H O P E N O T ❀ #อย่าลืมHH (HunHan)

ตอนที่ 6 : บทที่ ๕ จำใส่หัว (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 518
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    15 ก.ค. 62








บทที่ ๕

 

 

 

 

 

          ไม่อยากเห็น

 

          ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว

 

           ทั้งๆที่ลู่หานพยายามอดทน ยืนฟังพวกเขาพูดกันเผื่อเรื่องที่ตนได้ยินอาจจะไม่ใช่ความจริง  แต่แล้วยังไงล่ะ เมื่อทุกอย่างที่ทำไปนั้นช่างไร้ค่า เพราะไม่ว่าจะยืนหลอกตัวเองไปอีกนานแค่ไหน แต่สุดท้าย ความจริงก็คือความจริง


           ความจริงที่ว่า...เธอโดนหักหลัง


           โดนทำร้ายจากคนรัก และอีกคนที่นับถือเสมือนดั่งพี่ชายแท้ๆเสมอมา


           ลู่หานไม่เคยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลายเท่านี้มาก่อน  สายธารอุ่นร้อนคลอหน่วงอยู่รอบแก้วตาใส ทั้งความคับแค้น โกรธ และโมโหที่คุกกรุ่นอยู่ภายในใจ ลู่หานแทบไม่รู้วิธีที่จะระบายมันออกมาให้ได้ดีกว่านี้เลยนอกจากการเปล่งเสียงออกมาราวกับคนบ้าเมื่อความอดทนทั้งหมดของเธอได้หมดลง


          ลู่หานรู้สึกว่าเรื่องบ้าๆพวกนี้มันไม่ยุติธรรมกับเธอเลยสักนิดว่าทำไมลู่หานต้องเป็นฝ่ายที่พยายามและวิ่งตามเขาอยู่คนเดียวมาโดยตลอด


        ร่างบางยังยึดมั่นคำสาบานของเราในวันแต่งงาน เธอมักจะคอยจดจำรายละเอียดเกี่ยวอับอีกฝ่ายอยู่เสมอไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ รู้แม้กระทั่งชอบหรือไม่ชอบอะไร ส่วนงานบ้านงานเรือนก็ทำโดยไม่เคยขาดตกบกพร่องเพราะอยากจะเป็นภรรยาที่ดีเพื่อให้อีกฝ่ายภูมิใจกับครอบครัวที่แสนอบอุ่น เธอยอมทำทุกอย่างเพื่อเซฮุนแม้กระทั่งลาออกจากงานที่ตัวเองรักเพื่อมาเลี้ยงลูกแล้วก็อยู่บ้านไปวันๆ  


         ถ้าหากถามว่าเบื่อไหมก็คงตอบได้แบบไม่ต้องคิดเลยว่าเบื่อมาก


          จากผู้หญิงที่ควรจะได้ดูแลตัวเอง หรือไม่ก็ออกไปช็อปปิ้ง ทำงานสังสรรค์กับพวกเพื่อนๆแบบเมื่อก่อน กลับต้องมานั่งโทรมๆเลี้ยงลูกเพื่อรอสามีกลับบ้านในแต่ละวัน แน่นอนล่ะว่ามันก็ต้องมีเบื่อชีวิตแบบนี้กันบ้าง  คอยดูสิถ้าเป็นผู้หญิงบางคนเขาคงยอมมานั่งทำอะไรแบบนี้เหมือนเธอแน่ๆ  แต่สำหรับลู่หานแล้วมันไม่ใช่


           ที่เธอยอมทนทุกอย่างเสมอมานั่นก็เพราะเซฮุน  เพราะว่ารักเขามากจนยอมทำทุกอย่างโดยไม่คิดว่าสิ่งเหล่านั้นเป็นการฝืนใจ และเธอเต็มใจทำเพื่อเขา กับลูก


          แล้วดูสิ่งที่อีกฝ่ายตอบแทนมาในวันนี้สิ  มันทำให้ลู่หานเกิดตั้งคำถามกับตัวเองว่า ที่ผ่านมาทั้งหมด เธอทำไปเพื่ออะไร และจะทำไปทำไมหากเขาไม่เห็นค่า


          มันเหนื่อยเหลือเกิน...


