หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 17 : ตอนที่ 14 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    28 เม.ย. 62





Tonya Part

 

"..." เดย์เงียบ ...ความเงียบที่น่าอึดอัด บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนไปทันที เขาขมวดคิ้วแล้วหยิบโทรศัพท์เดินหายออกไปที่ระเบียง

 

ฉันหยิบเอาผ้าห่มอีกผืนออกมาจากตู้เสื้อผ้าของไซคี จัดการห่มผ้าให้เธอเพิ่มอีกผื่น ฉันนั่งลงมองเธอหลับด้วยใจที่เต้นผิดจังหวะ ความกังวลมากมายกำลังจู่โจมฉัน ครั้งนี้ไซคีเป็นหนักกว่าครั้งที่แล้วมาก ฉันไม่รู้เลยว่าเธอมีโรคประจำตัวด้วยหรือป่าว จะมีอาการแทรกซ้อนอย่างอื่นอีกมั้ย ความกังวลกำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้าเข้าไปทุกที

 

"เซบาสเตียนกำลังพาพี่หมอมาที่นี่" เดย์เดินกลับเข้ามาจากระเบียง ทิ้งตัวลงข้างๆไซคี 'พี่หมอหวังว่าคงไม่ใช่คนเดียวกับที่ฉันคิดหรอกนะ แค่นี้ฉันก็จะสติแตกอยู่แล้ว "รอหมอก่อนนะ..." เดย์พูด 'ปีศาจที่ฉันคิดว่าได้จากไปแล้วกำลังปรากฎตัวตรงหน้าฉันอีกครั้ง เดย์ลูบผมไซคีอย่างเบามือ โลกของเดย์ตอนนี้ไม่มีฉันอยู่ในนั้นอีกแล้ว ไซคีกลายเป็นแสงสว่างสำหรับเขาไปตั้งแต่เมื่อไรกันนะ

 

...

 

...

 

...

 

"นายน้อย" เซบาสเตียนเปิดประตูห้องนอนเข้ามาพร้อมกับพี่หมอ ทำไมถึงมากันเร็วจัง ศัลยแพทย์มือหนึ่งอย่างพี่หมอไม่น่าจะปลีกตัวมาได้ไวขนาดนี้นี่นา

 

"..." เดย์ผละออกจากไซคี "ต้นหญ้า อยู่กับพี่หมอนะ" ฉันพยักหน้ารับคำสั่งที่ไม่ใช่การขอร้องของเดย์ ถึงแม้จะไม่อยากอยู่กับ 'พี่หมอลำพังก็ตาม เดย์เดินออกไปจากห้องพร้อมกับเซบาสเตียน คราวนี้เขาสองคนตั้งใจจะทำอะไรอีกนะ

 

"ต้นหญ้า" พี่หมอเรียกฉันหลังจากที่ตรวจอาการของไซคีอยู่สักพัก ฉันยอมรับว่าสะดุ้งตอนได้ยินเสียงเรียก

 

"คะ!?" ฉันขานรับ กลั้นหายใจรอฟังสิ่งที่พี่หมอกำลังจะบอก เขาเป็นหมอประจำตัวของเดย์ เป็นคนนอกคนเดียวที่เข้าไปหาเดย์ที่บ้านได้โดยไม่ต้องขออนุญาต

 

"เซบเล่าอาการคร่าวๆให้พี่ฟังแล้ว" พี่หมอเว้นช่วงไปนิด "แต่พี่อยากรู้ ว่าช่วงนี้ไซคีได้เจอกับคนในครอบครัวเธอบ้างหรือเปล่า" ฉันคิดตามแล้วพยักหน้า

 

"...เจอค่ะ ที่ร้านกาแฟ ทำไมหรอคะ" ฉันถามกลับ สงสัยว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรด้วย

 

"เจอใคร แล้วนานรึยัง??" หน้าพี่หมอมีแต่คำถาม เขาขมวดคิ้วเหมือนกำลังใช้ความคิด

 

"จะพูดให้ถูกต้องบอกว่าเห็นมากกว่า ตอนนั่งรถผ่าน ไซคีเห็นน้องสาวนั่งอยู่ในร้านกาแฟค่ะ เมื่อวานนี้เอง" ฉันตอบ "ไซคีเป็นอะไรมากมั้ยคะ อันตรายหรือเปล่า" ฉันถามออกไปในที่สุด เมื่อพี่หมอเอาแต่เงียบ

 

"เครียด!!" พี่หมอพูด นี่เขากำลังจะบอกว่า ฉันทำให้เขาเครียดหรอ

 

"เอ๊ะ..." ฉันกำลังจะพูด พี่หมอก็สวนขึ้นมาซะก่อน

 

"ฟังให้จบก่อน" พี่หมอยิ้ม นี่จงใจแกล้งยั่วฉันใช่มั้ย "ไซคีน่าจะเครียดมากน่ะ เพราะเพิ่งจะได้เห็นน้องสาวที่น่ารักเมื่อวานนี่นะ ผู้หญิงก็แบบนี้แหละ ชอบคิดไปเอง เอาแน่เอานอนไม่ได้" นี่พี่หมอพูดถึงอาการของไซคี หรือกำลังว่ากระทบฉันกันแน่

 

"พี่หมอ!!" ฉันเรียก พี่หมอถึงกับยกมือขึ้นมาเกาหัวเลย นี่เขาคงรู้สินะ ว่าทำแบบนี้แล้วตัวเองดูดีน่ะ เชอะ!! น่าโมโหชะมัด

