Fic [ Douluo dalu ] นักมวยหนุ่มจากต่างแดน

ตอนที่ 4 : สังเวียนที่3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 470
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    20 มี.ค. 64

หลายเดือนต่อมา


"ปัก! ปัก! ปัก!"ภายในกระท่อมกลางป่าแห่งหนึ่งร่างเด็กน้อยอายุวัย6ปีกำลังนั่งใช้มือจับขวานหินของตนเองในการผ่าฟืนอยู่..ร่างของเด็กน้อยคนนั้น..แขนข้างขวาได้ขาดหายไป......


ผมสีขาวดุจดั่งหอยสังข์ยาวลงมาถึงหลังและดวงตาสีส้มอมทองจดจ้องไปยังบางอย่างที่ตนนั้นกำลังทำอยู่..ลักษณะของมันคือแข่งไม้ที่มีลักษณะเหมือนกับแขนของคน...ใช่..เขากำลังจะทำแขนปลอม..


ตอนนี้วัสดุอุปกรณ์นั้นมันยังไม่ค่อยมีเลยต้องประยุกต์ของที่มีมาใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด ไม้เอามาทำเป็นส่วนแขนบางส่วนเอามาทำเป็นข้อต่อสำหรับเคลื่อนที่..ถ้าหากถามว่าทำไม..ถึงต้องทำแขนปลอมห่วยๆขึ้นมา...ขอบอกตามตรง....โลกใบนี้มันเป็นช่วงที่ยังล้าสมัยอยู่แถมเรื่องการกดขี่ก็เกิดจากเหตุผลไร้สาระหลายๆอย่างด้วย...อย่างการที่พิการทางร่างกายก็เป็นเหตุ...


เลยต้องทำขึ้นมาปิดบังส่วนนั้นเอาไว้..ยิ่งตอนนี้เขาเสียแขนขวาไปแล้ว...เลยทำให้เคลื่อนที่ลำบากนิดนึง..เนื่องจากไม่มีอะไรมาถ่วงน้ำหนักข้างซ้ายเอาไว้ทำให้เวลาวิ่งไปอาจจะมีเซไปทางซ้ายบ้างขวาบ้าง...


แขนที่จะทำนั้น..เป็นลักษณะตันๆถึงจะไม่ทันสมัยพอจะควบคุมได้แต่เขาสร้างมาเพื่อที่จะใช้เป็นการถ่วงน้ำหนักให้คล่องตัวในการเคลื่อนที่เหมือนเก่า...และเรื่องของที่ยึดติดเชาทำมาจากเถาวัลในป่านี่แหละ..ง่ายดี..ในอณาคตอาจจะเปลียนเป็นหนังยางถ้าเกิดมีเงิน...


ส่วน....ถ้าถามว่าเขาทำได้ยังไงน่ะเหรอ?...ไม่เชิงว่าทำได้แต่ลองผิดลองถูกมาจนทำออกมาเป็นรูปร่างแบบนี้แหละ......ลองทำมาเป็นร้อยๆอันแล้ว..ส่วนอันไหนที่ผิดพลาดก็เอามาเป็นฟืนก่อไฟซะเลย.....รวมถึงกระท่อมเล็กๆนี่ด้วย.......


ในขณะที่เหลียงฮั่วนั้นกำลังมีสมาธิจดจ่ออยู่กับการสร้างแขนเทียมอยู่นั่นเอง...เสียงพุ่มไม้รอบกระท่อมก็ได้ดังขึ้นมาพร้อมๆกับเสียงขู่ครางในลำคอ.....ทำให้ตัวของเหลียงฮั่วนั้นถอนหายใจปนอารมณ์รำคาญออกมารอบนึง...วงแหวนสีเหลืองเข้มปรากฏขึ้นมาที่กลางหลังของเหลียงฮั่ว..เจ้าตัวทำสีหน้าเป็นเข้ม..ก่อนที่จะสูดหายใจเข้าไปเต็มปอดเฮือกนึง .....และ...


