My name is Lee Joe มารักกับผมไหมล่ะ? [จบเรื่อง]

ตอนที่ 4 : เพราะว่าฉันเป็นเมเนเจอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

เช้าที่สดใสในค่ายเพลงเอ็นจี

“เดี๋ยวฉันจะให้อีกทีม แล้วก็เพอร์เฟคนิสกับเยรินไปรอที่งานก่อน เพื่อเตรียมตัว ส่วนบีอิ้งจะเดินแค่พรมแดงเท่านั้น..อืม งั้นก็ไปเตรียมตัวกัน ส่วนประชุมงาน Red music เอาไว้รอให้ทางนู้นเค้าคอนเฟิร์มมาอีกที...โอเค เอาละ พอแค่นี้..”

คุณโจวพูดเสร็จ ทางทีมสตาฟก็ทยอยกันเดินออกจากห้อง เพื่อแยกย้ายกันไปเตรียมตัวพาบอยกรุ๊ปและเกริล์กรุ๊ปไปยังงาน มิคสิค คอร์ อวอร์ด ที่มักจะจัดขึ้นเป็นประจำทุกช่วงของกลางปี งานนี้ทางค่ายเพลง เอ็นี ได้รับเชิญให้บีอิ้งไปเดินพรมแดง ส่วนวงน้องใหม่อย่าง เพอร์เฟคนิสก็ได้รับเชิญขึ้นไปทำการโชว์เพลงเดบิวต์ของพวกเขาในช่วงของการเปิดงานตอนแรก แต่ตารางงานนี้มันกะทันหันมาก เพราะตอนแรกฉันคิดว่าจะไม่รับ เพราะว่า เพอร์เฟคนิส ยังน้องใหม่ และยังเตรียมการแสดงได้ไม่พร้อมเท่าที่ควร แต่ทางค่ายเอ็นจี มีความเห็นตรงกันว่า ควรให้เอ็นจีขึ้นเพราอยู่ในช่วงโปรโมทและงานนี้จะได้เป็นการเปิดตัว เพอร์เฟคนิสต่อหน้าทุกค่ายเพลงด้วย และเพอร์เฟคนนิสก็จะได้ทำความรู้จักกับวงรุ่นพี่ไอดอลวงอื่น ค่ายอื่นด้วย งานนี้คุณโจวเลยให้ฉันตัดสินใจ  ฉันที่ถามความคิดเห็นสมาชิกในวงว่าพอไหวไหม เสียงส่วนใหญ่ตอบว่าไหว ฉันเลยโอเค

แต่ ที่ฉันเป็นห่วงคือ หลังจบจาการขึ้นโชว์แล้ว เพอร์เฟคนิสต้องไปมีทติ้งแฟนวีไอพี ที่ทางค่ายร่วมตกลงจัดกับผู้ที่ซื้ออัลบั้มเยอะมากเป็นพิเศษนี่สิ

“เอ่ออ..คุณโจวคะ..? คือ หลังจบงานเด็กๆ ต้องไปต่อที่แฟนมีตนะคะ...เราควรเลื่อนเวลาดีไหมคะ..”

ฉันได้จังหวะ รีบแจ้นหน้าวิ่งไปปรึกษากับเขาทันที (หวังว่าเขาจะไม่ใส่ใจเรื่องฉันเมาเมื่อคืนก่อนนะ...ท่องไว้นะคะว่าเราอยู่ในเวลางานคุณโจว..คุณอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามทำอะไรฉันตอนนี้นะ..คนเย้อะ)

คุณโจวที่กำลังจะเดินออกไปจาก้องประชุม หันมามองหน้าฉันแล้วก็ใช้ความคิดยกใหญ่ เขาเหมือนจะลืมคิดไปว่าเด็กๆมีงานที่ต้องไปต่อ คิ้วของเขาขมวดผูกปมกันใหญ่

“อ่า...ผมลืมสนิทเลย....ไม่ได้ด้วยสิ เพราะทางเราก็นัดพวกเขาอย่างเป็นทางการแล้วด้วย...”

TTT แล้วจะทำยังไงละค๊า แฟนคลับนะคะ..ไม่มีพวกเขาเราแย่เลยนะคะ..”

