หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 18 : ตอนที่ 15 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    28 เม.ย. 62




Phyche Part 


วีนัส... ’ นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยิน ...ชื่อของวีนัสมีอิทธิพลต่อฉันมากจริงๆ ใจเต้นแรง... มือเย็น... หายใจไม่ออก...  นี่เป็นเรื่องบังเอิญอีกแล้วอย่างนั้นหรอ หรือชีวิตที่เหมือนฝันของฉันกำลังจะจบลง... 

 

ไซคี...” ฉันได้ยินเสียงต้นหญ้าเรียกเหมือนมาจากที่แสนไกล เสียงที่ดึงฉันออกมาจากโลกที่ไม่มีใคร แล้วฉันก็รับรู้ถึงแรงกดที่ไหล่ที่ค่อยๆหายไปพร้อมความอบอุ่นข้างๆกาย ฉันหันไปมอง เห็นเดย์ค่อยๆปล่อยมือฉัน ความสุขทั้งหมดเหมือนจะละลายหายไปในอากาศเมื่อเดย์ทำแบบนั้น ฉันเอื้อมมือไปคว้ามือเดย์ไว้ แต่เขายังคงปล่อยมือออกจากมือของฉันอยู่ดี ความอ้างว้างจู่โจมฉันทันที 

 

“...จะฟังต่อหรือเปล่า” แล้วเสียงเดย์ก็ดังขึ้น ใกล้และอบอุ่น เขาไม่ได้จากไปไหน เหมือนเขาเฝ้ารอฉันอยู่ตรงนี้ตลอดมา

 

พอเถอะเดย์” เสียงของต้นหญ้าดังเตือนสติฉันอีกครั้ง นี่ก็อีกคนที่คอยเป็นห่วง คอยดูแลฉัน หรือฉันไม่จำเป็นต้องลืมอดีตของฉัน

 

 “เดย์...” ฉันเรียก แต่เดย์ไม่ตอบ “...รู้เรื่องวีนัสอยู่แล้วหรอ” ฉันถามโดยไม่ได้รอคำตอบรับของเขา บางทีอาจเพราะลึกๆแล้ว ฉันรู้ว่าเขากำลังฟังอยู่  เดย์พยักหน้าตอบกลับมา  รู้เรื่องฉันก่อนแล้วด้วยหรือเปล่าฉันถามออกไปอีกครั้ง เดย์ถอนหายใจ

 

อือ...” ถ้าเดย์รู้ทุกอย่างแบบนี้... แล้วเขาจะรังเกียจฉันไหม...!?

 

รู้ตั้งแต่เมื่อไร...” ฉันถามออกไปเหมือนเด็กขี้สงสัย รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ระหว่างเส้นแบ่งบางๆ ของปัจจุบัน และอดีต

 

ตั้งแต่แรก...” เดย์ตอบ เขายื่นมือของเขามาตรงหน้าฉัน 

 

...และทางเลือกเป็นของฉัน เลือกระหว่างอดีตที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังตลอดมา หรือเลือกที่จะอยู่กับปัจจุบันและเป็นคนสำคัญของใครสักคนตลอดไป สุดท้าย... ฉันก็พบว่าการไม่มีเดย์อยู่ข้างๆ น่ากลัวกว่าการต้องเผชิญหน้ากับวีนัสและพ่อแม่ตามลำพังซะอีก ฉันวางมือลงบนมือของเดย์ เขาจับมันไว้แน่น ...เหมือนที่เขามักจะทำเสมอ แล้วเขาก็ยิ้มให้ฉัน ความอบอุ่นกลับมาหาฉันอีกครั้ง

 

...

 

...

 

...


ไซคี เราต้องไปบ้านคุณลุงจริงๆหรอ เธอยังไม่แข็งแรงดีเลยนะ” ต้นหญ้าทำหน้าเครียดตั้งแต่เช้าเลย

 

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อยฉันพูด ต้นหญ้ามีอาการประหลาดแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อวาน และถึงแม้จะไม่มีใครยอมเล่าให้ฟังก็ตามว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ฉันก็พอจะเดาได้ว่า ฉันต้องทำอะไรสักอย่างที่ทำให้คนอื่นเป็นห่วงอีกแล้ว

 

ก็แล้วไม่ไปไม่ได้หรอ คุณลุงธนาน่ะ น่ากลัวมากเลยนะ” ต้นหญ้าโอดครวญ

 

ลุงธนา!ใครหรอ??” ฉันถาม รู้สึกคุ้นชื่อนี้จัง

 

ก็คนที่เราจะไปเจอยังไงล่ะ พ่อของพี่หมอน่ะ นี่เธอไม่ได้ฟังที่เดย์เล่าเมื่อวานสินะ” ต้นหญ้าตอบ ดูหัวเสียกว่าเดิมซะอีก เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้

 

พี่หลุดแล้วนะ ฉันว่าฉันล้อ แต่นอกจากต้นหญ้าจะไม่ปฏิเสธแล้วยังยอมรับหน้าตาเฉยอีกด้วย

 

จริง!! ฉันจะสติแตกอยู่แล้วเนี่ย ยกเลิกนัดเถอะนะ ถ้าบอกว่าเธอรู้สึกเพลีย คุณลุงต้องยอมแน่ๆ” ต้นหญ้ามองหน้าฉัน นะ...