 

"รู้สึกดีขึ้นหรือยัง" พี่หมอถาม แววตาอบอุ่นที่ส่งมาให้นี่อะไร ฉันไม่หลงกลอีกหรอกนะ

 

"แล้วเกี่ยวอะไรกับอาการของไซคี" ฉันถาม ไม่ยอมให้เขาเปลี่ยนเเรื่องหรอก

 

"เฮ้อ... เมื่อไรจะยอมฟังพี่อธิบายล่ะ" พี่หมอยื่นมือมาจับมือฉัน

 

"ง่ายไปมั้ย" ฉันถาม แกะมือของเขาออก

 

"นอกจากเด็กดื้ออย่างเธอแล้ว คนอื่นเค้าก็เข้าใจเรื่องของพี่ทั้งนั้นแหละ" พี่หมอยิ้ม พูดออกมาเหมือนมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่อารมณ์ฉันนี่พุ่งทะลุเลย

 

"ตกลงยังไงครับพี่" เดย์เปิดประตูเข้ามา เบรกฉันไว้ก่อนที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 3 ขึ้นที่นี่

 

"นั่งสิ" พี่หมอเรียก เดย์นั่งลงบนเตียงข้างไซคี ส่วนพี่หมอถอยออกมายืนข้างๆเซบาสเตียนที่ตามเข้ามาด้วย

 

"อธิบายยากหน่อย อาการของไซคีค่อนข้างซับซ้อน แต่สรุปคร่าวๆ ว่าไม่อันตรายถ้าไม่ปล่อยให้อยู่คนเดียว" พี่หมอพูด เดย์นั่งลูบผมไซคีอยู่ ฉันถึงกับกลั้นใจรอฟังเลยว่าเดย์จะพูดอะไรต่อ

 

"แล้วถ้าเธออยู่คนเดียว..." เดย์พูดแค่นั้นแล้วเงียบไป ฉันหันกลับไปมองหน้าพี่หมอเลยล่ะ

 

"ถ้าแบบไม่ร้ายแรงก็อาจจะมีอาการซึมเศร้า จิตตก หดหู่ ห่อเหี่ยว ..." พี่หมอที่กำลังจะอ้าปากพูดถึงกับต้องหุบลงทันที เมื่อเดย์หันกลับมา เขาเลิกคิ้วจ้องหน้าพี่หมอ ก็แล้วพี่หมอจะร้องเพลงแรพกวนประสาทเดย์ทำไมล่ะ พี่หมอยกมือสองข้างขึ้นทำท่ายอมแพ้ เขายักไหล่ ยังจะมีอารมณ์มาล้อเล่นอีกนะ!! "...มีโอกาสสูงที่เธอจะคิดสั้น" พี่หมอพูด ครั้งนี้มีท่าทีจริงจังเพิ่มเข้ามาด้วย

 

"...เธอจะไม่ได้อยู่คนเดียว” เดย์พูด

 

...

 

...

 

...

 

ให้พี่กลับได้เลยมั้ย” พี่หมอถามทำลายความเงียบน่าอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นมาหลังจากที่การสนทนาของพี่หมอกับเดย์จบลง

 

อยู่กินข้าวก่อนก็ได้ ถือว่าเป็นค่ายา ผมไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาให้หรอกนะ” เดย์พูด ฉันถึงกับอ้าปากค้าง ต่อให้ค่าตัวพี่หมอแพงระยับก็เถอะ แต่คนอย่างเดย์ไม่มีทางไม่มีจ่ายหรอก

 

ก็ดีเหมือนกัน ยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า” พี่หมอยิ้ม ฉันเริ่มรู้สึกตัวทันทีว่ากำลังโดนพวกเขาแกล้ง

 

ต้นหญ้า พี่เข้าครัวให้หน่อยสิ ให้พี่หมอไปช่วยก็ได้ ผมมีธุระจะคุยกับเซบอีกหน่อย” เดย์หันหน้ามาหาฉัน “ไม่รบกวนพี่ใช่มั้ย...” ใครจะกล้าปฏิเสธล่ะ ถ้าผู้หญิงเอาแน่เอานอนไม่ได้แล้ว อารมณ์ของเดย์ในตอนนี้ก็ยิ่งกว่าเอาแน่เอานอนไม่ได้ซะอีก

 

อื้อ” ฉันตอบออกไปแล้วหันหลังออกจากห้อง โดยมีพี่หมอจอมกะล่อนเดินตามออกมาด้วย

 



Day Part

 

"เซบ" 

 

"ครับ นาย" เซบาสเตียนเปลี่ยนคำเรียกผมอีกแล้ว มาไม้ไหนอีกเนี่ย

 

"สนใจไปเที่ยวต่างประเทศมั้ย" ผมถาม

 

"ถ้าเกี่ยวกับโรงพยาบาลให้ไอ้แทนไปเถอะครับ อย่าให้ผมไปเลย คุยไม่รู้เรื่องหรอก" เซบาสเตียนโยนงานให้คนที่อยู่ในครัวทันที

 

"นั่นสิ งั้นให้พี่หมอไปแล้วกัน" ผมบอก ไม่ได้ถามหรอกว่าเขาว่างหรือเปล่า "ส่วนนาย..." ผมหันกลับไปหาเซบาสเตียน "จัดการทำให้หุ้นตกสักหน่อยน่าจะดีนะ" 

 

"จะซื้อหุ้นเพิ่มหรอครับ" เบื่อพวกรู้ทัน!!

