หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 11 : ตอนที่ 8 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,608
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 178 ครั้ง
    28 เม.ย. 62




Day Part

ก๊อก...ก๊อก...
"ไซคี" ผมเคาะประตูห้องเรียกเธอ 

"มีอะไร" รอไม่นานไซคีก็เปิดประตูออกมา เธอทำปากยื่น...ตาโตใส่ผม น่ารักสุดๆ

"งอนหรอ" ผมถาม ทำเสียงอ้อนซะหน่อย ไซคีมักใจอ่อนเสมอเธอเคืองใครได้ไม่นานหรอก(มั้ง)

"เปล่า" เสียงแข็งมาเชียว... ชักใจไม่ดีแล้วสิ

"ขอเข้าไปนะ"ไซคีลังเล แต่ผมไม่รอให้เธอตอบหรอก 

ผมดันหลังไซคีเข้าไปในห้อง ไม่ลืมที่จะล็อกประตูเป็นการบอกใบ้ให้พี่สาวผมรู้ว่าห้ามรบกวนเด็ดขาด ไซคียืนจ้องหน้าผมอยู่สักพักแล้วสะบัดหน้าเดินหนีผมออกไปนอกระเบียง ผมตามเธอออกไป อย่างน้อยเธอก็ไม่ไล่ผมออกไปจากห้อง

"เป็นอะไร" ผมกอดเอวไซคีจากด้านหลัง เอาคางเกยไหล่มนของเธอเอาไว้

"หงุดหงิด" ไซคีตอบเสียงเบา 

"เรื่อง...?" ผมถามเธอ กอดเธอแน่นขึ้น

"ไม่รู้..." น้ำเสียงไม่แน่ใจของเธอทำให้ผมเป็นกังวล ผมจะสติแตกทุกทีถ้าเป็นเรื่องของไซคี

"เล่าให้ฟังหน่อย ตอนเข้าห้องมายังอารมณ์ดีอยู่เลย" ผมถาม 

"ไม่ออกไปดูแลเพลินเพลงหรอ มายุ่งกับฉันทำไม" ไซคีไม่ได้ตอบคำถามผม เธอทำเหมือนจะไล่... แต่ตัวเองไม่ได้ขยับหรือผลักไสผมเลยสักนิด ผมเผลอยิ้มออกมา

"ไล่กลับไปแล้ว อยากอยู่กับไซคีมากกว่า" ผมพูดความจริงนะ ไม่มีคำลวงสักคำในคำพูดผม

"จริงหรอ"เธอถาม ดูผ่อนคลายขึ้น

"จริงสิ ไม่เชื่อจะออกไปดูมั้ย" ผมถามอย่างเอาใจ ไซคีส่ายหน้าน้อยๆ ...ตัวเธอหอมจัง

"ปล่อยได้แล้ว" เธอพูด แต่ก็ยังไม่ขยับอยู่ดี เรื่องอะไรผมต้องปล่อยด้วยล่ะ

"ตอบก่อนสิ ว่าตกลงแล้วหงุดหงิดเรื่องอะไร ใครทำให้หงุดหงิด"

"เดย์..." 

"หืม!?" 

"ก็เดย์นั่นแหละทำให้หงุดหงิด" เธอพูด หันกลับมาหาผมช้าๆ ผมคลายอ้อมกอดนิดๆให้เธอหันมาเผชิญหน้ากับผม

"ตอนไหน ยังไม่ได้ทำอะไรเลย" ผมเลิกคิ้วมองเธอ

"ก็ตอนที่คุณเพลินเพลงเกาะแขนไง..." ไซคีหลับตา แก้มใสแดงระเรื่อ เธอคงไม่ได้ตั้งใจจะพูดหรอก ผมว่านะ... 

"หึง??" ผมถาม

"...." แต่เธอไม่ตอบ ไซคีมองหน้าผม ประกายดื้อรั้นแสดงออกทางดวงตาของเธอ นี่ผมต้องเป็นฝ่ายยอมเธอใช่มั้ย!?

