Fic [ Douluo dalu ] นักมวยหนุ่มจากต่างแดน

ตอนที่ 5 : สังเวียนที่4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    17 มี.ค. 64

หลายปีต่อมา

"ปัง!!!!"เสียงกำปั้นเล็กๆได้กระทบกับต้นไม้ใหญ่พร้อมเพรียงกับที่เกลือกไม้ทั้งหมดได้แตกออกอย่างง่ายดาย..แถมเนื้อไม้นั้นก็มีรอยยุบลงไปเสียด้วย...ร่างของเหลียงฮั่วที่เติบโตขึ้นมาหน่อยนั้น...ได้หันหลังเดินออกมาจากจุดที่ยืนอยู่ก่อนจะหันกลับไปมองผลของตนเอง...


"...."ดูเหมือนจะไม่เป็นที่พอใจเหลียงฮั่วได้สวมใส่เรียลการ์ดที่ขวาขวาก่อนที่จะออกแรงวิ่งเข้าใกล้ต้นไม้ผู้โชคร้ายและ....ส่งแรงกระโดดเตะเข้าที่ข้างโคนต้นไม้


"เปรี้ยง!!!"เสียงแผดคำรามกัมปนาทพร้อมกับเท้าที่ทะลุเข้าไปที่บริเวณข้างๆของต้นไม้จนทะลุลงไปถึงแกรกลาง...ตัวของเหลียงฮั่วนั้นนำขาออกมาจากข้างๆต้นไม้..ก่อนที่จะมองไปยังจุดข้างๆอีกจุดนึง....


"ปัง!!!"เสียงเตะได้ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมๆกับที่คราวนี้เท้าได้เตะเข้าที่อีกข้างของต้นไม้ใหญ่...ทำให้ที่ค้ำจุนนั้นได้ถูกทำลายไปจนเกือบหมด..ก่อนที่จะเอนล้มไปทางทิศตร้งข้าวกับที่เหลียงฮั่วนั้นเตะอย่างรวดเร็ว


"ได้ฟืนมาละ"เหลียงฮั่วพูดออกมาพร้อมกับค่อยๆโน้มตัวลงไปจับบริเวณตรงลำต้นที่อยู่ข้างใต้เท้าของเขาและนำมือไปจับและยกขึ้นมาอย่างง่ายดาย....หลายปีมานี้ตัวของเขาได้ฝึกร่างกายแล้วก็พลังวิญญานของตนเองอย่างหนักหน่วงเพื่อที่จะพัฒนาไปถึงขั้น20และหาวงแหงนเพื่อให้พัฒนาไปถึงแกรนด์สปีริตมาสเตอร์..แต่ปัจจุบันก็อยู่ระดับ15....ส่วนเรื่องพละกำลัง?


ถ้าหากถามว่าทำไมเขามีแรงมากพอจะทำให้ต้นไม้ต้นหนาๆถูกเตะขาดครึ่งได้นั้น..ง่ายๆเลยละกัน...ตัวของเขา..ใข้วิธีแบบอาเฮีย ไซตามะ! สองปีที่ผ่านมา!เขาใช้วิธีแบบไซตามะทุกอย่าง!บอกเลยว่าขอบเขตุพละกำลังของเขามันเกินมนุษย์ไปมากพอควรแล้ว!....แต่ยังไงก็ไม่สามารถสู้พวกผู้ใช้สปีริตระดับสูงๆได้อยู่ดีนั่นแหละ...สำหรับเขาคงต้องฝึกให้หนักกว่านี้ถ้าจะให้แข็งแกร่งขึ้น..แต่อีกแค่ก้าวเดียวเขาก็จะไปถึงการหาวงแหวนแล้ว


"ฮึบ! เอาล่ะกลับบ้านดีกว่า" เหลียงฮั่วพูดออกมาพร้อมกับแบกต้นไม้ใหญ่ขึ้นบ่าด้วยความง่ายดาย...ในสายตาของอสูรสปีริตแถวๆนั้น...รู้สึกได้เลยว่าไม่ควรเข้าไปใกล้มนุษย์คนนี้อย่างยิ่ง...ไม่อย่างนั้นก็เหมือนกับการเอาชีวิตไปทิ้งเสียเปล่าๆ...ซึ่งเวบาที่ผ่านมาราวๆสองปี..ก็มีอยู่บ้าง...ที่พวกอสูรสปีริตนั้นเข้ามาแถวบ้านของเขา..


ซึ่งผลก็รู้กัน...ด้วยความที่ขาดแคบนอาหารและไม่สามารถเลือกได้..จึงฆ่าพวกมันและเอาเนื้ออวัยวะมากินเป็นอาหาร....และปรากฏว่า....รสชาติมันเหมือนไก่เลย...ใช่...เหมือนไก่...รสชาติเหมือนไก่มากพอควร...ทั้งๆที่เขากินไปมันลิงบาบูนปากสุนัขแท้ๆ..........