 

'เศรษฐกิจตัวแปรสำคัญที่มีผลต่อธุรกิจทุกประเภท เงินฝืด... เงินเฟ้อ....ไม่ใช่เรื่องแปลก คำถามที่ตามมาคือ เงินหายไปไหน!หรือ เงินมากจากไหน!คำถามเหล่านี้เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา แต่การจะกำหนดทิศทางของเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบโดยตรงต่อภาวะการเงินต่างหากที่เป็นเรื่องเกินคาด คุณต้องมีอำนาจทางการเงินสักแค่ไหนเพื่อขับเคลื่อนกลไกของเศรษฐกิจ และผมบังเอิญเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่มีอำนาจเหล่านั้นอยู่ในมือมากพอที่จะทำให้เรื่องเกินคาดแบบนั้นเกิดขึ้นได้

 

"...ว่าจะก้าวเข้าไปมีส่วนร่วมในธุรกิจโรงพยาบาลแทบเอเชียเราสักหน่อย" ผมไม่ได้ตอบคำถามของเซบาสเตียนหรอก สิ่งที่ผมจะทำมันมากกว่าการเล่นหุ้นเด็กๆพวกนั้น 

 

...การที่เด็กอย่างผมซึ่งไม่มีชื่อเสียงอะไรเลย อยู่ดีๆก็ไปโผล่ในธุรกิจโรงพยาบาล ซึ่งเป็นธุรกิจที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีการแข่งขันสูงติดอันดับต้นๆของประเทศในตอนนี้นั้น ผมได้รับความสนใจจากครอบครัวไซคีแน่ๆ ในขณะที่หุ้นในมือของพวกเขากำลังดิ่งลงอย่างน่าใจหาย พวกเขาจะมีคำถามที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ...ผมเป็นใคร?? ...หุ้นตกได้ยังไง?? ในสภาพเศรษฐกิจที่ทรงตัวและมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆแบบนี้ การที่หุ้นตกย่อมเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่เรียกร้องความสนใจได้ดีเลยทีเดียว

 

"จะเหนื่อยไปหรือเปล่าครับ ยังทิ้งงานสอนก็ไม่ได้ คุณท่านเล่นงานเราแน่" เซบาสเตียนเตือนผม

 

"รู้แล้วน่า เรื่องเรียนก็ทิ้งไม่ได้หรอก ไอ้สองคนนั้นหาเรื่องกวนใจอีกแน่ๆ ยังไงก็อยากจะรับปริญญาพร้อมพวกมันอยู่" ผมนึกถึงเพื่อนรักทั้งสองแล้วก็ขนลุก พวกนั้นจะหาวิธีจัดการผมได้อย่างน่าทึ่งสุดๆเลยล่ะ

 

"ถ้านายตั้งใจแบบนั้นแล้วจะให้ผมเรียกแทนเข้ามามั้ยครับ หรือจะให้เรียกประชุม" เซบาสเตียนถาม อืม... คำถามน่าสนใจ แล้วนายน้อยหายไปไหนแล้วนะ นี่ผมได้เลื่อนขั้นหรอเนี่ย!! 

 

"ประชุม!!!" แล้วผมก็เลือกอย่างหลัง งานนี้คงต้องใช้หลายๆคนที่ผมส่งออกไปทำงาน ไม่เว้นแม้แต่พี่ซัน!! พี่ชายที่รักของผมเอง

 

เซบาสเตียนเดินออกจากห้องไปแล้ว เหลือเพียงผมกับไซคีลำพังในห้อง ความเงียบสะท้อนเสียงลมหายใจแสนเบาของไซคี ผมไม่ได้เป็นห่วงเธอมากไปใช่มั้ย การที่ผมเรียกพี่หมอมาแบบนี้มันทำให้ผมต้องเปลี่ยนแผนบางอย่างให้เริ่มไวขึ้น แต่มันจะเป็นผลดีกับไซคี ถึงเวลาแล้วที่เธอต้องเผชิญความจริงเสียที การที่เธอเก็บซ่อนทุกอย่างไว้ไม่ช่วยอะไรเลย และบทเรียนเล็กๆสำหรับครอบครัวของไซคีกำลังเริ่มต้นขึ้น...

 


 

Phyche Part

 

"...ต้นหญ้า" ฉันตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเอง รู้สึกมึนหัวนิดๆ 

 

"ไซคี!!!" เสียงตกใจของต้นหญ้าทำให้ฉันชะงักไป "อย่าเพิ่งลุกนะ!!" ต้นหญ้าวิ่งจากประตูห้องนอนมาหาฉันที่ข้างเตียง

 

"พี่ตกใจอะไร" ฉันถาม รู้สึกเหนื่อยๆยังไงไม่รู้

 

"เดี๋ยวล้ม ค่อยๆลุก" ต้นหญ้าไม่ได้ตอบคำถามฉัน เธอประคองฉันที่พยายามจะลุกขึ้นจากเตียง "เดย์ล้างจานอยู่กับพี่หมอ เดี๋ยวมา ห้ามดื้อนะ" เธอบอก

 

"ดื้ออะไร..." ฉันอดขำไม่ได้ ใครดื้อกัน ไม่ใช่เด็กสักหน่อย

 

"แน่ใจนะ" ต้นหญ้าทำหน้าสงสัยใส่ฉัน

 

"อือน่ะสิ ไม่ใช่เด็กนะ" ว่าแต่เดย์มาหรอ!?

