หวานใจ...นายจอมโหด

ตอนที่ 10 : ตอนที่ 7 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,667
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    12 มิ.ย. 62





Psyche Part

"ตื่นแล้วหรอ" ฉันสะลึมสะลือ รู้สึกเพลียและมึนมาก

"ต้นหญ้าล่ะ" ฉันโพล่งออกไปไม่ทันได้สังเกตเลยว่านี่ไม่ใช่ห้องของฉันที่คอนโดต้นหญ้า แต่เสียงที่มีแววตัดพ้อของคนตอบนี่สิที่เรียกร้องความสนใจของฉันมากกว่า

"อยู่คอนโดมั้ง รายนั้นไม่กลับบ้านมาหลายปีแล้ว"เดย์ตอบเหมือนรู้จักกับต้นหญ้าอย่างนั้นล่ะ

"ไม่กลับบ้าน!?  หลายปี!?" ฉันเผลอคิดเสียงดังอีกแล้ว

"เอาไว้จะเล่าให้ฟังทีหลัง" เดย์บอก เขาพาฉันไปส่งที่ห้องน้ำ แล้วยืนยันที่จะมารับฉันหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ

"เดย์..."  ฉันเรียก ไม่รู้ว่าเขายังอยู่ในห้องหรือเปล่า

"อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ" เสียงเดย์ดังมาจากหน้าประตูห้องน้ำ ฉันตอบรับแล้วเขาก็เข้ามารับฉัน พาออกไปที่ระเบียงและให้เซบาสเตียนมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน ส่วนเดย์ เขาขอตัวไปอาบน้ำน่ะ

"คุณหนูเป็นยังไงบ้างครับ" เซบาสเตียนถามฉัน ท่าทางสบายๆของเซบาสเตียนทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย

"หายแล้วแหละค่ะ คิดว่านะ" 

"หายก็ดีแล้วครับ นายน้อยของผมเหมือนคนใกล้จะขาดใจตายไปทุกที" เซบาสเตียนพูด ผู้ชายท่าทางสบายๆที่ฉันเห็นหายไปแล้ว ตอนนี้เขาเป็นใครอีกคนที่ถอดเค้าโครงมาจากเดย์ตอนโมโหได้ไม่ผิดเพี้ยนเลยสักนิด

"เอ่อ..."

"ขอโทษด้วยครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ" เขาพูด บรรยากาศกดดันหายไปทันที "นายน้อยเป็นห่วงคุณหนูมาก ไม่ยอมกินอะไรเลยตั้งแต่พาคุณหนูมาที่บ้าน ไม่ยอมห่างจากคุณหนูเลย จนผมกลัวว่าจะป่วยไปด้วยอีกคน ขอโทษจริงๆนะครับ" เซบาสเตียนก้มหัวให้ฉัน

"ไม่เป็นไรคะ คุณเซบาสเตียนอย่าคิดมากนะคะ ฉันขอโทษเหมือนกันค่ะ ที่ทำให้วุ่นวาย" ฉันทำท่าจะลุก แต่เซบาสเตียนยกมือห้ามไว้

"งั้นเราหายกันนะครับ" ฉันยิ้ม ตอนนี้เขาทำท่าเหมือนเด็กได้ของถูกใจ เผลอขำท่าทางของเขาไม่รู้ตัว

"คุณหนูอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยครับ"  เขาถามฉัน ท่าทางเป็นมิตรกลับมาอีกครั้ง ฉันยังไม่ทันจะตอบเดย์ก็มาพอดี

"คุยอะไรกันอยู่" เขาดูแปลกตาจากทุกที หัวใจของฉันก็แปลกแค่เห็นเขาเท่านั้นก็เต้นแรงแทบกระโดดออกมา

"ความลับครับ นายน้อย"เซบาสเตียนเป็นคนตอบคำถาม เพราะมัวแต่มองทั้งคู่สลับกัน เลยไม่ทันเห็นว่าเดย์เดินมาอยู่ข้างหน้าฉันแล้ว เขาเอามือเท้าไว้กับเก้าอี้ทั้งสองข้าง โน้มหน้ามาใกล้ฉัน เดย์พูดอะไรสักอย่างแต่ฉันไม่ได้ยินแล้ว... ตอนนี้ฉันได้ยินแต่เสียงหัวใจตัวเองที่เต้นเร็วมาก แล้วเดย์ก็เอาหน้าผากมาชนกับหน้าผากฉัน...เหมือนถูกไฟช็อต ฉันนั่งนิ่งเหมือนถูกสะกด สงสัยตัวเองว่าไข้จะกลับมาเล่นงานอีกหรือเปล่า หน้าร้อนวูบวาบไปหมด รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เดย์ผละออกไป เขายืดตัวเต็มความสูงแล้วส่งมือให้ฉัน ฉันเอื้อมไปจับมือเขา เดย์พาฉันไปที่ศาลาไม้ที่ตั้งอยู่กลางสวน บรรยากาศดีมาก ๆ เลย

...

...

...