          ทำไมจะต้องเป็นเราอีกแล้วที่ต้องเจ็บปวดกับอะไรแบบนี้ จากคนเดิมๆเหมือนเดจาวูที่ไม่มีวันจบสุด


          เราจะทนไปทำไมกันนะ


          “กรี๊ดดด!!!!!!!!!” เสียงกรีดร้องดังลั่นขึ้นไปทั่วทั้งห้อง ลู่หานตัวสั่นเทิ้มเพราะความโกรธและความรู้สึกมากมายราวกับหอกแหลมนับพันที่พุ่งเข้าเสียดแทนไปทั่วร่าง ข้าวของต่างๆที่อุตส่าห์ตระเตรียมมาถูกวางทิ้งลงไปบนพื้นแบบไม่มีชิ้นดีเหมือนกับสิ่งที่ไร้ค่า


          ลู่หานไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเธอตะโกนด่าพวกเขาทั้งคู่ไปด้วยถ้อยคำหยาบคายมากมายขนาดไหน เพราะเธอเองก็คือมนุษย์คนหนึ่งที่ย่อมต้องการหาทางระบายหรือไม่ก็หาที่ลงเป็นธรรมดาเมื่อคนตรงหน้าเป็นจุดเริ่มต้นและชนวนของเรื่องทั้งหมด


          ฝ่ามือเล็กปัดป่ายสะเปะสะปะไปทั่วทิศ พยายามมุ่งตรงเข้าไปทุบตีคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีทั้งน้ำตา แม้ลึกๆจะกลัวว่าเขาเจ็บ แต่พอลองคิดดูอีกทีถึงสิ่งที่อีกฝ่ายทำมันก็สมควรแล้วที่เซฮุนจะโดนแบบนี้


          “พี่ทำแบบนี้ทำไม ที่ผ่านมาไม่ได้รักกันแล้วใช่ไหมถึงไปแอบเล่นชู้กับเพื่อนตัวเอง!” ลู่หานตวัดมือตบหน้าอีกฝ่ายจนหน้าหัน หากแต่เซฮุนก็ยังคงยืนนิ่งแล้วมองกลับมายังเธอด้วยสายตาเจ็บปวดไม่แพ้กัน  ริมฝีปากหนาพยายามที่จะเรียบเรียงคำพูดเพื่ออธิบาย แต่พอเห็นสภาพของภรรยาในตอนนี้ มันกลับทำให้เซฮุนแทบพูดอะไรไม่ออก จึงได้แต่ยืนนิ่งๆให้เธอทุบตีจนกว่าจะพอใจ และสาสมกับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป “ทำไมล่ะเซฮุน ที่ผ่านมาฉันไม่ดีตรงไหน ทำไมพี่ถึงไปคว้าเอาเพื่อนตัวเองทำเมียแบบนี้ มันเป็นผู้ชายนะ! นี่พี่ยังมีสติดีอยู่รึเปล่าห๊ะ!!?”


         ลู่หานตะโดกนด่าทอสามีก่อนจะหันกลับไปหาผู้ชายอีกคนพร้อมกับคำพูดกระแทกแดกดันในประโยคหลังจนแบคฮยอนถึงกับสะดุ้งตัวเฮือก


         ในสมัยนี้ถึงแม้จะยอมเปิดกว้างให้กับคนกลุ่มรักร่วมเพศมากขึ้น แต่ก็อย่างที่รู้กันว่าคนในประเทศนี้บางส่วนก็ยังคงไม่ยอมรับและมองว่ามันเป็นเรื่องประหลาด ซึ่งลู่หานในตอนนี้เองก็เหมือนจะเป็นหนึ่งในนั้น  ถึงแม้ตอนแรกเธอจะไม่ได้อะไรมากนักเพราะอย่างไรเสียคนกลุ่มนี้ก็คงไม่ได้มาสร้างความเดือดร้อนอะไรให้ ใครจะเป็นอะไรก็คงไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เธอจึงเฉยๆกับพวกเขามากกว่า  แต่ทว่าคราวนี้สิ่งที่แบคฮยอนทำเอาไว้มันช่างเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัย ความโกรธแค้นที่มีอยู่ภายในใจมันจึงทำให้ลู่หานบันดาลโทสะเผลอด่าเหยียดในสิ่งที่อีกฝ่ายเป็นไปโดยไม่รู้ตัว


          “ลู่หานฟังพี่ก่อนนะ” เซฮุนเอ่ยเสียงแผ่ว


          ฟัง?


          “หึ!


          จนถึงขนาดนี้แล้วเธอยังต้องฟังอะไรอีก


          คำโกหก หรือคำแก้ตัวอย่างนั้นหรอ?