"ไป!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"เสียงแหกปากตะโกนลั่นดังไปทั่วป่า...เสียงครางในลำคอนั้นพลันแปลเปลี่ยนกลายเป็นเสียงร้องหงิงๆในพริบตา.....ตัวของเหลียงฮั่วกระแอมเสียงออกมาหน่อยๆก่อนที่จะไออกมาพลางพูดเชิงบ่นว่า...


"แม่งเอ้ย...เย็นคอเลย"เหลียงฮั่วเอ่ยออกมาพลางปล่อยมือจากขวานและนำมาลูบคอของตัวเองเบาๆ...ตัวของเขานั้นไม่รู้ว่าทำได้ยังไงกับเรื่องนี้...แต่ว่าที่รู้ๆคือ...ไอ่เรื่องพลังวิญญานของเขาน่ะมันเต็มขั้นตั้งแต่เกิด..นับว่าเป็นเรื่องโชคดีในโชคร้ายอย่างนึง..ทำให้สามารถดูดซับวงแหวนของเจ้าจระเข้ที่เขาส่งมันไปโลกหน้าเมื่อตอนนั้นได้.....ซึ่งอย่างื่เขาคิดไว้จริงๆ...ตัวของเขาเป็ยอสูรร้อยปี..แต่ไม่รู้ว่ากี่ร้อยปี...


คงอาจจะเป็นความสามารถของวงแหวนที่เขาได้มา..ทำให้เสียงตะโกนของเขาเกินขอบเขตุของมนุษย์ไปอยู่พอควร..เรียกได้ว่าเป็นพี่ว๊ากชั้นดีได้เลยทีเดียว...หรือถ้าไปตะโกนใส่ใครใกล้ๆ..รับรอง...หูดับ..แต่สำหรับเขา...มันเป็นทักษะที่...โคตรจะทำร้ายตัวเอง...


เหลียงฮั่วเลิกคิดเรื่องนั้นก่อนที่จะหยับขวานหินขึ้นมาทำงานของตนเองต่อ...ส่วนเรื่องขวานหินนี่..เขาก็ทำเองเหมือนกัน...อย่าคิดมาก...เขาไม่ได้สะดวกสะบายเหมือนพวกตัวละครเอกนะ..แล้วก็ไม่ได้เทพทรูเหมือนพนระเอกบางคนด้วย....


ส่วนเรื่องแขนที่ขาดแล้วเลือดไหนไปในตอนนั้น...เขาปิดมันยังไงน่ะเหรอ?เหอะๆ..ขอไม่บอกตอนนี้จะดีกว่า..มันดูบ้าบิ่นเกินไปแต่ก็ได้ผลล่ะนะ......เอาไว้ค่อยบอกทีหลัง..ถ้าเกิดมีโอกาศได้ใช้วิธีนั้นอีก...แต่ขอล่ะอย่ามีเลย


....


เวลาต่อมา


แขนปลอมที่นั่งทำมาร่วมเดือนได้ถูกทำจนเสร็จมีรูสำหรับร้อยเถาวัลหญ้าเข้าไปและเป็นสีขาวเนื้อไม้..มีบางจุดที่เวลาเดินแล้วมันจะขวับไปตามแรงเหวี่ยง...ตัวของเหลียงฮั่วเริ่มถอดเสื้อนอกของตนเองออกเผยให้เห็นเรือนร่างข้างในเสื้อสีดำขาว......


ปากคาบเถาวัลหญ้าเอาไว้ก่อนที่จะนำบริเวณที่เป็นรูเว้าลงไปเล็กน้อยไปติดยังแขนที่ด้วนของตนเอง...เชือกเถาวัลได้ถูกนำไปพันรอบๆเขนของตนเอง..ก่อนที่จะมัดเงื่อนตาย....


"เยี่ยม...ได้ซะที"เหลียงฮั่วพูดออกมาด้วยความพึงพอใจพลางลอยบิดตัวไปมาเล็กน้อยตามด้วยการลองยกแขนขึ้นมา...การยกขึ้นมาจะทำให้ตั้งตรงเหมือนเหยียดแขนถ้าอยากจะให้ข้อต่อของแขนปลอมนั้นงอ...จะต้องใช้สิ่งนี้...