“เอ้ะ..นี่คุณเป็นเมเนเจอร์นะ ทำไมทำยังกับไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน เรื่องมันยังไม่เกิด...”

“พวกเราไหวฮ่ะ....แล้วก็ไม่ได้ลืมด้วย...”

เสียงใครบางคนแทรกฉันกับคุณโจวขึ้น  ขณะที่ฉันก็เอาแต่พะวกพะวงกับเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น ส่วนคุณโจวก็เอาแต่จะพูดให้ฉันตะขวิดตะขวางใจ นายริวที่เผลอไปได้ยินสิ่งที่เราพูดกันเข้าพอดี เลยพูดแทรกฉันเข้ามา แล้วเขาก็เล็งสายตาอันเกรี้ยวกราดนั่นมองมาทางฉัน ตรงคำที่ว่า แล้วก็ไม่ได้ลืมนายนี่เป็นไรกะฉันมากหรือเปล่า? เอาแต่จิกกัดกันอยู่นั่น ทั้งพี่ทั้งน้องเลย หึ้ย!

“อื้ม...ตามนั้นแล้วกัน ฉันเชื่อใจพวกนาย...อ๋อ แล้วก็คุณ..หรือคุณจะไปรอพวกเขาที่งานแฟนมีตเลย?”

หลังจากที่เขาฟังนายริว น้องชายเขาพูดจบ คุณโจวก็หันกลับมาถามฉัน

“ฉันเหรอ?...จะได้ยังไงละคะ ฉันต้องดูแลพวกเขานะ= =

ฉันโต้แย้งเขากลับไป คุณโจวทำหน้าอมยิ้ม ก่อนจะหัวเราะร่าออกมา

“นี่...คุณทำได้น่ะ แล้วต่อไปก็ต้องทำได้ดีด้วย อย่ากังวลไปเลย เพอร์เฟคนิส เจ๋งกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ..”

คุณโจวทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินออกไป นายริวหันกลับมามองหน้าฉันอย่างกวนประสาท เหอะให้มันเจ๋งอย่างที่ว่าเถอะ อย่าให้ฉันต้องตามแก้ปัญหาเหมือน บีอิ้งที่ผ่านมาล้ะ!

 

เมื่อทางทีมงานของเราทยอยเข้ามายังภายในงาน ฉันก็ตามเด็กๆมาที่ห้องเรส หรือห้องพักของเพอร์เฟคนนิสที่ ทางงานเขาเตรียมไว้ให้ ฉันที่ถือเอกสาร ตารางงานเดินตามหาห้องพวกเขาอยู่สะดุดกึกเมื่อ มือหนึ่งมาคว้ามือฉันจากข้างหลังไปกุมไว้

“ไฮ นูนา^^

“โอ้ะ....พี่อาร์? นายมาทำอะไรตรงนี้ ไม่ไปเตรียมตัวเหรอ ...”

ฉันที่ตกใจว่าเขามาทำอะไรอยู่แถวนี้ แถมยังคว้าข้อมือฉันไปจับไว้ด้วย

“ตามผมมาสิ นูนาจะได้ไม่หลง”

“หืม???”

ฉันที่งงกับท่าทางเขา แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพราะฉันก็รู้สึกว่า ฉันเดินตามหาห้องพวกเขานานแล้ว แต่ก็ไม่เจอสักที แต่ดันมาเจอเขาก่อน ก็ดีแล้วจะได้ไม่เดินหลงกว่านี้ ฉันเดินตามเด็กน้อยพีอาร์ไปอย่างว่าไง สรุปเขานี่ก็ดูอบอุ่นมากเลยนะเนี่ย ดูแบบนี้เหมือนพี่ชายฉันมากๆเลย ถึงว่าแฟนคลับพวกเขาถึงได้คลั่งไคล้กันมากขนาดนี้ ฮิฮิ เขาที่เอาแต่มองไปยังทางข้างหน้า ไม่รู้ว่าฉันกำลังแอบมองเขาจากด้านหลังอยู่ก็จูงมือพันเดินไปโดยไม่ได้พูดอะไรเช่นกัน