       “งั้นก็พูดมาสิ! จะโกหกอะไรอีกล่ะพูดมาเลย บอกมาทั้งสองคนเลย เอาให้มันจบตรงนี้   ส่วนแกน่ะ จะไสหัวไปไหนก็ไปซะ!!” ลู่หานระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างเดือดพล่านราวกับภูเขาไฟที่กำลังปะทุ เธอตะโกนออกไปจนหน้าดำหน้าแดง ทำตาแข็งพร้อมกับออกปากไล่ผู้ชายอีกคนที่ยืนร้องไห้จนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง


        "ฮึก.."


          “จะร้องไห้ให้มันได้อะไรห๊ะ! อย่ามาทำเป็นสำออยไปหน่อยเลย คนผิดอย่างแกไม่มีสิทธิแม้แต่จะร้องไห้ด้วยเลยซ้ำพยอน แบคฮยอน!!” พอได้ยินเสียงสะอื้นนั้นดังขึ้นมามันก็อดที่จะหันกลับไปหาเรื่องพาลใส่อย่างเสียไม่ได้


          เพราะคนผิดอย่างแบคฮยอนไม่มีสิทธิแม้แต่จะมาร้องไห้ขอความเห็นใจจากเธอเลยด้วยซ้ำ


          น่ารำคาญ


          โมโหจนอยากจะฆ่ามันให้ตาย


          “ฮึก เซฮุน...” แบคฮยอนเหลือบตามองเพื่อนของตัวเองอยากหวาดกลัว พยายามจะหลบหน้าผู้หญิงอีกคนแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล  เพราะอย่างไรเสียไม่ว่ายังไงลู่หานก็คงจะต้องหาทางทำอะไรบางอย่างกับเขาให้ได้อยู่ดีจนกว่าเธอหายโกรธ


          ตั้งแต่ที่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาแบคฮยอนยอมรับว่าเขาไม่เคยเห็นลู่หานในโหมดนี้มาก่อน ถ้าหากไม่ได้เจอกับตัวเองแล้วมีคนมาเล่าให้ฟังจ้างให้ก็ไม่เชื่อแน่ๆว่านี่จะเป็นนิสัยของเธอ 


           “จะเรียกร้องความเห็นใจจากผัวคนอื่นไปทำไมอีก แค่นี้มันยังไม่พอใช่ไหม แกอยากเห็นครอบครัวคนอื่นเขาแตกแยกขนาดนี้เลยหรอ จิตใจของพวกแกสองคนมันทำด้วยอะไรกันห๊ะ!?”


 

เพี๊ยะ!!!


 

          ฝ่ามือเล็กเงื้อขึ้นสูงบนอากาศก่อนจะตวัดตบลงมาบนพวงแก้มของชายร่างบางแบบเต็มแรงจนอีกฝ่ายถึงกับเซล้มหน้าคะมำลงกับพื้นโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ลู่หานยืนหอบฮักพลางเพ่งมองไปยังแบคฮยอนด้วยสายตาแข็งกร้าวก่อนสุดท้ายจะถูกเซฮุนถลาเข้ามาดึงตัวไว้เมื่อเธอทำท่าว่าจะเดินเข้าไปทำร้ายอีกฝ่ายอีก


          เซฮุนทั้งตกใจและอึ้งจนแทบทำอะไรไม่ถูกเมื่อเรี่ยวแรงมหาศาลที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนของภรรยาได้แผลงฤทธิ์ลงไป เขารีบพุ่งไปคว้าเจ้าตัวเอาไว้เมื่อได้สติก่อนจะตระกองกอดเธอแน่นเมื่อหญิงสาวพยายามขืนตัวและดีดดิ้นและจ้องจะวิ่งออกไปทำร้ายใครอีกคนอยู่ตลอด


          “แบคฮยอนกลับไปก่อน!


          “ฮึก” แบคฮยอนนั่งตัวแข็งทื่อ


          “ฉันบอกให้กลบไปก่อนไง!! เซฮุนตวาดเสียงดังลั่นพลางกระชับวงแขนตัวเองแน่นเพื่อกันลู่หานเอาไว้จนกระทั่งแบคฮยอนรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะสาวเท้าวิ่งออกไปตามคำสั่ง


          “กรี๊ด!! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ แกจะไปไหน กลับมาเดี๋ยวนี้ กรี๊ดดด!