"จะไม่ให้ใครเกาะแขนอีกแล้ว หายงอนนะ" ผมยิ้ม คำตอบของผมคือ...ใช่ ผมยอมเธอทุกอย่างแหละ

"อื้อ..." ไซคีตอบเสียงเบา สรุปว่างอนจริงๆ 

หลังจากที่หายงอนผม ไซคีก็ขอเข้าไปจัดห้องนอนของเธอต่อ เธอให้เหตุผลว่าไม่ได้กลับมาหลายวันต้องทำความสะอาดสักหน่อย ผมว่ามันก็สะอาดอยู่แล้วนะ...แต่เธอก็ยืนยันที่จะทำอยู่ดี  ผมเลยอาสาจะเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดให้ แต่ไซคีก็ปฏิเสธ เธอบอกว่าเธอทำจนชินแล้วตั้งแต่เด็ก... ได้ยินเท่านั้นล่ะความโกรธก็พุ่งวูบจู่โจมผมทันที นึกถึงรายงานที่ได้รับเกี่ยวกับไซคีและครอบครัวของเธอ...

"เดย์..." ไซคีเรียกผม เธอเดินมายืนข้างหน้าผม

"ว่าไง??" ผมเลิกคิ้วมองเธอ ไซคีขมวดคิ้วใหญ่แล้ว มีอะไรอีกหรือเปล่าเนี่ย

"เป็นอะไร... ทำหน้าน่ากลัว" เธอถามผม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย 

"เปล่า เก็บห้องต่อเถอะ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย" ไซคีพยักหน้า แล้วหันกลับไปวุ่นวายกับโต๊ะเครื่องแป้งต่อ

ผมทิ้งตัวนอนลงบนเตียงของไซคี รู้สึกผ่อนคลาย ...ได้กลิ่นหอมของไซคีลอยขึ้นมาจากเตียงนอนของเธอด้วย ผมนอนมองไซคีหยิบนู้นจับนี่จนเพลิน ...รู้สึกเคลิ้มเหมือนจะหลับ ปกติแล้วผมจะไม่หลับที่อื่นเว้นแต่เซบาสเตียนจะอยู่ด้วยเท่านั้น แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกง่วงมาก ผมหลับตาลงแล้วหลับไปในที่สุด...

...

...

...

"ไซคี!!... ไซคี!!..." เสียงเรียกของต้นหญ้าปลุกผม

"ว่าไงต้นหญ้า" ไซคีเปิดประตูออกไปถามต้นหญ้า 

"ทำอะไรอยู่ ออกมากินข้าวเย็นได้แล้ว"

"อย่าเสียงดังสิ เดย์นอนอยู่น่ะ" 

"เดย์... หลับหรอ!?"ต้นหญ้าโผล่หน้าเข้ามาในห้อง เธอดูแปลกใจ ว่าแต่...ผมหลับไปนานแค่ไหนนะ นี่กี่โมงแล้ว!?

"กี่โมงแล้ว..." ผมถามต้นหญ้า ยังไม่ยอมลุกจากที่นอนของไซคี เธอหันกลับไปมองนาฬิกาที่ห้องรับแขก

"ห้าโมงครึ่ง" ต้นหญ้าตอบ ผมพยักหน้ารับ 

"จัดห้องเสร็จรึยัง" ผมหันไปมองไซคี

"อื้อ เสร็จพอดีน่ะ" ไซคีตอบผม ผมเพิ่งสังเกตว่าเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วด้วย คงจัดห้องเสร็จสักพักแล้ว

"งั้นออกไปกินก่อนเลย ขอล้างหน้าหน่อย" ไซคีพยักหน้ารับ แต่เธอไม่ได้ขยับไปจากจุดที่ยืนอยู่เลย ผมลุกขึ้นจากที่นอนหายเข้าไปในห้องน้ำในห้องนอนของไซคี ออกมาอีกทีก็เจอผ้าที่ไซคีเตรียมเอาไว้ให้ผมเช็ดหน้า

ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร สองสาวกำลังคุยกันอยู่ ไม่มีใครแตะอาหารบนโต๊ะสักคน คงตั้งใจจะรอผม จะว่าไป ผมไม่ได้กินอาหารฝีมือต้นหญ้านานแค่ไหนแล้วนะ...

"มีอะไรกินบ้างเนี่ย..." ยอมรับเลยว่าต้นหญ้าจัดเต็มจริงๆ อาหารเต็มโต๊ะมากๆ เหมือนกับเธอจะชดเชยช่วงเวลาที่ไม่ได้มีโอกาสทำให้ผมกินอย่างนั้นล่ะ

"ของโปรดนายทั้งนั้นแหละ" ต้นหญ้าตอบ เธอจำได้ทุกอย่างจริงๆ

"อือ..." อาหารมื้อนี้เริ่มขึ้นด้วยรอยยิ้มของสองสาวที่ร่วมโต๊ะกับผม 

...

