หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 13 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    28 เม.ย. 62





Dew Part

"ดิว ไปไหนต่อรึเปล่า" เสียงเรียกดังมาจากข้างหลังฉัน ขอถอนหายใจแรงๆสักทีได้ไหม

"ไม่ ไป!!" ฉันตอบ 

"อะไรกัน ยังไม่ได้ชวนเลย" ฉันไม่เข้าใจว่าจะมาตอแยฉันทำไม นี่ตั้งใจจะกวนประสาทกันหรือไง

"บอกว่าไม่ไปไง ธีร์!!" ฉันตวาดกลับไป รู้สึกขัดใจไปหมด เพลินเพลงก็ไม่ทำตามแผนของฉัน เธอจะรู้หรือเปล่าว่าฉันคิดจนหัวจะระเบิดแล้วเนี่ย น่าโมโหจริงๆ

"อู๊ยยยยย!!" เสียงโห่แซวของเพื่อนๆร่วมชั้นน่ะ นี่ก็น่ารำคาญเหมือนกัน ฉันตัดสินใจลุกขึ้นทันที สะบัดหน้าเดินออกมาจากห้องเรียน 

เพราะมัวแต่อารมณ์เสียฉันเลยไม่ได้ตั้งใจเดินสักเท่าไร ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย สายตาฉันก็เหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตาเดินผ่านหน้าไป ...เดย์!! ภาพที่เห็นทำให้ฉันหงุดหงิดสุดๆ แทบอยากจะถลาลงบันไดไปกระชากผู้หญิงที่เขากำลังอุ้มอยู่จริงๆ นี่มันอะไรกัน ยัยตัวแสบทำท่าไหนให้เดย์อุ้มได้เนี่ย โอ๊ยยยย...อยากจะกรี๊ด!!

ฉันตัดสินใจเดินตามเดย์ไป นี่เขาจะพากันไปไหนเนี่ย เดย์เดินเร็วมากทั้งๆที่อุ้มไซคีไว้ ฉันต้องเดินแกมวิ่งถึงจะทันเห็นเขาพาไซคีขับรถออกไป ...ฝากไว้ก่อนเถอะ ฉันต้องจัดการเธอแน่ๆ เพราะมัวแต่หงุดหงิดฉันเลยไม่ทันสังเกตุเห็นสายตาของนักศึกษาคนอื่นๆที่มองมาทางฉัน พวกเขาก็เพิ่งหมดชั่วโมงเรียนเหมือนกันนี่นะ ความอายเข้ามาปะปนกับความหงุดหงิด ฉันหันไปตวัดสายตามองคนที่มองฉันอยู่พวกเขาหลบตาแล้วพากันเดินจากไป

ฉันออกเท้าเดินอีกครั้ง ช่วงบ่ายฉันมีเรียนอีกวิชา แต่ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะเรียนแล้ว ฉันต้องหาทางจัดการกับเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด ยิ่งไซคีหายสาบสูญไปเลยได้ยิ่งดี ฉันเดินมาถึงที่รถ ระหว่างที่กำลังเปิดประตูฉันก็เห็นรถของเพลินเพลงขับผ่านไป จริงสิ!! ฉันลืมเธอไปได้ยังไงเนี่ย พันธมิตรที่ไม่ค่อยได้เรื่องของฉัน

ฉันพาตัวเองเข้ามาในรถ หยิบโทรศัพท์ออกมากดหาเบอร์ของเพลินเพลง ฉันกดโทรออกไป แต่เพลินเพลงไม่เคยพัฒนาการรับโทรศัพท์ของเธอเลย เพลินเพลงเป็นคนที่รับโทรศัพท์ช้ามาก ถ้าเธอเป็นแบบนี้บ่อยๆ เดี๋ยวฉันก็จัดการส่งเธอกลับต่างประเทศก่อนเวลาหรอก...


"สวัสดีค่ะ" 


"พี่ดิวเองนะ" ฉันบอกออกไป เก็บอาการไม่พอใจเอาไว้ อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ยังมีประโยชน์สำหรับฉันอยู่


"มีอะไรหรอคะพี่" ทำเสียงแบบนี้ไม่อยากคุยกับฉันหรือไงยะ ฉันต้องใช้ความอดทนอย่างมากเพื่อไม่ให้เธอรู้ว่าฉันกำลังไม่พอใจ


"เรื่องไซคี..."