 

ไม่ได้หรอก ถ้าบอกแบบนั้นแล้วพี่แทนเกิดเป็นห่วง รีบมาหาจะทำยังไงล่ะ” ฉันถามกลับ ต้นหญ้าคอตกทันที

 

ก็ฉันไม่อยากไปนี่นา ไม่รู้จะมาไม้ไหนอีก คุณลุงธนาเจ้าเล่ห์จะตาย เอาแต่ใจที่หนึ่งเลยด้วย” ต้นหญ้าบ่นเสียงเบา 

 

ฉันว่าไม่ทันแล้วล่ะ” ฉันพูด ส่งโทรศัพท์ให้ต้นหญ้าดู

 

เดย์โทรมานี่ ทำไมไม่รีบรับล่ะ นี่ก็อีกคน ฉันจะสติแตกแล้วววววว” ต้นหญ้าสติแตกแล้วจริงๆล่ะ ไซคี รับเถอะ” ต้นหญ้าเร่งให้ฉันรับโทรศัพท์

 

ค่ะ... อื้อ...” ฉันวางสายแล้วลุกขึ้น

 

จะไปไหน!” ต้นหญ้าคว้าข้อมือฉันเอาไว้ทันที เธอทำหน้าเหมือนกำลังจะถูกทิ้งอย่างนั้นแหละ

 

ไปเปิดประตูให้เดย์” ฉันตอบ อดขำไม่ได้จริงๆ

 

“...” ต้นหญ้าอ้าปากค้าง เธอคงถูกสาปเป็นหินไปแล้วล่ะ

 

ฉันเดินไปเปิดประตู เจอเดย์กับเซบาสเตียนยืนรออยู่ เดย์มองหน้าฉันแต่ไม่ได้เดินเข้ามา และก่อนที่ฉันจะทันได้ถามอะไร คนตัวโตก็ดึงฉันไปกอดแน่นเลย เป็นอะไรของเขาเนี่ย ฉันยืนนิ่งๆให้เดย์กอด ได้ยินเสียงใจเต้นแรงของตัวเอง หูอื้อไปหมดแล้ว คนบ้า...!! ทำอะไรเนี่ย!ฉันมองไปทางเซบาสเตียนแล้วก็ต้องหลบตา เมื่อพบว่าเขากำลังมองอยู่ 

 

"อะแฮ่ม!!" เสียงไอของเซบาสเตียนเรียกเสียงถอนหายใจของเดย์ ตามมาด้วยแรงกอดที่เบาลงและค่อยๆคลายออก เดย์มองหน้าฉันอีกครั้ง เหมือนเราไม่ได้เจอกันนาน

 

"คิดถึง..." แล้วเขาก็พูดออกมา 

 

"...!!?" เป็นอะไรเนี่ย!วันนี้มาแปลก (^///^) ที่แน่ๆคือฉันต้องกำลังหน้าแดงอยู่ล่ะ

 

"เข้าห้องกัน..."เดย์พูด ฉันพยักหน้ารับแล้วหลีกทางให้เดย์เดินเข้าไป สายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงยืนอยู่ข้างหลังเซบาสเตียน

 

"เรเน่!!" ทำไมตอนแรกฉันไม่เห็นเธอนะ

 

"สวัสดีค่ะ คุณหนู" เรเน่ทักฉัน นี่จะไปออกรบกันหรอ มากันเยอะแยะเลย

 

เราทั้งหมดพากันเดินเข้าไปในห้อง ต้นหญ้ากำลังรัวนิ้วลงบนรีโมทโทรทัศน์ที่ฉันไม่รู้ว่ามันจะอยู่รอดพ้นวันนี้ไปหรือเปล่า เดย์นั่งลงแล้วดึงให้ฉันนั่งลงข้างๆ เรเน่กับเซบาสเตียนเดินออกไปนั่งที่ระเบียง เหมือนพวกเขาไม่ต้องการมีส่วนร่วมในสถานการณ์ประหลาดนี้ แล้วนี่เป็นอะไรกันนะ เดย์น่ะไม่แปลกเท่าไรหรอก เขาชอบจับมือฉันเล่นอยู่แล้ว แต่ต้นหญ้านี่สิ ทำเอาฉันมึนไปเลย 

 

ต้นหญ้า ดูสักช่องสิ หรือจะปิดเลยก็ได้นะ” ต้นหญ้าหันหน้ามามองฉัน

 

ไซคี เปลี่ยนใจเถอะนะ” 

 

ต้นหญ้า..” เดย์เรียก ต้นหญ้าละสายตาจากฉันหันไปมองเดย์ ทั้งคู่กำลังต่อสู้กันด้วยสายตา รับปากแต่งงานซะสิ ไซคีจะได้ไม่ต้องตกเป็นเหยื่อของคุณอา” ในที่สุดเดย์ก็พูดออกมา

 

ไม่!!” นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นต้นหญ้าทำเสียงแข็งใส่เดย์

 

หึ!!” เดย์ไม่ได้ตอบ เขาแค่หัวเราะในแบบของเขาเหมือนที่เขาทำประจำ แต่ทำไมฉันกลับรู้สึกว่าจะมีพายุลูกใหญ่มาเยือนต้นหญ้าในไม่ช้ากันนะ

 

...

 

...

 

...