โฮ่ง...โฮ่งงง!!~
นั่งทานอาหารกันได้สักพักฉันก็ได้ยินเสียงแขกที่มาเยือนระหว่างมื้ออาหาร มันวิ่งตรงมาที่ฉัน แต่เดย์ลุกมาขวางมันไว้ ก่อนที่มันจะกระโจนใส่ฉัน คนกับสุนัขยืนกอดกันอยู่ มันกระดิกหางอย่างดีใจ เหมือนไม่ได้เจอกันนาน

เดย์แนะนำให้ฉันรู้จักกับซีรีน มันใจดีและขี้อ้อนมากๆ เขาปล่อยให้ฉันเล่นกับซีรีนได้ไม่นาน เสียงดุๆที่ฉันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากโต๊ะอาหารข้างหลังฉัน ฉันหันไปขอเขาเล่นกับซีรีนต่อ แต่ฉันพลาด...ฉันดันเผลอจ้องตาสวยคู่นั้นของเขา ไม่รู้ตัวเลยว่าหลงใหลดวงตาคู่นั้นของเขาตั้งแต่เมื่อไร เหมือนต้องมนต์สะกดอีกครั้ง เดย์เดินมาหาฉันช้าๆ คุกเข่าลงตรงหน้าฉัน เขายังคงมองฉัน หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ...ฉันหลับตาลง รับสัมผัสอ่อนโยนที่เขามอบให้ สัมผัสแผ่วเบาราวปีกผีเสื้อเพิ่มความร้อนแรงขึ้น สัมผัสที่ค่อยๆแผดเผาและกลืนกินฉัน...ลมหายใจติดขัด ฉันกำเสื้อที่อกของเดย์ไว้แน่น เหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ แล้วเดย์ก็พาฉันกลับออกมาช้าๆ เขาเอาหน้าผากชนกับหน้าผากฉันไว้ จมูกเราแตะกัน เดย์ค่อยๆยิ้ม...รอยยิ้มในดวงตาของเขาทำให้ฉันเผลอยิ้มไปด้วย

"..."

"..."

"อะแฮ่ม!!"

เสียงถอนหายใจของเดย์ดังพอจะเรียกสติของฉันกลับมา มนต์สะกดที่เขาก่อขึ้นค่อยๆจางลงเหมือนหมอกยามเช้า หน้าฉันยังร้อนวูบวาบอยู่เลย ฉันเอาแต่มองซีรีน ไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยซ้ำ

เดย์ลูบหัวฉันเบา ๆ มือหนากุมมือฉันแล้วดึงให้ลุกขึ้นด้วยกัน ซีรีนเดินไปหาเซบาสเตียนแล้วล่ะ ส่วนฉัน...บอกได้เลยว่ารู้สึกประหม่ามากๆ ทำอะไรไม่ถูกเลย

"ถ้าไม่มีเหตุผลดีๆนะเซบ" เสียงเย็นๆของเดย์พาเอาบรรยากาศน่าอึดอัดกลับมาอีกครั้ง แต่มันเป็นความคุ้นเคยไปแล้วสำหรับฉัน รู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น

"ก็หลายเรื่องครับ" เซบาสเตียนเริ่ม น้ำเสียงราบเรียบที่ไม่เข้ากับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนหน้าเขาสักนิด

"เอาสักเรื่องเถอะ" เดย์พูดเหมือนเหนื่อย เขาพาฉันกลับมานั่ง 

"ผมเอารายงานวางไว้ที่โต๊ะในห้องทำงานให้แล้วครับ" เดย์พยักหน้ารับ "ของว่างจะรับที่ไหนครับ" เป็นคำถามที่คนถามตอบเองเสร็จสรรพ "ผมจัดไว้ให้ที่ห้องทำงานนะครับ" พูดจบก็เดินหายไป คงไปจัดของว่างให้นั่นแหละ 

"อิ่มแล้วหรอ" ฉันพยักหน้ารับ 

"งั้นไปที่ห้องทำงานกัน เซบคงจัดของว่างเสร็จแล้วล่ะ" ฉันลุกขึ้น เดย์เดินมาจูงมือฉันเข้าไปในบ้าน มีซีรีนเดินตามอยู่ห่างๆ

...

...

...

โฮ่ง!!
พอเปิดประตูเข้าไปในห้อง ซีรีนก็เห่าแล้ววิ่งผ่านเดย์เข้าไป ฉันมองตามแล้วเห็นแมวสีขาวตัวหนึ่งยืนอยู่กลางห้อง ซีรีนวิ่งเข้าใส่แมวตัวนั้นเร็วมาก

"เดย์!!!...." ฉันเรียกเดย์ด้วยความตกใจ

"ไม่เป็นไรหรอก ไซคี" เขาโอบไหล่ฉันเอาไว้ ดึงไม่ให้ฉันวิ่งไปขวางซีรีน แต่แล้วฉันก็ต้องแปลกใจ เมื่อซีรีนหยุดแล้วนั่งลงตรงหน้าแมวตัวนั้นมันจ้องหน้ากัน ก่อนที่ซีรีนจะย่อตัวลงให้แมวกระโดดขึ้นมายืนบนหลังมัน ซีรีนกระดิกหางแล้วเดินกลับมาหาฉัน

"นี่เชลล์น่ะ" เดย์หันมาบอกฉัน เขาปล่อยมือที่โอบฉันอยู่แล้วย่อตัวลงนั่ง "ไปไหนมา" เขาถาม เอามือลูบหัวเชลล์เบาๆ เจ้าเหมียวสะบัดหน้าหนีเหมือนมันไม่อยากจะคุยด้วย

"ผมว่าเชลล์น่าจะเป็นฝ่ายถามนายน้อยมากกว่า มันนอนรอนายน้อยมาเกือบสองวันแล้วครับ"เป็นเซบาสเตียนที่ตอบ และเชลล์ร้องเหมียวออกมา

"ขอโทษนะ" เชลล์หันกลับมามองเดย์ มันเอาหัวถูกับมือของเขา สงสัยจะหายงอนกันแล้ว เดย์ลุกขึ้น หันมาจับมือฉันอีกครั้งแล้วพาเดินไปนั่งที่โซฟา ซีรีนตามมานั่งลงข้างๆ เชลล์กระโดดขึ้นมานั่งบนโซฟาข้างๆฉัน มันจ้องหน้าแล้วเอาอุ้งเท้าน้อยๆวางลงบนตักฉัน

"มันขอนั่งตักน่ะ" ฉันเงยหน้าขึ้นมองเดย์ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานกำลังเปิดอ่านเอกสารที่หยิบออกมาจากซองสีน้ำตาลขนาดA4 

"มาสิ" ฉันบอกกับเชลล์ ลูบหัวมันเบาๆ เชลล์เดินขึ้นมานอนลงบนตักฉัน ฉันลูบมันไปด้วย กินขนมเค้กด้วย...ไม่ลืมที่จะแบ่งให้ซีรีน หันกลับมาอีกทีเชลล์ก็หลับไปแล้ว

"เดย์..." ฉันเรียกเสียงเบา เดย์เงยหน้าจากเอกสารบนโต๊ะ ไม่อยากจะรบกวนเขาเลยแต่...

