คัดลอกลิงก์เเล้ว

harry potter รักเล็กๆ albusxminerva (ab/mm)

โดย Cupid girl

Sad story ใน ฮอกวอตส์ ของศาสตราจารย์อัลบัสxมิเนอรวา ไรท์ยกมาแต่งเนื่องจากในไทยไม่มีใครแต่งใคร ship นี้ไรท์จัดไห้

ยอดวิวรวม

69

ยอดวิวเดือนนี้

2

ยอดวิวรวม


69

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  3 มี.ค. 62 / 12:02 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
          เลาจะไม่ไห้ป๋า อัลเป็น.......... เอออ นั่นแหล่ะ
เลาเรืออัลบัส x มิเนอร์วา ทำไงได้ จิ้นมาหลายปีละหาฟิคไทยคู่นี้ไม่เจอเลยแต่งเอง
ใครไม่พอใจก็ขอโทศนะงับ :)  ใครไม่ชอบ มุงไม่ต้องอ่าน อิสุส




♔THEORA



?theora

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 3 มี.ค. 62 / 12:02

บันทึกเป็น Favorite



 พียงรักแรก...........แรกรักประทับจิต
เพียงใจคิด............คิดน้อยใจเฝ้าคอยฝัน
เพียงใจฝาก...........ฝากใจส่งให้ถึงกัน
เพียงแต่ฝัน...........ฝันว่าจะได้เจอ

เพียงสบเนตร.......เนตรสบก็พบรัก
เพียงพบพักตร์.........พักตร์พบกันใจพลันเผลอ
เพียงบอกรัก.......รักบอกใจให้ละเมอ
เพียงแต่เพ้อ......เพ้อหลงใหลใจพะวง

เพียงได้เจอ.......เจอได้ไม่รั้งรอ
เพียงแค่ขอ.......ขอแค่มีเธอใกล้
เพียงกลัวรัก.............รักกลัวต้องห่างไกล
เพียงไกลกลาย...........กายไกลใจไกล้เธอ


1996
                    ณ ห้องทำงานรองศาสตราจารย์ใหญ่ มิเนอร์ว่า มักกอนากัล รองศาสตราจารย์ใหญ่ของฮอกต์วอตส์ อาจารย์ประจำที่รักของกริฟฟินดอร์ อาจารย์วิชาแปลงกลาย............ กำลังนั่งเช็คเอกสารที่กอยเรียงรายอยู่บนโต๊ะทำงานตามปกติ " knock... knock..knock "เสียงเคาะประตูดังเป็นจังหวะ "เข้ามา" เธอกล่าวอนุญาติบุคคลที่อยู่หลังประตูให้ก้าวเข้ามา แต่ก็ต้องแปลกใจเพราะสิ่งที่เข้ามา นั้น คือ "ฟอกส์" นกฟีนิกซ์ ของศาสตราจารย์ อลับัส ดัมเบิลดอร์ หรือ อาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์ มันบินเฉี่ยวเข้ามาปล่อยจดหมายจากกรงเล็บแหลม แล้วบินผ่านออกไปยังหน้าต่างห้อง เธอส่ายหัวอย่างไม่พอใจก่อนเดินไปปิดหน้าต่างที่ถูกเปิดโดย แขกไม่รับเชิญ และกลับมาเอนหลังลงบนเก้าอี้ทำงาน เธอคิดจะเก็บจดหมายนั่นไว้ก่อนเพื่อจะอ่านมันหลังจัดการกับเอกสารกองโต แต่สายตาเธอก็ไปสะดุดกับข้อความที่ ถูกจ่าหน้าซองไว้ มันคือคำว่า "ด่วน" และนั่นก็เป็นอีกสิ่งที่เธอแปลกใจ เพราะโดยปกติ เขาจะใจเย็น  นอกเสียจากว่ามันเป็นสิ่งสำคัญเกี่ยวกับการประชุมภาคีหรือสิ่งที่เขาต้องการให้เธอรู้ทันที หลังจากที่ได้รับมัน เธอไม่รีรอรีบเปิดอ่านมันทันที