เดย์...” ฉันเรียกเมื่อเราสองคนเข้ามาอยู่ในรถแล้ว นี่ก็ปาเข้าไปเที่ยงครึ่งแล้วกว่าต้นหญ้าจะยอมออกมาจากคอนโด 

 

กลัวหรือเปล่า” เดย์ถาม

 

ฉันควรกลัวมั้ย!?” ฉันถามกลับไป ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิดเมื่อเดย์อยู่ด้วยแบบนี้

 

ไม่...” คำตอบหนักแน่นพร้อมมือข้างที่ว่างจากการขับรถขยับมากุมมือฉันไว้ ความอบอุ่นถ่ายทอดมาหาฉันทันที ฉันเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวอีกแล้ว

 

เดย์ขับรถเรื่อยๆเหมือนไม่รีบร้อน ประกอบกับการจราจรที่ติดขัดแบบนี้ก็เหมือนจะเป็นใจให้คนไม่รีบ ยิ่งช้าเข้าไปใหญ่ กว่าจะขึ้นรถมาได้ ต้นหญ้าก็โวยวายน่าดู อาการสติแตกของเธอส่งผลให้ต่อมความกล้าทำงานผิดปกติจริงๆ แต่ไหนแต่ไรไม่เคยเถียงเดย์สักคำ วันนี้ถึงกับจะไม่ยอมไปถ้าฉันไม่ไปนั่งรถของต้นหญ้า แต่เดย์ก็คือเดย์ เขามีวิธีรับมือกับต้นหญ้าเสมอ

 

"เดย์..." ฉันเรียก เขาเอียงหน้ามาทางฉัน แต่สายตาไม่ได้ละไปจากถนน "ขับรถถนัดหรอ" ฉันถาม

 

"ทำไม..." นี่เขาไม่รู้ตัวสินะ

 

"ก็เดย์จับมือเค้าไว้อ่ะ" ฉันตอบ ชูมือของตัวเองที่เดย์กุมไว้ให้เขาดู เห็นเดย์เหลือบตามามองแล้วหันกลับไปมองถนนต่อ เดย์จะหันมาคว้ามือฉันไปกุมไว้ทุกครั้งที่มือข้างซ้ายของเขาว่างจากการขับรถ

 

"..." เดย์ไม่ตอบ เขาบีบมือฉันเบาๆ การแสดงออกของเขาทำให้ฉันต้องละสายตาจากเขาหันออกไปมองนอกรถแทน หัวใจฉันทำงานหนักจนนึกพาลคนข้างๆที่ชอบทำให้ใจเต้นแรงอยู่เรื่อย

 

...

 

...

 

...

 

"นึกว่าจะเบี้ยวซะแล้ว"เสียงแทนไทดังมาก่อนตัวซะอีก เราทั้งหมดเดินเข้ามาในบ้านตามคำเชิญของพ่อบ้านที่ยืนรอรับเราสี่คนอยู่แล้ว บ้านของแทนไทใหญ่มาก คนดูแลก็เยอะมากเหมือนกัน ตลอดเวลาที่เดย์ขับรถเข้ามา ฉันจะเห็นคนยืนประจำอยู่ตลอดทางเข้าบ้านที่ยาวมากๆ 

 

"ก็อยากจะเบี้ยวอยู่หรอก แต่ไซคีไม่ร่วมมือด้วย"เสียงต้นหญ้าตอบกลับไปทันทีที่แทนไทโผล่หน้ามาให้เห็น

 

"ต้นหญ้า" แล้วเสียงอบอุ่นที่ฉันไม่เคยได้ยินก็ดังขึ้นจากข้างหลังของแทนไท

 

"พี่ซัน!!" ต้นหญ้าร้องเรียกแล้วโผเข้ากอดพี่ชายของเดย์ทันที เสียงหัวเราะอบอุ่นดังขึ้นเบาๆจากบุรุษแปลกหน้าคนนี้

 

"เฮ้ยๆ ถึงจะเป็นพี่ชายก็ต่อยได้นะครับ" เสียงล้อเลียนของแทนไทดังขึ้น น้ำเสียงอ่ะ ไม่จริงจังหรอก แต่แววที่สื่อออกมาจากสายตาของเขาต่างหากที่น่ากลัว

 

"ไอ้ขี้หวง" ซันตอบกลับล้อๆ ก่อนจะคลายอ้อมกอดจากต้นหญ้า "ไหนดูซิ โตเป็นสาวแล้วสวยรึเปล่า" 

 

"น้องสาวพี่ต้องสวยอยู่แล้ว" ต้นหญ้าตอบไปหัวเราะไป เธอดูผ่อนคลายขึ้นทันที

 

"เดย์" แล้วซันก็หันมาทางฉัน "นี่น้องสะใภ้พี่หรอ" กรี๊ดดดดด!!! ใคร!อะไร!?

 

"อือ" แต่ที่ทำให้ฉันอยากจะกรี๊ดมากกว่าคือคำตอบของเดย์

 

"น่ารักดี" ซันหันไปหาเดย์ "พาไปหาพ่อมารึยัง"

 

"พ่อยังไม่กลับไทยเลย" เดย์ตอบ  นี่แปลว่าถ้าพ่อของเดย์กลับมาจะพาฉันไปหาหรอ!? "แล้วพี่จะอยู่ไทยนานแค่ไหน" เดย์ถาม

 

"ก็ขึ้นอยู่กับคนที่เรียกให้กลับมานั่นแหละ" ซันยิ้ม

 