Day Part


"ไปหาหมอมั้ย" ผมอดเป็นห่วงเธอไม่ได้ ไซคีหลับตาอยู่แบบนี้ตั้งแต่ผมวางเธอลงในรถ


"ไม่ต้องหรอก ไม่ได้เป็นอะไร" ไซคีตอบเสียงแผ่ว เธอยังไม่ลืมตามามองผมด้วยซ้ำ


"แล้วที่ว่าไม่เป็นอะไร คืออะไรล่ะ!?" ผมพอจะเดาได้จากน้ำเสียงแผ่วๆของเธอ ไซคีไม่ได้ดูกังวลเลยสักนิดกับอาการผิดปกตินี้ เป็นผมซะอีกที่แทบจะหมดแรงพอเห็นเธอเป็นแบบนั้น


"เดย์..." ไซคีเรียกผม เธอลืมตาขึ้นช้าๆ เหมือนคนหมดแรง


"บอกหน่อยสิ ว่าเป็นอะไรกันแน่"ผมพูด พยายามอย่างที่สุด ที่จะไม่ขัดใจเธอในเวลาแบบนี้ "ถ้าไม่สบายจะได้พาไปหาหมอ" ผมบอก นี่เธอเข้าใจกันบ้างมั้ยว่าผมเป็นห่วงน่ะ


"เป็นห่วงหรอ" เธอถาม หันหน้ามายิ้มให้ผม ยังจะมีอารมณ์มาล้อเล่นอีกนะ


"ห่วงสิ มากด้วย" ผมพยายามทำเสียงจริงจังที่สุด "ทีนี้บอกได้หรือยัง ว่าเป็นอะไร" ผมบอกเธอกลับไป อดไม่ได้ที่จะยิ้มตอบเธอ 


"ประจำเดือน รู้จักมั้ย" เธอตอบ หลับตาลงอีกครั้ง แก้มเธอแดงขึ้นมา แบบนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย 


"แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ไม่เคยเห็นใครมีอาการแบบนี้เลย" ผมถาม พยายามชวนเธอคุย ไซคีเหมือนจะหลับ แต่ผมต้องรู้อาการของเธอก่อน


"เรื่องมันยาวน่ะ เอาไว้ถามต้นหญ้าได้มั้ย" ไซคีลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เอียงหน้ามามองผม "จะพาไปหาต้นหญ้าใช่มั้ย" เธอถาม ขมวดคิ้วเหมือนไม่แน่ใจ


"อื้อ" ครั้งนี้ผมไม่มีทางเลือก ถึงผมจะรู้อะไรหลายอย่าง แต่ผมไม่เข้าใจสิ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้เลยสักนิด


ผมเลิกก่อกวนไซคีในที่สุด ถึงจะยังไม่เข้าใจแต่พอจะวางใจได้ว่าไม่น่าอันตราย เดาเอาเองว่านี่อาจเป็นอาการปกติของเธอ หรืออย่างน้อย... นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเป็นแบบนี้ และผมว่า พี่สาวของผมมีคำตอบดีๆสำหรับเรื่องนี้แน่ๆ ผมใช้เวลาไม่นานก็มาถึงจุดหมาย  ตัดสินใจโทรบอกเซบาสเตียนว่าผมจะมาที่คอนโดและผมให้เขาหาประวัติการรักษาทั้งหมดของไซคีให้ผมด้วย


"ไซคี..." ผมเรียก ไม่แน่ใจว่าเธอหลับจริงๆ หรือแค่พักสายตา แต่เธอไม่ตอบ "อุ้มนะ..." ผมลองถามดู สงสัยจะหลับจริงๆ เพราะเธอยังคงไม่ขยับ


ผมช้อนตัวไซคีขึ้น เธอขยับมือมาโอบรอบคอผม นี่แปลว่าไม่ได้หลับสินะ คนตัวเล็กซุกหน้าลงกับอกผม ระบายลมหายใจออกมา ผมยิ้มให้กับท่าทางน่ารักของเธอ ผมอุ้มไซคีเดินเข้าไปในคอนโด พนักงานยืนรอกดลิฟให้ผมอยู่แล้ว ไม่นานผมก็พาตัวเองมาถึงหน้าห้องของต้นหญ้า แย่ล่ะสิ... ผมลืมไปเลยว่าอุ้มไซคีอยู่ แล้วจะเอามือไหนกดกริ๊งเรียกต้นหญ้าล่ะเนี่ย ผมหันกลับไปที่ลิฟ เห็นพนักงานคนเดิมที่กดลิฟให้ผมยืนมองอยู่ ผมพยักหน้าเรียกเขา แล้วเหมือนเขาจะรู้ถึงสถานการณ์ของผม เขาเดินแกมวิ่งมากดกริ๊งหน้าห้องต้นหญ้าให้


"ไซคี!!" ต้นหญ้าเปิดประตูออกมาแล้วร้องเรียกคนในอ้อมแขนผมทันที นี่พี่ไม่ทักผมหน่อยหรอ


"ขอบคุณ" ผมหันไปบอกพนักงานคนนั้น เขาไม่ใช่ลูกศิษย์ผม ถึงแม้ที่นี่จะมีลูกศิษย์ผมกว่าครึ่งทำงานอยู่ แต่เขาไม่ใช่ และผมไม่รู้ชื่อของเขา เขาก้มหัวให้ผมแล้วเดินจากไป