"เป็นอะไรรึเปล่าไซคี ไข้ขึ้นหรอ" เขาไม่ได้รอให้ฉันตอบ เดย์ลุกจากโต๊ะทันทีมาคุกเข่าลงตรงหน้าฉัน ฉันส่ายหน้า

"เปล่า คือ..."

"ปวดหัวหรอ" เดย์เอื้อมมือมาจับหน้าผากฉัน 

"เชลล์หลับน่ะ"ฉันบอก รู้สึกหน้าร้อนอีกแล้ว เดย์ลดมือลง เขามองเชลล์ แล้วก็ยิ้มขำ

"ปวดขาล่ะสิ" ฉันพยักหน้า เชลล์ตัวหนักมาก ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ "เชลล์" เดย์เรียก เจ้าเหมียวขยับตัวช้าๆจากการขดตัว มันลุกขึ้นนั่งแล้วเดินลงจากตักฉันไปหาเดย์ เดย์ยื่นมือมารับ และเชลล์หลับต่อในอ้อมแขนของเขา ฉันเผลอหลุดขำออกมา ส่วนเดย์ได้แต่ถอนหายใจ เขาค่อยๆลุกขึ้น พาเชลล์ไปนอนที่นอนของมันข้างโต๊ะทำงาน ฉันเพิ่งจะสังเกตเห็นที่นอนของเชลล์ มีของเล่นวางไว้เต็มไปหมด แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นรูปที่ผนัง มันเป็นรูปของต้นหญ้า เดย์ และผู้ชายอีกคนที่ฉันไม่รู้จัก แต่หน้า...คล้ายเดย์มากๆ

"จะถามเรื่องต้นหญ้าใช่มั้ย" เหมือนอ่านใจฉันได้

"อื้อ"

"ฉันกับต้นหญ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน..." เดย์เริ่มเล่า ฉันอดแปลกใจไม่ได้ ต้นหญ้าไม่เคยเล่าให้ฉันฟังเลย จากที่เดย์เล่า ทั้งสองคนสนิทกันมาก และฉันได้รู้ด้วยว่าผู้ชายในรูปคือพี่ชายของเดย์ 'พี่ซัน'

"ทำไมฉันไม่เห็นใครเลยในบ้านนอกจากเดย์กับคุณเซบาสเตียนล่ะ" โอ๊ยยยย!!! เธอคิดเสียงดังมากไซคี!! 

"ก็เพราะในบ้านมีแค่ฉันกับเซบน่ะสิ" เดย์ยิ้ม เขาต้องขำฉันแน่ๆ เดย์เดินกลับไปนั่งลงที่โต๊ะ แล้วทำงานต่อ ส่วนฉันก็เริ่มปฏิบัติการสำรวจห้องทำงาน 

ห้องทำงานของเดย์มีประตูเปิดออกไปข้างนอกด้วยนะ ส่วนอื่นๆก็จะเป็นพวกหนังสือทั้งหมด มีหนังสือหลากหลายแบบมากเลยล่ะ แต่ในห้องทำงานที่กว้างขนาดนี้กลับมีกรอบรูปอันเดียวที่ฉันเห็น

...

...

...

"เดี๋ยวฉันไปส่งที่คอนโดนะ" ฉันสะดุ้งเมื่อเดย์กระซิบที่ข้างหูของฉัน เขาเดินมาเมื่อไรกันนะ ไม่เห็นได้ยินเลย

"เสร็จงานแล้วหรอ" ฉันก้มหน้า ยังไม่กล้าหันไป ก็เดย์เล่นเอาคางมาเกยไหล่ฉันไว้นี่นา 

"หึ" ฉันได้ยินแค่นั้น แล้วเดย์ก็ผละออกจากไหล่ฉัน พอหันกลับไปเดย์ก็คว้ามือฉันแล้วพาเดินออกไปที่หน้าบ้าน ซีรีนกับเชลล์มายืนส่งด้วยนะ เซบาสเตียนขับรถมาจอดที่หน้าบ้านพอดี เขาลงมาจากรถเปลี่ยนให้เดย์เป็นคนขับ

"แวะหาอะไรกินก่อนมั้ย" ฉันมองดูตัวเลขของนาฬิกาในรถ มันบอกเวลาเที่ยงแล้วล่ะ...เวลาผ่านไปไวจริงๆ 

"หิวมั้ย" ฉันถาม ยังรู้สึกอิ่มขนมเค้กอยู่เลย

"เธอล่ะ" ฉันส่ายหน้า เดย์จึงขับรถมุ่งตรงไปที่คอนโด 

...

...

...

"ไซคี..." ฉันสะลึมสะลือ ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหน "ถึงแล้ว" ฉันพยักหน้า ตื่นเต็มตาแล้วล่ะ 

"ขอบคุณนะ" ฉันหันไปบอก แต่เดย์กลับยิ้มตอบมาแทน 

"จะขึ้นไปส่ง" ฉันขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ถามอะไร 

เราสองคนเดินเข้ามาในคอนโด ปกติแล้วถ้าเป็นคนแปลกหน้าจะต้องผ่านการตรวจและแลกบัตร แต่พอเดย์เดินเข้ามาเจ้าหน้าที่ทุกคนที่คอนโดกลับยืนต้อนรับซะนี่ ประหลาดจัง!?

