H O P E N O T ❀ #อย่าลืมHH (HunHan)

ตอนที่ 5 : บทที่ ๔ ชนักติดหลัง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    27 พ.ค. 62








บทที่ ๔

 

 

 

 

 

 

          หลังจากเดินเข้าไปในครัวเพื่อหยิบเอาถ้วยผลไม้ตามคำไหว้วานของเพื่อนแล้วเซฮุนก็เดินออกมานั่งจุ้มปุ้กลงที่เดิม และดื่มเบียร์กับแบคฮยอนต่ออยู่นานสองนาน แบคฮยอนดูเศร้ามากจนเหมือนกับว่าเจ้าตัวไม่ใช่เพื่อนสนิทที่แสนร่าเริงของเขาคนเดิม 


          เซฮุนรู้สึกสงสารแบคฮยอนจับใจ เขาพร้อมเสมอที่จะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่สำหรับเพื่อนตัวเล็ก หากว่ามันพอจะสามารถแบ่งเบาภาระและความทุกข์ของเจ้าตัวให้ลดน้อยลงไปได้บ้าง แต่ปัญหาหามันกลับติดอยู่ที่ไม่ว่าจะพูดอะไรออกไป แบคฮยอนก็มักจะปฏิเสธกับมาตามด้วยเหตุผลที่ว่าเกรงใจและไม่อยากให้คนอื่นต้องมาลำบากด้วย


          แต่เอาเถอะ...ใช่ว่าเซฮุนจะยอมฟังเสียที่ไหน แบคฮยอนเองก็เคยมีบุญคุณกับเขามาก่อน ถึงเจ้าตัวจะยังคงยืนยันว่าไม่ขอ แต่ยังไงเซฮุนก็จะหาทางช่วยแบคอยอนให้ได้อยู่ดี


           มือหนายกขวดเบียร์ของตนขึ้นดื่มแกล้มกับผลไม้สดที่วางอยู่บนโต๊ะ ตอนนี้เบียร์ของเขาพร่องไปกว่าครึ่งแล้ว และคิดว่าถ้าหมดขวดนี้ก็คงพอ เพราะต้องรีบกลับไปอาบน้ำนอนที่คอนโดเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานในวันพรุ่ง เซฮุนยกแขนขึ้นก่อนจะเหลือบตามองนาฬิกาบนข้อมือ  ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกว่าๆ หากขับรถกลับดึกๆดื่นๆก็เกรงว่าจะอันตราย อีกอย่างแบคฮยอนเองก็ดูท่าว่าจะเมาหนักแล้วเหมือนกันเพราะสังเกตได้จากท่านั่งสัปหงกของเจ้าตัวแม้ว่ายังมีชิ้นแอปเปิ้ลคาบอยู่คาปาก


           “แบคฮยอน เฮ้! ฉันจะกลับแล้วนะ” เซฮุนเอื้อมมือไปสะกิดเพื่อนเบาๆ ก่อนที่แบคฮยอนจะค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วพยายามจะสบตากับเขา


          “...” แต่แบคฮยอนกลับไม่ได้พูดอะไรนอกจากนั่งจ้องหน้าของเซฮุนนิ่ง จนทำให้เขารู้สึกแปลกใจ อัยการหนุ่มที่พอเห็นดังนั้นก็ได้แต่เลิกคิ้วขึ้นถามอย่างนึกสงสัย แต่สุดท้ายแบคฮยอนก็ยังคงเงียบก่อนจะก้มหน้าลงและไม่ยอมสบตากับเขาอีก


          เซฮุนคิดว่าบางทีแบคฮยอนอาจจะเมามาก เพราะนั้นฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มันเลยอาจจะทำให้เจ้าตัวดูเบลอๆไปบ้าง “งั้นเดี๋ยวฉันจะพาแกไปนอน โอเค๊?”


          ไม่รอให้เพื่อนได้ตอบกลับเพราะคิดว่าถามไปอย่างไรคนตัวเล็กก็คงไม่รู้เรื่องอยู่ดี  อัยการหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หากแต่อยู่ๆก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมากะทันหัน  เขาทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาพยายามสะบัดหัวไล่ความรู้สึกแปลกๆออกไป


          มันเกิดอะไรขึ้น?