"เกิดอะไรขึ้นน่ะ เดย์" เสียงต้นหญ้าดูเป็นกังวัล ทำเอาผมใจเสียไปด้วย เธอปิดประตูตามหลังผมแล้วเดินนำไปเปิดประตูห้องนอนของไซคีให้ ผมเดินตามต้นหญ้าเข้าไปในห้องนอน ค่อยๆวางไซคีลงบนเตียงช้าๆ ลมหายใจสม่ำเสมอของไซคี แปลว่าเธอหลับสนิทแล้วจริงๆ


"ผมอยากถามพี่เหมือนกัน ว่าไซคีเป็นอะไร" ผมตอบ ต้นหญ้าขมวดคิ้วทันที 


"นี่จริงจังใช่มั้ยเนี่ย" เธอถามผม อมยิ้มให้กับสรรพนามที่ผมใช้เรียกเธอ 


"ต้นหญ้า... ไซคีเป็นอะไร" ผมถามอีกครั้ง 


"แล้วเธอมีอาการยังไงบ้างล่ะ ทำไมไม่พาไปหาหมอ" ต้นหญ้ากลับมาจริงจังอีกครั้ง ให้ตายเถอะ ผู้หญิงสองคนตรงหน้าผมนี่ไม่ได้กังวลแบบผมเลยใช่มั้ย


"...เอาไว้ถามต้นหญ้าได้มั้ย... ไซคีพูดแบบนี้" ผมทวนคำพูดของไซคี


"ถามฉัน!?" ต้นหญ้าขมวดคิ้ว ยกนิ้วขึ้นมานับ อะไรของเขาล่ะเนี่ย "ประจำเดือน...!!" ต้นหญ้าทำตาโต เออ... ใช่... ประจำเดือน...


"แล้ว...??"


"อาการข้างเคียงระหว่างมีประจำเดือนน่ะ" ต้นหญ้าตอบด้วยท่าทางสบายๆ พี่คงหมายถึงอารมณ์แปรปรวนของผู้หญิงเวลามีประจำเดือนสินะ


"แต่พี่ก็เคยเป็น ผมเองก็เคยเห็น ไม่เห็นมีใครเป็นแบบไซคีเลย" ผมบอก สติจะแตกพอหันไปมองหน้าไซคี ใบหน้าซีดเซียวของเธอทำให้ผมคลั่งตายได้เลยนะเนี่ย


"ใจเย็นๆ นั่งลงสิ" ต้นหญ้าเรียกให้ผมนั่งลงข้างๆเธอ ผมพยักหน้าแล้วทำตาม "ก็จริงอยู่ ที่ผู้หญิงเวลามีประจำเดือนจะหงุดหงิดง่าย ผีเข้าผีออก อ่อนไหว อะไรพวกนี้น่ะ..." ผมพยักหน้า เคยเห็นเรเน่เป็นเหมือนกัน เซบาสเตียนบอกผมก่อนเข้าสอนทุกครั้งที่เธอมีอาการประหลาดพวกนี้ 


"ผมไม่เคยเห็นใครเป็นแบบไซคี..." 


"อื้อ ก็จริงแหละ เพราะอาการของไซคีน่ะ เป็นอาการข้างเคียงขั้นรุนแรงก่อนมีประจำเดือนน่ะ พบเพียง 2-10%เท่านั้นเอง"


"...แล้วอาการต่างกันยังไง" ผมเริ่มอยากรู้ นี่ผมกำลังนั่งเรียนอยู่หรือเปล่าเนี่ย


"ต่างกันที่การแสดงอาการน่ะ โดยทั่วๆไปจะเป็นกันไม่มาก พอประจำเดือนหมดอาการพวกนี้ก็จะหายไปเอง แต่อาการของไซคีมีปัจจัยเพิ่มเข้ามาด้วย ทำให้อาการรุนแรงขึ้น ยังไม่มีผลวิจัยไหนสรุปแน่ชัดถึงสาเหตุของอาการเหล่านี้ ปัจจัยหลักเกิดจากฮอร์โมนเปลี่ยนแปลงน่ะ" ผมพยักหน้ารับ 


"ต้นหญ้า..." ผมเรียก เธอหันมามองหน้าผม "เคยเห็นไซคีเป็นแบบนี้มาก่อนหรอ" ต้นหญ้าพยักหน้ารับ เธอทำท่าเหมือนคิดอะไรบางอย่าง


"เมื่อคืนฉันเคาะประตูเรียกไซคี แต่เธอไม่ตอบ" ต้นหญ้าเงียบไป เธอขมวดคิ้ว "ฉันเลยเปิดประตูเข้ามาเองกลัวเธอจะเป็นอะไร แต่ฉันเห็นเธอนั่งเหม่อ เรียกยังไงก็ไม่ได้ยิน" ต้นหญ้าถอนหายใจออกมา "พอถามว่าเป็นอะไร ไซคีก็ไม่ยอมบอก..." เธอหันหน้าไปหาไซคี "เด็กคนนี้ยังคงจำเรื่องราวที่ผ่านมาของเธอได้ดี และมันไม่ลบหายไปง่ายๆ อาการที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้บอกได้ดีเลยล่ะ ความเครียดที่ส่งผลกระทบให้เธอมีอาการแบบนี้" ต้นหญ้าหันกลับมาหาผม "สัญญากับพี่นะ ว่าจะปกป้องเธอ" ผมพยักหน้ารับทันที ไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ


"มันต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว" ผมบอก "แล้วจะเป็นแบบนี้นานแค่ไหน" ผมถาม เบาใจขึ้นมาหน่อยว่าไม่หนักหนามากนัก


"ไซคีไม่ยอมไปหาหมอ พี่เองก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่ามันมีอาการแบบนี้ด้วย" เธอถอนหายใจอีกครั้ง ผมล่ะอยากจะถอนหายใจตามจริงๆ "มันก็มียากินอยู่หรอกนะ ถ้าเธอยอมไปหาหมอน่ะ ติดอยู่ตรงที่ไซคีจะดื้อมากเวลาเป็นแบบนี้น่ะ พี่ไม่กล้าขัดใจเธอ..." ผมพอจะรู้แล้วว่าทำไมไซคีถึงให้ผมพามาส่งที่คอนโด


"ให้ผมอยู่ด้วยมั้ย" ผมถาม ได้รับการพยักหน้ารับเป็นคำตอบ


"...ถ้าอยู่ด้วยได้ พี่ก็อยากให้อยู่นะ" ผมไม่รู้ว่าต้นหญ้าผ่านเหตุการณ์นี้มาได้ยังไง ครั้งที่แล้วไซคีมีอาการแบบไหน แต่ครั้งนี้ผมจะอยู่กับพี่สาวเพื่อผ่านมันไปด้วยกัน


"ต้นหญ้า..." ไซคีเรียกเสียงเบา


"เป็นยังไง เอาอะไรมั้ย" ต้นหญ้าถาม เธอหันไปประคองไซคีที่พยายามจะลุกขึ้นมานั่ง


"ไม่เอาอะไร อยากนั่ง" ต้นหญ้าพยักหน้า แปลกที่เธอไม่ดุให้ไซคีนอนต่อ


"เดย์..." ไซคีหันมาหาผม เหมือนเธอเพิ่งจะเห็นผมอยู่ตรงนี้


"ว่าไง..." ผมถาม ไม่ได้ขยับไปหาเธอ


"นอนตักได้มั้ย" อ้าว ไหนว่าอยากนั่ง


"ได้สิ" ผมต้องตอบแบบนี้อยู่แล้ว ท่าทางเหมือนแมวขี้เซาของไซคีน่ารักจะตายไป ใครจะไม่ตกลงล่ะ 


ผมขยับตัวขึ้นไปนั่งใกล้ๆไซคี เธอล้มตัวลงหนอนหนุนกับตักผม ผมมองการกระทำนั้นแล้วก็เผลอยิ้มออกมา ผมกลายเป็นคนยิ้มง่ายไปเลยเมื่ออยู่กับเธอ ไซคีขยับตัวไปมาเหมือนเธอนอนไม่สบาย เอายังไงดีล่ะทีนี้ ผมควรทำยังไงดี หันไปขอความช่วยเหลือจากพี่สาว เธอก็ทำเพียงแค่ยักไหล่ตอบผม ต้นหญ้าเองก็คงไม่รู้เหมือนผมนั่นล่ะ


"เดย์..." ไซคีนอนนิ่งๆแล้ว เหมือนเธอได้มุมที่ถูกใจ 


"หืม..." เธอเอามือน้อยๆของเธอมาจับมือผมไปวางไว้บนหัวของเธอ


"ลูบผมให้หน่อย จะนอนละ" เสียงเบาๆของไซคีน่ารักไปอีกแบบ แล้วนี่อะไร ลูบผม!?


"ได้สิ" ผมไซคีนุ่มจะตายไป เข้าทางผมทั้งนั้นเลย ดีเหมือนกันนะเนี่ย


"มีอะไรก็เรียกนะ" ต้นหญ้ายิ้มให้ผมแล้วเดินออกไป


"อือ..." 


ผมนั่งมองไซคีหลับ ใบหน้าที่ไม่มีเลือดฝาดของเธอทำให้ผมพาลนึกไปถึงสาเหตุของอาการเหล่านี้ จากที่ต้นหญ้าบอกผมมาทั้งหมด สรุปได้ว่าไซคีมีอาการเครียดจัด แล้วพอถึงช่วงนี้ของทุกเดือนเธอจะอ่อนไหวกว่าปกติ มันส่งผลให้ไซคีเป็นแบบนี้ บางที... เธออาจยังไม่รู้ตัวก็ได้ ว่าเธอกำลังปล่อยให้ตัวเองเครียดอยู่ตลอดเวลา นี่ผมจะทำยังไงกับสาเหตุของความเครียดนี้ดีนะ


"ว่าไง..." ผมกดรับโทรศัพท์ "อือ... ส่งมาเลยก็ได้... " ผมวางสายหลังจากที่เซบาสเตียนบอกผมว่าเขาจะส่งประวัติการรักษาทั้งหมดของไซคีมาให้ผม