...

...

หลังจากจัดการอาหารมากมายที่กินยังไงก็ไม่หมดนั่น ไซคีกับต้นหญ้าก็หายกันเข้าไปในห้องครัวทิ้งให้ผมนั่งอยู่คนเดียว ผมมองสำรวจห้องของต้นหญ้า มันไม่เปลี่ยนไปเลย ผมออกแบบไว้ให้ยังไงพี่สาวผมก็ใช้มันแบบนั้น คอนโดนี้มีชั้นนี้ชั้นเดียวที่ผมออกแบบภายในให้  ระหว่างที่ผมนั่งรอและมองสำรวจห้อง เซบาสเตียนก็โทรเข้ามา ให้เดา...ผมว่าเขาต้องยืนรออยู่ที่หน้าห้องแน่นอน

"ว่าไง..." ผมเปิดประตูห้องแล้วเจอคนสนิทยืนทำหน้านิ่งอยู่ เซบาสเตียนกดวางสายโทรศัพท์

"มีสอนภาคค่ำนะครับ" 

"เข้ามาสิ..." ผมหันหลังและเดินเข้ามา ไม่ได้ตอบรับเขาหรอก ไม่ได้หันไปมองด้วยซ้ำว่าตามเข้ามาไหม

"อ้าว...เซบ!!" ต้นหญ้าทัก เธอเดินออกจากห้องครัวมาพร้อมกับไซคี

"สวัสดีครับ" เซบาสเตียนทักทายกลับ 

"จะกลับแล้วหรอ" ไซคีเดินมาหาผม เธอแหงนหน้ามองหน้าผม ขมวดคิ้วน้อยๆ

"ต้องถามเซบ..." ผมโยนระเบิดให้เซบาสเตียนทันที ไซคีหันกลับไป ถ้าคุณคิดว่าไซคีดุไม่เป็นล่ะก็...ต้องมาเห็นหน้าเธอตอนนี้

"..." ไซคีไม่ได้พูดอะไรเลย เธอเดินไปหาเซบาสเตียนช้าๆ จ้องหน้าเขา ผมเพิ่งเคยเห็นเซบาสเตียนทำอะไรไม่ถูกเป็นครั้งแรก

"โธ่...คุณหนูครับ นายน้อยต้องไปทำงาน" เซบาสเตียนยกมือสองข้างขึ้นทำท่ายอมแพ้

"หรอคะ!?" เธอทำท่านิ่งคิด ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆ ผมอดขำเซบาสเตียนไม่ได้ เขาถอนหายใจยาวเลย ทำอย่างกับว่ากลั้นหายใจอย่างนั้นแหละ

"จะไปเลยหรอ" คราวนี้เป็นต้นหญ้า นี่ก็อีกคน ขมวดคิ้วมองหน้าผม 

"อื้อ..." ผมตอบแล้วหันไปหาไซคี "หยุดสักสองสามวันนะ ให้แผลหายก่อน รอยช้ำพวกนี้ด้วย" พอเห็นรอยช้ำที่แขนไซคี ผมก็อดที่จะโกรธไม่ได้

"ทำหน้าน่ากลัวอีกแล้ว" ไซคีพูด

"งั้นกลับนะ" ผมยิ้มอย่างเอาใจให้เธอ ก่อนจะก้มลงไปหอมหน้าผากมน 

"อื้อ" ไซคีตอบ หน้าแดงใหญ่แล้วนั่น 

ต้นหญ้ามองหน้าผมสลับกับไซคี ผมว่าเธอมีคำถามนะ และผมไม่คิดจะรอตอบคำถามเธอแน่ๆ ผมยังจำได้... ตอนที่ผมไปป่วนการสอบของเธอที่โรงเรียนของอาน่ะ ผมได้ของแถมมาเป็นน้ำอัดลมกว่าสิบกระป๋องและมีเซบาสเตียนเป็นผู้ให้การช่วยเหลือ ...ผมว่า ผมไม่เสี่ยงดีกว่า!!




