Fic [ Douluo dalu ] นักมวยหนุ่มจากต่างแดน

ตอนที่ 6 : สังเวียนที่5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    24 มี.ค. 64

 

"แซ่กๆๆๆ!"เสียงพุ่มไม้สั่นไหวในยามแสงแรกของดวงตะวันได้ดังขึ้นมาพร้อมเพรียงกับร่างเรือนผมสีขาวดุจเปลือกสังข์ที่วูบไหวตามวาโยที่พระพรายเสกสรรค์ขึ้น...ดวงตาสีส้มอมทองดุจดวงสุริยันต์จ้องมองไปยังพื้นทางเบื้องหน้าของตนเอง.....


"ทางสะดวก"เสียงกระซิบกระซาบที่ดังออกมาจากริมฝีปากอย่างเงียบเชียบที่สุดได้เอ่ยขึ้น..พร้อมกับร่างของเด็กน้อยวัย7-8ปีที่เดินออกมาจากพุ่มไม้เขียวชอุ่ม และก้าวเท้าลงมาเหยียบณผืนดินที่เป็นทางลูกรังของชนบท...ใช่แล้ว...นั่นคือตัวของเหลียงฮั่วนั่นเอง...


จากเมื่อคืนวานที่ตัวของเขาเข้าสู่เลเวล20ทำให้ตระหนักได้ว่า...ป่าที่ตัวของเขานั้นอยู่มันไม่มีสปีริตที่เหมาะจะเป็นวงแหวนที่2ของเขาเลย...และถ้าเขาเลือกมาแบบขอไปทีคงจะทำให้เขานั้นกลายเป็นคนอ่อนแอแบบสุดๆได้...ถ้าเกิดว่าวงแหวนนั้นให้ทักษะที่ไม่เข้ากับตัวของเขาคงจะแย่น่าดู...อีกอย่าง..เขายังไม่ได้ลองความสามารถของศาสตราที่2อย่างหมัดซ้ายเลยเสียด้วย..


และคำตอบของการตามหาวงแหวนที่2ของเขาก็คือ...ใช่...ออกเดินทางตามหาสิ่งที่คู่ควรที่สุดเพราะว่าโลกใบนี้คือโลกของผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด...และนั่น...คือสิ่งที่เขาต้องทำ...เหยียบย่ำทรากศพของเหล่าอสูรสปีริต..และชิงวงแหวนมา..ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของโลกใบนี้...


ในใจ..ตัวของเขาไม่อยากที่จะฆ่าสิ่งใดเลยหากไม่จำเป็นแต่ทว่า...มันไม่มีทางเลือกตัวของเขาต้องทำมัน..หากว่าต้องการจะมีชีวิตอยู่...หากต้องการมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข...จะต้องทำมัน....ตัวของเขานี่มัน...เป็นผู้ที่เห็นแก่ตัวเสียจริงๆ......




'ไม่อยากจะ...ทำอย่างนี้เลยแฮะ..'เหลียงฮั่วคิดขึ้นมาในใจของตนเองพลางมองไปยังพื้นที่เบื้องหน้าที่เป็นทางลูกรังโล่งๆในป่าใหญ่แห่งนี้.....ตัวของเหลียงฮั่วก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ...เพื่อที่จะหาสัตว์อสูรสปีริตที่ดูจะเข้ากับตัวของเขาได้....


แต่ทว่า...ก็มีกลิ่นบางอย่าง..กลิ่นที่คุ้นเคย...กลิ่นที่หอมหวนและร่มเย็น..ทำให้จิตใจของเขารูเสึกสงบ..เหมือนกับดอกไม้และกล้วยไม้ที่ผลิดอกใหม่ๆ...กลิ่นสุคนธ์ฟุ้งไปทั่วป่า...แห่งนี้.....