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริง แกได้อยู่ไทยตลอดไปแน่ๆ" แทนไทหัวเราะ "ไปนั่งข้างในเถอะ พ่อติดธุระ ขอผลัดเป็นมื้อเย็นแทน" เดย์พยักหน้าแล้วเดินตามแทนไทเข้าไปที่ห้องรับรอง ตอนแรกฉันเข้าใจว่าเขาจะนั่งกันในห้องนี้ แต่แทนไทเดินเลยออกไปที่ประตูอีกฝั่ง เปิดออกไปเจอสวนขนาดใหญ่ มีศาลากลางสวน น้ำพุเล็กๆ และร่มไม้ บรรยากาศดีมากจริงๆ

 

"ชอบมั้ย ไซคี" แทนไทหันมาถามฉัน ระหว่างที่พวกเรากำลังเดินไปที่ศาลากัน

 

"ค่ะ"ฉันตอบ บ้านที่ฉันเคยอยู่ไม่ได้ดูอบอุ่นแบบนี้เลยสักนิด

 

"ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันมั้ยล่ะ" แทนไทถามฉัน อีกครั้งที่เสียงของเขาฟังดูไม่จริงจัง แต่สายตาเขาบอกชัดว่าหากฉันตกลง เขาจะถือว่านั่นคือการตอบรับ 

 

"..." ฉันเงียบ พยายามนึกหาตำตอบดีๆ แต่...

 

"หึ!!" เสียงหัวเราะของเดย์สร้างบรรยากาศน่าอึดอัดขึ้นมาทันที แทนไทหันกลับไปทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีต่อ และไม่ได้ถามอะไรฉันอีก

 

เรเน่และเซบาสเตียนเดินรั้งท้ายมา สองคนนั้นคุยอะไรกันไม่รู้พวกเขาเสียงเบามาก ฉันเพิ่งสังเกตุว่านอกจากเสียงเดินของฉันแล้ว คนอื่นเดินกันเบามาก โดยเฉพาะเดย์กับเซบาสเตียน ฉันไม่ได้ยินเสียงเดินของเขาสองคนเลย เหมือนพวกเขาไม่ได้กำลังเดินมาด้วยกันอย่างนั้นล่ะ แม้แต่ต้นหญ้าก็ทำให้ฉันแปลกใจ เธอเงียบกว่าปกติ ท่าทางดูจริงจังอย่างเห็นได้ชัด

 

"ซีรีนมานะ" เดย์ที่เดินข้างๆฉันมาตลอดโน้มหน้าลงมากระซิบใกล้ๆ


"จริงหรอ" ฉันหันไปถาม ลืมเรื่องที่กำลังสงสัยไปสนิทเลย

 

"อย่าทำหน้าดีใจขนาดนั้น" เดย์พูด เขาทำท่าคิด "ส่งมันกลับบ้านซะเลยดีมั้ย" ฉันหัวเราะขำท่าทางของเดย์

 

"โธ่ พ่อคนขี้หวง" ฉันว่า ได้ยินเสียงซันหัวเราะออกมาเบาๆ

 

โฮ่ง!!

เสียงมาก่อนตัวทุกทีเลย ซีรีนวิ่งออกมาจากมุมหนึ่งของศาลา มันทำท่าเหมือนจะกระโดดใส่ฉัน แต่เซบาสเตียนที่เดินรั้งท้ายกลับก้าวขึ้นมายืนบังฉันเอาไว้ก่อน ซีรีนหยุดเท้าวิ่งทันที มันเดินมาหยุดลงตรงหน้าของเซบาสเตียน ทั้งสองจ้องกันอยู่สักพัก แล้วซีรีนก็เห่า เซบาสเตียนพยักหน้าแล้วหลีกทางให้ฉันได้เล่นกับซีรีน

 

"คิดถึงจัง เชลล์ไม่มาด้วยหรอ" ฉันชวนซีรีนคุย แต่เซบาสเตียนเป็นคนตอบคำถามให้ฉัน

 

"ชวนแล้วครับ แต่มันไม่มา" ฉันพยักหน้ารับ 

 

"เชลล์ไม่ค่อยชอบออกนอกบ้านหรอก มันขี้หวง" เดย์ย่อตัวลงข้างๆฉัน เขายกมือขึ้นลูบหัวซีรีน มันก้มหัวให้เขาเหมือนทักทาย ก่อนจะหันมาสนใจฉันต่อ

 

"ขี้หวง??" ฉันทวน

 

"หวงบ้านน่ะ" เดย์บอก ฉันพยักหน้ารัวๆ นึกภาพเชลล์ออกเลย ขี้หวงเหมือนเจ้าของไม่มีผิด คิดแล้วก็เผลอหลุดขำออกมา 

 

"กำลังคิดอะไรอยู่..." เดย์ถาม เขาหันหน้ามาจ้องฉัน และเพราะเขาทำแบบนั้น หัวใจของฉันก็พาลจะกระโดดออกจากอกไปหาเขาอีกแล้ว ...ช่างขยันทำให้ใจเต้นอยู่เรื่อย

 

"เปล่า..." ฉันตอบ ทำตัวไม่ถูกเลย

 

"ไซคี กินข้าวกัน" เสียงเรียกของต้นหญ้าช่วยฉันไว้

 

"อื้อ" ฉันลุกขึ้นและซีรีนลุกตาม 

 

"ไปกินข้าวก่อนก็ได้..." เดย์พูดเสียงเบา เหมือนเขาพูดกับตัวเองมากกว่าพูดกับฉัน

 