Psyche Part

"ยังไงยะ??" ต้นหญ้าเท้าเอวมองหน้าฉันหลังจากที่เดย์กลับไปแล้ว

"อะไรอะ!?" 

"ไม่ต้องเลยนะ เล่ามาเดี๋ยวนี้เลย เรื่องเธอกับเดย์" ต้นหญ้าลากฉันจากหน้าประตูห้องไปที่โซฟา

"นั่นสิ!!" ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ "เธอไม่เห็นเคยเล่าเลยว่าเป็นพี่สาวเดย์" ต้นหญ้าดูตกใจที่ฉันถามแบบนั้น เหมือนเธอจะลืมไปแล้วด้วยว่าถามอะไรฉันอยู่

"ใครบอกเธอ...!?" ต้นหญ้าถามเสียงเบา

"เดย์บอกน่ะ"

"จริงหรอ เขายอมบอกเธอว่าฉันเป็นพี่สาวเขาหรอ"ฉันพยักหน้า ต้นหญ้าดูดีใจมาก 

"ทำไมหรอต้นหญ้า ก็เธอสองคนเป็นพี่น้องกันหนิ ไม่เห็นแปลกเลย" ต้นหญ้าก้มหน้าลง เธอไม่ยอมสบตาฉัน"หรือว่าแปลก... นึกว่ามีแต่ฉันคนเดียวซะอีก ที่มีพี่น้องก็เหมือนไม่มี" ฉันพูดออกไปแล้วก็แทบจะกัดลิ้นตัวเอง ฉันไม่ควรคิดเรื่องในอดีตอีก "เธอกับเดย์ มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรอ" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง ไม่อยากให้ต้นหญ้าเป็นกังวลเรื่องฉันอีก

"เรื่องมันยาว เอาไว้พร้อมฉันจะเล่าให้ฟังนะ" ฉันพยักหน้ารับ ไม่อยากให้ต้นหญ้ารู้สึกอึดอัด "เรื่องของเธอกับเดย์เถอะ ยังไงแน่" ต้นหญ้ากลับมาทำหน้าล้อเลียนฉันอีกครั้ง

"ไม่มีอะไรหรอก แค่เดย์ดูแลตอนฉันไม่สบายน่ะ" 

"ใช่หรอ"เธอดูไม่เชื่อฉันสักเท่าไร "ต้องมีอะไรแน่ๆ เดย์ไม่ใช่คนพูดเยอะ ไม่ง้อใคร ไม่แคร์ใคร แต่พอเป็นเธอเค้าถึงกับอ้อน...ไปง้อเธอเลยนะ แถมยังพูดเยอะแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยๆด้วย" 

"หรอ ไม่รู้สิ" ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงจริงๆนะ

"แล้วเธอคิดยังไง"

"ฉัน!?" ฉันชี้หน้าตัวเอง ไม่เข้าใจคำถามสักเท่าไร คิดยังไง!?...นี่ได้หลายความหมายนะต้นหญ้า!!

"เฮ้ออออ!!! ไซคีเอ้ยยย!!!" ต้นหญ้ามองหน้าฉันแถมถอนหายใจอีกด้วย "ฉันหมายถึงเธอรู้สึกยังไงกับเดย์ ชอบเขามั้ย แบบรู้สึกพิเศษกว่าคนอื่นน่ะ"

"ฉันไม่รู้... ก็ชอบ" ฉันตอบ ไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไร ไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน

"เย้!!!!!!" คือต้นหญ้าดีใจมาก เธอกอดฉันแน่นเลย ดีใจอะไร?? "ฉันว่าเดย์ชอบเธอมากนะ ...ช่วยเอาน้องชายคนเดิมของฉันกลับมาที" ท้ายประโยคต้นหญ้าพูดเสียงเบาเหมือนบอกตัวเธอเองมากกว่า แต่เดี๋ยวนะ!!!

 เดย์... ชอบ... ฉัน...!!!?

...

...

...