 

"ไม่เด็กก็ไม่เด็ก" ต้นหญ้าอมยิ้มมองหน้าฉัน 

 

"เมื่อยตัวจัง" ฉันบ่น อดไม่ได้นี่นา แล้วต้นหญ้าประคองฉันทำไมนะ!?

 

"ไม่เมื่อยสิแปลก" ฉันหยุดเดินแล้วขมวดคิ้วมองหน้าต้นหญ้า 

 

"หมายความว่าไง ฉันทำอะไรไปอีกแล้วหรอ" อ้ายยยย!!! เกิดอะไรขึ้น ฉันจำอะไรไม่ได้เลย รู้สึกเหมือนหลับไปนาน ฝันอะไรก็ไม่รู้ จำได้แต่ว่า ในฝันของฉัน...มีความสุขลอยวนเวียนอยู่ในนั้นตลอดเวลา

 

"ไม่มีอะไรหรอก..." ต้นหญ้าเงียบไป แต่ฉันเห็นแววกังวลชัดเจนในดวงตาคู่นั้นของต้นหญ้า 

 

"เกิดอะไรขึ้น ต้นหญ้า" ฉันถาม แต่ไม่ทันที่ต้นหญ้าจะตอบ คนที่ฉันกำลังนึกถึงอีกคนก็เปิดประตูเข้ามาพอดี

 

"ลุกมาทำไม!!" เสียงดุๆแสนคุ้นเคย ทำไมรู้สึกคิดถึงจังนะ เหมือนไม่ได้ยินมานานแล้วอย่างนั้นล่ะ

 

"มาเมื่อไร!?" ฉันถาม ได้รับคำตอบเป็นการขมวดคิ้วพร้อมสายตาดุๆแทน

 

"ไปเถอะ ออกไปนั่งข้างนอกดีกว่า นอนมาทั้งวันแล้ว" เสียงใครอีกคนดังขึ้นข้างหลังเดย์ นอนทั้งวัน!! ฉันน่ะหรอ!?

 

"อือ..."เดย์หันกลับไปพยักหน้าแล้วยอมหลีกทางให้ฉันเดินออกไป ใครกันนะที่ทำให้เดย์ยอมฟังได้น่ะ

 

"ใครหรอ" ฉันถามต้นหญ้า เสียงไม่เบานักหรอก เริ่มคุ้นเคยกับอาการเผลอถามทุกอย่างที่คิดของตัวเองแล้วล่ะ 

 

"พี่หมอน่ะ" ต้นหญ้าตอบ และคำตอบไม่ได้ทำให้ฉันรู้อะไรเพิ่มขึ้นเลยสักนิด

 

"นั่งตรงนี้นะ" ต้นหญ้าให้ฉันนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ แล้วผละออกไปนั่งโซฟาตัวเล็กที่อยู่ใกล้ๆกัน 

 

"แทนไทครับ แฟนของต้นหญ้า" อ๊ากกกกก!!! ต้นหญ้ามีแฟนเมื่อไร ไม่เห็นรู้เลย ฉันหันหลับไปหาต้นหญ้าทันที

 

"บ้าหรอ...!!! ไม่ใช่นะ" ต้นหญ้าหันไปว่าแทนไท แล้วหันกลับมาบอกฉัน

 

"เดย์" ฉันเรียกคนที่ทิ้งตัวลงข้างๆฉัน

 

"ว่าไง" เดย์ถาม เขาจ้องหน้าฉันทำไมเนี่ย

 

"ใครหรอ" ต้นหญ้าไม่บอก ถามเดย์ก็ได้

 

ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ” เดย์ถามกลับ ทำไมเดย์ทำหน้าแบบนั้น

 

เฮ้ยๆ หึงหรอ” เสียงแทนไทดังขึ้น แต่เดย์ไม่ได้ละสายตาไปจากฉันหรอก เหมือนเขากำลังรอคำตอบจากฉันอยู่

 

หรอ!?” ฉันถามกลับ ที่มองแบบนี้คือหึงหรอ (.///.) รู้สึกเขินยังไงไม่รู้

 

อือ...” เดย์ตอบออกมาตรงๆ แต่ฉันนี่สิ (>////<) หน้าร้อนวูบวาบไปหมดเลย

 

ไม่เคยเจอ เลยอยากรู้ บอกได้มั้ยว่าใคร” ฉันอดยิ้มไม่ได้ เดย์ค่อยๆยิ้มตอบกลับมา คงพอใจคำตอบของฉันน่ะ นี่ฉันก็เพิ่งจะรู้นะว่าเดย์ขี้หึง

 

อยากรู้แบบละเอียดหรือเอาแค่พอรู้จักล่ะ” เดย์ถามกลับมาอีกครั้ง ละสายตาจากฉันไปยักคิ้วให้แทนไท ฉันเห็นเขาทำตาโตตอบกลับมา

 

ละเอียด...” ฉันตอบ

 

"แทนไท อัศวโยธา ลูกชายคนเล็กของนายพลธนา อัศวโยธา มีพี่ชายสองคน ชื่อ ธันวา กับ ธามไท พี่ชายทั้งสองคนรับราชการทหารทั้งคู่ พี่แทนเรียนโรงเรียนเดียวกับพี่ซัน จำพี่ซันได้ใช่มั้ย" ฉันพยักหน้า "เรียนรุ่นเดียวกับเซบาสเตียน จบมัธยมแล้วทั้งสามคนก็แยกกันไปเรียนสายที่ชอบ พี่แทนเรียนจบแพทย์ตอนอายุ 22ปี ตอนนี้ทำงานให้น้องชายเพื่อน ถูกส่งไปทำงานให้โรงพยาบาลK ...ถูกเรียกตัวกลับมาเมื่อช่วงบ่ายของวันนี้นี่ล่ะ อือ... แล้วก็ตามจีบต้นหญ้าอยู่ด้วย เท่านี้แหละมั้ง" ฟังทั้งหมด ฉันเข้าใจแค่ ตามจีบต้นหญ้าอยู่เนี่ยล่ะ!!