เราทั้งคู่เดินไปที่ศาลาด้วยกัน คนอื่นๆนั่งรอเรากันอยู่แล้ว อาหารมากมายถูกจัดวางไว้อย่างสวยงาม เยอะอะไรขนาดนี้นะ!!เดย์เลื่อนเก้าอี้ให้ฉันแล้วขยับตัวนั่งลงข้างๆ ต้นหญ้านั่งคุยกับซันชนิดที่ว่าไม่สนใจใครเลยล่ะ ส่วนแทนไทก็เอาแต่นั่งมองต้นหญ้า ฉันถอนหายใจ พอหันไปหาคนข้างๆ ก็พบเข้ากับสายตาคมของเดย์เข้าพอดี ถ้าแทนไทกำลังจ้องต้นหญ้าตอนนี้ เดย์ก็คงกำลังจ้องฉันอยู่ล่ะ ทำอะไรอีกเนี่ย อิตาบ้า!! ใจฉันจะแข็งแรงพอไหม ถ้าเดย์จะขยันโจมตีหัวใจฉันแบบนี้

 

“กินข้าวได้แล้ว” แล้วเสียงของเซบาสเตียนก็ดังขึ้น เรียกเสียงถอนหายใจจากแทนไท ...ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของซัน ...เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเดย์ก่อนที่เขาจะตักกับข้าวมาใส่ที่จานฉัน ...เสียงต้นหญ้าตีมือแทนไทที่พยายามจะตักกับข้าวให้เธอ ...เสียงเรียกจากเรเน่ที่บอกให้เซบาสเตียนตักกับข้าวให้บ้าง แล้วก็ฉัน... ที่หยุดยิ้มไม่ได้ตลอดมื้ออาหาร

 

“ไซคี กินขนมมั้ย” แทนไทถามฉันหลังจากที่โต๊ะอาหารถูกเก็บเรียบร้อย ฉันหันไปมองหน้าเดย์ทันทีโดยไม่ทันคิด ได้รับการพยักหน้ากลับมา

 

“ค่ะ” ฉันตอบ นึกแปลกใจตัวเองที่ทำแบบนั้น เมื่อได้คำตอบที่ต้องการ แทนไทก็หันไปพยักหน้าให้พ่อบ้านที่ยืนอยู่ไม่ไกล

 

“เชิญทางนี้เลยครับ ผมจัดของหวานไว้ให้แล้ว” พ่อบ้านบอก แล้วทุกคนก็ลุกขึ้น เราทั้งหมดเดินย้อนกลับไปทางเดิม เข้าไปภายในห้องรับรอง ที่นั่นถูกเนรมิตให้กลายเป็นบุฟเฟ่ขนมหวานไปแล้ว

 

“พี่ไม่รู้ว่าไซคีชอบกินอะไร เลยยกหน้าที่ให้พี่ธามเป็นคนจัดการ” แทนไทพูดใกล้ๆหูของฉัน เขาทำให้ฉันตกใจ จำได้ว่าเขาอยู่ข้างหลัง ห่างจากฉันหลายก้าว พอหันกลับไป ก็พบว่าเขาถอยกลับไปยืนจุดเดิมที่ฉันเห็นก่อนหน้านี้ ฉันหันไปมองหน้าเดย์ พบสายตาดุๆ ที่ส่งไปให้แทนไท ...เรียกรอยยิ้มแห้งๆจากคนที่อาวุโสกว่า

 

“หึ!!”เดย์หัวเราะอีกครั้ง แต่บรรยากาศไม่ได้น่าอึดอัดเหมือนทุกที ฉันรู้สึกเบาใจเมื่อรู้ว่าเขายังยืนอยู่ใกล้ๆ ทำไมฉันรู้สึกแปลกๆนะ รู้สึกไม่ปลอดภัย...!!

 

เราทุกคนเลือกตักของหวานแล้วกลับลงนั่งที่โซฟารับรองกลางห้อง เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังไม่ขาด ฉันอาจจะคิดมากเกินไป ไม่น่าจะมีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นที่นี่ได้ เดย์ยังคงอยู่ใกล้ฉันตลอดเวลา มืออุ่นๆกุมมือฉันไว้ไม่ปล่อย รู้สึกปลอดภัยเมื่อเขาทำแบบนั้น แต่...

 

“ไซคี ไปห้องน้ำกัน” เสียงต้นหญ้าเรียกฉัน

 

“อื้อ” ฉันตอบ หันไปมองหน้าเดย์ เขาพยักหน้าแล้วปล่อยมือฉัน ความเย็นวาบเข้ามาที่หัวใจฉันทันที รู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียอะไรบางอย่างไป


“เรเน่...” เดย์เรียก แล้วเรเน่ก็ลุกขึ้น เธอยิ้มแล้วเดินนำออกไป ต้นหญ้าหันไปมองหน้าเดย์แล้วจูงมือฉันตามเรเน่ออกไปด้วย

 

...

 

...

 

...

 

หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จฉันก็ยังไม่ได้กลับไปที่ห้องรับรอง ต้นหญ้าลากฉันให้เดินออกมาอีกด้านของตัวบ้าน ทะลุออกไปเจอสวนดอกไม้นานาชนิดที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าได้รับการดูแลอย่างดีขนาดไหน เห็นแบบนี้แล้วก็พาลให้นึกถึงเรื่องของตัวเอง ที่บ้านฉันแม้แต่กอหญ้าก็ยังได้รับการดูแลดีกว่าฉันซะอีก พอคิดแบบนั้นแล้วก็รู้สึกวูบขึ้นมา ...หน้ามืด ...แล้วล้มลง นี่ฉันเป็นอะไรอีกแล้ว เห็นใบหน้าที่มีแววตกใจของต้นหญ้า ปากของเธอขยับเรียกชื่อฉัน แต่ฉันไม่ได้ยิน เรเน่ช่วยต้นหญ้าประคองฉันเอาไว้ แต่ฉันไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็น คือแม่ที่กำลังรดน้ำให้ต้นกุหลาบในสวน...