         

          ลู่หานสติหลุดไปแล้ว เธอกรีดร้องออกมาพลางดีดดิ้นอย่างบ้าคลั่งราวกับพวกตัวร้ายในละครหลังข่าว เพราะความผิดหวังที่พึ่งพบเจอมามันสร้างความเจ็บปวดให้เธอโกรธจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่จนเผลอมองทุกอย่างกลายเป็นสีแดง และระบายมันออกมาด้วยการกระทำอันแสนหยาบคายโดยไม่รู้ตัว 


          “ฮื่อออ ทำไมพี่ทำกับฉันแบบนี้ อึก ทำไมพี่ทำกับฉันแบบนี้...” ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นภายในอ้อมกอดของสามีอย่างอ้อนล้าหลังจากที่ใช้พลังทั้งหมดไปกับการระเบิดอารมณ์จนหมดเกลี้ยง ริมฝีปากบางเอาแต่คอยพร่ำเพ้อถึงประโยคเดิมๆซ้ำๆวนไปวนมา สร้างความเจ็บปวดให้กับคนที่ได้ฟังอย่างเขาแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่


          วงแขนแกร่งตระกองกอดภรรยาเอาไว้  ก่อนที่มืออีกข้างจะค่อยๆลูบผมขอเธอไปด้วย  เซฮุนน้ำตาไหลพรากไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังร้องไห้ปานจะขาดใจ


          ยิ่งเห็นลู่หานเจ็บปวดมากเพียงไร เขาเองก็แทบไม่ต่างกัน หากแต่ชายหนุ่มคงทำได้เพียงเท่านี้ เพราะเขาคงไม่มีอะไรที่จะต้องแก้ตัวกับเธออีกแล้ว


         “ฮื่อ...พี่มันเห็นแก่ตัว ทุกอย่างที่ฉันพยายามทำลงไปทั้งหมดพี่ไม่เห็นค่ามันแล้วใช่ไหม...”


         “....”


         “ที่ผ่านมาฉันไม่เคยอยากทะเลาะกับพี่เลย  มีแต่พี่นั่นแหละที่ทำให้ฉันไม่เคยเชื่อใจ ฮึก ทุกครั้งที่หวังดีพี่ก็มักจะปฏิเสธกลับมา พี่บอกให้ฉันลาออกจากงานที่ฉันรักเพื่อมาเลี้ยงลูก ฉันก็ยอมทำทั้งๆที่ฉันเป็นรักอิสระมากแค่ไหนพี่ก็รู้ ฮื่อ...พี่คิดว่าฉันไม่เบื่อกับชีวิตที่เป็นหรือไง....”


          “....”


          “แต่ที่ฉันยังทนเพราะว่าฉันรักพี่  ฉันเลยไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องฝืนใจและทำหน้าที่ของตัวเองมาโดยตลอด....ฮึก  แต่ดูเหมือนสิ่งที่ฉันทำคงจะไร้ประโยชน์ เพราะไม่อย่างนั้นพี่คงไม่ใฝ่ต่ำขนาดนี้หรอกใช่ไหม?” คำถามนั้นทำให้เซฮุนถึงกับสะอึก ลู่หานขืนตัวออกจากอ้อมกอดอีกฝ่ายก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูง


        ในเมื่อกล้าทำกันถึงขนาดนี้ 


        บางทีมันก็ควรจะถึงเวลาที่เธอต้องทำอะไรเพื่อตัวเองแล้วบ้าง


          ลู่หานจ้องมองชายตรงหน้าด้วยแววตาอันแข็งกร้าว “จำใส่หัวของพี่เอาไว้...แล้วก็ฝากไปบอกมันด้วยว่าถ้ากล้ามาเหยียบใจกันถึงขนาดนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นจะต้องไว้หน้าใครที่ไหนทั้งนั้น!










(ต่อ)











 

           หลังจากเหตุการณ์วันนั้นก็ผ่านมาแล้วเกือบหนึ่งอาทิตย์ วันนี้แบคฮยอนเดินเข้ามาทำงานที่บริษัทของตนตามปรกติ หากแต่มันก็ชักเริ่มต่างออกไปจากเดิมเมื่อเขาได้เห็นสายตาของเพื่อนร่วมงานที่มองมา ชายหนุ่มตัวเล็กกระชับกระเป๋าในมือแน่น เกิดความสงสัยมากมายกับความรู้สึกแปลกประหลาดพร้อมกับลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังจะบอกเขาว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดีแน่


          ชายหนุ่มตัวเล็กยืนรอลิฟต์อย่างใจจดใจจ่อ พยายามมองข้ามและไม่สนใจกับอะไรทั้งนั้น


          จนกระทั่ง...