ระหว่างที่ผมกำลังรอการแจ้งเตือนว่ามีเมลล์เข้า ต้นหญ้าก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับอุปกรณ์ที่จะใช้เช็ดตัวให้ไซคี พี่สาวผมเดินมาวางของทั้งหมดลงข้างๆเตียง เธอค่อยๆบิดน้ำแล้วเอานิ้วชี้ทาบปากของเธอเพื่อบอกให้ผมอยู่เงียบๆ ผมนั่งนิ่งๆ สงสัยว่าทำไมเธอต้องบอกให้ผมเงียบด้วย แล้วผมก็ได้คำตอบ เมื่อต้นหญ้าเอาผ้าเช็ดหน้าให้ไซคี


"อือ... ไม่เอาอ่ะ" ไซคีสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมา เธอเอามือกันมือของต้นหญ้าเอาไว้ 


"อย่าดื้อสิ เช็ดหน้าก่อน" ต้นหญ้าพูด 


"ไม่เอา... ไม่เอาอ่ะ ฮือออออ..." แล้วไซคีก็ปล่อยโฮออกมา เธอร้องไห้ออกมาเบาๆ ผมได้ยินเสียงสะอื้นของเธอแล้วก็แทบจะสติแตก 


"ไม่งั้นพี่ให้เดย์กลับบ้านนะ" ต้นหญ้าพูดเสียงเข้ม ท่าทางจริงจังของเธอทำให้ไซคีสะอื้นน้อยลง


"ก็ได้... แต่นิดเดียวนะ"ไซคีตอบรับเสียงแผ่ว นี่เธออยากให้ผมอยู่ด้วยหรอ


"เช็ดตัวด้วย" ต้นหญ้าเช็ดหน้าให้ไซคีเรียบร้อยแล้วก็จับมือของไซคีไว้ 


"ไม่เอา พี่อย่าดื้อ" ไซคีพูด ท่าทางจริงจังเหมือนเด็กน้อยดุผู้ใหญ่ ต้นหญ้าถึงกับหลุดหัวเราะออกมาหลังจากตีหน้าเข้มอยู่นาน


"เรานั่นแหละ ดื้อ" ต้นหญ้าว่ากลับ นี่ผมกำลังตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหนอยู่เนี่ย


"เดย์" ไซคีเรียกผม "ช่วยด้วย พี่รังแกเค้า" เธอหันมาอ้อนผม


"..." ผมว่าผมแพ้ไซคีโหมดนี้ล่ะ หลังจากติดสตั้นลูกอ้อนไปสามวิ ไซคีก็เรียกผมอีกครั้ง


"เดย์" เธอลุกขึ้นมานั่ง หัวยุ่งๆไม่เป็นทรงยิ่งเห็นยิ่งน่ารัก ไซคีจ้องหน้าผมเหมือนต้องการคำตอบ


"ว่าไง..." ผมถาม เธอจะรู้มั้ย ว่าสติผมกำลังจะบินออกจากร่างแล้วเนี่ย ไซคีเอียงหน้าน้อยๆ คิ้วขมวดหากันแล้วถามผม...


"ไซคีไม่ดื้อใช่มั้ย" อ๊ากกกกก!! ฆ่าผมเถอะถ้าเธอจะน่ารักขนาดนี้ ผมพยักหน้ารับตามใจเธอ ไซคียิ้มตาหยีให้ผม โอ๊ยยยยย!! ผมจะตายวันนี้ล่ะครับ


"เดี๋ยวเถอะ ตีนะ" ต้นหญ้าทำมือเหมือนจะตีไซคี เธอโผเข้าหาผมทันที ...มันแน่นอนอยู่แล้วว่าผมต้องอ้าแขนรับ


"เดย์" ไซคีเรียกผมเสียงอ้อนอีกครั้ง วันนี้เธอเรียกผมบ่อยมาก เป็นแบบนี้ทุกวันก็ดีน่ะสิ


"ไม่ต้องอ้อนเดย์เลย" ต้นหญ้าแกล้งทำเสียงเข้ม และถึงแม้ใบหน้าเธอจะฝืนเต็มที่ไม่ให้ยิ้มแต่ผมก็เห็นรอยยิ้มหลุดออกมาจนได้ "เดย์ก็ช่วยกันบ้างสิ" ต้นหญ้าหันมาดุผมแทน 


"...ให้ต้นหญ้าเช็ดตัวก่อนนะ" ผมบอก


"โป้ง!!" ไซคีผละออกจากผมทันที เธอยกนิ้วโป้งขึ้นมาชูให้ผม คนตัวเล็กทำหน้ายุ่ง แต่ถึงจะทำแบบนั้นก็ยังดูน่ารักอยู่ดีแหละ


"โป้งอะไร มานี่เลย" ต้นหญ้าคว้ามือของไซคีเอาไว้ และพยายามเช็ดตัวให้คนป่วยที่ไม่เหมือนคนป่วยอีกครั้ง ผมถอนหายใจทันที 