เวลาต่อมา


เหลียงฮั่วกำลังนั่งสมาธิอยู่ในกระท่อมโดยที่ข้างนอกนั้นเขาก่อไปเอาไว้ไล่พวกสัตว์ร้ายที่จ้องจะเล่นงานเขา..โดยในทะเลวิญญาน...นั้นตัวของเหลียงฮั่วก็กำลังต่อสู้อยู่กับร่างเงากระจกสีดำจำนวนมากมายอยู่อย่างหนักหน่วง....ใช่การฝึกที่พูดถึงก็คือนี่ไงล่ะ.....ถ้าเกืดว่าเขาชนะได้ก็จะได้พลังวิญญานบางส่วนมาเสริมกับตัวเขาเอง..แต่ว่าการจะเอาชนะนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย...เพราะว่าร่างเงาพวกนี้...


มีฝีมือมากกว่านักมวยมืออาชีพหลายเท่าเลยทีเดียว..แต่ด้วยความที่เขานั้นมีพละกำลังเกินจากขอบเขตุมนุษย์ไปมาก..เลยทำให้สามารถสู้ได้อยู่แต่ก็ไม่ง่ายเกินไป....และสิ่งที่น่าเสียดายบางอย่างคือ.....การฝึกของเขาในรูปแบบของไซตามะนั้น...มันมาถึงขีดจำกัดแล้ว 


ใช่...เมื่อหลายวันก่อนในตอนที่เขากำลังวิ่งรอบป่าอยู่ๆ...อยู่ๆมันก็รู้สึกเจ็บแปล๊ปเข้ามาที่ขาของเขา..ก่อนที่อยู่ๆ...จะบงไปดิ้นพรวดพราดอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวด...ในตอนที่พยายามเดินกลับมาบ้าน..เขาก็ได้รู้จากGUIDEว่า...กล้ามเนื้อของเขา...ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วงจนฉีกขาด


นั่นจึงทำให้เขาต้องล้มเลิกการฝึกแบบบ้าระห่ำแบบนั้นไปโดยเลี่ยงไม่ได้..เพราะถ้ายังดึงดันฝึกแบบนั้นต่อไป..เขาได้ตายแบบโง่ๆแน่......แล้วเรื่องการรักษานั้น..Guide เสนอให้เขาแลกพลังวิญญานบางส่วนเพื่อรักษาร่างกายแบบรวดเร็ว..ซึ่ง...ก็ต้องทำเพราะเขาไม่อยากจะเสียเวลาเปล่า...


เวลาเป็นเงินเป็นทอง.ถ้าเสียไปนิดเดียวเขาอาจจะเดินตามหลังพวกตัวละครหลักได้เลยทีเดียว...ซึ่งนั่นทำให้เขานั้นหมดโอกาศในการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขได้เลยก็ว่าได้..เพราะว่า..การที่เป็นแบบนั้นมันทำให้เขาต้องคิดหนัก...เพราะว่าไม่รู้แล้วว่าจะเอายังไงกับการฝึกของเขาต่อไปดี..และสุดท้ายก็บงเอยด้วยจุดนี้...คือการฝึกพลังวิญญานในทะเลวิญญาน..ที่มันแปลกกว่าชาวบ้านเขา...


ตนที่หนึ่ง ตนที่สอง ตนที่สาม ตนที่สี่ ตนที่ห้า จนตนที่สิบ ได้ถูกเขาโค่นไป ความยากนั้นได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามจำนวนที่ผ่านไป และนั่นก็รวมถึงพลังวิญญานที่เขาจะได้รับมาอีกด้วย....แต่มันก็คุ้มค่าที่จะทำ...เพราะว่าด้วยแขนขวาที่เขาเสียไปจะด้อยกว่าตัวละครหลัก....เขาต้องแข็งแกร่งกว่าใครๆ เพื่อให้สามารถอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างปกติสุข...รวมถึงเรื่องวงแหวนที่ต้องสรรค์หาด้วย....


ต้องเป็นสปีริตที่เข้ากับเขา...ต้องเป็นทักษะที่ทำให้เขาประยุกต์ใช้ได้อย่างหลากหลายและเข้ากับศาสตร์มวยไทย.....ซึ่งบนโลกใบนี้...มีน้อยจำนวนนัก...แต่ตามที่เขาคิดอยู่.......บนโลกใบนี้อาจจะมีสิ่งที่เขาคิดว่ามีก็ได้....


ที่แดนเหนือ...บนจุดสูงสุดของแดนเหนือ ที่ไม่ใช่ตำแหน่ง แต่เป็นสถาณที่..อาจจะมีสิ่งนั้นอยู่..ประตูสู่สถาณที่ต้องห้ามแห่งโลก..ที่ๆมีพืชพันธุ์และสิ่งมีชีวิตอย่างหลากหลาย......อดีตทางเชื่อมต่อของเทวโลก ประตูลึกลับตามตำนานความเชื่อของบ้านเกิด..สถาณที่อดีต เคยอยู่บนจุดสูงสุดของ ภูเขาหิมาลัย


ไม่รู้ว่าที่นั่นนั้น..มีอยู่จริงรึเปล่า..แต่ถ้าเขาแกร่งพอที่จะไปแดนเหนือ และ สามารถทนความหนาวเหน็บอันแสนโหดร้ายนั่นได้..ก็คุ้มที่จะลองเสี่ยงดู......ใจนึงก็อยากจะไปให้รู้แล้วรู้รอด..แต่ว่าด้วยพลังในตอนนี้ของเขา..ยังอ่อนด้อยนัก.....เปรียบเสมือนมดตัวจ้อยในดงของเหล่าสิงค์


ตอนนี้เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้!