 

"อย่ามองกันแบบนั้นนะ" ต้นหญ้าพูดทันทีที่ฉันหันไปหา

 

"ยังไม่ได้ทำอะไรเลย" ฉันบอก

 

"ก็บอกแล้วว่าไม่ใช่" ต้นหญ้ายังคงยืนยัน แบบนี้มีพิรุธ 

 

"คุณแทนไท!!" ฉันเรียก

 

"ไซคี อย่าทำหน้าน่ากลัวแบบนั้น ยกให้เดย์คนเดียวพอแล้วมั้ง" แทนไทยักคิ้วให้ฉัน แต่ฉันไม่ยอมให้เปลี่ยนเรื่องหรอกนะ

 

"ว่ายังไงคะ" ฉันถามกลับ เดย์หันหน้าหนีทันที ฉันเห็นนะว่าเขากำลังจะหลุดขำออกมาน่ะ

 

"เรียกแทนไท หรือ พี่หมอ หรือ พี่แทน อะไรทำนองนี้ก่อน" เขาพูด "...แล้วจะเล่าให้ฟัง" ในที่สุดฉันก็ได้ยินประโยคที่ต้องการ

 

"พี่แทน เล่าให้ฟังหน่อย" ฉันถาม แต่...

 

"เฮ้ย!!! ปามาทำไม" แทนไทคว้าแก้วที่เคยวางอยู่บนโต๊ะ แต่ถูกเดย์จับโยนผ่านอากาศไปทางเขาพอดี จะว่าโยนก็ไม่ถูกซะทีเดียว ต้องเรียกว่าปาอย่างที่แทนไทเรียกน่าจะถูกกว่า

 

"หึ!!" เสียงหัวเราะแบบนี้ของเดย์คุ้นๆนะ

 

"ขี้หวง!!!" ต้นหญ้าพูดขึ้น เธอกำลังทำหน้าล้อเลียนเดย์อยู่ แต่เดย์ไม่ได้พูดอะไร เขาหันมาคว้ามือฉันไปจับเล่นเหมือนที่ชอบทำเวลาอยู่ใกล้กัน

 

"เล่าได้ยังอ่ะ" ฉันถาม ไม่ได้สนใจแก้วน้ำในมือแทนไท

 

"อือ...” แทนไทตอบ เหล่ตามองมาทางเดย์ที่เอาแต่นั่งมองมือของฉันที่เขาจับพลิกไปมา

 

เล่าสิคะ” ฉันเร่ง แทนไทเอาแต่มองเดย์เหมือนระแวง

 

ได้ๆ อย่าดุสิ พี่กลัวเป็นนะ” ยังล้อเล่นอีกนะ ฉันยิ้มหวานส่งไปให้และได้รับการพยักหน้ารัวๆกลับมา “อย่ายิ้มแบบนั้นด้วย รอบต่อไปไม่รู้จะเป็นอะไรที่มากกว่าแก้วหรือเปล่า” เอ๊ะ ยังไม่เริ่มเล่าอีก

 

เดย์...” ฉันเรียก เดย์เงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน เขาถอนหายใจแล้วหันไปมองทางแทนไท

 

พี่หมอ ถ้าไม่รีบเล่าเรื่องที่ไซคีอยากรู้ ผมรับรองว่ามันต้องเป็นอะไรที่มากกว่าแก้วแน่นอน” เดย์พูดจบก็ก้มหน้ามามองมือฉันต่อ นี่มือฉันมีอะไรนะ

 

มันเป็นเรื่องของเพื่อนสามคนที่รักกันเหมือนพี่น้องน่ะ คุณลุงพ่อของเดย์เป็นพี่ใหญ่ใจดี พ่อของพี่เป็นน้องรองเอาแต่ใจ แล้วก็คุณอาเป็นน้องเล็กสุดโหด” แทนไทหันไปมองหน้าต้นหญ้า “ไม่รู้ว่าบังเอิญ หรือบรรดาพ่อๆตั้งใจ พี่ ไอซันแล้วก็ไอเซบ เป็นเพื่อนเรียนชั้นเดียวกัน เพราะเราเหมือนกันหลายๆอย่างเลยสนิทกันมาก มาแยกกันตอนเรียนจบเพราะฝันไม่เหมือนกัน ซันชอบศิลปะย้ายไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ พี่อยากเป็นหมออยู่แล้ว เลยแยกไปเรียนต่อที่ต่างประเทศเหมือนกัน เหลือเซบคนเดียว มันมีหน้าที่ของมันเอง และมันกำลังทำหน้าที่นั้นอยู่ หลังเรียนจบ พี่ก็กลับมาทำหน้าที่ของพี่ แต่ซันไม่กลับ มีคนเดียวที่เรียกมันกลับมาได้ แต่ไม่ยอมเรียกมา...” แทนไทเงียบไป เขาละสายตาจากฉันไปมองที่เดย์ คนเดียวคนนั้นคือเดย์หรอ ทำไมฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เขาเล่า มันไมได้เกี่ยวกับคำถามของฉันเลยล่ะ