"ไม่เอา... พี่อย่าดื้อสิ" ไซคีดิ้นหลุดจากต้นหญ้ากลับมาหลบอยู่ข้างหลังผม  "เดย์ช่วยด้วย" ผมส่ายหน้า นี่ถ้าเธอไม่ยอมเช็ดตัวดีๆ เมื่อไรจะได้นอนพัก


"ไซคีไม่ดื้อใช่มั้ย" ผมหันหน้าไปหาเธอ ไซคีพยักหน้าแรงๆสองครั้งเป็นการตอบรับ "เด็กดีต้องเช็ดตัวนะ เข้าใจใช่มั้ย" ผมถาม


"อื้อ" ครั้งนี้ไซคียอมทำตามแต่โดยดี ผมหันไปมองหน้าพี่สาว เห็นเธออ้าปากค้าง อะไร...น่าตกใจตรงไหน ไซคีก็พูดง่ายแบบนี้แหละ แค่ตอนนี้ดื้อนิดหน่อยเท่านั้นเอง(มั้ย)


"...ออกไปกินน้ำนะ เช็ดตัวไปก่อน" ไซคีพยักหน้าให้ผม 


"อย่าไปนานนะ..." เธอคว้ามือผมเอาไว้ตอนที่ผมกำลังจะลุกขึ้น เสียงอ้อนๆของเธอทำให้ผมยิ้มออกมาอีกครั้ง


"ไม่นานหรอก เป็นเด็กดีนะครับ" ไซคีพยักหน้าแรงๆให้ผมตามด้วยรอยยิ้มน่ารัก ชักไม่อยากออกไปแล้วสิ


ผมหันหลังเดินออกมาจากห้องนอน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านเมลล์ที่เซบาสเตียนส่งมาให้ และข้อมูลในนั้นมันทำให้ผมประหลาดใจ นอกจากฉีดวัคซีนกับประวัติทันตกรรม ไม่มีประวัติการรักษาอะไรอื่นเลยของไซคี แม้แต่ประวัติการตรวจสุขภาพประจำปียังไม่มีเลย นี่มันอะไรกัน... จะบอกว่าเธอไม่เคยไปหาหมอหรอ ไม่มีทาง... จะเป็นไปได้ยังไง... อาการแบบนี้ไม่น่าจะเพิ่งมาเกิดกับไซคีตอนออกมาจากบ้านแน่ๆ เธอต้องเคยเป็นแบบนี้มาก่อน แล้วทำไมไม่มีประวัติการพบแพทย์หรืออะไรเลยล่ะ จะว่าสายข่าวของผมไม่มีประสิทธิภาพพอหรือก็ไม่น่าใช่ และเพราะแบบนั้น มันทำให้ผมพบข้อสรุปเดียว คือ ครอบครัวของเธอไม่ได้ดูแลเธอเลย!!


ผมตัดสินใจโทรหาเซบาสเตียนอีกครั้ง รอสายไม่นานเขาก็รับโทรศัพท์ นี่จะเป็นบทเรียนเล็กๆให้ครอบครัวของไซคี พวกเขาควรได้เรียนรู้ได้แล้วว่า อะไรร้ายๆที่ทำลงไป ส่งผลร้ายกลับมาหาเขาได้ทบทวีแค่ไหน 


"ได้รับเมลล์แล้วใช่มั้ยครั้บ" เซบาสเตียนรับสายด้วยคำถาม


"อือ" ผมตอบ "จัดการให้คนโอนหุ้นทั้งหมดไปที่นายที" ผมบอก หุ้นของบริษัทไพศาลทรัพย์ บริษัทของพ่อไซคี ก่อนหน้านี้ผมให้คนไปกว้านซื้อหุ้นมาและถือไว้ในมือพวกเขา มันเป็นเรื่องยากที่จะเดาได้ว่าหุ้นพวกนั้นจะถูกโอนมารวมอยู่ในมือของคนใดคนหนึ่งเพียงคนเดียว และจำนวนหุ้นเหล่านั้นมากพอที่จะทำให้เซบาสเตียนกลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อีกคน


"ครับ"ผมวางสายทันทีที่ได้รับคำตอบที่ต้องการ


"เดย์..." ต้นหญ้าเรียกผม


"มีอะไรหรอ ไซคีล่ะ" ผมถาม สงสัยว่าทำไมออกมาเร็วจัง


"เดย์นั่นแหละ มีอะไร ทำไมทำหน้าน่ากลัวแบบนั้น" ต้นหญ้าไม่ได้ตอบคำถามของผม


"ไม่มีอะไรหรอก ไซคีหลับแล้วหรอ" ผมไม่ได้ตอบคำถามของต้นหญ้าเหมือนกัน ไม่คิดว่าเธอจำเป็นต้องรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ต้นหญ้าใจดีเกินไป ถ้าเธอรู้ว่าผมกำลังจะทำอะไร เธอต้องห้ามผมแน่ๆ


