My name is Lee Joe มารักกับผมไหมล่ะ? [จบเรื่อง]

ตอนที่ 12 : ต่างมุมมอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

นี่ฉัน ....ฝันไปอยู่เหรอ??

แต่ทำไมใจฉันตอนนี้....มันเต้น แทบจะไม่ใช่แค่ตึกตักน่ะสิ..มันมากว่านั้นร้อยเท่าพันเท่า แทบจะระเบิดออกมาจากตัวฉันอยู่แล้ว นี่มันอะไรกันแน่.....เขาที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ กำลังจ้องมองมายังดวงตาของฉันที่กำลังสั่นระริก และมากว่านั้น ทุกคำพูด ทุกประโยคที่เขาพูดออกมา ฉัน...ทำไมรู้สึกว่า..มันเหมือนความจริงมากๆ เหมือนตอนนี้ฉันเพิ่งจะเคยโดนสารภาพรัก ทั้งที่อายุฉันก็ป่านนี้แล้ว ก็ใช่ว่า ฉันจะไม่เคยโดนอะไรแบบนี้ หรือเป็นเพราะว่า...

เพราะว่า...เป็นผู้ชายคนนี้

คุณโจว

“ฉัน..ทำให้เธออึดอัดใจ..ขอโทษแล้วกันนะ...ถ้าเธอไม่สะดวกอะไรตอนนี้ ก็ช่วยลืมมันไปเถอะ...”

คุณโจวเอามือที่ล้วงกระเป๋ากางเกงออกมา แล้วก็เกาหัวตัวเองเก้ๆกังๆ เพราะว่าท่าทีของฉันที่ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรออกไปกับคำพูดของเขา ทำให้คุณโจวกำลังจะหันหลังกลับไป

แต่ว่า....ฉันเอง...

“...คุณ...ไม่ได้ทำให้ฉันอึดอัดใจหรอกนะคะ..”

ฉันตัดสินใจที่จะบอกกับสิ่งที่ตัวเองคิดในตอนนั้น ให้เขารับรู้ แล้วก็มือไม้มันก็ทำไม่ถูก มันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม รู้สึกจัดวางไม่ถูกเหมือนกันเลยแฮะ ฉันเลยเอื้อมข้อมือตัวเอง ไปจับข้อมมือของเขาจากด้านหลังไว้ ก่อนที่เขาจะเดินออกไป..ไกลกว่านี้

ฉันคิดว่า..เราก็โตๆกันแล้วนะ....เพราะฉะนั้นก็....

....”

คุณโจวไม่ได้พูดอะไรกลับมาเช่นกัน เขาหันกลับมา แล้วเขาก็ค่อยๆพลิกมือของเขาที่ฉันกำลังจับอยู่ เป็นมือของเขาเองที่คอยประคองและกุมมือของฉันแทน..

ใจฉันแทบจะระเบิดกับท่าทีของเขาอีกที.... เพราะฉันสัมผัสได้ถึง ความรู้สึกโอนโยน ของผู้ชายคนนี้ ที่เขาพูดไปเมื่อกี๊ ราวกับว่า เขาต้องการเพียงแค่ โอกาส และแค่เห็นใจเขาเท่านั้น...ฉันมองเข้าไปในนัยน์ตาทั้งสองของคุณโจว คุณโจวเอามือขึ้นมาโอบที่บ่าไหล่ของฉันอย่างแผ่วเบา

“ฉัน..แค่ตกใจที่อยู่ดีๆ คุณก็บอกความรู้สึกมาตรงๆแบบนี้..ฉัน...”

ฉันบอกเขาไปตรงๆ..

“ผม...ดูเป็นคนยังไงในสายตาคุณเหรอ?”

 คราวนี้คุณโจว จ้องมองลึกมายังนัยน์ตาฉัน สายตาอ้อนวอนนี้มันอะไรกัน..เขาต้องการทำให้ฉันตกหลุมเขาอะไรอีก.. แค่นี้ มัน..ก็ แทบจะฉุดไม่ขึ้นแล้วนะ

“คุณก็ทำหน้าที่ประธานค่ายเพลงได้ดีเลยละคะ.....

“ย๊า.....ฉันหมายถึง...ความสัมพันธ์ระหว่าง ...เรา?”