"มาบ่อยหรอ" ระหว่างที่เรากำลังรอลิฟต์ ฉันเลยถามออกไป อดสงสัยไม่ได้นี่นา

"ไม่หรอก ปีนึงไม่ถึงสองครั้งด้วยซ้ำ" 

"อ้าว..." 

"คอนโดนี้เป็นของฉัน ห้องอีกสามห้องที่ชั้นของต้นหญ้าเป็นห้องของฉัน ไอ้ดิศแล้วก็ไอ้คลีน" เดย์เฉลย ทำให้ฉันหายสงสัยทันทีเลย ไม่น่าล่ะ ถึงไม่เคยเห็นใครที่ชั้นนี้เลยสักคน 

ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องก็ต้องแปลกใจ เพราะได้ยินเสียงหัวเราะของผู้หญิงที่ไม่ใช่เสียงของต้นหญ้า พอเดินเข้าไปก็พบเจ้าของเสียงนั่งหันหลังมาทางฉันอยู่ที่โซฟารับแขกกลางห้อง คงเป็นแขกของต้นหญ้าน่ะ

"ไซคี!!" ต้นหญ้าลุกจากโซฟาทันทีที่เห็นฉัน เธอวิ่งมากอดฉันไว้ นี่ฉันไม่กลับมานานขนาดนั้นเลยหรอ "เป็นห่วงมากเลยรู้มั้ย" เธอคลายอ้อมกอดแล้วมองหน้าฉัน "อีตานี่ทำอะไรเธอรึเปล่า" ต้นหญ้าถาม ฉันส่ายหน้าเป็นการตอบคำถามของต้นหญ้า

"หึ" เสียงเดย์อีกตามเคย 

"เดย์" เสียงแขกของต้นหญ้า เธอเดินมาคล้องแขนเดย์เอาไว้แล้วลากให้ไปที่โซฟา ไม่ได้สนใจจะทักฉันเลยสักนิด ฉันเลยไม่ได้เดินตามไปที่โซฟา เลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้แทน

"ใคร!?"ฉันถามต้นหญ้า เสียงดังพอที่จะทำให้แขกรู้สึกไม่พอใจ ทำไมถึงรู้น่ะหรอว่าเธอไม่พอใจ..ก็เธอสะบัดหน้ามามองฉันน่ะสิ

"เพลินเพลงน่ะ เพื่อนสมัยเด็กของเดย์" ต้นหญ้าเป็นคนตอบ

"เพื่อนที่ไหนล่ะพี่ แฟนค่ะ...แฟนนน!!~" ไม่พูดเปล่ากระตุกแขนให้เดย์นั่งลงด้วย ฉันตัดสินใจเดินไปที่โซฟากับต้นหญ้า 

"หรอ!?" ฉันพูด หันไปมองหน้าเดย์ขอคำตอบ ไม่รู้ทำไมถึงหงุดหงิด 

"เปล่า" เดย์ตอบ เขาทำท่าจะเดินมาหาฉัน ฉันไล่สายตาจากหน้าเขาไปมองที่มือของเพลินเพลง เดย์ค่อยๆแกะมือของเพลินเพลงที่จับแขนเขาอยู่ออก แต่เพลินเพลงไม่ปล่อย

"อะไรกัน ไม่เห็นต้องเขินเลย" เธอยังคงยืนยันสถานะของเธอ และฉันไม่อยากสนใจอีก 

"ขอตัวนะต้นหญ้า"ฉันหันไปหาต้นหญ้า เธอยืนยิ้มมองหน้าเดย์เหมือนสะใจอะไรสักอย่าง "ขอตัวก่อนนะคะ คุณเพลินเพลง ^ ^ " ฉันยิ้มให้เธอ แล้วเดินเข้าห้อง ไม่คิดจะบอกลาเดย์หรอก เห็นหน้าแล้วหงุดหงิด




Tonya Part

หลังจากไซคีลงรถไป ภพก็โทรหาฉันทันที รายงานของเขาที่ว่าเดย์มารอรับไซคีที่รถก็ดูจะปกติเอามากๆ เพราะทุกวันที่ฉันไปส่งก็จะเจอเดย์รออยู่ทุกครั้ง เรื่องนี้จะไม่ทำให้ฉันกังวลเลยถ้าไม่เพราะเกิดเรื่องขึ้นกับไซคีเมื่อคืนนี้ ขนาดฉันยังแทบอยากจะอาละวาดใส่แม่สามสาวนั่น นี่ถ้าไม่ถูกห้ามเพราะไซคีขอร้องไว้ล่ะก็... แต่เดย์ที่ยังไงก็ต้องได้รับรายงานอยู่แล้ว จะตัดสินใจทำอะไรหรือมีคำสั่งแบบไหนออกมาบ้างก็ไม่รู้ 

ฉันได้แต่กังวลไปต่างๆนาๆ จะให้ภพกลับไปรับไซคีก็คงไม่ทันแล้ว การที่ไซคีอยู่ในความดูแลของฉันโดยที่เดย์ไม่ยื่นมือเข้ามามีส่วนร่วมด้วย ก็ถือว่าเขาให้โอกาสฉันมากแล้ว มันเป็นความผิดพลาดของฉันเองที่ไม่สามารถดูแลความปลอดภัยของไซคีได้ แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังนึกโทษตัวเอง นี่ถ้าไซคีเป็นอะไรไป ฉันจะทำยังไง ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีใครทำให้ฉันอยากปกป้องมากขนาดนี้ จนได้เจอน้องสาวคนนี้