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

       to  Pf.Minerva Mcgonagall 

                                
                                      ผมขอโทศถ้ามันรบกวนเวลาทำงานของคุณ หากแต่คุณได้รับจดหมายนี้แล้ว มันมีอยู่ เหตุผลเดียว
นั่นแสดงถึง ความตายของผมมาถึง  แน่นอนว่าคำสั่งเสียของผมจะถูกกำหนดไว้ในจดหมายฉบับนี้ แต่มันมิอาจเป็นเช่นนั้นเพราะผมมั่นใจว่า ทุกคน สมาชิกของฮอกวอตส์ต่างล้วนรู้แล้วแก่หน้าที่ของตนเอง ซึ่งก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากนักนอกจากสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ 
          ชะตาของฮอกวอตส์ขึ้นอยู่กบพวกคุณทุกคน โดยเฉพาะ พอตเตอร์ และจงทำหน้าที่ของคุณให้ดีที่สุด มิเนอร์ว่า อย่าริอาจจมอยู่กับความทุกข์ ใดๆก็ตามที่ถูกสร้างขึ้น   .
                                                                                                                 
                                                                                                                             Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore
                                                                                                                                                    Headmaster
...
--PS. I love u and will love you forever Dear --
-------------------------------------------------------------------------------------------------
                มักกอนากัล สะดุ้งผละออกจากโต๊ะด้วยความตกใจ จากเสียงฟ้าผ่า เธอค่อยๆเดินไปที่หน้าต่าง มองผ่านหยดน้ำฝนที่ไหลติดอยู่ที่กระจก"ไม่จิงใช่ไหม..." เธอพึมพัมกับตัวเอง ทันใดนั้น "ปัง!"เสียงประตูที่เปิดออกกระแทกกับผนัง ดังขึ้น ปรากฏเงาของ มาดามพรอมฟีย์ ที่รีบเดินเข้ามาพร้อมกับน้ำตา "โอ้...ป๊อปปี้ที่รัก คุณดูไม่ดีเลย "  "มีบางเรื่องที่คุณต้องรู้....อะ....อัล..ฮีก.." นางพยาบาลประจำฮอกวอตส์สะอื้น "เธอหมายความว่ายังไงกันแน่" มิเนอร์ว่า ขมวดคิ้วทันที เธอหวังว่าจะไม่ใช่เรื่องที่เธอเพิ่งรับรู้จากจดหมาย แต่มันก็ไม่เป็นเช่นนั้น "อัลบัสตายแล้ว..." คำที่เธอไม่อยากได้ยินมากที่สุดก็หลุดออกมาจากปากของ พรอมฟีย์จนได้  "อะ....อะไรนะ...."
"เธอได้ยินไม่ผิดหรอก ศาสตราจารย์ " นางพยาบาลยังยืนยันคำเดิม
          ไม่กี่นาทีต่อมา เธอและพรอมฟีย์ได้มาถึง บริเวนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้มันถูกห้อมล้อมไปด้วยนักเรียนและอาจารย์จากบ้านต่างๆ
"สาสตราจารย์ มักกอนากัล..."แฮกริดรีบพาเธอฝ่าผู้คนเข้าไปถึงตัว อัลบัส ดัมเบิลดอร์ "บอกชั้นทีว่ามันไม่จริง .....อั้ก !"  มิเนอร์วาแทบจะทรุดลงกับพื้นนถ้า เสปาร์ต  ศาตราจารย์ประจำวิชาพืชศาสตร์ พยุงไว้ก่อน "ชั้นไม่เป็นไร"มิเนอร์ว่าพูด และค่อยๆย่างกรายเข้าไปหาตัวดัมเบอร์ดอร์ เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ตอนนี้เธอรู้สึกชาไปทั้งตัว มันหมดไปแล้วกับคราบของศาสตราจารย์หญิงผู้หน้าเกรงขาม ตอนนี้เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่อ่อนแอคนนึง เธอไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เธอกำลังร้องไห้ ขณะที่นั่งอยู่ข้างๆร่างไร้วิญญาณของ...เพื่อนที่ดีที่สุด....อาจารย์ที่ดีที่สุด...คนรักที่รักที่สุด...ดัมเบิลดอร์ที่เป็นทุกอย่างให้เธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา
          ท่ามกลางความเศร้าโศก งานศพไม่ได้เกิดขึ้น เนื่องจากเวลาเหลือน้อยลงทุกที เมื่อ"คนที่คุณรู้ว่าใคร" กำลังจะมากำหนดชะตาความเป็นหรือตายของทุกชีวิต
          ไม่นาน "สงคราม" ก็เกิดขึ้น พวกเขา มาถึงตัวฮอกวอตส์...........