 

เข้าเรื่องเถอะพี่...” เดย์พูดขึ้น เขายังคงจับๆบีบๆมือฉันเล่นอยู่ นี่เป็นอะไรของเขาเนี่ย

 

เออ...” แทนไทตอบ ละสายตาจากเดย์กลับมามองหน้าฉัน “ต้นหญ้าเป็นน้องเล็กที่สุดในบรรดาพวกเรา  ไม่นับเดย์เพราะเป็นผู้ชาย เพราะพี่คอยดูแลต้นหญ้ามาตลอดจนพี่แยกไปเรียนต่อถึงได้รู้ว่าจริงๆแล้ว พี่ไม่ได้มองต้นหญ้าเป็นน้องสาวเลย” แทนไทหันไปมองหน้าต้นหญ้า นี่เขากำลังสารภาพรักกันอยู่หรือเปล่า “...พี่ตั้งใจไว้ว่าจะต้องเรียนจบให้ไวที่สุด แล้วพี่ก็ได้กลับมาไทย ได้เจอต้นหญ้าอีกครั้ง ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่พี่คิดว่า น่าจะดีนะ ถ้าจับต้นหญ้าแต่งงานแล้วเอามาอยู่ใกล้ๆซะเลย จะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วงเหมือนคนบ้าตลอดเวลา แต่กว่าจะคิดวิธีนี้ได้ ต้นหญ้าก็ห่างออกไปทุกที เพราะเดย์อีกนั่นแหละ ที่ทำให้ต้นหญ้าเข้าใจผิด” แทนไทวกกลับเข้ามาที่เดย์อีกครั้ง

 

ผมทำอะไร” เดย์เอียงตัวมาซบไหล่ฉันแล้วหลับตาลง เขาเลิกเล่นมือฉันก็จริง แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือฉันอยู่ดี เดย์เอามือประสานมือฉันเอาไว้ นี่กลัวว่าฉันจะหายไปหรือไงนะ

 

เดย์ทำอะไรหรอคะ” ฉันถาม เมื่อแทนไทไม่เล่าต่อ


พอแล้ว ไม่เห็นจะอยากรู้เลย” ต้นหญ้าพูด ทำท่าเหมือนจะลุก แต่...

 

ต้นหญ้า...” เดย์เรียกทั้งๆที่เขายังหลับตาซบไหล่ฉันอยู่ และเสียงเรียกของเดย์ได้ผล เมื่อต้นหญ้ากลับนั่งลงตามเดิม แทนไทที่ทำท่าจะลุกตามเลยกลับลงนั่งเหมือนกัน

 

เดย์ส่งพี่เข้าไปทำงานที่โรงพยาบาลเมื่อสองเดือนที่แล้ว” ฉันคิดตาม มันเป็นช่วงเดียวกับที่ฉันเจอกับต้นหญ้า เพราะแบบนี้เองฉันถึงไม่เคยเจอเขา “ทางนั้นทำจดหมายขอตัวพี่มานานแล้ว รวมถึงให้คนมาติดต่อหลายครั้ง และคนที่มาติดต่อชวนไปทำงานที่นั่นทุกครั้ง คือลูกสาวของเจ้าของโรงพยาบาล” แทนไทหันไปมองหน้าต้นหญ้า ฉันเห็นเธอเบือนหน้าหนี ถ้าฉันไม่ได้คิดไปเองนะ ต้นหญ้าต้องกำลังหึงแน่ๆ

 

ใครคะ??” ด้วยความอยากรู้เลยถาม แต่ก่อนที่แทนไทจะตอบ ฉันรับรู้ได้ถึงแรงบีบจากมือของเดย์ที่เพิ่มขึ้น

 

วีนัส... ลูกสาวคนเล็กของตระกูลพิศาลไพบูลย์

 

“...”

 

 

 

 

Day Part

 

“...” ไซคีเงียบไป ผมรับรู้ถึงความผิดปกติได้ทันที เมื่อแรงบีบที่มือของผมหนักขึ้น

 

ไซคี...” ต้นหญ้าเรียกเสียงเบา ผมค่อยๆ ผละออกมาจากไหล่ของไซคี ปล่อยมือเธอที่จับผมไว้แน่น ไซคีเบนสายตาเลื่อนลอยมามองผม เธอคว้ามือผมไว้ แต่ผมกำลังปล่อยมือจากเธอ ไซคีมองหน้าผมเหมือนไม่เข้าใจและสายตาเต็มไปด้วยคำถาม ...ผมปล่อยมือเธอทำไม?? ความอ้างว้างฉายชัดในแววตาของไซคีทันที

 

...จะฟังต่อหรือเปล่า” ผมถาม ให้ทางเลือกเธอ ไซคีมองหน้าผมด้วยสายตาว่างเปล่า และผมเฝ้ารอ...

 

“...”

 

พอเถอะเดย์” ต้นหญ้าทำท่าจะลุกมาหาไซคี แต่ผมยกมือห้ามไว้ ผมอาจจะดูใจร้าย แต่ผมกล้าพูดได้เต็มปากว่า ผม ‘รัก’ ไซคี ถ้าจะมีใครสักคนในโลกนี้ที่ไม่สามารถทำร้ายเธอได้ คนๆนั้นคงเป็นผม

 

เดย์...” ในที่สุดไซคีก็พูด เธอเรียกชื่อผมด้วยเสียงแผ่วเบา

 

“...” ผมเงียบและรอ...