"ภพ" ฉันเรียก จะมัวมานั่งคิดมากอยู่ที่ระเบียงคอนโดไปก็เท่านั้น ในเมื่อมีคนที่สามารถให้คำตอบฉันได้อยู่อีกคน

"ครับ" 

"เรียกเรเน่มาที" 

"เรเน่!?" ภพทวน ปกติแล้วฉันจะไม่วุ่นวายกับเธอ 'ยัยปีศาจจิ๋ว' ฉันเรียกเธอแบบนั้น เธอถอดแบบมาจากเซบาสเตียนได้อย่างน่าทึ่ง เรเน่เป็นมือสังหารที่มีค่าหัวสูงอันดับต้นๆที่องค์กรใต้ดินมากมายต้องการตัว

"ใช่" ฉันยืนยัน รอไม่นานเรเน่ก็มาถึง

"สวัสดีค่ะ คุณต้นหญ้า" เธอก้มหัวให้ฉัน 

"เดย์มีคำสั่งอะไรมารึยัง" ฉันถามออกไปตรงๆ ไม่มีทางที่เธอจะไม่รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร เพราะเธอนั่นแหละที่เป็นคนรายงานเรื่องนี้

"..." เธอยิ้ม แต่ไม่ตอบ รอยยิ้มที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ ถ้าไม่เพราะ...

"พี่ภพ!!" เรเน่ร้องประท้วง เมื่อเธอก้มหลบฝ่ามือที่ฟาดใส่หัวได้ทัน

"จะยิ้มทำไม นายถาม ทำไมไม่ตอบ" ภพพูดเสียงเรียบ เรเน่ยืดตัวเต็มความสูงหลังจากก้มหลบเมื่อครู่ เธอยิ้มหวานและตอบคำถามของฉันในที่สุด 

"ยังค่ะ" ^ ^

"แล้ว..." ฉันยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อ โทรศัพท์ของภพก็ดังขึ้น เขาหันหน้าจอให้ฉันดู และฉันพยักหน้าให้เขารับ คำสั่งแรกของเดย์คือให้ส่งตัวสามคนนั้นให้เขา ฉันได้แต่อ้าปากค้าง ไม่คิดว่าเขาจะโทรมาเองด้วยซ้ำ และยังไม่ทันที่ฉันจะได้คิดอะไร โทรศัพท์ของเรเน่ก็ดังขึ้น เธอรับสายโดยไม่ได้รอให้ฉันอนุญาต แต่เท่าที่ฟัง เดย์ได้ออกคำสั่งที่สองแล้วกับเรเน่ แล้วฉันล่ะ?? คำสั่งของฉันคืออะไร!?

ฉันตัดสินใจโทรไปหาเขา ใจเต้นแรงแทบกระโดดออกมานอกอก ถ้าเป็นเมื่อหลายปีก่อน ฉันคงบุกไปถึงห้องนอนเขาแล้ว แต่สถานะฉันตอนนี้ ห่างไกลจากอะไรก็ตามที่ให้สิทธิฉันทำแบบนั้นได้

"มีอะไร..." 

"เอาไซคีไปไว้ที่ไหน" ฉันกดเสียงต่ำถามเขา แต่ฉันพลาดที่ใช้น้ำเสียงแบบนั้น สายเกินกว่าจะแก้ไขอะไรที่ทำไปแล้ว

"บ้าน..." 

"ฉันจะไปรับเธอกลับ?" ฉันขอ 

"ไม่..." 

"แต่เดย์ พี่เป็นห่วงไซคี ให้พี่ไปรับเธอนะ" ฉันขออีกครั้ง แอบหวังว่ามันจะทำให้เดย์ยอมใจอ่อนบ้าง แต่...

"ผมไม่ชอบพูดซ้ำ..." น้ำเสียงไร้อารมณ์ที่บอกชัดว่าเขาอาจกำลังไม่พอใจ ฉันควรทำยังไง บุกไปบ้านเดย์!? ไม่ล่ะ!! ต้องโง่มากนะ ถึงจะทำแบบนั้นน่ะ ฉันเก็บชีวิตไว้รอพบไซคีคงจะดีกว่าเอาไปทิ้งไว้กลางทางเข้าบ้านเดย์ 

"ถ้างั้นจะให้ฉันเจอไซคีได้เมื่อไร" เมื่อขอไม่สำเร็จอย่างน้อยฉันก็อยากรู้ว่าเดย์จะยอมให้ไซคีกลับมาหาฉันมั้ย

"เธอหายเมื่อไรก็เมื่อนั้น..." พูดจบสายก็ตัดไป อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ใจร้ายเกินไปนัก 

"คืนนี้ฉันไม่เข้าร้านนะ" ฉันพูดแล้วหลับตาลง เรเน่กับภพพากันออกไปจากคอนโด สำหรับเรเน่ เธอคงไปทำตามคำสั่งนายน้อยของเธอ ส่วนภพก็คงอยู่แถวๆนี้ ไม่ไกลจากฉันเหมือนเคย

...

...

...


กริ๊ง!!

เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้น ใครมากันนะ!? หรือเดย์จะมาส่งไซคี!? ฉันดีดตัวเองขึ้นจากโซฟาที่ฉันเลือกฝังตัวเองอยู่ตรงนั้นอย่างมีความหวังมาสองวัน เพื่อไปเปิดประตู

"สวัสดีค่ะพี่ต้นหญ้า"

"อ้าว เพลินเพลง" ฉันอดแปลกใจไม่ได้ "กลับมาเมืองไทยเมื่อไร" 

"เพลงเพิ่งกลับมาวันนี้เองค่ะ เลยแวะมาหาพี่ต้นหญ้า เอาของฝากมาให้น่ะค่ะ" เพลินเพลงยิ้ม

"เชิญจ๊ะ เข้ามาก่อน" ฉันยิ้มตอบกลับไป

"พี่ต้นหญ้าสบายดีนะคะ" เพลินเพลงถามฉันหลังจากที่ฉันเอาน้ำมาให้

"สบายดีจ๊ะ แล้วเพลงเป็นยังไงบ้าง" ฉันถามกลับไป 

"ก็..." เพลินเพลงเล่าเรื่องที่ตัวเองไปเรียนต่อ และอีกหลายๆเรื่อง ระหว่างที่เรากำลังคุยกัน ฉันก็รู้สึกเหมือนถูกมอง พอหันกลับไป...