"เหลียงฮั่วได้นำมือข้างซ้ายไปดึงสลักบางอย่างออกมา..ทำให้ข้อต่อของแขนเทียมนั้นเริ่มหลวมขึ้นมาหน่อยพอที่จะสามารถขยับให้เป็นท่าทางต่างๆได้....ตัวของเหลียงฮั่วเริ่มลองใช้แขนข้างซ้ายที่เหลืออยู่ในการขยับข้อต่อต่างๆดู...แขน ศอก นิ้วทั้งห้าและข้อมือ...อื้มตัวของเขาก็พอมีฝีมืออยู่นะเนี่ย


"ใช้ได้เลยแฮะตัวเรา"เหลียงฮั่วพูดออกมาพร้อมกับยิ้มก่อนจะนำสลักไปใส่ไว้ยังบริเวณเดิมของมัน...ตัวของเหลียงฮั่วนั้นได้ลุกขึ้นมาจากจุดที่ตนเองนั้นกำลังนั่งอยู่..พร้อมกับบิดขี้เกียจเล็กน้อย..และมองออกไปยังนอกหน้าต่างของกระท่อม...


"ฝึกสักหน่อยแล้วกัน"เหลียงฮั่วได้กลับมาอยู่ในกริยาการยั่งขัดสมาธิดังเดิม..ก่อนที่จะนำมือข้างซ้ายมาวางไว้บนตัดดวงตาของตนนั้นค่อยๆปิดลง....กำหนดหายใจเข้าออกช้าๆ....พุทธ..โธ..พุทธ....โธ...


จิตใจนิ่งสงบดุจสายน้ำ...สมาธิจดจ่ออยู่กับทุกสิ่งรอบๆตัว..เสียงจิ้งหรีดร้อง..เสียงใบไม้สั่นไหว...เสียงลาธารไหล..ทุกๆอย่างอยู่ในการรับรู้ของเขา.....ปัจจุบัน..ตัวของเขามีระดับอยู่ที่13เป็นสปีริตมาสเตอร์...เอาตามตรงกว่าจะมาอยู่ในระดับนี้ได้ก็ฝึกแบบเอาเป็นเอาตายเลยทีเดียว...


ทั้งนั่งสมาธิข้ามวันข้ามคืน..ต่อยเปลือกไม้ให้แตกด้วยมือเปล่าและร่างกายเพรียวๆ..ในช่วงแรกบอกเลยว่าเลือดไหล..แต่พอทำไปเข้าร่างกายก็เริ่มเคยชิน..ตัวของเขานั้นเริ่มรื้อฟื้นทักษะของมวยไทยต่างๆขึ้นมาทีละท่า...


ในห้วงจิตกระบวนท่ารูปแบบท่าทางต่างๆได้ปรากฏออกมาการร่ายรำที่ดูแปลกประหลาดแต่ดูนอบน้อมและอ่อนโยน...การร่ายรำที่แข็งกร้าวและไร้ปราณี...กอดรัดฟัดเหวี่ยง มือเท้าเข่าศอกประสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ศาสตร์การต่อสู้นี้..ในโลกแห่งนี้...ภพนี้...เขาคือที่หนึ่ง..เขา..คือ...หนึ่งเดียว!



หนุมาณถวายแหวน  จระเข้ฟาดหาง สลับฟันปลา ปักษาแหวกรัง ชวาซัดหอก นาคาบิดหาง หักงวงไอยรา วิรุณหกกลับ ดับชวาวา ขุนยักษ์จับลิง ยกเขาพระสุเมรุ!