          เซฮุนรู้สึกเหมือนเลือดในกายของเขากำลังร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ กาฬเหงื่อซึมไหลออกมาเป็นเม็ดๆทั้งๆที่ในห้องก็เปิดแอร์ไว้จนเกือบหนาวเสียด้วยซ้ำ  ชายหนุ่มพยายามจะหาคำตอบเกี่ยวกับอาการทั้งหมดของตัวเองแต่ทว่ามันกลับไม่มีสมาธิเลยสักนิดเพราะเขากำลังทรมาน


          “บะ..แบคอยอน ฮ่ะ!” น้ำเสียงแหบพร่าขาดออกจากกันเป็นห้วงๆพยายามจะเปล่งออกมาเพื่อขอความช่วยเหลือจากใครอีกคน เมื่อรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เริ่มเต้นแรงขึ้นเสียจนได้ยินเสียงตึกตักดังก้องอยู่ภายในหู เซฮุนไม่รู้ว่าในตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเขา เพราะมันไม่ใช่แค่ส่วนอื่นที่กำลังผิดปรกติ แต่เซฮุนกำลังหมายถึงตรงนั้นด้วย...


           เขารู้สึกเหมือนมันกำลังจะตื่นขึ้นมาทั้งๆที่ความเป็นจริงเขาเองก็ไม่ใช่พวกอ่อนไหวกับอะไรง่ายๆโดยเฉพาะกับเรื่องพวกนั้น หากแต่ตอนนี้มันกลับทำให้เขารู้สึกทรมานราวกับต้องการปลดปล่อย


           ในขณะเดียวกันแบคฮยอนที่พอเห็นอาการผิดปรกติของเพื่อนหนุ่มตัวสูง จากคนเมาที่ตาใกล้ปิดในเมื่อครู่ก็พลันเบิกกว้างก่อนจะยันตัวลุกขึ้นเพื่อตั้งสติ แล้วปรี่เข้าไปประคองใบหน้าหล่อเอาไว้ด้วยความตระหนก “เซฮุน เซฮุน! เฮ้!” แบคฮยอนตบไปที่แก้มสากอยู่สองสามทีพร้อมกับพยายามร้องเรียกอีกฝ่าย


           ในตอนนี้ใบหน้าของโอเซฮุนกำลังเต็มไปด้วยความต้องการ และแบคฮยอนรู้ดีว่าสาเหตุที่เพื่อนของต้องกลายเป็นแบบนี้มันเกิดขึ้นเพราะอะไร


          เคยได้ยินว่าเวลายาออกฤทธิ์จะมีอาการประมาณนี้  แต่พอเจอเข้าจริงแล้วร่างเล็กก็แทบทำตัวไม่ถูก


            แบคฮยอนยอมรับว่าเขาตกใจมาก เพราะทุกอย่างมันไม่ได้เป็นไปตามอย่างที่เขาคิดเอาไว้สักเท่าไหร่ แต่กลับกันเขารู้สึกว่ามันร้ายแรงกว่าสำหรับคนที่ไม่เคยลองใช้และพานพบมาก่อน หากย้อนเวลาได้แบคฮยอนจะไม่ทำแบบนี้เลย


           “บะแบคฮยอน...นั่นแกหรอ?” น้ำเสียงทุ่มต่ำอันแหบพร่าถูกเปล่งออกมาอย่างยากลำบาก เซฮุนปรือตามองคนตรงหน้าถึงแม้จะเห็นเป็นเพียงเงาอันเลือนลาง แต่ทว่าสติที่ยังพอหลงเหลืออยู่น้อยนิดมันก็ทำให้เขาจำได้ว่าหมอนี่คือพยอนแบคฮยอน


            “ใช่ฉันเอง ทำใจดีๆไว้นะ ฉันขอโทษ” รู้สึกเหมือนกำลังจะร้องไห้เมื่อตนเองทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากคำขอโทษที่คิดว่าคงสายเกินไป แบคฮยอนพยายามช่วยเพื่อนประคองสติเอาไว้จนกว่าจะหาหนทางที่ทำให้เจ้าตัวกลับมาเป็นเหมือนเดิม


           “ฉันร้อน..ห้องน้ำ ห้องน้ำอยู่ที่ไหน อึก!