Day Part

“ไซคี ไปห้องน้ำกัน” ผมหันไปมองต้นหญ้า เธอคงรู้แล้วว่าคนที่ผมนัดไว้มาถึงได้สักพักแล้ว ผมหันไปพยักหน้าให้ไซคีแล้วปล่อยมือเธอ ไซคีดูไม่ค่อยดีเลย ผมอดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ผมมีงานต้องทำ


“เรเน่...” ผมเลือกเรเน่ให้เธอดูแลไซคี แล้วเรเน่ก็ลุกขึ้น เธอเดินนำออกไปก่อน ตามด้วยต้นหญ้าและไซคี แต่ที่ผมคิดไม่ถึงคือซีรีน มันเดินตามไซคีออกไปเงียบๆ

"มานั่งตรงนี้" เสียงแทนไทเรียกมนุษย์นาฬิกาที่ผมนัดทีไรมาตรงเวลาทุกทีให้เดินออกมาจากมุมที่ยืนหลบอยู่

"สวัสดีครับนาย" เสียงทักทายจากหนึ่งในกลุ่มคนที่ผมส่งออกไปทำงาน ผมพยักหน้ารับ ไม่ได้ขยับตัวมานั่งทำท่าจริงจังเหมือนคนอื่นๆ เบื้องหน้าแล้วพวกเขาเป็นตั้งแต่ ประธานบริษัท เลขานุการ บอร์ดี้การ์ด ยันพนักงานธรรมดาที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่สามารถสั่นคลอนองค์กรที่พวกเขาทำงานให้ได้เพียงแค่ขยับปลายนิ้ว ...ใครจะรู้ว่าจริงๆแล้ว เบื้องหลังคนเหล่านี้ พวกเขาทำงานให้เด็กอายุเพียงแค่ '18' ปีอย่างผม

"เรื่องที่ให้ทำไปถึงไหนแล้ว" ผมถามออกมา ไม่ได้เจาะจงใครเป็นพิเศษ ผมรอฟังว่าใครจะตอบเป็นคนแรก เพราะผมให้งานพวกเขาไปทำทุกคนนั่นแหละ

"เรื่องหุ้นเรียบร้อยครับ อาทิตย์หน้าผมจะให้โอนชื่อหุ้นทั้งหมดมาไว้ที่นาย" แต่คนที่ผมไม่ได้คิดว่าจะถาม กลับตอบคำถามของผม เซบาสเตียน!! 

หลังจากพี่ใหญ่อย่างเซบาสเตียนเปิดการประชุมด้วยการตอบคำถาม คนอื่นๆก็ทยอยตอบคำถามของผมด้วย หมดสนุกกันล่ะ... ผมกำลังว่าจะรอให้พวกเขาเกี่ยงกันตอบคำถามผมอยู่เลย ว่าจะอุ่นเครื่องให้พวกเขาสักหน่อย ส่วนพี่ชายผมกับแทนไทก็เป็นผู้ชมที่ดีชนิดที่เรียกว่าชมจริงๆ ไม่ออกความเห็นสักคำ จนกระทั่ง...

"พี่หมอ..." ผมหันไปหาแทนไท เขาเลิกคิ้วมองหน้าผม ดูก็รู้ว่าไม่อยากร่วมวงด้วยสักเท่าไร แต่เขามีส่วนเต็มๆในเรื่องนี้ ผมให้เขารับปากร่วมงานกับโรงพยาบาลที่อยู่ในเครือธุรกิจของตระกูลพิศาลไพบูลย์ แต่เขาแทบไม่ได้ทำตามที่ผมสั่งเลย

"พี่กับไอ้แทนทำงานด้วยกันใช่มั้ย" เป็นพี่ชายผมที่ขัดขึ้นมาก่อนที่ผมจะเล่นงานคนที่ทำหน้าที่ได้ไม่ครบอย่างแทนไท

"ครับ พี่ทั้งสองคนไปทำงานด้วยกัน แล้วงานนี้ผมไม่ต้องการคำว่า 'พลาด' " มันคือคำสั่ง ไม่ใช่คำขอร้องและพวกเขาก้มหัวรับคำผม ครั้งนี้ถือว่าผมให้โอกาสแก้ตัว ส่วนหนึ่งเพราะผมเรียกแทนไทกลับมาก่อนกำหนดด้วย

ตระกูลพิศาลไพบูลย์ เป็นที่รู้จักจากการเข้างานสังคมและบริจาคเพื่อการกุศล มีทั้งมูลนิธิ และธุรกิจโรงพยาบาลชั้นนำในหลายๆแห่งทั่วโลก ธุรกิจเหล่านั้นเป็นเพียงฉากหน้าที่ใช้เพื่อปิดบังเรื่องใต้ดินของพวกเขา แท้จริงแล้ว พวกเขาค้ามนุษย์ ค้าประเวณี ทั้งเด็ก ผู้หญิง รวมทั้งอวัยวะที่มีการซื้อขายกันในตลาดมืดและราคาสูงมาก 

ผมตามเรื่องของพวกเขามาหลายปี  ตั้งแต่ตอนที่เพื่อนรักทั้งสองของผมถูกลักพาตัวไป ผมก็ตามเครือข่ายใต้ดินพวกนี้มาตลอด จนมาเจอต้นตออยู่ที่ตระกูลใหญ่อย่างพิศาลไพบูลย์นี่เอง จังหวะเดียวกับที่ผมได้พบกับไซคี เรื่องราวของเธอเป็นเรื่องแปลกสำหรับผม ผมตามสืบตระกูลนี้มานาน แต่ในประวัติมากมายที่ส่งมา มีเพียงเรื่องของไซคีเท่านั้นที่ไม่เคยมาถึงมือผมเลย... 