"ตู้ม!!!!"เสียงน้ำในทะเลวิญญานได้ระเบิดออกมาพร้อมกับร่างเงาทั้งสิบที่กระเด็นกันไปคนละทิศละทาง...ร่างของผู้สูงศักดิ์ที่มองอยู่บนวิมาณอันงดงามมีท่าทีดูพอใจกับผลที่เกิดขึ้นเล็กน้อย..ก่อนที่จะกลับไปในท่าทีของการสงบดังเดิม...เหลียงฮั่ทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นด้วยท่าทีที่แสดงถึงความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด..


"ความรู้สึกเมื่อกี้มัน..."เหลียงฮั่วพูดออกมา พลางจับไปที่กลางอกของตนเอง..ความรู้สึกที่แล่นเข้ามาในร่างกายของเขาเมื่อกี้มันชั่งแปลกประหลาด...ราวกับหัวใจจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ...ราวกับร่างกายจะระเบิดออกมาในทุกเมื่อ.......


แต่ทว่าทันใดนั้นเอง...ตัวของเหลียงฮั่วก็ได้มองไปยังร่างเงานับสิบที่กระเด็นไปทิศที่ต่างกัน...ก็พบว่าหมดสภาพการต่อสู้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว.......พร้อมๆกับละอองสีเหลืองทองมากมายที่ลอยเข้ามาห่อหุ้มร่างกายของเหลียงฮั่ว.....


แสงสีทองส่องประกายไปทั่วกระท่อมในยามวิกาล...เสียงของพระยาสัตว์ยักษ์คำรามกึกก้องไปทั่วผืนป่า...พร้อมเพรียงกับเสียงของสัตว์ร้ายนับร้อยนับพันที่ขับขารสรรเสริญให้แก่เสียงคำรามนั้น....ดวงตาสีส้มอมทองได้เปิดขึ้น!


[ ท่านได้เข้าสู่ เลเวล20เป็นที่เรียบร้อย เรียลกาดได้เข้าสู่ระดับที่สอง..ศาสตราที่๒นับจาก๙ศาสตรา...แขนซ้าย]


เสียงแจ้งเตือนของGuideได้ดังขึ้นมาพร้อมกับแขนซ้ายของเหลียงฮั่วที่ลุกลามด้วยเปลวเพลิงสีทองบริสุทธิ์ ก่อนที่จะปรากฏเลข๒ขึ้นที่แขนซ้ายของเขา...ปรากฏเป็นปลอกแขนที่มีลักษณะดุจดั่งพระยาไกรสรราชสีห์ที่ลุกโชตช่วงด้วยเปลวเพลิงขึ้นมา...โดยจุดบริเวณหัวนั้นมีเลข๒ไทยปรากฏล่องลอยอยู่...


'ในที่สุด..ก็เข้าใกล้ขึ้นอีกก้าวนึง'เหลียงฮั่วหลับตายิ้มด้วยความยินดี...ตัวของเขาอาจจะขึ้นนำตัวละครหลักในภาคนี้ขึ้นมาอีกหนึ่งก้าวแล้วก็ได้ในตอนนี้...เขาได้ขึ้นสู่เลเวล20แล้ว..และที่เหลือก็คือการหา...วงแหวนที่เข้ากับตัวของเขาเอง...


แต่ว่า...เขาคิดไม่ออกเลยว่า...สิ่งที่จะเหมาะกับสปีริตของเขาที่เหลือนั้น...มันคืออะไร...สัตว์อสูรวิญญานตนไหน? อายุเท่าไหร่? แล้วมัน...หาได้ที่ไหน?....


'คงต้องลำบากอีกแล้วสิ'







TBC.








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #14 fluke3138 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 21:01

    ตั้งตารอแขนขวาว่าจะกลับมาในตอนที่เท่าไหร่555
    #14
    0
  2. #13 GODl (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 20:59
    เอามาอีกตอนน
    #13
    4
    • #13-3 GODl(จากตอนที่ 5)
      17 มีนาคม 2564 / 21:01
      แต่ละตอนน่าจะลงตอนไหนครับตอนต่อไป//ขอสัมภาษณ์หน่อยครับคุณชายคริส
      #13-3
    • #13-4 Lazy_GOD(จากตอนที่ 5)
      17 มีนาคม 2564 / 21:01
      ฟังเสียง หั ว ใ จ ผมสิ
      #13-4
  3. #12 Horusuki (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 20:57
    สปิริตสายปองกันหน้าจะเหมาะเพราะใช้หุ้มแขนให้เป็นทั้งลุกและรับได้
    #12
    0
  4. #11 highschool2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2564 / 20:48
    เม้นเเรก
    #11
    0