          “ทางนี้ เดี๋ยวฉันพาไปแกทำใจดีๆก่อนนะ” ในขณะที่ร่างเล็กกำลังจะประคองชายอีกคนเพื่อเดินตรงไปยังห้องนำตามคำขอของเจ้าตัว ทว่าอยู่ๆเซฮุนที่ไม่รู้ว่าไปเอาเรี่ยวแรงมหาศาลมาจากไหน  เขาสะบัดแบคฮยอนทิ้งอย่างแรงก่อนจะวิ่งปรี่ไปยังห้องน้ำทันที

 


ซ่า!!!

 


          ปล่อยให้หยาดน้ำจากฝักบัวไหลรดตั้งแต่หัวจนถึงเท้า หากแต่มันก็หาได้ช่วยลดทอนความร้อนภายในกายไม่ เซฮุนทรุดตัวนั่งลงกอดตัวเองแล้วได้แต่กลืนน้ำลายดังอึก จากตอนแรกที่เคยมีสติแต่บัดนี้ภายในหัวของเขามันกำลังขาวโพลนไปหมด เซฮุนสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย เขานึกถึงเพียงใบหน้าของภรรยาตัวเล็กพร้อมกับความต้องการอันร้อนรุ่มโดยที่ตนไม่เคยเป็นมาก่อน


          ใบหน้าของใครบางคนที่กำลังถูกความต้องกายส่วนลึกภายในจิตใจขับออกมาให้โหยหาและร้องเรียกอยู่ย่างนั้น


          ลู่หาน...


          ใช่! เขาต้องการเธอ...ภายในตอนนี้...และเดี๋ยวนี้ด้วย


          “อึก!

 

 



 

          “เซฮุน!!” แบคฮยอนที่พึ่งตั้งสติได้หลังจากถูกผลักจนล้มก็รีบลุกขึ้นก่อนจะวิ่งปรี่เข้ามาหาเพื่อนของตนภายในห้องน้ำ เขาพบร่างสมส่วนของอัยการหนุ่มที่กำลังเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำจากฝักบัวแล้วหัวใจก็กระตุกวูบ แบคฮยอนกำลังกลัวความผิดจนแทบก้าวขาไม่ออกเมื่อเห็นว่าเซฮุนผู้ร้อนรุ่มอันเนื่องจากพิษยาในเมื่อครู่ หากแต่บัดนี้เอาแต่นั่งนิ่งแล้วปล่อยให้น้ำไหลผ่านราวกับคนไร้ชีวิต


           เซฮุนเป็นอะไรไป


           “ไม่นะ..” เขาส่ายหัวไปมา ตัวชาดิกตั้งแต่หัวจรดเท้า ริมฝีปากสั่นระริกพยายามจะเรียกชื่อของอีกฝ่ายแต่ทุกอย่างมันเหมือนกับถูกถ่วงดุลจนไม่มีแม้แต่แรงก้าวขา แบคฮยอนรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวกำลังบังเกิดขึ้นที่ขอบตาเมื่อคิดว่าตัวเองจะต้องเสียเพื่อนไปเพราะเพียงความขลาดเขลาของตน “ฮึกโอเซฮุน!!!

 


ฟุบ!


 

           “อ๊ะ!” ทันใดนั้นเองที่คนตัวเล็กกำลังจะวิ่งเข้าไปประคองร่างของอีกฝ่ายเอาไว้ก็กลับต้องเบิกตากว้างขึ้นเมื่ออยู่ๆโอเซฮุนที่นั่งแน่นิ่งไปก็กลับตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แถมมือคู่หนายังถูกเอื้อมออกมาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเล็กก่อนจะกระชากเข้าหาตัวแล้วบดจูบลงมาบนริมฝีปากบางเฉียบเล่นเอาชายร่างเล็กรู้สึกเหมือนหัวใจกำลังหยุดเต้นไปชั่วขณะ แต่เมื่อได้สติแบคฮยอนก็พยายามที่จะสะบัดอีกฝ่ายออกแต่สุดท้ายสิ่งที่ทำก็ไม่เป็นผลเมื่อเซฮุนดันล็อกตัวเขาเอาไว้แน่นจนแทบขยับไปไหนไม่ได้