"ไซคี!!" ฉันลุกจากโซฟาทันทีที่เห็นเธอ วิ่งเข้าไปกอดแน่นๆเพื่อยืนยันว่าน้องสาวฉันกลับมาแล้วจริงๆ "เป็นห่วงมากเลยรู้มั้ย" ฉันมองสำรวจและเห็นว่าเธอแข็งแรงดีแล้ว "อีตานี่ทำอะไรเธอรึเปล่า" ฉันถามออกไปอย่างลืมตัว แต่ไซคีทำเพียงแค่ส่ายหน้า

"หึ" เดย์ทำเสียงขึ้นจมูกเหมือนตอนที่เขาเป็นเด็ก และความหวังเหมือนจะกลับมาหาฉันอีกครั้ง ฉันอาจจะได้น้องชายกลับคืนมาจริงๆ แต่บรรยากาศดีๆถูกทำลายลงในพริบตา

"เดย์" เสียงเพลินเพลงดังขัดขึ้นมา ช่างไม่ได้ดูสถานการณ์เอาซะเลย ที่ร้ายกว่าคือเธอพลาดอย่างแรงที่ไม่ทักไซคี เพลินเพลงคล้องแขนและลากน้องชายฉันให้ตามไปนั่งที่โซฟา แต่ไซคีกลับไม่ขยับตามไปด้วย

"ใคร!?" ไซคีถามเสียงดัง นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่น้องสาวของฉันแสดงออกชัดเจนว่าหงุดหงิดน่ะ และต้นเหตุก็คงรู้ตัว เพราะเพลินเพลงหันกลับมามองไซคีทันที

"เพลินเพลงน่ะ เพื่อนสมัยเด็กของเดย์" ฉันตอบ ไม่ได้คิดจะหย่อนระเบิดเลย สาบาน!!...

"เพื่อนที่ไหนล่ะพี่ แฟนค่ะ...แฟนนน!!~" เพลินเพลงลากเสียงยาวๆ นี่เธอจงใจกวนประสาทไซคีหรือเปล่า เธอคงอยากเจ็บตัวมากสินะ!! 

"หรอ!?" ไซคีหันไปถามเดย์ ดวงตาใสๆของไซคีมีแต่คำถามที่ถ้าเดย์ตอบผิด เขาได้ตายเพราะเธอแน่ๆ

"เปล่า" เดย์รีบตอบ เขาทำท่าจะเดินไปหาไซคี แต่ติดที่เพลินเพลงเกาะแขนเขาไว้แน่น ฉันหันไปทันเห็นสายตาของไซคีที่มองมือของเพลินเพลง และเหมือนเดย์จะรู้ เขาค่อยๆแกะมือของเพลินเพลงที่จับแขนเขาอยู่ออก แต่เพลินเพลงก็คือเพลินเพลง เธอไม่ยอมปล่อยง่ายๆอยู่แล้ว

"อะไรกัน ไม่เห็นต้องเขินเลย" เพลินเพลงยังคงไม่เข้าใจสถานะของตัวเองได้อีก

"ขอตัวนะต้นหญ้า"พอได้ยินน้ำเสียงงอนๆของไซคี ฉันก็หันไปยิ้มและมองหน้าน้องชายด้วยความสะใจ "ขอตัวก่อนนะคะ คุณเพลินเพลง ^ ^ " ไซคีไม่ลืมที่จะบอกลาเพลินเพลงก่อนเดินเข้าไปในห้องนอนของเธอ  

"0/////0" 

เพลินเพลงเป็นอีกคนที่ตกหลุมเสน่ห์รอยยิ้มของไซคี เธอหน้าแดงโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ สำหรับฉัน...เพลินเพลงเป็นเพื่อนน้องชายไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย เดย์เองก็ไม่เคยใส่ใจเธอเกินกว่าเพื่อนคนนึง แต่เป็นเพลินเพลงเองต่างหากล่ะที่วิ่งไล่ตามเดย์มาตลอด

"เพลง...ปล่อย!!!" น้ำเสียงเย็นๆของน้องชายฉันเอง 

"สม น้ำ หน้า" ฉันเน้นทีละคำ ส่งยิ้มสะใจไปให้เขา ไซคีจะรู้ตัวมั้ยว่าเมื่อกี้เขาเรียกว่า 'หึง' น่ะ เล่นเอาน้องชายตัวแสบของฉันไปไม่ถูกเลยล่ะ คงไม่คิดสินะว่าไซคีจะแสดงออกแบบนั้น ก็ไซคีน่ะ ซื่อจะตายไป เธอมีมารยาเหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ไหนกันล่ะ 

"หึ" เดย์ยกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉันคุ้นเคย "พี่คงไม่อยากเจอไซคีอีกสินะ" เดย์ไม่ได้ล้อเล่น ตาคมคู่นั้นยืนยันคำพูดของเขา แต่ตัวการของเรื่องนี้น่ะสิ เพลินเพลงมองหน้าฉันตื่นๆ คงไม่เคยโดนดุล่ะมั้ง ก็เดย์เห็นเป็นเพื่อนแล้วก็คงไม่เคยมีเหตุให้ทนไม่ไหวน่ะ ก็เลยไม่เคยแผลงฤทธิ์ใส่เธอ ในที่สุดเธอก็ยอมปล่อยมือจากแขนของเดย์แล้วล่ะ