          “แบคฮยอน...” น้ำเสียงจากใครบางคนที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เท้าเล็กที่กำลังจะก้าวเข้าลิฟต์หยุดชะงัก


          “ครับพี่ฮยอนจา” เขาตอบออกไปพร้อมกับสีหน้าแห่งความสงสัย  ปรกติพี่สาวตรงหน้าจะชอบยิ้มส่งให้เขาในทุกๆเช้าที่เจอกัน แต่สำหรับวันนี้มันกลับไม่ใช่แบบนั้น


          ความกังวลที่ฉาดขึ้นมาชัดเจนทำให้แบคฮยอนใจแป้ว


          “มันคือ...จริงหรือเปล่าคะ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          หลังจากวันนั้นแทนที่จะได้ใช้ชีวิตแบบสงบสุข แบคฮยอนก็แทบไม่เข้าใกล้คำๆนั้นอีกเลยนอกจากสายตาเหยียดหยามจากเพื่อนร่วมงาน เขาถูกหัวหน้าเรียกเข้าไปดุด่าเกี่ยวกับเรื่องบ้าๆพวกนี้แทบทุกวันจนถึงกับอยู่ไม่สุข และจะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าใจเขาจริงๆ


          แบคฮยอนรู้ดีว่าทั้งหมดมันเกิดขึ้นจากฝีมือของใคร เขาพยายามเงียบและไม่ยอมปริปากแม้กระทั่งเพื่อนรักอย่างเซฮุนเองก็ไม่เคยรู้


          แต่ในวันนี้ดูเหมือนแบคฮยอนคงจะเริ่มหมดความอดทนกับเสี่ยวลู่หานแล้ว  รถยนต์คันหรูจอดลงที่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เขาคุ้นเคยดี ความเงียบจากบริเวณรอบคงบ่งบอกได้ดีว่าทั้งสองพ่อลูกคงไม่มีใครอยู่บ้าน ซึ่งนั่นคงเป็นโอกาสที่เขาจะได้เคลียร์ปัญหากับลู่หานในหลายๆอย่างให้จบสิ้น


          ตระเตรียมใจไว้นานแล้ว และก็พร้อมที่จะยอมรับผลทั้งหมดที่ตามมา เพราะแบคฮยอนคงทนกับสภาพแบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

         

 

กริ๊ง

 

 

         หลับตาลงปี๋ก่อนจะจัดการกดออดลงไป เขารีบดีดตัวเองออกมาจากสิ่งๆนั้นราวกับต้องของร้อน


          รอเพียงไม่นาน เจ้าของร่างบอบบางก็เดินออกมา  รอยยิ้มร้ายเหยียดขึ้นที่ข้างมุมปาก “สภาพเหมือนหมาเชียวนะแบคฮยอน”


          นั่นคือคำทักทายแรกที่ลู่หานเอ่ยขึ้นกับเขา


          “เรื่องที่ทำงาน...เธอเป็นคนทำใช่ไหม?” แบคฮยอนเอ่ยถามเสียงสั่น


          “ถ้ารู้แล้วก็ไม่เห็นต้องถามเลยนี่...ฉันคิดว่านายน่าจะชอบนะ ดีเสียอีกจะได้ไม่ต้องเสียเวลาแอบลักกินขโมยกิน  สู้เปิดโปงให้คนอื่นรู้กันให้ทั่วมันน่าตื่นเต้นกว่ากันเยอะ!


