไรผิดหรอ" ไซคีหันมามองหน้าผม สายตาเธอบอกชัดว่าเธอไม่เข้าใจจริงๆว่าวีนัสจะขึ้นเสียงใส่เธอทำไม คำถามนี้ของไซคีคงถูกใจต้นหญ้ามาก เพราะตอนนี้พี่สาวผมหัวเราะเสียงดังออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง ปึง!!! เสียงตบโต๊ะเสียงดังของวีนัส เธอคงทนไม่ไหวแล้ว

"ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันจะบอกคุณพ่อคุณแม่" วีนัสยิ้มเหยียด 

"จะไปแล้วหรอ" ไซคีถามออกไป ไม่แสดงอาการสะทกสะท้านกับท่าทางของวีนัสเลยสักนิด

"กรี๊ดดดดด...!!" วีนัสกรีดร้องออกมาแล้วเดินสะบัดหน้าออกไปด้วยความโกรธ

"เดย์..." หลังจากวีนัสหายออกไปจากร้าน ไซคีก็คว้ามือผมไว้ทันที มือเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ ตัวสั่นเทาแบบที่ผมเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ ขอบตาแดงๆที่เหมือนจะมีน้ำใสๆคลอออกมา 

"ไซคี..." ผมเพิ่งเข้าใจตอนนี้เอง ว่าเธอไม่ได้กล้าอะไรเลย ไซคียังคงจำเรื่องราวในอดีตได้ และมันยังคงทำร้ายเธอได้อยู่ดี

"ไม่ร้องนะ ไม่เป็นไร น้องสาวพี่เก่งมาก" เป็นพี่ธันวา ที่นั่งยิ้มมองมาด้วยสายตาอ่อนโยน พี่ธันวาที่ใครๆก็ว่าโหดที่สุด กำลังยิ้ม ...ช่างเป็นภาพที่น่ากลัวจริงๆ!!

"ใช่ น้องสาวพี่เก่งมาก เป็นนักเรียนที่ดี" พี่ธามไทส่งเสียงตามมา น้ำเสียงจริงจังที่ขัดกับบุคลิกขี้เล่นที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา

"นักเรียน!?" ผมทวนคำ สะดุดหูกับคำนี้มากๆ

"อือ พวกพี่สอนเอง" พี่ธันวายืดอกรับ

"พวกพี่!?" คราวนี้เป็นเสียงต้นหญ้า เธอสะบัดสายตาไปมองหน้าแทนไท

"ใช่ เป็นของขวัญสำหรับว่าที่น้องบุญธรรมน่ะ" แทนไทเฉลยออกมา

"น้องบุญธรรม... ไซคี เธอตอบตกลง??" ต้นหญ้าอ้าปากค้างมองหน้าไซคี

"อือ..."





------------------------------
ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกันนะคะ
ขอบคุณทุกเม้นด้วยค่ะ


สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #364 papui (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 13:35
    ค่อยยังชั่วหน่อยดราม่าแค่เบาๆ แต่การเดินเรื่องช้าจังค่ะเหมือนเนื้อหาไม่ขยับไปไหนสักเท่าไร