"อย่ามาขู่นะ" คิดว่าฉันจะยอมง่ายๆหรือไง

"ต้นหญ้า ให้ใครไปส่งเพลงกลับบ้านที" เดย์พูดเสียงเรียบ มันไม่ใช่การขอร้อง...แต่เป็นคำสั่ง เพลินเพลงได้แต่อ้าปากค้าง ก็เธอเพิ่งจะโดนไล่นี่นะ

"จะทำไงล่ะทีนี้" ฉันกลับมานั่งที่โซฟาหลังจากให้พนักงานต้อนรับขึ้นมาพาเพลินเพลงไปส่งขึ้นรถ

"ไม่ต้องทำอะไรหนิ" เดย์ขมวดคิ้วมองหน้าฉัน

"แน่ใจหรอ" ฉันทำเสียงล้อเลียน

"ไม่ต้องสนใจหรอก" 

"ไม่ง้อ??"

"ก็ต้องง้อน่ะสิ" พูดจบ น้องชายตัวแสบก็ดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟา ทำเป็นลีลา โธ่!! "ไซคี" เขาเรียก ไม่อยากจะเชื่อเลย 

"มีอะไร" ไซคีเปิดประตูออกมา รายนี้ก็ตรงเกิ๊นนนน!!! พอเดย์เรียกก็เปิดประตูให้ สงสัยต้องจับมาสอนซะหน่อยแล้ว

"งอนหรอ" เฮ้ยยยย!! น้ำเสียงอ้อนๆแบบนั้นคืออัลไลลลลลล!!!

"เปล่า" นั่น!!! ไซคีทำเสียงแข็งใส่เดย์ล่ะ น่าบันทึกลงประวัติศาสตร์จริงๆ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นโกรธเห็นเคืองใคร ขนาดแม่สามสาวแฟรี่ทำขนาดนั้นยังไม่โกรธเลย

"ขอเข้าไปนะ" ไม่พูดเปล่า เดย์ดันไซคีเข้าไปแถมปิดประตูตามหลังอีก ฉันได้ยินนะยะเสียงล็อกประตูน่ะ เหอะ!!!



Dew Part

"เพลิงเพลง" ฉันเรียกเธอไว้ก่อนที่เธอจะขึ้นรถแท็กซี่หน้าคอนโดของต้นหญ้า

"พี่ดิว" เพลิงเพลงยิ้ม 

"กลับมาเมื่อไรเนี่ย"

"เมื่อวานค่ะ พี่ดิวมาทำอะไรแถวนี้คะ บังเอิญจัง" 

"ใช่ บังเอิญมาก เราไปหาอะไรกินกันมั้ย ไปรถพี่" 

"ค่ะ" เพลินเพลงบอกขอโทษคนขับรถแล้วตามฉันไปขึ้นรถ

เพลินเพลงเป็นรุ่นน้องฉัน สวย และเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจสูง เราเคยอยู่กลุ่มเดียวกัน ฉัน ธีร์ เพลินเพลง เดย์ ดิศ คลีน เพลินเพลงแสดงออกชัดเจนมานานมากแล้วว่าเธอชอบเดย์ เธอคอยกันผู้หญิงทุกคนที่จะเข้าใกล้เดย์ และเขาก็ไม่เคยปฏิเสธ แม้แต่ฉันก็ยังหลงเชื่อว่าทั้งสองคนคบกัน จนกระทั่งเพลินเพลงมาปรึกษาฉันเรื่องที่ต้องย้ายตามครอบครัวไปเรียนเมืองนอก ตอนนั้นฉันแปลกใจมากเพราะเพลินเพลงบอกว่าครอบครัวไม่ให้อยู่คนเดียวที่เมืองไทย แล้วเดย์ล่ะ!? เขายอมให้ไปได้ยังไงถ้าทั้งสองคนคบกันอยู่ ถึงแม้ตอนนั้นเราจะยังเด็ก แต่เดย์ไม่เหมือนเด็กทั่วไป เรื่องนี้ในวงการธุรกิจรู้กันทั้งนั้น เดย์ทำกำไรให้บริษัทพ่อของเขาอย่างมหาศาลและเงินในบัญชีเขาก็มากเกินพอสำหรับดูแลผู้หญิงคนเดียว ไม่น่าเป็นไปได้ที่เขาจะปล่อยให้เพลินเพลงไป เว้นแต่ว่าทั้งสองคนจะไม่ได้คบกัน

ในที่สุดเพลินเพลงก็สารภาพ เธอกับเดย์ไม่เคยคบกัน เดย์ไม่เคยหยิบยื่นความสัมพันธ์อื่นให้เลยนอกจากคำว่า 'เพื่อน' พอรู้แบบนั้น ฉันก็ไม่ได้ช่วยเหลือเธอเลย นอกจากบอกให้เธอไปซะ...คงไม่มีทางอื่น ทั้งๆที่เพลินเพลงขอมาอยู่กับฉัน พ่อแม่เราสองคนรู้จักกัน ถึงจะไม่สนิทก็เถอะ แต่เพลินเพลงบอกว่าอย่างน้อยพ่อกับแม่ของเธอก็จะได้วางใจและยอมให้เธออยู่เมืองไทย ฉันรับปากว่าจะขอพ่อกับแม่ฉันให้ แต่ฉันไม่ได้ทำ เพราะอะไรน่ะหรอ... เหอะ!! ก็จริงอยู่ที่เดย์เป็นผู้ชายที่ผู้หญิงหลายคนฝันไว้ แต่ไม่ใช่ฉัน ฉันมีเหตุผลของฉันเอง และการส่งเพลินเพลงไปไกลๆ เป็นการเปิดโอกาสให้กับฉัน เพลินเพลงไม่รู้เรื่องนี้เลย เธอไปโดยที่คิดว่าฉันช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่แล้ว

หลังจากที่เพลินเพลงไป ฉันก็บอกเลิกธีร์ เข้าใจเอาเองว่าฉันจะมีโอกาสเข้าใกล้เดย์มากขึ้น คิดเอาเองว่าเดย์อาจสนใจฉัน แต่เปล่าเลย ฉันเข้าใจผิด ที่เดย์ดีกับฉันเพราะเขาเคารพธีร์มาก พอฉันบอกเลิกกับธีร์เพื่อจะไปหาเขาที่ไม่มีเพลินเพลงคอยกันท่า กลายเป็นว่าฉันพลาด...เจ็บใจนัก!!! 