          น้ำเสียงที่ดูสะใจพร้อมกับใบหน้าเหยียดหยามนั้นเริ่มทำให้ความโกรธเคืองภายในใจครุกกรุ่นราวกับไฟสุม แบคฮยอนยืนกำหมัดแน่นพลงมองหน้าของอีกฝ่ายด้วยความแข็งกร้าว เขาพูดตามตรงว่าไม่ได้อยากจะทำร้ายผู้หญิงเลยสักนิด แต่แบคฮยอนก็ไม่อยากรับประกันว่าเขาจะทนกับลู่หานไปได้อีกนานแค่ไหน


          “ทำไมล่ะแบคฮยอน...ตัวสั่นเชียว นายอยากจะตีฉันขนาดนั้นเลยหรอ” ร่างบางค่อยๆย่างก้าวเข้ามาใกล้ บอกตามตรงว่าไอ้ท่าทางสั่นเป็นเจ้าเข้าของผู้ชายคนนี้ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกลัวเลยสักนิด แต่กลับกัน


          ลู่หานรู้สึกสนุกเสียมากกว่า


          “หึ..” แบคฮยอนแค่นยิ้ม “เธอคิดหรอว่าทำแบบนี้แล้วเซฮุนเขาจะยอมเลิกยุ่งกับฉันจริงๆน่ะ”


          “แกว่าอะไรนะ?” สายตาเอาเรื่อถูกส่งกลับมาทันที ลู่หานแทบจะถลาเข้าไปด้วยซ้ำหากไม่ติดที่ว่าคำพูดหนักอึ้งของอีกฝ่ายในประโยคต่อมากำลังตรึงเท้าของเธอไว้ราวกับโซ่ตรวน


          “ลองคิดดูสิ...ว่าระหว่างเพื่อนที่คบกันมานานอย่างฉันกับเมียประสาทๆแบบเธอเขาจะเลือกใคร”


          “อย่ามาพูดบ้าๆนะ!” หญิงสาวเริ่มปรี๊ดแตก “เซฮุนเขาเลือกฉัน เขาบอกว่าเขารักฉัน แกมันคนนอก แกจะไปรู้อะไรห๊ะ!?”


          “ตั้งสติแล้วอยู่กับปัจจุบันซะ!” แบคฮยอนสวนขึ้นมาทันควัน ชายหนุ่มมุ่งตรงเข้าไปหาผู้หญิงตรงหน้าที่ดูเหมือนจะเริ่มควบคุมสติตัวเองไม่ได้ด้วยความรู้สึกที่อยากเอานะ อันที่จริง นับตั้งแต่วันนั้นเขากับเซฮุนก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย และก็รู้ด้วยว่ายังไงเสียเพื่อนของตนก็ต้องเลือกผู้หญิงคนนี้อยู่แล้ว หากแต่เขาก็แค่...อยากเอาชนะ 


          “ใบหย่าที่หมอนั่นพกติดกระเป๋าไว้ทุกวันน่ะไม่ทำให้เธอเอะใจหน่อยหรือไง....”


          “ไม่” ร่างบางเอ่ยเสียงแข็ง ก่อนจะก้าวขาถอยหลังแล้วส่ายหน้าไปมาพร้อมกับแววตาอันแดงก่ำ ลู่หานพยายามกลั้นน้ำตาของตัวเองเอาไว้ เธอไม่อยากจะคิดอะไรทั้งนั้น


          “หึ...ถ้าอยากหลอกตัวเองต่อไปก็เชิญเลย” แบคฮยอนกล่าววาจาอุกอาจนั้นเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนชายหนุ่มจะตัดสินใจหันหลังแล้วเดินหุนหันออกไปยังรถของตนด้วยอารมณ์ที่ยังไม่คงที่


        ในตอนนี้แบคฮยอนกำลังโกรธลู่หานมากๆ บางสิ่งบางอย่างที่ทำลงไป รู้ตัวก็ดีไม่รู้ตัวก็ดีล้วนแล้วแต่มาจากอารมณ์ชั่ววูบทั้งหมดทั้งมวล  ซึ่งเขาไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าผลแห่งการกระทำของตนมันได้สร้างหินก้อนใหญ่ทุบใจของใครบางคนไว้มากมายขนาดไหน


          “ฮึก...” สายธารอุ่นร้อนหยดลงบนหลังฝ่ามือ หลังจากที่แผ่นหลังอันแสนเกลียดของผู้ชายคนนั้นเดินจากไปเธอก็ทรุดนั่งลงกับพื้นหญ้าราวกับคนอ่อนแรง


          ไม่อยากเก็บเอามาใส่ใจเลย เพียงแค่คิดว่าจะต้องเดินเข้าไปในศาลครอบครัวเพื่อทำในสิ่งที่ตัวเองพยายามวิ่งหนีมาโดยตลอดก็แทบจะบ้าตายอยู่แล้ว


          แบคฮยอนกล้ามากนะที่มาพูดกับเธอแบบนี้ ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะยังไม่รู้สินะว่าลู่หานทำอะไรได้มากกว่าแผ่นกระดาษโง่ๆที่คอยประจานความไร้ยางอายของมัน