หลังจากวันนั้นฉันก็ไม่เจอเดย์เลย แต่ถึงเขาจะไม่ว่าง เขาก็โทรมาหาฉันทุกวันนะ เดย์ซื้อโทรศัพท์ให้น่ะ เขาให้เซบาสเตียนเอามันมาให้ฉันที่คอนโด ส่วนต้นหญ้าก็ไม่ยอมให้ฉันออกไปไหน ฉันต้องหยุดทำกิจกรรมทุกอย่างจนกว่าแผลจะหาย...ก็พวกรอยเล็บกับรอยช้ำนิดหน่อยน่ะ นี่เป็นการลงโทษฉันหรือเปล่านะ 

ที่แปลกที่สุดคือต้นหญ้ารื้อตู้เสื้อผ้าฉันทิ้งทั้งหมดแล้วเอาเสื้อผ้าใหม่มาใส่ไว้แทน แต่ละชุดนะ... อย่างกับหลุดมาจากหนังสือแฟชั่นเลยล่ะ ต่างจากชุดก่อนหน้านี้มากๆเลย แล้วฉันก็ไม่ต้องใส่แว่นแล้วด้วยนะ นอกจากนั้นก็พวกกระเป๋า รองเท้า ต้นหญ้าก็จัดการเปลี่ยนให้ใหม่ทั้งหมด 

"พรุ่งนี้ฉันไปเรียนได้มั้ยอะ" ฉันเริ่มงอแงหลังจากที่ต้องหยุดอยู่เฉยๆมาสามวันเต็มๆ งานที่คลับก็ไม่ได้ไปทำ

"ได้สิ พรุ่งนี้เปิดเรียนวันแรกหนิ" ต้นหญ้าตอบฉัน ช่วงสามวันที่ฉันหยุดต้นหญ้าจะแวะไปดูแลคลับนิดหน่อยแล้วก็กลับมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน

"จริงหรอ!!?" ฉันแทบกระโดด

"ไซคี ถ้าเธอไม่อยู่นิ่งๆให้ฉันทำเล็บให้นะ พรุ่งนี้ไม่ต้องไป!!" ฉันคอตกทันที 

"อื้อ"

ต้นหญ้ากำลังทำเล็บให้ฉันอยู่ เธอไม่ยอมให้ฉันทำเอง ตั้งแต่มาอยู่กับต้นหญ้า ชีวิตฉันก็เปลี่ยนไปมาก ต้นหญ้าดูแลฉันทุกอย่าง จนบางครั้งฉันก็กลัวว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน แล้วถ้าสักวันฉันต้องตื่นขึ้นมาล่ะ...

"เสร็จละ" ต้นหญ้าบอก เธอจับมือฉันพลิกไปมาเพื่อตรวจดูผลงาน

"ขอบคุณนะ" ^ ^

"ต่อไปนี้ต้องยิ้มแบบนี้บ่อยๆนะ" ฉันพยักหน้า แต่อดสงสัยไม่ได้

"แต่เธอเป็นคนห้ามฉันยิ้มนะ"

"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ยิ้มบ่อยๆ ตกลงนะ" ต้นหญ้ายิ้มร้าย ฉันว่าเธอต้องกำลังคิดอะไรอยู่แน่ๆเลย

"งั้น ฉันไปนอนนะ ชุดนักศึกษาฉันยังอยู่ใช่มั้ย" ต้นหญ้าหัวเราะ

"ยังอยู่ ไปนอนเถอะ" ฉันอดระแวงไม่ได้หนิ ก็ต้นหญ้าเล่นให้คนมาขนของออกไปขนาดนั้น

"อื้อ ฝันดีนะ" ต้นญ้าพยักหน้าแล้วหันกลับไปดูทีวีต่อ

...

...

...

"ไซคี รับโทรศัพท์ซะที" ต้นหญ้าตะโกนออกมาจากในครัว

"เดย์... อือ...... ต้นหญ้าไปส่งน่ะ....... ไม่เป็นไร.... ค่ะ" 

"เดย์โทรมาทำไม" ต้นหญ้าถือจานอาหารเช้าออกมาจากห้องครัว

"เดย์ถามว่าไปยังไง ให้มารับรึเปล่า"

"อ้อ" 

ฉันลงมือกินอาหารเช้าที่ต้นหญ้าทำให้ เมนูวันนี้คือข้าวต้มกุ้ง ต้นหญ้าน่าจะไปเปิดร้านอาหารมากกว่าไนท์คลับนะ เธอทำอาหารอร่อยทุกอย่างจริงๆ ฉันเลยกลายเป็นคนกินเก่งไปเลยตั้งแต่รู้จักกับต้นหญ้าเนี่ย

...