 

“...รู้เรื่องวีนัสอยู่แล้วหรอ” เธอถามผม และผมพยักหน้า รู้เรื่องฉันก่อนแล้วด้วยหรือเปล่า

 

“...”ผมถอนหายใจ ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง นี่ผมกำลังเอาหัวใจตัวเองเข้าไปเสี่ยงเกินไปหรือเปล่า อือ...

 

รู้ตั้งแต่เมื่อไร...” เธอถาม เริ่มกลับมาเป็นไซคีของผมอีกครั้ง

 

ตั้งแต่แรก...” ผมตอบ ยื่นมือให้ไซคี รอเธอส่งมือให้ผม


“...” ไซคีเงียบอีกครั้ง เธอดูลังเล แล้วผมก็ยิ้มออก เมื่อไซคีวางมือของเธอลงบนมือผม

 

เอ้าๆ... พอแล้วครับ ฟังเรื่องของผมต่อเถอะครับ” เสียงล้อเลียนกวนประสาทของพี่หมอดังขัดบรรยากาศของผมจริงๆ แต่เอาเถอะ เพราะผมยังไม่พร้อมจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ไซคีฟัง ครั้งนี้เธอคงจะให้ผมเล่าให้ฟังทุกอย่างแน่และคงไม่ยอมให้ผมปฏิเสธด้วย ส่วนพี่หมอ... เขาทำหน้าที่เล็กๆของเขาแล้ว ถึงเวลาของเขากับต้นหญ้าสักที

 

ค่ะ แล้วยังไงต่อ” ไซคีหันกลับไปหาพี่หมอ ...ได้เวลาผมฉวยโอกาสหลับต่อน่ะสิ ผมเอนตัวลง... ทำไรอ่ะ” ไซคีถาม เธอบีบมือเรียกผม

 

นอนตัก...” ผมบอก ไซคีพยักหน้าให้ผม แล้วหันกลับไปสนใจพี่หมอต่อ

 

เล่าต่อเลยค่ะ เรื่องของพี่แทนกับต้นหญ้า เกี่ยวอะไรกับวีนัส” นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าไซคีผ่อนคลายกว่าทุกครั้งเวลาเรียกชื่อน้องสาวตัวเอง ...อาจจะไม่ทั้งหมดเพราะแรงบีบที่มือผมยังคงมีอยู่ แต่เธอไม่ได้ร้องไห้ แค่นั้นผมก็พอใจแล้ว

 

จะพูดยังไงดี อย่าหาว่ายกยอตัวเองเลยนะ แต่ในวงการแพทย์ พี่ก็พอจะมีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย แถมพ่วงด้วยสถานะลูกชายคนเล็กของนายพลธนา ประกอบกับความหน้าตาดีของตัวเอง มันเลยไม่ใช่เรื่องแปลกถ้าวีนัสและพ่อแม่ของเธอ จะให้ความสนใจที่จะสานสัมพันธ์กับครอบครัวของพี่” ถึงผมจะหลับตาซุกอยู่กับตักของไซคี แต่เชื่อเถอะว่าผมนึกออกว่าพี่หมอกำลังทำหน้ายังไง

 

พี่แทนชอบวีนัสหรอ...” ไซคีถามเสียงแผ่ว เอาอีกแล้ว ความไม่มั่นใจกลับมาทักทายสาวน้อยของผมอีกแล้ว

 

พี่ รัก ต้นหญ้า” คำตอบชัดเจนมาก ถ้าผมเป็นต้นหญ้า ผมอาจจะขอพี่หมอแต่งงานไปแล้ว พี่หมอโปรไฟล์ดีจะตาย

 

แล้วต้นหญ้าล่ะ” ไซคีจะถามอะไรตรงขนาดนั้น อยากเห็นจังว่าต้นหญ้าทำหน้าแบบไหน

 

ไซคี...!!” ต้นหญ้าเรียกไซคีเสียงดัง ผมได้ยินเสียงหัวเราะชอบใจจากสาวน้อยของผมด้วย

 

ทีนี้แต่งงานกับพี่ได้รึยัง” พี่หมอนี่ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยเลยนะ

 

ไม่!!” พี่สาวผมก็ปากแข็งเหมือนกัน ทั้งที่ตัวเองไม่เคยชายตามองใครแท้ๆ

 

ให้เลือกแล้วนะ อย่าหาว่าพี่ใจร้ายแล้วกัน” นี่พี่หมอกำลังขอแต่งงาน หรือกำลังขู่ต้นหญ้าให้แต่งงานด้วยเนี่ย

 

ไซคี พ่อพี่ให้ชวนไปกินข้าวที่บ้านวันพรุ่งนี้ คุณอาเล่าเรื่องของไซคีให้พ่อพี่ฟังเยอะเลย” ผมดีดตัวลุกจากตักไซคีทันที

 

ไม่มีทาง ไม่ไป” ผมบอก คุณอารองน่ะเอาแต่ใจจะตายไป คราวนี้จะทำอะไรอีกก็ไม่รู้

 

ค่ะ กี่โมงคะแต่ผมต้องอ้าปากค้าง เมื่อไซคีตอบตกลง

 

พี่มารับตอนสิบเอ็ดโมงนะ ต้นหญ้าก็ไปด้วยกันสิ” พี่หมอหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ต้นหญ้า งั้นพี่กลับก่อนนะ เสร็จธุระแล้ว” พี่หมอลุก ต้นหญ้าอ้าปากค้างไม่ต่างจากผม คงนึกไม่ถึงว่าพี่หมอจะมาไม้นี้ ส่วนผม...