“โอ้ะ..นูนา ผมว่าเรากำลังจะเจอแฟนคลับตรงโซนนู้นแล้วล่ะ...งั้นผมจะเดินตามนูนาล่ะกันนะ”

“หืม?? อ่า...เคๆๆ นายก็ทักทายพวกเขาด้วยล่ะ”

ฉันที่รู้ตัวอีกทีก็ลืม นึกขึ้นได้ว่า ตรงทางอีกฝากของโดมนี้จะมีโซนแฟนคลับมารอทักทายศิลปินที่เดินผ่านโซนนี้ไปยังห้องพักนี่นา พีอาร์หยุดเดินแล้วหันมาเปลี่ยนตำแหน่งฉัน จากที่เขาพาฉันเดิน กลายเป็นว่าฉัน ไปอยู่ตรงหน้าเขาแทน ฉันจึงพาเขาเดินออกมา เมื่อเขาเดินตามฉันมาสักพักก็มีแฟนคลับมากมายว่ามีศิลปินเดินออกมา แฟนคลับเห็นพีอาร์ ก็กรี้ดกันยกใหญ่ ทำเอาหูฉันอื้อไปหมด ฉันจึงรีบเดินไป เพื่อให้พีอาร์ได้เดินตามมาปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“กรี้ดๆๆๆๆๆๆ อร้ายยยยยยย”

“พีอาร์ๆๆๆๆๆๆ กรี้ดดดด”

“เพอร์เฟคนิสๆ ๆๆๆๆๆ อร้ายย”

“อันยองฮาเซโย....”

พีอาร์เดินตามฉันมา พร้อมกับชูสองนิ้วทักทายแฟนคลับของเขา เขาเร่งฝีก้าวมาให้ทันฉันมากขึ้น ส่วนฉันก็เดินจ้ำอ้าวแบบเร่งสปีดทันที ก็ฉันไม่ชอบเสียงกรี๊ดๆแบบนี้อ่ะ

“นูนา ...wait wait ยูเดินเร็วมาก ทำไมเดินเร็วแบบนี้เนี่ย..?”

พีอาร์วิ่งตามาจากข้างหลังฉัน ก็มาเดินเทียบข้างฉันพร้อมกับหอบแฮ่กๆ

“ก็เขาถ่ายรูปนายพรึบพรั่บ ฉันจะไปยืนบังกล้องเขาได้ไงเล่า ..”

“ฮ่าๆๆ นูนาคงไม่ชินเวลาอยู่กับบอยแบร์ดสินะ”

อือ ฉันไม่ชินเลย.....

“เดี๋ยวนูนาก็ชินเองแหละน่า ฮ่าๆๆ เมื่อกี้ผมเท่มากเลยใช่ม๊า”

ฉันไม่ได้ตอบอะไร รีบจ้ำอ้าวหาห้องพักของพวกเขาทันที สักพักฉันก็เจอห้องพักสักที ฉันเปิดประตูเข้าไป เมมเบอร์เพอร์เฟคนิส กำลังทำการเตรียมตัว แต่งหน้า ทำผม สไตลิสต์หลายคนช่วยกันทำงานจ้าละหลั่นกันเลยทีเดียว ฉันเดินเข้าไปนั่งตรงโซฟาข้างมุมห้อง วางกระเป๋าลง แล้วก็หยิบลำดับคิวขึ้นโชว์มาดู แล้วก็กำลังจะหยิบมือถือตัวเองออกมา โทรเช็คพร้อมคอนเฟิร์มลำดับคิวจากทางทีมงานอีกครั้งแต่

“อันยองนูนา^____^

จุนฮวา เมมเบอร์หน้าหล่อ เดินออกมาจากมุมแต่งหล่อ เขาที่เซตผมเสร็จแล้วเดินเข้ามาทักทายฉัน พร้อมกับถือวิสาสะ นั่งลงข้างๆฉัน ทำเอาที่เห็นหน้าหล่อๆ ของเขาถึงกับผงะ ที่เขาดูหล่อเกินไป แล้วก็อยู่ใกล้กับฉันเกินไป ด้วยความตกใจเขาฉันเลยเด้งตัวเองออกจากเขาเพื่อรักษาระยะห่าง และฉันก็อึกอัดกับความหล่อของเขาด้วยแหละ