"เปล่าอ่ะ ไซคีไล่ให้ฉันออกมาเรียก เข้าไปหาเถอะ ก่อนจะอาละวาด" ผมพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน


"เช็ดตัวเสร็จแล้วหรอ" ผมนั่งลงบนเตียงใกล้ๆกับไซคี


"กินน้ำแล้วหรอ" เธอถามกลับมา 


"ยังเพลียอยู่มั้ย" ผมไม่อยากโกหกเธอ เลยเลี่ยงไปพูดเรื่องอื่นแทน


"ไม่เพลียแล้ว อยากเดินเล่น" ไซคียิ้ม รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าที่เกือบจะไม่ซีดของเธอ


"ไปสิ" แล้วผมจะปฏิเสธเธอทำไมล่ะ "แต่ต้องเดินเองได้ก่อนนะ ไม่งั้นก็ต้องนอนพัก" ผมยื่นข้อเสนอ ไม่แน่ใจว่าเธอยืนไหวหรือเปล่า


"อื้อ" ไซคีค่อยๆลุกขึ้น ผมมองเธอไม่กระพริบตาเลย ไม่ได้ทำท่าว่าจะประคองเธอหรอก


"เฮ้ย...!!" รอบที่สองของวันนี้แล้วที่ผมหัวใจจะวาย ไซคียืนขึ้นยังไม่พ้นจากที่นอนดีเลย เธอก็ล้มลงซะแล้ว ผมคว้าตัวเธอได้ทันอีกครั้ง อันตรายจริงๆ


"ไม่ไหวอ่ะ อุ้ม..." ไซคีหันมาหาผม แต่ผมส่ายหน้า


"ไม่ไหวก็ต้องพักสิ" ผมบอก พยายามใช้เหตุผลกับคนป่วยที่เริ่มงอแงเป็นเด็กเล็กๆ


"ไม่เอาอ่ะ อุ้ม" ไซคีจ้องหน้าผมตาแป๋วเลย "...นะ" โอ๊ยยยยย!! ผมไม่อยากตามใจเธอผิดๆนี่นา แล้วยิ่งตอนนี้เธอไม่ค่อยจะแข็งแรงแบบนี้ยิ่งไม่ควรตามใจใหญ่เลย


"ไม่อุ้ม เดี๋ยวนอนเป็นเพื่อน ตกลงมั้ย" ผมต่อรอง ไซคีทำท่าคิดแล้วเธอก็พยักหน้า ผมประคองไซคีลงนอนจัดการห่มผ้าให้เธอ


"เดย์... นอน..." ไซคีตบลงบนเตียงข้างๆเธอ ผมเลยต้องยอมล้มตัวลงนอนด้วย


"หลับซะ" ผมบอก ไซคีพลิกตัวหันมาทางผม ระยะใกล้ขนาดนี้ทำเอาผมต้องกลั้นหายใจเลย เธอจะรู้มั้ยว่านอกจากอาการป่วยของเธอตอนนี้ ผมนี่แหละอันตรายที่สุด


"นอนละนะ" เธอบอกแล้วหลับตาลง 


ผมนอนมองหน้าไซคี ฟังเสียงลมหายใจที่เริ่มจะสม่ำเสมอ เธอหลับไปในที่สุด คงจะเพลียล่ะมั้ง ก็ต่อสู้กับต้นหญ้าตอนเช็ดตัวนี่นะ ผมเองเพิ่งจะรู้ว่าไซคีก็มีมุมแบบนี้เหมือนกัน เธอค่อยๆเปลี่ยนไปจากวันที่ผมเจอเธอครั้งแรก ไซคีเป็นผู้หญิงที่เก็บความรู้สึกเก่งมาก น้อยยิ่งกว่าน้อยที่จะได้เห็นรอยยิ้มของเธอ ช่วงเวลาไม่นานที่ไซคีไปทำงานที่คาเฟ่น้ำหวาน เธอก็เริ่มยิ้มเก่งขึ้น และผมก็กลายเป็นคนขี้หวงไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ สมาชิกในคลับของต้นหญ้าที่ไซคียิ้มให้น่ะ ผมให้ต้นหญ้าจัดการคืนค่าสมาชิกให้ทั้งหมดแล้วมาเก็บเงินที่ผม เธอยอมตกลงแบบไม่มีเงื่อนไขเลยด้วยซ้ำ ต้นหญ้านี่ก็เป็นพี่สาวขี้หวงเหมือนกันนะ