 

พี่ไม่ชวนผมหรอ

 

แกไปอยู่แล้ว ต่อให้ไม่ชวนก็เถอะ ไอซันจะกลับมาถึงไทยเมื่อไร

 

พรุ่งนี้ ทันอาหารมื้อเที่ยงกับอารองแน่นอน” ผมตอบ ส่งยิ้มให้คนถาม รอยยิ้มที่คนได้รับอย่างพี่หมอถึงกับโค้งให้ผมเป็นการกล่าวลา ก็ยังดี... ที่พี่หมอยังไม่ลืมว่าผมเป็นใคร ไซคีลุกขึ้นจะเดินออกไปส่ง ทำให้ผมต้องลุกตามไปด้วย “พรุ่งนี้พี่ไปรับพี่ซัน ผมจะพาสองสาวไปเอง” ผมบอก และได้รับการพยักหน้ารับเป็นคำตอบ

 

 







-----------------------------------------

100% ค่ะ 

ขอบคุณทุกเม้นท์มากๆค่ะ


สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #608 25142551 (@25142551) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 14:52

    ตอนไซคีเป็นประจำเดือนแล้วอยู่ที่บ้านอ้อนใครได้เหรอ

    #608
    3
    • #608-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 17)
      22 เมษายน 2562 / 15:00
      ลุงกับป้าค่ะ ลองอ่านไปเรื่อยๆก่อนก็ได้ค่ะ ไซคีไม่ได้ถึงกับโดดเดี่ยวไม่มีใครนะคะ หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะที่ให้ความสนใจตัวละครของไรท์
      #608-1
  2. #205 papuu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:23
    ต่อเถอะเร็วๆ

    อยากอ่านแล้วววว
    #205
    0
  3. #203 Maew Milk (@loveee2344) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:15
    รออยู่นะค่ะอับเร็วๆๆนะค่ะ
    #203
    0
  4. #192 nooiceza (@nooice_za) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 20:57
    ไซคีเป็นอะไร ถ้าบอกว่าเมานี้เชื่อเลยยย
    #192
    0
  5. #191 fofanghahasong (@fofanghahasong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 19:20
    ต่อๆๆค่าาา
    #191
    0
  6. #188 วันซ์ ` (@babyll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 15:36
    ฮือออ ไซคีจะเป็นอะไรมากมั๊ยอ่ะ พ่อกับแม่ของไซคีใจร้ายมากๆ เดย์ต้องจัดการ
    #188
    0
  7. #186 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 14:48
    ให้เพิ่มเนื้อหาเยอะๆนี่จะได้ไหมคะไรท์ ฮือออ สนุกมาก ชอบมาก มาอัพตอนต่อไปเร็วๆน้า
    #186
    0
  8. #185 air48050 (@air48050) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 13:34
    ไซคีน่ารักกก
    #185
    0
  9. #183 katty-Nichanun (@katty-Nichanun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 12:58
    ไซคีน่ารักกกก
    #183
    0
  10. #182 mamoleeza (@mamoleeza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 12:47
    ไซคีจะขี้อ้อนไปไหนนน น่ารักไปแล้ววว
    #182
    0
  11. #180 Sumontamas Noey Chaiyo (@sumontamas) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 00:23
    เรื่องโคตรน่ารักอ่ะ ชอบบบบ ฟินนนน
    #180
    0
  12. #179 Fareedakaso (@Fareedakaso) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 19:11
    ไซคีน่ารักกกกกกกกก ?
    #179
    0
  13. #178 mamoleeza (@mamoleeza) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 18:33
    ตกหลุมรักไซคี คนอะไรน่ารักจัง
    #178
    0
  14. #176 papa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 09:23
    ต่อด่วนยาวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลย..^_^
    #176
    0
  15. #175 supukchanok (@supukchanok) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 00:36
    ค้างงงงง
    #175
    0
  16. #172 papui (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 21:27
    ต่อไวไวเลยคร้าาาา

    ค้างงงง...สุดสุด
    #172
    0
  17. #169 มังกรน้อย (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 10:01
    มาตาอไห้ไวเลยไรท์ค้างงงงงง
    #169
    0
  18. #168 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 07:01
    ไม่อยากให้เรื่องนี้มีดราม่าเดย์ไซคีเลยยยย น่ารักแบบนี้ตลอดเลยน้า
    #168
    0
  19. #167 settaa04 (@settaa04) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 03:35
    ชอบอะเดย์รัก
    #167
    0
  20. #166 Srisuk Wongkrut (@paejung12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 00:11
    น่ารักอ่ะ
    #166
    0
  21. #165 kanyanat2543 (@kanyanat2543) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 22:38
    อัพต่อเร็วๆน้าาา
    #165
    0
  22. #164 nooiceza (@nooice_za) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 21:50
    ไซคีน่ารักอ่ะ หลงรักนางจริงๆๆ
    #164
    0
  23. #162 rintahit (@rinkaew) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 15:21
    ตกหลุมรักไซคีหนักมาก!
    #162
    0
  24. #161 apinya7743 (@apinya7743) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 14:36
    ต่อเร็วๆนะคะ ไซคีน่ารักอ่ะ^_^
    #161
    0
  25. #160 LK's lookkate (@kate2911) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 08:34
    ไซคีจะน่ารักไปไหนเนี่ยยย
    #160
    0