           

 










TALK







ขอโทษที่ขาดความรับผิดชอบขนาดนี้นะคะ แต่ตั้งแต่ขึ้นม.5 มาทุกอย่างก็ดูหนักมากไปจริงๆ คือเราคงไม่ไมีเวลชิวเหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะไหนจะต้องเข้ามหาลัยก้เลยคิดว่าจะต้องรีบพยายามเพื่อไม่ให้เกรดตัวเองตก อีกอย่างการแต่งฟิคในแต่ละตอนก้ค่อนข้างยากสำหรับเราด้วย ขอโทษจริงๆนะคะ ใกล้จะสอบกลางภาคแล้วหลังจากนี้ก็ไม่รู้ว่าจะว่างอีกทีเมื่อไหร่ หรืออาจจะรอปิดเทอมเล็กก้ได้ แต่ขอบคุรสำหรับทุกกำลังใจเลยนะ


ไรท์จะพยายามค่ะ เป็นกำลังใจให้การสอบของไรท์ด้วยนะ


ฮื่ออขอโทษด้วยนะคะ




#อย่าลืมHH










 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

163 ความคิดเห็น

  1. #160 เซฮาน (@luhunexosehan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 15:32
    เข้าใจเลย สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #160
    0
  2. #159 Me_Youuux (@plyphuaj) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 03:24

    สู้ๆนะคะ
    #159
    0
  3. วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 12:29
    สู้ๆนะคะ รอได้เจอกกันตอนปิดเทอมนะ❤
    #157
    0
  4. #156 QwaZZ (@QwaZZ) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 10:57
    สู้ๆนะคะคนดี เรื่องมหาลัยสำคัญมากเราเข้าใจดี แต่อย่าหักโหมนะคะ เทคแคร์จ้า เจอกันปิดเทอมจ้า
    #156
    1
    • #156-1 HongHao520 (@Lakornthaisilaud) (จากตอนที่ 6)
      16 กรกฎาคม 2562 / 23:53
      แงงงงน่ารัก แล้วเจอกันนะคะ
      #156-1
  5. #154 Pppp. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 08:17

    ลู่หานเหมือนคนบ้าอะ

    #154
    0
  6. #153 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 06:06

    ลู่ก็แรงไปหน่อย แต่แบคเองก็น่าจะรู้ตัวและยอมรับกับสิ่งที่ตัวเองกระทำนะ ไม่ควรหาเรื่องลู่กลับแล้ว ตัวเองเป็นสาเหตุ​ที่ก่อเรื่องเลย และตกลงความจริงวันนั้นเป็นยังไง ถ้าไม่พูด มันก็ยังค้างคา สงสารเซฮุนนะแบคนะ

    ปล.ไรท์สู้ๆ นะคะ รอได้คะ สู้ๆ น้าาา

    #153
    0
  7. #152 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 00:49
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ สู้ๆค่ะ รอเสมอ
    #152
    0
  8. #151 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 00:48
    แบคใจเย็นและต้องมีสติมากกว่านี้ จะโกรธกันก็ได้ แต่ไม่ควรไปยุแยงหรือปั่นประสาทคนอื่นด้วยเรื่องที่กระทบกระเทือนจิตใจแบบนี้ มันไม่เหมาะสม ถ้าถามว่าเรื่องนี้ใครเริ่มก่อน ก็ต้องเป็นแบค เป็นคนริเริ่มตั้งแต่ต้น น่าจะรู้ว่าทำแบนี้ครอบครัวเพื่อนจะเสียหายยังไง เห็นแก่ตัวมากๆ ลู่หานก็ต้องใจเย็นด้วย ประสาทเสียกันไปหมดแล้ว ฮื่ออออออ ไม่ควรไปทำแบบนั้นอะ ไหนเซฮุนอยู่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้นะ
    #151
    0
  9. #150 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:32
    หนูลู่โกรธเกลียดได้แต่ต้องมีสตินะ
    #150
    0
  10. #149 kkxxxmnq (@Kanika8146) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 23:13
    สู้ๆค่ะไรท์ ขอให้ทำคะเเนนได้ดีๆนะคะ
    #149
    0
  11. #148 MiLd MildzMildz (@mild2112) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:36
    หวังจบแบบแบดเอนมาก แบบหย่าไปเรยยยยย ลู่มีผัวใหม่ใช้ชีวิตดี อิพี่ฮุนก้รู้ตัวช้าแต่ทำอะไรมิได้ คน
    โลเล คืออยากสมน้ำหน้า 5555
    #148
    0
  12. #147 rm-kim (@rm-kim) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:35