...ส่วนตัวต้นเหตุที่ทำให้ไซคีต้องลาออกจากคาเฟ่น้ำหวานน่ะ ใช่ว่าผมจะไม่รู้หรอก แต่เพราะมันส่งผลดีต่อผม ผมถึงยอมปล่อยผ่านไปได้ ผมไม่อยากให้ไซคีทำงานหนัก ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากให้เธอทำงานที่คลับด้วยซ้ำ เรื่องนี้ผมคุยกับต้นหญ้าแล้ว เธอบอกผมว่าไซคีไม่ยอมอยู่เฉยๆแน่ ถ้ารั้นจะไม่ให้ทำงานที่คลับคงไม่พ้นออกไปหาทำงานที่อื่น ผมยอมรับว่าเห็นด้วยที่จะให้เธออยู่ในความดูแลของต้นหญ้าดีกว่าให้ไปที่อื่น เรื่องนี้เลยจบลงที่ไซคียังคงทำงานเป็นแฟรี่ที่คลับต่อไป 



Tonya Part

ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน พบน้องชายตัวแสบนั่งหลับตาอยู่บนเตียงข้างๆไซคี เห็นแบบนี้แล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เดย์เริ่มกลับมาเป็นน้องชายฉันอีกครั้งเพราะไซคีแท้ๆ เธอดึงเอาความอ่อนโยนที่หายไปกลับคืนมา ฉันไม่รู้เลยว่าช่วงเวลาไม่กี่ปีที่เราห่างกันมีอะไรเกิดขึ้นกับเขาบ้าง เดย์เป็นเด็กที่โตเกินวัย รับผิดชอบอะไรหลายๆอย่าง และการทำแบบนั้นมันมากพอที่ใครจะไปบังคับเขาไม่ได้อีก ที่สำคัญคือ เดย์มีเซบาสเตียนคอยให้ท้ายแบบนี้ เลยไม่มีใครกล้าห้ามเข้าไปใหญ่


"ต้นหญ้า..." ฉันสะดุ้ง เมื่อคนที่คิดว่ากำลังนั่งหลับอยู่เรียกฉัน "พี่จะยืนจ้องหน้าผมอีกนานมั้ย..." เสียงนิ่งๆบ่งบอกว่าฉันกำลังล้ำเส้นแบ่งที่เขามีให้


"พี่..."


"เฮ้อออออ!!" เดย์ถอนหายใจ "พี่กลัวอะไรผม" เขาถาม ค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาคมคู่นั้นที่ฉันคุ้นเคยเมื่อนานมาแล้ว


"พี่..." 


"ต้นหญ้า... รู้ไว้นะ ตราบใดที่พี่ใส่สร้อยเส้นนั้นติดตัว" ฉันเผลอเอามือจับสร้อยที่เขาพูดถึง "ผมจะไม่มีวันทิ้งให้พี่ต้องอยู่คนเดียว" เพียงแค่นั้น น้ำตาของฉันก็รื้นขึ้นมาคลอหน่วยตาทันที


"ขอบคุณนะ" ฉันยิ้มทั้งน้ำตา ยังไม่ทันทีฉันจะได้พูดอะไรต่อ เสียงแหบๆของไซคีก็ดังขึ้น


"ต้นหญ้า..." ไซคีละเมอเรียกฉัน เดย์หันไปหาเธอทันที พอๆกับที่ฉันถลาเข้าไปใกล้ ไซคีหน้าซีดลงกว่าเดิม เธอตัวเย็นมาก


"..."




--------------------------------------
สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #606 mochi mochi narek (@mewnarek-2507) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 23:26
    เอาจริงๆเราว่าเพลงก็นิสัยดีนะ
    #606
    1
    • #606-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 16)
      22 เมษายน 2562 / 15:01
      ขอบคุณคร๊า ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ ชอบ ไม่ชอบตรงไหน แนะนำไรท์ได้เลยนะคะ
      #606-1
  2. #190 วันซ์ ` (@babyll) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 16:14
    อยากมีแฟนแบบเดย์อ่ะ ชัดเจนดี เอาใจใส่เฉพาะกับคนที่รัก
    #190
    0
  3. #163 supukchanok (@supukchanok) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 19:20
    น่ารัก.@ไปส่งหน่อยได้มั้ย
    #163
    0
  4. #149 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 06:47
    ขอโหมดไซคีอ้อนได้ไหม เอาให้เดย์หมอบคาที่เลย อยากเห็น 55555555
    #149
    0
  5. #147 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 09:28
    ไซคีน่ากลัวขึ้นนะ 55555 แต่ชอบ ชอบบบบ
    #147
    0
  6. #144 LK's lookkate (@kate2911) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 15:25
    รอออออออออ
    #144
    0
  7. #143 settaa04 (@settaa04) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 06:12
    รออยู่นะคะ
    #143
    0
  8. #142 010654 (@010654) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 09:31
    รอออออ
    #142
    0
  9. #141 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 09:04
    รออยู่ววววว
    #141
    0
  10. #140 อินทุพิมพ์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 05:39
    รักพระเอกเราเลย
    #140
    0
  11. #139 Auyauy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 02:25
    รออออออออค่ะ
    #139
    0
  12. #135 air48050 (@air48050) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 10:24
    รีบมานะคะ
    #135
    0
  13. #134 เมฆสีเงิน (@bewbewreborn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 01:30
    เก๊ารออยู่นะเตง
    #134
    0