แสนโศกเศร้า................อนาถใจ
ปีศาจ..............ก่อร้อน
หมายมมองใน.................โลกา
สวมหน้ากากดัง.....................คนดี
ครบบ่ทน.......................หลอกอ้าง
เผยผีชน...............ชิงเเกิด
แท้รอยสร้าง.............แค่มาร.
         
"แฮรี่ พอตเตอร์ ตายยแล้ว" เสียงของโวลเดอร์มอ ดังก้อง สร้างความผิดหวัง....ความเสียใจไห้แก่ทุกคนไม่น้อย โดยเฉพาะเพื่อนของเขา
แต่หลังจากคำพูดที่น่าชื่นชมของ เนวิลล์ ลองบัตท่อม สถานการ์ณกลับผลิกผัน "ใช่ พอตเตอร์ยังไม่ตาย" สร้างความดีใจและหึกเหิมแก่ ฮอกวอตส์อีกครา .....จนในที่สุด ความปราชัยก็ถูกประทานแก่ฮอกวอตส์แต่ก็มาพร้อมกับความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง การจากไปอย่างไม่มีวันกลับ ของทั้งวีรบุรุศและวีรสตี ทุกคนที่สละชีพไปกับเหตุการ์ณครั้งนี้
              หลังจากลอร์ดมืด ตายทุกอย่างก็กับมาปกติ แต่ความเศร้าโศกของ มิเนอร์วา มักกอนากัล ที่ขณะนี้ดำรงตำแหน่งเป็น ศาสตราจารย์ใหญ่ของฮอกวอตส์  ยังไม่จบสิ้น เธอยังคิดถึงเขาเสมอ..........ทั้งยามกลางวันและยามกลางคืน
        ณ คืนหนึ่ง "เสนป นั่นคุณกำลังจะทำอไร หยุดนะ!" มิเนอร์วาร้องออกมาเสียงดัง ในขณะที่ดัมเบิลดอร์ได้ถูกคาถา กรีดแทง ตกลงไป เธอพยามจะจับมือเขาไว้ แต่กลายเป็นว่า มือของเขาทำลุผ่านมือของเธอราวกับจับต้องไม่ได้ เธอกรีดร้องโหยหวนออกมาอย่างดัง ดังพอที่จะทำไห้เธอตื่นจากความฝัน เธอฝันว่าตัวเองเป็นพยานเห็นเหตุการณ์ตอนทที่ดัมเบิลดอร์ได้ถูกปลิดชีพ เธอฝันแบบนี้ติดต่อกันหลายคืน และเธอมักตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมน้ำตาและเหหงื่อที่ท่วมตัวตลอด พรอมฟีย์บอกว่าเธออาจมีความเศร้ามากเกินไป นั่นก็อาจจะเป็นอีกเหตุผล      "ช่วงนี้คุณต้องพักผ่อนมากๆนะ  ศ.มักกอนากัล โชคดีที่ตอนนี้อยู่ในช่วงปิดภาคเรียนไม่งั้นคุณจะแย่เอา" 
"โปรดเรียกชั้นเหมือนเดิมทีเถอะ"มิเนอร์วาพูดไห้หลังก่อนเดินออกจาก ปีกของห้องพยาบาล
     จน ถึง ห้องทำงานของเธอซึ่งเคยเป็นของอดีตศาสตราจารย์ใหญ่ อัลบัส ดัมเบิลดอร์  เธอทรุดตัวลงทันที่ที่เข้ามา
"ทำไม"
"ทำไม ..."
"ทำไมชั้นถึงหยุดความเศร้าไม่ได้"
"ทำไมคุณไม่บอกอะไรชั้นเลยอัลบัส"
"ทิ้งชั้น..ไว้ทำไม"
"เมื่อไหร่คซามฝันนั้จะหยุดสักที"
"ทำไม"