เป็นครั้งแรกที่ฉัน...ได้เห็นและได้ยิน...สิ่งที่ฉันไม่คิดว่า จะออกมาจากคำพูดของผู้ชายคนนี้..เรางั้นเหรอ?..

“ก็...สำหรับฉัน..คุณมีหลายสิ่งที่ฉัน..อิจฉา และต้องการเป็น หรือทำให้ได้อย่างคุณบ้าง..”

“....แสดงงว่าผมน่าหมั่นไส้เหรอ?”

“ฮ่าๆๆๆ..ถึงจะยังไงก็เถอะ..ฉันว่าฉันชอบคุณนะ ที่เป็นแบบนั้น..”

!!!!!! อะ..อะไรนะ....”

เอ้า...อะไรจะตกใจเบอร์นั้น ฉันว่าฉันก็พูดไม่ผิดนะ ก็แค่ฉันบอกชอบ ทำไมอิตานี่ถึงต้องตกอกตกใจยังกะว่า เพอร์เฟคนิสได้ถ้วย M-Net อย่างไงอย่างงั้น นี่มากกว่าอีกด้วยซ้ำ คนอะไรตกใจได้น่ารักอะไรเบอร์นี้...

“ทำไมอ่า ฉันบอกว่า ฉันชอบคุณไง คุณ..ไม่ได้ต้องการแบบนั้นเหรอ?”

“ใครบ๊อกกก นี่ ครั้งแรกเลยนะที่ผมได้ฟังอะไรแบบนี้ มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง โอ้ม๊ายก๊อด รู้สึกดีกว่า หุ้นของเอ็นจีไม่ร่วงนะเนี่ย รู้งี้เปิดใจตั้งแต่แรก ก็คงกระปรี่กระเปร่ามากว่านี้แฮะ”

“ย๊า..อะไรนะ ครั้งแรกเหรอ? นี่คนจะบอกว่า..คุณไม่เคย.”

“อื้ม……ไม่เคย...”

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ นี่ความลับสุดยอดของประธานค่ายหรือเปล่าเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“นี่ๆๆๆ พอเลยๆ ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ....”

“ฮ่าๆๆ คุณนี่ก็มีมุมอะไรแบนี้เหมือนกันนะ คุณทายาทมาดขรึม ฮ่าๆๆๆ”

“อ่าๆ พอเลยๆๆ จะกลับหรือเปล่าอะบ้าน..ผมทิ้งคุณไว้ที่นี่ดีไหมเนี่ย”

คุณโจวขี้งอน แกล้งเดินหนีฉันนำไปก่อน ฉันหยุดขำแล้ววิ่งตามหลังเขาไป แล้วก็คว้าข้อมือเขามาจับไว้ คุณโจวหันกลับมามองฉันด้านข้าง ทำเอาฉันเขินแกล้งเบือนหน้าหนีไปมองทางเดินแทน

“ทำไม..คุณน่ารักขนาดนี้กันนะ..”

“หืม?..อยู่ดีๆ ก็มาชมฉัน..นี่ชอบฉันมากๆเลยเหรอ ถึง..ตัดสินใจบอก....”

ฉันแกล้งแหย่เขากลับบ้าง....

 “ฮ๋าๆๆ คร้าบบ ถ้าผมไม่ได้ชอบคุณ..ผมจะขอคุณคบทำไมล่ะ หื้ม?”.

“ก็อาจจะเป็นเพราะคุณแค่มองว่าฉัน..เป็นคู่หมั้นคุณ ในฐานะพ่อของคุณและลุงของฉันตกลงกันไว้ไง คุณเลยอยากทำให้ความสัมพันธ์เรามันโอเคกว่านี้..”

ฉันตัดสินใจพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทันที

“คุณยัง..ติดใจเรื่องนั้นอยู่เหรอ..”

“แล้วคุณจะให้ฉันปล่อยผ่านไปได้ไง..ในเมื่อคุณเองก็..อาจจะมองฉันเป็นแค่ผู้หญิงขัดดอก เหมือนกับ...”

“นี่แสดงว่าคุณ รู้เรื่องที่ผมคุยกับริว...งั้นเหรอ?”