เรื่องที่เพลินเพลงกลับมาจากต่างประเทศน่ะ ฉันรู้อยู่แล้ว เลยมาดักรอเธอที่นี่ยังไงล่ะ ต้นหญ้าเป็นกุญแจสำคัญที่จะทำให้เธอเข้าใกล้เดย์ได้ไวขึ้นโดยไม่โดนไล่ซะก่อน บ้านเดย์เข้าง่ายซะที่ไหน ถ้าเขาอยู่บ้านอย่าหวังเลยว่าจะได้เจอถ้าเขาไม่อนุญาต แต่ถ้าไปกับต้นหญ้าก็มีโอกาสได้เจอเดย์มากขึ้น

"พี่ดิวเป็นยังไงบ้างคะ" เพลินเพลงถามฉัน 

"สบายดีจ๊ะ แล้วเพลงล่ะ ย้ายกลับมาอยู่เมืองไทยเลยมั้ย" ฉันถามระหว่างรอกาแฟมาเสริฟ นี่เป็นเรื่องที่ฉันยังไม่รู้ มันเป็นส่วนสำคัญในแผนการของฉัน

"ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยค่ะ" 

"ทำไม เรื่องเดย์อีกแล้วรึเปล่า"

"พี่ดิวรู้จักไซคีมั้ยคะ" ฉันยิ้ม เธอถามได้ตรงประเด็นฉันจริงๆ

"ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอก แต่เคยเห็น"ก็จริงหนิถ้าไม่นับเรื่องที่ไปแกล้งเธอที่คาเฟ่น้ำหวาน ฉันก็ไม่เคยคุยกับเธอเลย "ทำไมหรอ"

"คือเพลงไปหาพี่ต้นหญ้ามาน่ะค่ะ"เธอเริ่มเล่า"เดย์มาพร้อมกับผู้หญิงคนนั้นและเขาดูแคร์เธอมาก" 

"ไม่หรอกมั้ง ตั้งแต่เธอไปเมืองนอก ฉันก็ไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้เดย์เลยนะ" ยกเว้นฉัน!!

"แต่พี่ดิวคะ เพลงเห็นมากับตาเลยนะคะ" เพลินเพลงยืนยันความคิดของเธอ เป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญไม่เปลี่ยนจริงๆ

"เธอคิดมากไปรึเปล่า" แต่เพื่อให้ฉันไปถึงเป้าหมาย ฉันจึงต้องยอมพูดดีๆกับเธอไปก่อน

"ไม่มากไปหรอกค่ะ เพลงไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนสะบัดหน้าใส่เดย์แล้วหันหลังให้เขาสักคน ตั้งแต่รู้จักเดย์มาไซคีเป็นคนแรกเลย" เพลินเพลงพูด ท้ายประโยคเธอดูไม่มั่นใจเอาซะเลย

"ไม่เห็นยากเลย ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแรกสักหน่อยที่เข้าใกล้เดย์ ก่อนหน้านี้เธอก็จัดการได้หนิ จะอีกสักคนก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย" ฉันพูด เมื่อจัดการเองไม่ได้ ก็ต้องใช้คนทำได้ไปทำหน้าที่ของเขา

"แต่..."

"ให้พี่ช่วยมั้ยล่ะ" ฉันรีบเสนอตัวทันที เพลินเพลงกำลังจะเดินเข้ามาในแผนการของฉัน

"จริงหรอคะ พี่ดิวจะช่วยเพลงหรอ" เธอยิ้มดีใจ ซื่อกับโง่มันใกล้กันขนาดนี้เลยหรอเนี่ย เหอะ!!

"จริงสิ" ฉันยืนยันและเริ่มเล่าแผนของฉันให้เพลินเพลงฟัง เธอเห็นด้วยถึงแม้จะไม่มั่นใจเท่าไรก็เถอะ

"ได้ค่ะ เพลงจะเข้าไปตีสนิทกับเธอเอง" เพลินเพลงรับปาก 

ฉันรอให้แผนการของฉันสำเร็จแทบไม่ไหว เพราะนอกจากจะเขี่ยไซคีไปให้พ้นทางแล้ว เพลินเพลงยังมองหน้าเดย์ไม่ติดอีกด้วย ทีนี้ก็จะไม่มีใครมาขัดขวางฉันอีกต่อไป





--------------------------------------------
สนุกกับการอ่านนะคะ
รัก 
Lemonpeach
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

785 ความคิดเห็น

  1. #47 Poey Ja (@minror8990) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 20:31
    ทำไมอ่านไม่ได้อ่ะ
    #47
    1
    • #47-1 Lemonpeach (@Lemonpeach) (จากตอนที่ 10)
      16 พฤศจิกายน 2558 / 22:10
      Special Bonus เป็นตอนพิเศษจะลงให้อ่านตาม event ของแต่ละตอนนะค่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้ลงให้อ่านจ้าเปิดตอนไว้เท่านั้น
      #47-1
  2. #41 Poey Ja (@minror8990) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 18:35
    รอนะคร๊าาา
    #41
    0