...

...

"ต้นหญ้าาาาา!!!" ฉันร้องเรียกต้นหญ้า หลังจากจัดการกับข้าวต้มกุ้งจนหมด และต้นหญ้าเดินเข้าไปหยิบกระเป๋า

"เป็นอะไรไซคี!?" ต้นหญ้าดูตกใจมาก เธอวิ่งมาหาฉัน

"นี่อะไร ทำไมสูงขนาดนี้ล่ะ ใส่แล้วฉันจะเดินได้มั้ยเนี่ย" ฉันถาม รู้สึกปวดหัวกับรองเท้าใหม่ที่ต้นหญ้าซื้อมาให้เป็นสิบคู่ ความสูงของแต่ละคู่นี่อย่างกับถอดแบบกันมา

"โอ๊ยยย!! ตกใจหมดเลย นึกว่าเป็นอะไร"ต้นหญ้าเอามือทาบอก "ใส่ได้สิ ตอนใส่ชุดแฟรี่รองเท้าก็สูงแบบนี้แหละ" ฉันคิดตาม มันสูงแบบนี้จริงๆน่ะหรอ

"จริงนะ ทำไมรู้สึกว่ามันสูงกว่าล่ะ"

"เธออาจยังไม่ชินล่ะมั้ง หยุดไปหลายวันไง" ฉันพยักหน้ารับ อาจจะจริงก็ได้

...

...

...

"ขอบคุณนะต้นหญ้า" ฉันเปิดประตูลงจากรถ

"อือ เจอกันคืนนี้ที่คลับ" ก่อนต้นหญ้าขับรถออกไป ฉันเห็นเธอมองเลยไปข้างหลังฉันด้วย

"เอากระเป๋ามาสิ" และนี่คือสาเหตุที่ต้นหญ้ามองเลยฉันไป... เดย์คว้ากระเป๋าสะพายใบเล็กที่ต้นหญ้าเพิ่งจะซื้อมาให้ฉันไปถือเอาไว้ มืออีกข้างก็คว้าเอามือฉันไปจับ

"รู้ได้ไงว่าอยู่ตรงนี้" ฉันถาม 

"หึ..." เดย์หัวเราะในลำคอ ไม่ยอมตอบคำถามฉัน

"..." ฉันหยุดเดินแล้วจ้องหน้าเขา เดย์ถอนหายใจ

"ก็รู้ว่าเธออยู่กับต้นหญ้า..." ฉันเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเขาว่า แล้วยังไง
"ฉันรู้เสมอว่าต้นหญ้าอยู่ไหน อ๊ะ... อย่าถามนะว่าทำไม เรื่องนี้ไม่บอกหรอก" เดย์เดินต่อ และฉันก็ออกเดินตามแรงจูงของเขา ช่างเป็นเป้าสายตาดีจริงๆ

...

...

...

"อารมณ์ดีจังนะ" เราเดินกันมาถึงหน้าคณะ เดย์ก็หยุดเดิน ฉันเลยต้องหยุดด้วย

"..." 

"อะไรกัน เห็นฉันแล้วไม่ดีใจรึไง" 

"มาทำอะไรที่นี่" เดย์ถามเสียงนิ่ง เมื่อกี้เขายังดูอารมณ์ดีอยู่เลย ฉันเงยหน้ามอง ถึงได้รู้ว่าคนที่ทักเดย์คือใคร...

"สวัสดีค่ะ คุณเพลินเพลง" ฉันทัก เพลินเพลงใส่ชุดนักศึกษาติดเข็มกลัดแบบเดียวกับฉันและเดย์

"สวัสดีค่ะ" เพลินเพลงละสายตาจากเดย์มามองหน้าฉัน "ฉันย้ายกลับมาเรียนที่ไทยน่ะ คิดถึงทุกคนด้วย" เพลินเพลงพูดกับฉัน แต่ท้ายประโยคเธอหันไปหาเดย์

"งั้นก็เดินไปด้วยกันสิคะ" เดย์ก้มหน้ามามองฉัน เขาค่อยๆโน้มหน้ามาใกล้ๆแก้มฉัน

("แน่ใจนะ ว่าจะไม่หึงน่ะ") เดย์กระซิบที่ข้างหู

"อือ..." รู้สึกหน้าร้อนๆ อยากหยิกเดย์จริงๆ...ใครหึงกันล่ะ!!!