เธอร้องไห้จนขอบตาช้ำ น้ำตาไหลเป็นว่าเล่น....หลายคำถามผุดขึ้นบนหัวของเธอในทุกๆเรื่อง มิเนอร์วาโทศตัวเอง เสมอ หากเธอไปทันรู้เรื่องนี้ทันเธออาจช่วยเขาจากความตายที่ทำไห้เธอหมองลง  จู่ๆลมพัดเข้ามาทางหน้าต่างทำไห้กระดาษบางแผ่น ปลิวเขาไปใกล้ๆ เธอ ราวกับว่ามันถูกบังคับ  มันเป็นจดหมายฉบับเดิม ฉบับล่าสุดก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป เธอเกือบจะเอามันไปทิ้งแต่ ทว่า เธอกลับสะดุดตากับข้อความเล็กๆที่เธอ ไม่เคยใส่ใจ  มันเขียนว่า............................................
  ps. I love you and will love you forever Dear (ป.ล. ผมจะรักคุณและรักคุณตลลอดไปที่รัก )
  หัวใจของเธอกลับมาพองโตด้วยความปิติดีใจอีกครั้งแม้จะมีความเศร้ามาเจือปน ทำไมเธอไม่เคยจะใส่ใจข้อความเล็กๆแบบนี้มาก่อนนะ   " ฉันรักคุณเสมอมา อัลบัส" เธอพูดกับตัวเองและหวังว่าเขาจะรับรู้ "แน่นอนผมรับรู้ "เสียงของอัลบัสดังขึ้น จากที่ไปนสักที่ "อัลบัส นั่นคุณเหรอ ?" มิเนอร์วาหันมองรอบๆแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น " ชั้นคงประสาทหลอนไปเองกระมัง"มิเนอร์วาเช็ดน้ำตาของเธอ " เปล่าเลยที่รัก คุณไม่ได้หลอนไปเอง " เสียงที่แว่วมากับลมบอกเธอ "คุณอยู่ไหน?" เธอถามอีกครั้ง"โถ่เอ้ย.....บนนี้ไง" เธอแหงนมองตามเสียง "เคร้า เมอร์ลิน! คุณอยู่ในรูปภาพได้อย่างไร " มิเนอร์ว่าร้อง เธอมีหลายคำถามที่อยากจะถามเขาตอนนี้ "คุณลืมแล้วหรือว่าเราสามารถสื่อสารผ่านรูปของคนที่ตายได้  เหมือนกับแต่ละรูปที่อยู่กับกำแพงตามบันไดเคลื่อนที่" "แล้วรคุณไม่คิดจะทักชั้น?" เธอกลอกตา "เรื่องนั้นผมขอโทศ ผมชอบที่คุณคิดถึงผม" "แหม ...ตาเฒ่า" "ผมน่าจะสารภาพคุณเร็วกว่านี้" "ควรจะเร็วกว่านี้เยอะเลยถ้าคุณไม่ตายก่อน แต่ถ้าตายแล้วก็ไม่ต้องลำบากมาสารภาพก็ได้" หลังจากนั้นทั้งคู่ก็จิกกัดกันตลอดมาผ่านรูปภาพ .............
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
                                                         "    นี่ คือ ประวัติศาสตร์ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่ถูกจารึกไว้ในโลกเวตมนตร์ "
                       THE END





                                                      

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Cupid girl จากทั้งหมด 17 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น