“...อื้ม

ฉันพยักหน้างึกงึก คุณโจวถอนหายใจกับคำพูดฉัน แล้วเขาก็บีบมือที่กุมฉันอยู่แน่นมากขึ้นกว่าเดิม

“ผมไม่สนหรอกนะว่า คุณลุงคุณกับป๊าผม คิดยังไงกับการที่อยู่ดีๆก็ให้เราสองคนมาใกล้ชิดกันมากขึ้น แล้วก็มีเรื่องงานหมั้นนั่นเข้ามา ซึ่งมันเคยทำให้เราลำบากใจกัน..แต่ตอนนี้ผมรู้แค่ว่า ผมว่าผมคิดกับคุณ และรู้สึกกับคุณในฐานะ ผู้ชายคนหนึ่งที่รู้สึกดีกับผู้หญิงคนหนึ่ง..ได้มากขนาดนี้ ซึ่งผมไม่เคยเป็นมาก่อน.....

“เพราะว่าเรื่องงานเหรอคะ...ที่ทำให้เราได้ใกล้ชิดกันจนคุณ..”

“มันต้องมีเหตุและผลมากมายขนาดนั้นเลยเหรอคุณ….ถ้าเราจะรู้สึกกับใครสักคน”

เอ๋ .....ทำไมฉันร็สึกว่า เขา..มีมุมมองความรักที่...ยืดหยุ่น..มั้งนะ..อาจจะเป็นเพราะว่าเขาไม่เคยเดตหรือเปล่านะ..

“ก็ใช่น่ะสิ มันก็ต้องมีจุดเริ่มต้นกันทั้งนั้นแหละ เอ๊ะ นี่แสดงว่าคุณยังรู้สึกไม่มากพอกับฉันแน่ๆ แล้วนี่ฉันจะไว้ใจคุณได้มากแค่ไหนกันเชียว

“เอ่า...ใครจะไปรู้เรื่องพวกนั้นกันล่ะ ก็ผมบอกแล้วว่าคุณ..คือคนที่ผมรู้สึกแบบนี้...”

“แล้วอะไรละ ที่ทำให้คุณมาชอบฉัน...”

“แล้วคุณจะอยากรู้ไปทำไมเล่า คาดหวังผมมากเลยงั้นสิ?”

“คุณนี่จริงๆเล้ยย”

“ก็แค่..รู้สึกว่า ไม่ได้เจอหน้า จะขาดใจ..มั้ง..รู้สึกอยากปกป้อง..แล้วก็รังแกไม่ได้..แล้วก็แค่...ชอบมากๆ..มากๆ”

ฉันรู้สึกว่าหน้าตัวเองเริ่มแดงระรื่อขึ้นมาเกือบเต็มหน้าแล้วแหละ อิตานี่เขาเป็นคนแบบนี้นี่เอง อยากพูดไรก็พูดแบบนี้นี่เอง

“ขนาดนั้นเลยเหรอ...?”

“อื้ม.แล้วก็ไม่ชอบที่  คุณทำเป็นไม่สนใจผมด้วย

“ฮ่าๆๆๆ เพราะว่าหน้าที่ฉันต้องสนใจศิลปินตังหากเล่า ไม่ใช่คุณสะหน่อย เหอะ”

ฉันได้ทีก็สวนกลับอิตานี่เลย

“โถ่วนี่ เพอร์เฟคนิสไม่ได้จ่ายเงินเดือนคุณเลยนะ ผมตังหาก!”

“จะว่าไป เรื่องริวกับผู้หญิงคนนั้น..”

“ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว....ไม่ต้องห่วงหรอก เลิกระแวงเรื่องนี้เถอะ..อ๋อ แล้วก็ เรื่อง ริว..ผมอยากให้คุณเข้าใจ..”

“ฉันเข้าใจ..ฉันไม่ได้อะไรกับเขาหรอก ฉันเป็นคนนอกนะคุณ มันก็เป็นเรื่องธรรมดา”

“ริวเขา..ค่อนข้างที่จะ..อ่อนไหวเรื่องครอบครัวน่ะ”

“อ่าห๊ะ ฉันพอจะดูออก แต่ว่า ถ้าคุณมีอะไรพอที่ฉันจะช่วยได้ คุณก็บอกฉันนะ นอกเหนือจาก เรื่องงาน”

“ถ้าอย่างงั้น คุณก็ควรบอกเรื่องคุณกับผมเหมือนกัน ต่อจากนี้ เรามาแชร์เรื่องราวของกันและกันเถอะ!”