"กลิ่นอะไรน่ะ?"เหลียงฮั่วเอ่ยออกมาด่วยน้ำเสียงที่ประหลาดใจพลางไปรอบๆตัวของเขาเอง..เพื่อหาทิศทางต้นตอของกลิ่นที่เกิดขึ้นนี้จากรอบตัวของตนเอง...ตามปกติแล้ว...เขาไม่ควรที่จะหาต้นตอของกลิ่นนี่...แต่ว่า..กลิ่นนี่มันเหมือนกับกลิ่นนั้น...กลิ่นของเทียนหอม..ที่เขาชอบซื้อมาเป็นประจำ...แปลกมากๆ..ที่จะมีกลิ่นนี้อยู่บนโลกใบนี้ได้



"ทางนี้.."เมื่อสิ้นเสียงของตนเองนั้นตัวของเหลียงฮั่วก็ได้ออกตัววิ่งไปตามทางที่จับกลิ่นได้...ถึงทางที่เจอนั้นจะเป็นทางที่ค่อนข้างรกในระดับนึงแต่เขาก็ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก.....ตัวของเหลียงฮั่ววิ่งมาเรื่อยๆ..จนกระทั่ง...อยู่ๆตัวของเขาก็มาวิ่งมาถึงเนินแห่งหนึ่ง...เนินเขาที่ต้นโพธิ์ขนาดใหญ่ที่โตอยู่บนเนินเขาสูงเพียงต้นเดียว...


บนเนินเขา..เป็นเนินหญ้าสะอาดตา...ไม่มีกลิ่นสาบหรือคาวของใบหญ้า..มีเพียงแค่กลิ่นของดอกไม้หลากหลายสายพันธุ์ที่อบอวนและ...สายลมที่พัดสายลมเย็นๆมาแตะต้องกายของเขาเอง....เป็นสถาณที่ๆสงบและ...งดงาม....


แต่ว่า..ต้นโพธิ์นี่มันเป็นไปไม่ได้..เขาไม่เรยเห็นว่าจะมีต้นโพธิ์ปรากฏออกมาในเรื่องราวของโต้วหลัวมาก่อน...และที่สำคัญ...ถึงอาจจะมีในโลกของต้าหลัว..แต่ว่าโพธิ์นี่มันใหญ่โตและอุดมสมบูรณ์มากๆ.....


ตัวของเหลียงฮั่วนั้นจมเข้าสู้ห้วงแห่งความคิดและควาทสับสนอีกครั้งนึง...เพราะนอกจากต้นโพธิ์นี่แล้ว..ใต้ต้นโพธิ์นั้นยังสังเกตุเห็นซึ่ง..เบาะรองนั่งสิส้มอมเหลือง....ที่มันชั่งคุ้นตาเป็นอย่างมาก...ตัวของเหลียงฮั่วเบิกตาโพลง.......แต่ทว่าทันใดนั้นเอง...


"โฮก!!!"เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นมา..พร้อมกับอุ้มกรงเล็บขนาดใหญ่ที่ตะปปเข้าที่บริเวณสีข้างของตัวเขา...ด้วยแรงอันมหาสารของตัวตนปริศนานั้นทำให้ตัวของเหลียงฮั่วนั้นกระเด็นไปใกลอย่างรวดเร็ว..แต่ก็ดีที่เนินเขานี้ใหญ่และกว้างมาก..จึงทำให้เขาไม่ตกลงไปข้าล่าง......


"ฟึบ ฟึบ ฟึบ"เสียงอุ้มเท้าสีขาวที่ปกคลุมด้วยขนย่ำลงบนพื้นหญ้าสีเขียวชอุ่ม...ตัวของเหลียงฮั่วนั้นค่อยๆเงิยหน้าขึ้นไปมองร่างตรงหน้าของเขาจากบริเวณที่กระเต็นมาถึง....แต่ว่าอยู่ๆก็สัมผัสได้ถึงอะไรอุ่นๆที่แขนของตน......


ตัวของเหลียงฮั่วก้มมองลงไปยังแขนซ้ายของตัวเขาเอง...และนั่งก็พบว่า..บริเวณไหล่ของเขากำลังมีเลือดไหลทะลักออกมาจากรอยแปลลึกที่เกิดจากแรงตะปปของสิ่งๆนั้น........สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเขาในขณะนี้...