    ลู่หานสติไปหมดแล้ว///กอดปลอบเรียกสติให้ลูกสาวฉันก่อน ถ้าหนูไม่มีสติหนูจะแพ้เขานะลูก
    #147
    0
  13. #146 KimTomElfElf (@KimTomElfElf) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:26
    แบคฮยอนก็ยังเห็นแก่ตัวมาก ทำครอบครัวแตกแล้วแต่ก็ยังไม่สารภาพอะไรออกไป ความรักมันทำให้คนเราโง่ได้ขนาดนี้เลย ลู่หานก็ผิดนะที่ไปประจานเขา มีสิทธิ์โดนฟ้องได้เลยนะเนี่ย ก็นั้นแหละในเมื่อไม่รักษาน้ำใจกันแล้วก็แตกกันไปเลยดีกว่าค้างคาในใจ 5555555555555 แล้วอะไรเรื่องผ่านไปเป็นอาทิตย์แต่เซฮุนก็คือเงียบเลยเหรอ ฮัลโหลลลล แกควรถามความจริงกับเพื่อนรักให้มากกว่านี้นะ
    #146
    0
  14. #145 nisarmaneetang (@Nisarmaneetang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:22
    ฮือออรอได้~~^...^
    #145
    0
  15. #144 banana_cake2 (@Banana_cake) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:19
    สู้ๆค่ะไรท์
    #144
    0
  16. #143 pcreamyeol20 (@pcreamyeol20) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 22:17
    สู้ๆนะคะไรท์
    #143
    0
  17. #142 banana_cake2 (@Banana_cake) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2562 / 22:57
    เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่าาา
    #142
    0
  18. #141 Shyyyi (@eye242542) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 03:55
    รอค่าไรท์
    #141
    0
  19. #140 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 01:38
    น้องจัดไปเลยอย่าไปเลย เต็มที่เลยค่ะเพื่อตัวเองและลูก
    #140
    0
  20. #139 Namfahmini (@Namfahmini) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 22:59
    สู้! บอกเลยงานนี้ต้องสู้เท่านั้น ไม่มีแล้วคนอ่อนแอตอนนี้ต้องสู้เพื่อลูกเพื่อตัวเอง ! เรื่องมันต้องจบ
    #139
    0
  21. #138 nuna33210 (@nuna33210) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 21:44
    อินมากค่ะไรท์ ประหนึ่งว่าตัวเองคือลู่หาน สู้ๆนะคะ
    #138
    0
  22. #137 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 13:50
    ดีค่ะเอาเลยน้องลู่ระบายออกมาบ้างอึดอัดอดทนมาตลอดต่อไปนี้กลับไปเป็นตัวเองเลยนะอยากทำงานก็ไปทำโนสนโนแคร์เลยค่ะ
    #137
    0
  23. #136 เซฮาน (@luhunexosehan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 23:46
    ออหออออ ระเบิดแล้วจุดนี้คือมันขนาดนั้นแล้วอะ ไม่รับรู้อะไรแล้วตอนนี้ เครียดโว้ยยยยยดยยยดทด้หรกรอรำสอาด
    #136
    0
  24. #135 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 21:35

    เข้าใจความโกรธของลู่หานนะ​ ความผิดหวังในตัวเซฮุน ท้อแท้กับการยอมทำในสิ่งต่างๆ​เพื่อครอบครัว​ ครึ่งแรกนี้มันเหมือนกับการพูดทุกอย่างที่เคยอยากจะพูดอยากจะบอกเซฮุน​อ่ะ​ จริงๆ​ ถ้าแบคไม่เห็นแก่ตัว​ ตอนนี้ถ้ามันไม่มีอะไรระหว่างเซฮุนกับแบคจริงๆ​แบคควรพูดความจริง​ออกมาอ่ะ​ เฮ้อออ.. ไงก็ไรท์ขาขอ​ happy end นะคะ​ 555​+ ไรท์​สู้ๆ​ คะ​ อินจัดปลัดบอก

    #135
    0
  25. #134 nisarmaneetang (@Nisarmaneetang) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 21:21
    รอไรท์จร้าาาา
    #134
    0