เดย์ไม่ได้พูดอะไรกับเพลินเพลงเลย เขาออกเดินพร้อมกับฉันโดยมีเพลินเพลงเดินตามหลัง เดย์พาไปที่โต๊ะหน้าคณะซึ่งดิศกับคลีนนั่งรออยู่ พอเห็นฉัน คลีนก็โบกมือเรียกเสียงดังตามสไตล์เขานั่นแหละ

"ไซคีน้อยยยย!!~"

"ไอ้คลีน นั่งเหอะ" คลีนหันไปทำหน้างอใส่ดิศ แล้วกลับลงนั่งเหมือนเดิม

"เป็นไงบ้าง"ดิศทักฉัน 

"หายดีแล้ว"ฉันนั่งลงข้างๆเดย์ ลืมเพลินเพลงไปซะสนิทเลย

"อ้าว...เพลง!!"อยู่ดีๆคลีนก็ทักเสียงดัง

"ไง นึกว่าจะลืมกันแล้ว"เพลินเพลงทักยิ้มๆ ฉันว่า...เธอยิ้มน่ารักดีนะ

"..." คลีนไม่ตอบ รู้สึกเหมือนบรรยากาศระหว่างพวกเขาสี่คนดูแปลกๆ

"นั่งด้วยกันสิ"ถึงแม้ดิศจะพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีใครขยับให้เพลินเพลงนั่งด้วยสักคน ฉันเลยตั้งใจจะขยับซะเอง แต่เดย์ดึงฉันไว้ ...เขาจับมือฉันไว้ตลอดเวลาไม่ยอมปล่อย ก็ตั้งแต่ลงจากรถของต้นหญ้านั่นแหละ

"ดิศ..." เดย์เรียก ฉันเห็นดิศพยักหน้าให้เดย์แล้วขยับให้เพลินเพลงนั่ง และเพราะดิศทำแบบนั้น ตอนนี้เพลินเพลงเลยนั่งตรงข้ามฉันพอดี

"ไม่ใส่แว่นแล้วหรอ" ดิศถาม 

"อื้อ ต้นหญ้าบอกว่าไม่ต้องใส่แล้วก็ได้"

"อ๋อ... ฝีมือต้นหญ้า" คลีนพยักหน้ารับรู้

"กูว่างานนี้มึงโดนแล้วล่ะ" ดิศพูด เขามองหน้าเดย์

"กูก็ว่างั้น" คลีนอีกคน พวกเขาพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย

"อือ..."เดย์ตอบรับ 

"พูดเรื่องอะไรกันหรอ" ฉันถาม ก็พวกเขาบอกเองนี่ ว่าสงสัยอะไรถามได้เลย

"เรื่องนี้ไซคีน้อยไม่ต้องรู้หรอก" 

"อ้าว..."

"...ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก อย่าไปสนใจเลย" เดย์บีบมือฉันเบาๆ 

"อือ" 

"เอ่อ... นี่พวกนายเป็นยังไงบ้าง" อยู่ดีๆ เพลินเพลงก็พูดขึ้นมา เธอมองหน้าเดย์ แล้วหันไปยิ้มให้ดิศกับคลีนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เหมือนทุกคนจะลืมเธอไปแล้ว

"ก็ สบายดี" ดิศตอบสั้นๆเหมือนเคยนั่นแหละ เพลินเพลงมองเลยไปที่คลีน

"เหมือนเดิมแหละ ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหรอก" คลีนตอบ เขาชะโงกหน้าเพื่อตอบคำถามของเพลินเพลง เพราะดิศนั่งบังอยู่ตรงกลาง

"แล้ว..."เพลินเพลงหันมามองเดย์ 

"..." ฉันว่า ความเงียบคือคำตอบที่น่ากลัวที่สุดของเดย์นะ

"คุณเพลินเพลงย้ายไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่เมื่อไรคะ" ฉันอดไม่ได้...ก็เพลินเพลงทำหน้าเศร้าเพราะเดย์ไม่พูดด้วย ฉันเลยชวนคุยแทน

"ก็ตั้งแต่เรียนจบมัธยมต้นค่ะ" เพลินเพลงหันมายิ้มให้ฉัน "แล้วไซคีล่ะ รู้จักกันได้ยังไง" 