"ส่วนพวกนาย..." ผมหันไปสั่งงานทีละคน การเริ่มลงทุนในธุรกิจใหม่ต้องใช้ความทุ่มเทอย่างมากและกำลังทรัพย์มหาศาลด้วย เรื่องเศรษฐกิจที่เซบาสเตียนจัดการให้ผมแล้ว ช่วยให้คนที่รู้แนวโน้มล่วงหน้าอย่างผมตัดสินใจลงทุนได้ง่ายขึ้น และหุ้นที่กำลังจะถูกโอนมาไว้ในมือผมจะทำให้ผมเข้าไปยืนอยู่แถวหน้าๆในธุรกิจใหม่แน่นอน แต่ก่อนที่ผมจะบอกเลิกประชุม ก็มีเสียงหนึ่งที่เรียกความสนใจของผมไว้

โฮ่งงงง!!!
เสียงฝีเท้าที่ผมจำได้ดี 'ซีรีน' มันเอาอุ้งเท้าเขี่ยประตูเสียงดัง และเป็นเซบาสเตียนที่ดีดตัวขึ้นจากโซฟาเป็นคนแรก เขาพุ่งตัวไปที่ประตูก่อนจะเปิดมันออก ซีรีนยืนเห่าใส่เซบาสเตียน ก่อนจะหันหลังวิ่งไปอีกฝากของบ้าน ผมรู้ในวินาทีนั้นเองว่ามันวิ่งมาทำไม ต้องเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับ 'ไซคีของผม'

ผมลุกขึ้นแล้ววิ่งตามเซบาสเตียนที่ออกเท้าวิ่งตามซีรีนไปแล้ว ไม่ได้สนใจพวกเขาที่เหลือที่พากันวิ่งตามผมมาด้วย มันคงเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขาไปแล้ว 'สันชาตญาณในการปกป้องผม' ไม่มีคำถามใดๆหลุดออกมา มีเพียงเสียงวิ่งแสนเบาที่บอกให้ครูสอนอย่างผมชื่นใจ ว่าชีวิตที่พวกเขาใช้อยู่ไม่ได้สั่นคลอนตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาไปเลย

"เด..." เสียงตะโกนดังลั่นมาจากสวนดอกไม้ที่อยู่ไม่ไกลจากผมมาก ผมยังคงวิ่งตามซีรีน ตีคู่กับเซบาสเตียนที่ผ่อนฝีเท้าลงเล็กน้อยให้ผมเป็นฝ่ายนำหน้าแทน "ซะ..." เสียงเรียกไซคีที่ไม่ชัดของต้นหญ้า เสียงสะอื้นดังขึ้นใกล้เข้าไปอีก แล้วหัวใจผมก็ต้องสะดุดเมื่อผมได้เห็นไซคี 

"เดย์... ช่วย... ที..." ต้นหญ้าพูดไปสะอื้นไป ดูก็รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรไม่ถูก ไซคีหน้าซีดมาก เรเน่นั่งเอาตัวเองต่างหมอนให้ไซคีหนุน 

"พี่หมอ..." ผมเรียก ไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำว่าเขาตามมาถึงแล้วหรือยัง รับรู้เพียงเสียงวิ่งที่เบาและหยุดลงข้างหลังผม แต่แทนไทให้คำตอบผมด้วยการก้าวไปนั่งลงข้างๆต้นหญ้า เขาดูอาการของไซคีสักพักแล้วหันมาหาผม

"พี่ว่าพาไปนอนพักที่ห้องก่อนเถอะ พี่อยากตรวจละเอียดกว่านี้อีกหน่อย" แทนไทหันไปโอบไหล่ต้นหญ้า และผมก้าวเข้าไปใกล้ไซคี หัวใจของผมกำลังเจ็บกับภาพที่เห็น ผมช้อนร่างบางขึ้นมาแนบอก รับรู้ถึงลมหายใจแผ่วๆของไซคี

"เซบ แกให้คนไปพาลุงกับป้ามาทีเถอะ..." เสียงแทนไทคุยกับเซบาสเตียน แต่ผมไม่ได้อยู่ฟังต่อ พ่อบ้านของที่นี่ก็เป็นคนที่จบมาจากโรงเรียนของคุณอาผมด้วยเหมือนกัน 

"ทางนี้ครับนาย" ไคล์เดินนำผมขึ้นไปชั้นสอง ห้องพักที่ผมมาใช้ประจำทุกครั้งที่ผมใช้ที่นี่นัดประชุม 