“โอ้ะ..โทษทีฮ่ะ ...เรายังไม่ทันได้คุยอะไรกันเลย..^^

“อ่าอันยอง...แฮ่ๆ นายพร้อมไหมกับงานนี้

ฉันทีไม่รู้ว่าทักอะไรเขา ก็พูดแต่เรื่องงานออกไป

“นูนา สวยจังเลย ยิ่งมองใกล้แบบนี้ นูนา ยิ่งดูสวยไปอีก^^

“อ่า...ฮ่าๆๆ ไม่หรอก แฟนคลับนายสวยกว่าฉันอีกนะ”

ไอ้บ้านี่ทำไมมันเอาแต่ชมฉันวะ นี่คือวิธีตีสนิทของเขาเหรอ?

“อื้ม? โนวววๆๆ นูนาทั้งเก่ง ทั้งดูใจดี นี่แหละ สวยที่สุดแล้ว”

นายจุฮวา เอาหน้าเข้ามาใกล้ฉันๆ พร้อมกับกระพริบตาของเขาถี่ๆ เหมือนเด็กน้อยที่อ้อนแม่ของเขา

“ฮ่าๆๆๆ นายนี่ตลกจัง”

“..ควอน จุนฮวา...นายดูว่างจังเลยนะ ไม่ไปวอร์มเสียงหน่อยเหรอ”

ขณะที่ฉันนั่งเล่นพูดคุยกับจุนฮวาอยู่นั้น ก็มีเสียงคุ้นนุ่มทุ่มต่ำ ดังออกมาจากฝั่งประตูที่เพิ่งถูกเปิดออก คุณโจวเดินเข้ามาพร้อมกับน้องชายของเขา ซึ่งฉันเดาว่าพวกเขาเพิ่งกลับมาจากไปดูที่จัดสำหรับแฟนมีต คุณโจวเดินเข้ามา ทีมสตาฟก็เดินเข้ามาทักทายท่านประธานค่ายทันที ฉันเห็นแบบนั้นก็เตรียมจะลุกขึ้นออกไปยังห้องทีมงานที่จัดงานเพื่อเคลียร์คิว เดี๋ยวอิตาคุณโจวก็จะมองว่าฉันมาชวนเด็กเขาอู้งานอีก

“..จะไปไหน?”

คุณโจวเดินเข้ามาถามขณะที่ฉันเดินไปยังหน้าประตู..

“ก็ไปคอนเฟิร์มคิวไงคะ..”

“ไปด้วยกันสิ ฉันนัดเจอหัวหน้าทีมงานไว้น่ะ..”

คุณโจวมองฉัน พร้อมกับเดินออกมายังหน้าประตู เหมือนจะเดินให้ฉันเดินออกไปพร้อมกับเขา

“อิ้ววว ฮยองงง จะอวดคนอื่นเหรอไง ว่ามีคู่หมั้นแล้วง่ะ”

“ฮุ้วววว ฮยองนี่สุดยอดเลย ไม่เบาเลยนะเนี่ยยย”

ฉันได้แต่อึดอัดใจ ที่ทุกคนในห้องพร้อมกับเด็กๆวงเพอร์เฟคนิส โฮ่ร้องแซวฉันกับเขากันใหญ่ แถมยังล้อเลียนฉันกับเขา ที่ยืนคุยกันอู้อี่ๆ กันสองต่อสอง มันก็ไม่มีอะไรเลยนะ ทำไมชอบทำให้พวกเขาคิดกันไปใหญ่นะ อิตาคุณโจว ตั้งแต่ทำงานกับเขามา ฉันว่าฉันเริ่มอึดอัดก็มาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แหละ

คุณโจวหันกลับไปมองพวกเขาในห้อง แล้วก็ได้ผลที่สายตาอันพร้อมจะดูดเลือดพวกเขาสยบเสียงแววเหล่านั้นสงบลงอีกครั้ง

“รีบตามมานะคุณ..”

อิตาบ้า ฉันอึดอัดโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย ลาออกดีไหม มีใครอยากมาอยู่ใกล้พวกหน้าตาดีแต่นิสัยแย่แทนฉันไหมคะ?