    ตอนพิเศษอยากอ่านนะแต่อย่าดราม่าเยอะแค่นี้ก็สงสารไซคีน้อยจะแย่แล้ว
    #364
    0
  2. #356 Tib335 (@Tib335) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 12:30
    อยากอ่านคะ แต่อย่ามาม่าเยอะได้ไหมอ่ะ
    #356
    0
  3. #355 nooiceza (@nooice_za) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 00:18
    อยากอ่านแต่ไม่ดราม่าได้ไหม แล้วเมื่อไรจะเฉลยปมอ่ะแบบรอนานแล้วอยากรู้
    #355
    0
  4. #354 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 22:20
    อยากอ่านค่ะไรท์ อัพน้าาาา
    #354
    0
  5. #353 pornta (@pornta) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 13:24
    อยากอ่านคร้า แต่ไม่มาม่าได้มั่ยอ่ะ ดูเหมือนจะไม่ไปไหนเท่าไหร่เดินเนื่องช้าไปหน่อยค่ะ
    #353
    0
  6. #352 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 11:43
    ไซคีจะตกลงไหม...แต่บอกว่าลุงธนาเนี่ยพ่อในอุดมคติเลยไม่ใช่หรอ เอาไงดีไซคีน้อยย แต่ถ้าตกลงนี่มีพี่ชายดีๆสามคนเลยนะ ฟินแทนค่ะ >/////<
    #352
    0
  7. #350 ps.I-loveyou (@pimz-si) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 07:10
    อยากอ่านนะตอนพิเศษ แค้อนากอ่ารธรรมดาก่อนนน
    #350
    0
  8. #349 Sisisaline2739 (@Sisisaline2739) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 07:07
    ตอบตกลงเลยไซคี
    #349
    0
  9. #348 เบเบ๊บ ♡ (@babyll) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 04:07
    ตกลงเลยไซคี ถ้ามีความสุขก็ทำตามใจ
    #348
    1
  10. #344 Tib335 (@Tib335) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 22:17
    รอๆ อีก50%มาอัพเร็วนะไรต์
    #344
    0
  11. #343 vamprievampri (@vamprievampri) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 20:38
    อัพต่อเร็วๆๆๆน้าาอย่านานนะมันไม่คล้องจองมันขาดตอนนนอ่า
    #343
    0
  12. #342 papui (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 22:07
    ดีคะกินมาม่ามากสุขภาพไม่ดีนะคะสงสารไซคีน้อยด้วย

    แล้วทำไมพ่อของแทนไทถึงจะรับไซคีเป็นลูกบุญธรรมละแถมยังได้หนังสือยินยอมจากพ่อแม่ไซคีแล้วด้วยนะ

    หายไปนานคิดถึงนะคะ
    #342
    0
  13. #341 phimsiri123 (@phimsiri123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 19:29
    รอจ้าา
    #341
    0
  14. #340 phimsiri123 (@phimsiri123) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 19:29
    สงสารไซคีจัง
    #340
    0
  15. #339 Eung2002 (@Eung2002) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 13:46
    รอค่าาา
    #339
    0
  16. #338 yeephuen (@wathu) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 12:15
    รอๆๆๆๆๆ
    #338
    0
  17. #336 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 08:13
    ตอนนี้ตัวละครโผล่มาเยอะมาก อิชั้นงง 5555555 รอฉากน่ารักๆอยู่นะคะ
    #336
    0
  18. #335 เบเบ๊บ ♡ (@babyll) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 03:56
    ฮือออ สงสารไซคีมากๆ เลยอ่ะ T T ผิดที่พ่อกับแม่แท้ๆ เลยอ่ะ ถ้าพ่อไซคียอมตรวจดีเอ็นเอแต่แรกก็จบแล้วป้ะ จะมากลัวทำไมว่าเป็นลูกชู้ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยัดเยียดให้ไซคีตั้งแต่แรก แม่งงง พูดละโมโห เกลียดพ่อกับแม่ไซคีมากพูดเลย -*- สักวันเหอะ ถ้ารู้ความจริงขอให้ไซคีไม่นกโทษให้ เหอะ แต่จะาำนึกรึเปล่าก็อีกเรื่อง มีลูกที่แสนดี(เหรอ?) อย่างแม่นางวีนัสแล้วนิ //โทษๆ อินไปหน่อย 5555
    #335
    0
  19. #334 Paloy Praew (@0611270481) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 02:29
    ไซคี ผู้น่าสงสาร รอคะรอต่อไป. มาอัพเร็วๆนะไรต์
    #334
    0
  20. #333 vamprievampri (@vamprievampri) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 06:39
    รอนานมากกกก
    #333
    0
  21. #332 Nalenet Joonboon (@noknouy) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 22:32
    ร้องให้หนักมาก. ค้างงงงง
    #332
    0
  22. #331 yonasa (@natacha-sonya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 15:09
    เจิมมม
    #331
    0
  23. #330 papui (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 08:09
    ทำไมชีวิตไซคีถึงรันทดขนาดนี้ เหตุใดคนเป็นพ่อแม่ถึงได้ใจร้ายได้ขนาดนี้ ฮือๆ
    #330
    0
  24. #328 nantakanpang (@nantakanpang) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 19:10
    เจิมมมมมมมมม
    #328
    0
  25. #327 cczeezee (@cczee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 15:35
    ไม่อยากเสียนน้ำตาาาา
    #327
    0