ผมวางไซคีลงบนเตียง ห่มผ้าให้เธอ นั่งลงบนเตียงข้างๆ จับมือไซคีมากุมไว้เหมือนที่ทำประจำ เพียงแต่ครั้งนี้มือเธอเย็นมากเหลือเกิน ผมนั่งรอจนแทนไทเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าที่เขามักมีติดตัวเสมอ ผมลุกขึ้น หลบให้แทนไททำหน้าที่ของเขา ส่วนผมก็เดินออกไปหาคนของผมที่ยังคงยืนรอคำสั่งอยู่ที่หน้าห้อง

"กลับไปทำงานเถอะ..." ผมบอก พวกเขาโค้งให้ผม และผมหันหลังเดินกลับเข้าห้องมา รับรู้ได้ชัดถึงความห่วงใยในแววตาของพวกเขาทุกคน ...แววตาที่มักเต็มไปด้วยความหวาดกลัวพอๆกับความเคารพในตัวผม



-------------------------------------------------

ลุงกับป้า คือใคร!?? มีใครเดาได้มั้ยเอ่ย

สองคนนี้เคยถูกพูดถึงช่วงแรกๆของเรื่องด้วยน๊า

>  <

#ขอบคุณทุกเม้นค่ะ


สนุกกับการอ่านนะคะ

รัก

LemonPeach


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #535 llinewzill (@llinewzill) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 01:28
    รออ่านต่อนะคะ
    #535
    0
  2. #532 Fang\'n Natiya (@fang2305) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 01:39
    อยากอ่านจัง เมื่อไหร่จะมาต่อคะ รออยู่นะคะ
    #532
    0
  3. #260 rcguryuunj (@rcguryuunj) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:37
    รัดเดย์ ฟุด ฟุด
    #260
    0
  4. #243 once` (@babyll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:22
    ขอแบบเดย์สักคนได้มั๊ยยยย อยากได้ๆๆๆ
    #243
    0
  5. #241 katty-Nichanun (@katty-Nichanun) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:45
    อิจจจจจจจจ
    #241
    0
  6. #240 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:15
    อัพแล้ว เย้
    #240
    0
  7. #239 papui (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:43
    เดย์จ๋าเดย์เปลี่ยนใจมารักเค้าเดี๋ยวนี้น้าาาาาแฟนในฝัน

    #239
    0
  8. #238 nnisha (@nnisha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:45
    หูย อ่านเพลินม้ากกด
    #238
    0
  9. #237 air48050 (@air48050) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:58
    อิจฉาไซคีน้อย
    #237
    0
  10. #235 once` (@babyll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:49
    เดี๋ยวๆ ทำไมเราโฟกัสที่เดย์ซบไหล่ไซคีอ่ะ อร๊ายยย >////<
    #235
    0
  11. #234 exo 12 (@mai_exo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:39
    รอค่าาาาาา เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ
    #234
    0
  12. #232 ใบชาาา^O^ (@pu_zanaja) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:59
    สนุกมากๆ เดย์น่ารัก(>///<)
    #232
    0
  13. #228 jittra25455024 (@jittra25455024) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:36
    เบื่อพวกรู้ทัน5555
    #228
    0
  14. #227 อิ๊ง ยัยหมูอ้วน (@ink_ink) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:35
    รักเดย์อ่ะะะะะะะ
    #227
    0
  15. #226 papui (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:45
    เซบเป็นลูกน้องที่รู้ใจรู้ทันนายทุกอย่างจริงๆ
    #226
    0
  16. #225 aran (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:23
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากๆค่ะ รอๆๆ
    #225
    0
  17. #222 papui (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:35
    รักเดย์สุดหัวใจ
    #222
    0
  18. #221 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:51
    คือดีคือทุ่มเท แบบเดย์นี่มีอีกไหม ขุ่นพระ เดย์คือผู้ชายดีๆที่เรารอคอย 5555555
    #221
    0
  19. #220 LK's lookkate (@kate2911) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:35
    มาอัพบ่อยๆๆน้าาาาไม่น่าเบื่อเลยยยถ้าไรต์มาอัพบ่อยๆๆ^^
    #220
    0
  20. #219 air48050 (@air48050) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:46
    ไซคีน้อยยย
    #219
    0
  21. #218 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:40
    ไซคีจะรู้ไหมนะว่าตัวเองอาการหนักจนเดย์ห่วงขนาดนี้ ไหนจะต้นหญ้าอีก แต่ชอบจริงๆเลยพี่สาวแบบต้นหญ้าน่ารักมาก
    ไรท์หายไวๆนะคะ รักษาสุขภาพจะได้มาอัพระยะยาวไง 555555
    #218
    0
  22. #217 supukchanok (@supukchanok) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:55
    อย่าลืมทานยานะค้ะไรท์จะได้หายไวๆ
    #217
    0
  23. #216 อาหมวยน้อยๆ (@08122539) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:57
    รอออออ
    #216
    0
  24. #215 once` (@babyll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:29
    สงสารไซคีน้อยมาก ที่ผ่านมาคงต้องโดดเดี่ยวมากแน่ๆ เลย ;-; แล้วเดย์จะทำอะไรอ่ะ จะจัดการกับครอบครัวของไซคีหรอ
    #215
    0
  25. #214 papui (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:16
    ถึงชีวิตที่ผ่านมาจะดราม่าแค่ไหนแต่ตอนนี้ก็มีพี่สาวแสนดีกับเดย์ผู้ยอมทำทุกอย่างเพื่อเธอคนนี้ชนิดทุ่มหมดตัวหมดใจตอนนี้ชีวิตนางน่าอิจฉาที่สุดอ่ะ
    #214
    0