 

ฉันกับอิตาโจวเดินออกมายังห้องพักศิลปิน และกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องของทีมงาน มิวสิค อวอร์ด ระหว่างทางเดิน มีทีมงานจากค่ายเพลงดังมากมาย หรือแม้กระทั่งไอดอล คนในวงการ ศิลปินหน้าใหม่หน้าเก่า ทักทายคุณโจว จนฉันที่เดินตามเขามาต้อยๆ แทบจะก้มหัวทักทายแต่ละคนไม่หวาดไม่ไหว ฉันเข้าใจอยู่นะว่าเขาเป็นถึงระดับประธานค่ายเพลง เอ็นจี แต่มันจะดีกว่านี้ถ้าเราแยกกันไป ฉันนี่แทบจะเอาหัวมุดแฟ้มเอกสารไม่ทัน เพราะฉันก็อายเป็นนะ แนะนำแต่ละคนฉันก็ไม่ได้รู้จักมักจี่อะไรกับคนพวกนั้นเลย ฉันทำงานเบื้องหลังก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะต้องรู้จักคนเบื้องหลังในวงการทุกคนหรอกนะ หรือว่าฉันสังคมแคบ? ก็ไม่นิ ฉันว่าฉันมากับคนที่มีสังคมกว้างมากเกิ้นมากกว่า

“เดี๋ยวคุณเข้าไปก่อนผมนะ ไว้ผมทักประธานอิมก่อน เดี๋ยวผมตามไป..”

“อ้ะ..โอเคค่ะ”

คุณโจวหันมาบอกฉันแล้วก็ปลีกตัวไปหาประธานค่ายเพลงคู่แข่งอีกฝั่ง ฉันละไม่เข้าใจจริงจริ๊ง ว่าเขาทำงานร่วมกับสังคมคนสูงไว ที่แก่เท่าพ่อของเขาได้ยังไง วัยของเขาก็น่าจะเป็นวัยที่พร้อมเที่ยวพร้อมเล่น เต็มที่กับชีวิต ก็บ้านเขาก็ออกจะรวยซะขนาดนั้น ฉันหมายถึงถ้าเป็นฉันนะ ฉันคงใช้ชีวิตอันมีจะกินปับเรื่องไร้สาระ แต่ตัดภาพมาที่ฉันตอนนี้ ต้องทำงานงกๆ ฮ่าๆ เรามันก็ไม่ต่างกันหรอก คุณโจว

“คุณเยรินใช่ไหมคะ...?”

ฉันที่ค่อยๆแง้มประตูโผล่หัวไปที่ห้องรับรองแขกของทีมงาน มิวสิค อวอร์ด เมื่อพนักงานเห็นฉันผลุบๆโผล่ๆก็เข้ามาทักทายทันที

“ชะ..ใช่ค่า พอดีฉันมาคอนเฟิร์มคิวให้ เพอร์เฟคนิสค่ะ”

“อ๋อได้ค่ะ ตามนั้นเลยนะคะ รอสักครู่ เดี๋ยวฉันจะเอาเอกสารยืนยันมาให้เซ็น”

“ได้ค่ะ”

ฉันฉีกยิ้มให้สตาฟแสนสวย นั่งรอสักพัก นางก็ยื่นเอกสารมาให้ฉัน ฉันรับหน้าที่เมเนเจอร์วง ก็เซ็นรับรองเสร็จเรียบร้อยก็กล่าวอันยอง เตรียมพร้อมจะเดินกลับไปบอกวงให้เตรียมพร้อมขึ้นโชว์ แต่ขณะเดียวกันระหว่างที่ฉันบิดลูกบิดปิดประตูห้องอยู่นั้น ตาฉันมันก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างเข้าพอดี

“ปล่อยน่า......”

“ไม่เอางะ....กว่าเราจะออกมาเจอกันได้นะ....ฉันคิดถึงโอป้ามากเลยรู้ไหม?....หืม”

“แต่ฉันต้องขึ้นโชว์..นี่เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า มันจะไม่ดีกับเธอนะ รีบพูดมา มีเรื่องอะไร?..”