ห้วงแห่งจิตร่างของเหลียงฮั่วกำลังเข้าประมือกับร่างของตนเองอีกคนนึงมือเท้าเข่าศอกเข้าปะทะกันอย่างสูสี...ไม่มีใครที่จะแพ้และไม่มีใครชนะ...เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ทำแบบนี้ได่..แต่ความสามารถในการฝึกในห้วงความคิดนี้มันมีมาตั้งนานแล้ว..สำหรับเขาล่ะนะ


สปีริตของเขา...มันเข้ากับวิธีต่อสู้ของเขาสุด...สปีรืตที่ชื่อคุ้นๆแล้วก็จะได้ว่ามาจากหนังเรื่องใดเรื่องหนึ่งที่คนในประเทศเดียวกับเขาทำ..๙ศาสตรา...แต่ยังไงซะ...ตัวของเขาตอนนี้ก็ใช้มันไม่ได้เต็มที่..เพราะเสียแขนขวาไป...เขาไม่รู้นะว่ามีสมุนไพรที่สามารถงอกอวัยวะกลับมาได้มั้ย..ถ้ามีจะดีมากเลย...แล้วเรื่องสปีริตรู้สึกว่า...ทุกๆ10ระดับจะปลดส่วนต่างๆออกมา...ตามความคิดของเขาล่ะนะ


ตอนนี้มีอยู่แค่...ขาขวาที่ใช้ส่วนของสปีริตออกมาได้..แต่ในอณาคตก็ไม่แน่..ถ้าเกิดว่าเขามีระดับถึง20เมื่อไหร่..ส่วนต่อไปก็จะถูกปลดออกมาได้...เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ..แต่ว่าตอนนี้ที่สำคัญคือ..ต้องไม่พยายามไปห้าวให้มากความ...เพราะเดี๋ยวโดนโบกด้วยตัวสเกลสูงๆเอา...


เป้าหมายสูงสุดคือต้องขุนตัวเองให้อยู่ในระดับเจ้าแห่งภูติ..และขั้นแรกคงจะเป็น...เข้าเชร็คให้ได้เสียก่อน..เพราะถ้าเกิดไม่ไปเกาะบารมีตัวเอก...เขาคงจะไม่สามารถไปเจอของดีๆได้ง่ายๆ....


แต่ในตอนนี้...


"ตึง!!!"ในทะเลวิญญาน..กำปั้นของทั้งสองเข้ากระทบกันจนเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่ว....และในเวลาต่อมา...ร่างของเหลียงฮั่งอีกคนก็แตกสลายกลายเป็นเศษกระจกไป.......เหลียงฮั่วที่มีอาการเหนื่อยหอบนั้นได้ทรุดลงไปนั่งคุกเข่าข้างนึง...ก่อนที่จะมองไปยังภาพเบื้องหน้า....


วิมาณสีทองเจิดจรัสประดับประดาด้วยมณีจินดานับร้อยนับพัน...ร่างสีทองสวมเครื่องประดับดุจดั่งเทพบุตรกำลังนั่งจ้องมายังตัวของเขาอยู่...ตัวของเหลียงฮั่วนั้นรู้ว่าตนควรจะทำอะไร....


เคารพและนอบน้อม


มือทั้งสองประนมและนำขึ้นมาจรดคิ้ว..ก่อนที่จะยกตัวเอียงไปข้างหลังและคุกเข่าลงไปทั้งสองข้าง..เป็นการนั่งท่าเทพบุตร...ถามว่าเหตุใด..ถึงต้องทำแบบนี้..ถ้าหากบางคนคงจะรู้ดี..สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเขา...คือ...ครู











TBC.















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

23 ความคิดเห็น

  1. #10 Thananthai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2564 / 16:14
    แนะนำวิธีควบคุมพลังวิญญาณให้เป็นแบบนารูโตะ
    #10
    0
  2. #9 fluke3138 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2564 / 15:14

    รอแขนพระเอกกลับมาจะได้แขนคืนตอนไหนกันนะ~~~
    #9
    2
    • #9-1 Lazy_GOD(จากตอนที่ 4)
      12 มีนาคม 2564 / 15:15
      ไรท์:...*ดุ้ง*...อ.อีกไม่นาน่า~แป๊ปเดียวก็ได้คืนแล้วล่ะ....
      #9-1
    • #9-2 fluke3138(จากตอนที่ 4)
      12 มีนาคม 2564 / 15:16
      จะรอน้า~~~
      #9-2
  3. #8 GODl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 มีนาคม 2564 / 15:04
    สนุกฮับ
    #8
    0