"ไซคีเป็นบัดดี้ของเดย์น่ะ ช่วงรับน้องเขาให้จับคู่กันทำกิจกรรม"ดิศตอบคำถามของเพลินเพลงแทนฉัน 

"อ๋อ... แล้วทำท่าไหนคะ ถึงจับ!!...คู่กับเดย์ได้" เพลินเพลงพูดยิ้มๆแต่เหมือนคนข้างๆฉันจะไม่ยิ้มด้วย ฉันรู้สึกเหมือนเพลินเพลงเน้นคำว่า 'จับ' หรือเปล่านะ

"เพลงต้องถามไอ้เดย์มันมากกว่า"คลีนหัวเราะ ก่อนจะตอบคำถามของเพลินเพลงให้

"ทำไมหรอ??"เพลินเพลงดูหน้าซีดๆ ฉันพอจะเดาได้ว่าทำไม

"เดย์" ฉันหันไปเรียกเสียงเบา

"หืม..." เดย์ละสายตาจากเพลินเพลงก้มมาหาฉัน

"ทำหน้าน่ากลัวอีกแล้วนะ"ฉันอดไม่ได้เลยหยิกแขนเขาไปที

"หยิกทำไมอะ" เดย์ทำเหมือนงอนฉัน แต่เขาผิดนะ ฉันไม่ง้อหรอก ฉันเห็นคลีนหลุดขำออกมาด้วย เขามองเดย์ล้อๆ

"เดย์เป็นคนขอคู่กับไซคีน่ะ" ดิศตอบ ขัดจังหวะเพื่อนรักสองคนที่กำลังแยกเขี้ยวใส่กัน พอได้ยินแบบนั้น เพลินเพลงก็ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อดิศสักเท่าไร เธอหันไปมองเดย์...

"ได้เวลาแล้ว เข้าเรียนกัน" คลีนตัดบทดื้อๆแบบนั้นแหละ เพลินเพลงที่กำลังจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่างก็หุบลงทันที เดย์ลุกขึ้น ฉันเลยลุกตาม "เฮ้ยๆ ปล่อยบ้างก็ได้มั้ง มือน่ะ" นั่นสิ จับนานแล้วนะ!!

"..." เดย์เลิกคิ้วมอง 

"ไม่ปล่อยแล้วจะทำไม??" อย่าเข้าใจผิด...ไม่ใช่เดย์หรอกแต่เป็นดิศตะหากล่ะที่พูด คลีนถึงกับสะบัดหน้าหันไปมองหน้าดิศทันที "ไอ้เดย์มันถาม มึงก็ตอบมันสิ กูแค่แปลให้" ดิศยักคิ้วสองทีแล้วลุกออกจากโต๊ะตามฉันกับเดย์มา 

...

...

...

"ฉันอยากเข้าห้องน้ำ ไซคีไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ" 




------------------------
สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก
LemonPeach

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 178 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #529 Snowy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 09:06
    ค่อนข้างซับซ้อนขึ้นมาแระ แต่ละคนก็มีแผน ยกเว้นไซคี นางช่างแบ้ว จริงๆ
    #529
    0
  2. #528 Fahnue (@Fahnue) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 08:50
    ไรมาอัพแล้วเย้ๆๆๆ????????????
    #528
    0
  3. #223 papui (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:43
    เข้ามาอ่านอีกรอบ (รอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้เพราะเข้ามาบ่อยเหลือเกิน) อ่านรอไรท์เข้ามาอัพตอนใหม่นั่นแหละ
    #223
    0
  4. #51 phout_tha_phone (@phout_tha_phone) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 14:37
    อัพเร๊วเรวน๊าาาา รออ่านอยุ่
    #51
    0
  5. #49 LK's lookkate (@kate2911) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 06:06
    มาอัพต่อไวๆๆน้าาา
    #49
    0
  6. #48 Poey Ja (@minror8990) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 20:43
    ดิว!!!!!!
    แกตายซะเถอะ!!
    อย่าอยู่เล้ยยยยยย
    #48
    0
  7. #45 kppangg (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 00:31
    รอๆๆๆๆๆๆๆค่ะ

    ปล.ช่วยปรับขนาดตัวอักษรให้ใหญ่กว่านี้หน่อยได้ไหมคะ
    #45
    0