ฉันดันไปเห็น นายริว ใช่ เขา..กำลังยืนให้ผู้หญิงคนนั้นคลอเคลียที่ตัวเขา มือของผู้หญิงคนนั้นกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่รอบตัวสูงๆของนายริว...ฉันกำลังตะลึง งึงงันกับสิ่งที่เห็น...นะ...นั่นเขาจริงๆ ใช่ไหม...อย่าบอกนะว่าเขาเดทกับผู้หญิงคนนี้อยู่ ฉันที่พยายามจ้องไปยังใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นชัดๆ..อ๊า..เธอคือไอดอลชื่อดังที่มาเป็นพิธีกรรับเชิญวันนี้นี่น่า ถ้าเกิดว่าเขาเดทอยู่ละ..แล้วค่ายรู้เรื่องรึยังเนี่ย แล้วคุณโจวพี่ชายเขาละ?.. ฉันได้แต่ยินหลบซอกมุม พร้อมกับหายใจถี่..ถ้าเขารู้ว่าฉันรู้ล่ะ?.แล้วถ้าคนอื่นมาเห็นเขาในตอนนี้ล่ะ? ฉันเป็นเมเนเจอร์วงเขานะ ฉันต้องรับผิดชอบอะไรอีกไหมง่า??TT แงง ทำไมนายต้องสร้างเรื่องให้ฉันอีกเนี่ยย นายริว..เอาไงดีๆๆๆๆ

“ฉันเห็นว่างานนี้มีไอดอลหน้าใหม่มาเปิดตัวเยอะอยู่นะ ไม่รู้จะได้ทำข่าวไหม?”

“นั่นสิ เดี๋ยวนี้ค่ายก็ไม่ค่อยอยากเห็นนักข่าวนิรนามแบบเราสัมภาษณ์ด้วยสิ”

“เป็นนักข่าวแต่อยู่สำนักข่าวไม่โด่งไม่ดังนี่มันแย่ชัดๆเลยเนาะว่าไหม”

จ๊อกแจ๊กๆๆๆ ซุบซิบๆๆ

ฉันที่หลบอยู่อีกมุม ได้ยินเสียงคนคุยกันดังจ๊อกแจ๊ก กำลังจะเดินมายังทางนี้ แต่เอ้ะ?? อะไรนะ เมื่อกี้ที่เขาพูดถึง??คือ... ตายละ นักข่าวกำลังจะเดินผ่านมาตรงนี้ แล้วอิตาริวละ ฉันชะโงกน้าไปมองตรงทางเดินก็ยังเห้นอิตาริวกับผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ด้วยกันอยู่ ทำยังไงๆๆๆๆ เมเนเจอร์อย่างฉันควรทำยังไงๆๆๆ

“เอ่อ..ขอโทษนะคะ”

ฉันตัดสินใจวิ่งพรวดไปยืนตัดหน้านักข่าวสองคนทันที

“เอ๋..มะ มีอะไรคะ”

“จะไปเข้าห้องน้ำฝั่งนู้นกันใช่ไหมคะ..”

“ใช่คะ..คุณรู้ได้ไงคะ..?”

“ก็ทางนี้มันไม่มีทางออกแล้วนะคะ..ส่วนใหญ่ก็หลบมาเข้าห้องน้ำกันทั้งนั้น แฮะๆ แต่ฉันไปเข้ามาเมื้อกี้ เหม็นมว้ากกกกก เลยค่ะ ที่ล้างตูดก็ไม่มี ฉันว่าไปทางนู้นดีกว่านะคะ..”

“แต่ว่า...”

“ไปเถอะนะคะ..ไปดีกว่าค่ะ ไปค่ะๆๆ ไปๆๆ”

“เดี๋ยวก่อนคะคุณ นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย”

“ไปทางนู้นดีกว่านะคะ แฮ่ๆๆ”

ฉันพยายามดันตัวยัยนักข่าวสองคนออกมายังบริเวณนั้นทันที ทั้งสองก็คงงงกับความหวังดีที่มีมากเกินต่อเขาทั้งสอง และงงว่าฉันกำลังทำอะไรของฉันอยู่ แต่ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องเดทมาทำลายความสามารถฉันแน่นอน ก็ฉันเป็นเมเนเจอร์เขานะ!!

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

1 ความคิดเห็น