อื้ม”

คุณโจวเปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่ฉันเดินไปขึ้นรถ แล้วหลังจากนั้นก็เราทั้งคู่ก็ออกจากร้าน แล้วก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที

ฉันว่าฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลยแหละ

 

Joe part

“อ๊ายยยยย๊ะทำไมอากาศดีแบบนี้นะเนี่ย”

ผมลุกขึ้นจากเตียง พร้อมกับบิดขี้เกียจ เดินไปมุมระเบียงคอนโด ก่อนจะออกกำลังกายส่ายสะโพกหยึกยักไปด้วย คนเรานี่น๊า น่าจะตื่นมารับเช้าวันใหม่ ด้วยอารมณ์ที่รื่นรมย์แบบนี้ได้ทุกวันสิ ผมนึกคิดไปพลางบิดขี้เกียจไปแล้วในหัวมันก็วนกลับไปนึกถึงคำพูดของเธอเมื่อคืน

“ถึงยังไงก็เถอะ..ฉันก็ชอบคุณนะที่เป็นแบบนี้..”

ไม่น่าเชื่อเลยน๊า ว่าคำพูดนี้ประโยคนี้ ผมจะได้ยินได้ฟังจากปากของคนที่ผมชอบ ต่อจากนั้นสายตาก็ไปสะดุดอยู่กับมือถือ

เธอจะทำอะไรอยู่นะ..คิคิ

หลับสบายดีไหม? อีกสักหน่อยเดี๋ยวผมไปรับนะ วันนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทหรอก เดี๋ยวเพอร์เฟคนิสรอนาน

ผมกดข้อความส่งไปยังเยริน พลางยิ้มขมุบขมิบที่ริมฝีปากไปด้วย ผมว่าผมชอบเยรินเข้าขั้นหนักเลยล่ะ คิคิ

ตึ้งดึ้ง

และไม่นาน เสียงข้อความก็เด้งตอบกลับขึ้นมา

ถ้าอย่างนั้นก็ รบกวนด้วยนะคะ J

หืมมมม หน้ายิ้มนี่มันอะไรเนี่ย ฮ่าๆๆๆ น่ารักจัง แค่อิโมติคอนแค่นี้ ก็ทำเอาผมแทบจะอยากรีบแจ้นไปหาเธอเลยแล้วเนี่ย นี่ผมชักจะเอาใหญ่แล้วแฮะ รีบอาบน้ำแต่งไปหาเยรินดีกว่า คิคิคิ

ผมฮัมเพลงไปด้วยพลางคว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่แล้วรีบแจ๊นเข้าห้องน้ำทันที

(เกลียดประธานมาดขรึมเพิ่งเคยมีความรักจังเลยค่ะ ปล.จากคนแต่ง)

 

ฉันที่แต่งตัวเสร็จ ยืนหมุนสำรวจตัวเองหน้ากระจกอีกครั้ง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูนาฬิกา แล้วก็เตรียมตัวไปรอคุณโจวที่หน้าบ้าน วันนี้ฉันกับเขาก็เจอกันอีก พรุ่งนี้ มะรืน ฉันกับเขาก็ต้องเจอกันอีก นี่ฉันอยู่ในฤดูอินเลิฟเหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ ทำไมมันช่างมีความสุขอิ่มเอิบอะไรแบบนี้ ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้ปลูกต้นรักกับคนแบบเขา ฉันใส่รองเท้าส้นสูงเสร็จ สลัดความคิดหอมหวานทิ้งไปก่อน แล้วก็ผลักประตูเปิดออกไป

“แกดูมีความสุขจังนะ...- -“

“เฮื้อกกก.....”

“เมื่อคืนแกกลับดึกใช่ไหม ฉันได้กลิ่นตุตุ”

“อะ..ออม..อ่อมม่ะ..มาได้ยังไง คะ..”

ใช้แล้วค่ะทุกคนนน ออมม่าตอนนี้ยืนอยู่หน้าบ้านฉัน !!!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น