เสือตัวใหญ่ขนาดแปดราวๆแปดศอกหรือมากกว่านั้น..ตัวสีขาวเผือกบนร่างมีเครื่องประดับสีทองและอัญมณีบางส่วนที่เป็นสีฟ้าลวดลายสีดำบนตัว..งดงามและน่าเกรงขาม...มีคบื่นพลังที่คล้ายกับปีกสีทองอยู่บริเวณกลางหลัง......ตัวของเหลียงฮั่ว..เบิกตาโพลงอีกครั้ง......เพราะว่าตัวของมันมีแรงกดดันที่..จากการคำนวน...มากกว่าอสูรแสนปี..หรือมัน..อาจจะมีอายุมากกว่านั้นก็เป็นได้.......


ตัวของพยาเสือสีเผือกได้ย่างก้าวเข้ามาใกล้กับร่างของเหลียงฮั่วที่นอนหายใจหอบอย่างเจ็บปวด..เขาไม่สามารถขยับตัวได้..แรงกดดันของเสือสีเผือกตัวนี้มากเกินไป.....ตัวของเขา....


"เรา..จะมาตายที่นี่...ไม่ได้"เหลียงฮัาวพูดออกมาด้วยลมหายใจที่รวยริน..แค่แรงกดดันเพรียวๆของมันก็ทำให้เขาหายใจติดขัดและเกือบที่จะทำให้สติของคนทั่วไปดับลงอย่างง่ายได้ได้แล้ว..อีกทั้งแรงที่มันตะปปเข้าที่ตัวของเขา.....มันอาจจะยังไม่ได้ใส่แรงเลยด้วยซ้ำ....


เสียงครางในลำคอของเสือสีขาวตนนั้นได้ดังขึ้นมา..พร้อมๆกับจมูกของมันที่ก้มลงมาดมฟุดฟิดๆที่ตัวของเขา...ก่อนที่จะเชิดหน้าขึ้นไปมองมาที่ตัวของเขาด้วยความหยิ่งทรนง....มันยกอุ้มเท้าที่ตะปปเขาขึ้นมา....เตรียมจะสังหารตัวของเขาลงที่นี่..แต่ทว่า.....



"พอเถิด....โยมขาว"เสียงนุ่มลึกของชายชราผู้หนึ่งได้ดังขึ้นมา....พร้อมๆกับเท้าหนังเหี่ยวย่นของมนุษย์ที่ก้าวลงบนผืนดิน...ผ้าสีเหลืองอมส้ม...พัดปลิวไสวตามสายลม....ร่างของเสือสีเผือกตนนั้น..ได้ลดความทรนงพร้อมกับเงิยหน้าขึ้นไปมองยังทิศทางต้นเสียง.....ศรีษะที่ไร้เส้นผม.....และดวงตาที่เปื่ยมด้วยความเมตตา....


"เด็กคนนั้น อาตมา..เรียกมาเอง"










TBC.







ไรท์:การเอาท่านมา...มันช่างเสี่ยง...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #21 popp12 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 เมษายน 2564 / 22:16

    สนุกดีครับชอบ
    #21
    0
  2. #19 Wy210 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 06:42
    สนุกเฉยเลย
    #19
    0
  3. วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 17:43
    ประ_ุดเรอะ
    #18
    0
  4. #17 highschool2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2564 / 16:21
    เเต่งนิยายที่ไรเรื่องราวของนิยายเรื่องเริ่มมั่วเเล้วล่ะ555พระก็มาทำไมไม่เอาพระพุทธเจ้ามาด้วยเล่า555
    #17
    5
    • #17-4 Lazy_GOD(จากตอนที่ 6)
      24 มีนาคม 2564 / 16:25
      ไม่บอก...ไรท์...ไม่บอกครับ*เหงื่อแตกแล้วมองซ้ายมองขวา*

      หวังว่าจะไม่มีใครมาอยู่ที่นี่..
      #17-4
    • #17-5 highschool2(จากตอนที่ 6)
      24 มีนาคม 2564 / 16:27
      โฮ่ โฮ่ เเทนที่จะบอกฉันว่าพระองค์นั้นเป็นผู้กลับชาติมาเกิดเหมือนพระเอก
      เเต่กับไม่ฉันผู้นี้ยังงั้นเหรอ
      #17-5