          “อื้อ!” แบคอยอนยกมือขึ้นทุบไปที่แผงอกกว้างเพื่อขออากาศหายใจก่อนที่อีกฝ่ายจะละตัวออก ชายหนุ่มตัวเล็กรีบโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วจากนั้นจึงเอาแต่นั่งจ้องไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายด้วยความตระหนก


           สายตาที่เซฮุนกำลังมองมายังเขากำลังเปลี่ยนไปไม่ใช่แบบเดิม  มันเป็นสายตาแห่งความโหยหาและฉ่ำเยิ้มไปด้วยใคร่รักเหมือนที่แบคฮยอนเคยต้องการจากอีกฝ่ายมาโดยตลอด และตอนนี้เขาก็กำลังได้รับมัน


          “ซะ..เซฮุน” หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ในตอนนี้แบคฮยอนกำลังตื่นเต้นกับสิ่งตรงหน้าจนเผลอลืมความผิดบาปที่ตนกำลังก่อขึ้น  เขากวาดสายตามองคนตัวหนาตรงหน้า แล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายดังอึก เมื่อกี้มัวแต่ตกใจจนลืมสังเกตความกำยำของเรือนร่างที่ถูกเสื้อผ้าตัวบางเปียกลู่ไปตามร่างกาย


           “ลู่หาน...” หากแต่สิ่งที่แบคฮยอนกำลังได้รับมันกลับไม่ใช่ของเขา  ทันทีที่ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยชื่อคนรักของตนออกมาโลกทั้งใบของแบคอยอนก็พังทลายลงไปโดยทันที  ถึงแม้เซฮุนจะมองเขาแบบนั้นแต่หากความเป็นจริงแล้วในความคิดของเจ้าตัวมันกลับไม่ใช่พยอนแบคฮยอน ร่างเล็กรู้สึกคล้ายดั่งตนกำลังถูกดับฝัน เจ็บร้าวไปทั้งหัวใจทั้งยังจุกจนแทบพูดอะไรไม่ออก


           คงรักมากๆเลยสินะผู้หญิงคนนั้น่ะ


          แม้แต่ในเวลาแบบนี้ ทั้งๆที่ยังมีฉันแต่นายกลับมองเห็นเป็นคนอื่น


          มันช่างน่าอิจฉาจริงๆ...


          เมื่อไหร่ชื่อๆนี้จะหายไปเสียที


          “ลู่หาน..ฮ่ะ ช่วยพี่ที”


          “ไม่...ฉันคือแบคฮยอนไงเซฮุน”


          “อึก..ลู่หาน...”


          “ฉันบอกว่าฉันคือพยอนแบคฮยอน คนที่รักนายยิ่งกว่าผู้หญิงคนนั้นไง!!!” 


           แบคฮยอนตะโกนออกมาจนสุดเสียงอย่างเหลือทน ก่อนสุดท้ายร่างเล็กจะตัดสินใจบดขยี้ริมฝีปากของตนลงไปบนอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่ายในทันที!


     




 


 

 

#อย่าลืมHH

 

 

 


 

 

 

เพล้ง!!

 

          “อ้าว” ลู่หานเหลียวหลังกลับไปมองยังต้นเสียงในขณะที่ตนกำลังจะดับไฟข้างล่างเพื่อเตรียมตัวขึ้นไปนอนด้านบนตามลูกชาย แต่ทว่าอยู่ๆก็กลับได้ยินเสียงเหมือนอะไรหล่นแตก คนตัวเล็กจึงชะงักมือไว้เพียงเท่านั้น พลางถอยหลังเดินออกมาดูก่อนจะพบกับรูปครอบครัวที่กำลังวางคว่ำหน้าอยู่บนพื้นพร้อมกับเศษแก้วที่แยกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย


          “อะไรกัน?” ร่างบางเลิกคิ้วมองพลางพูดพำพัมกับตัวเองยอ่างนึกสงสัย เมื่อก่อนก็อาวางไว้ตรงนี้อยู่เป็นประจำร้อยวันพันปีไม่เคยตก แต่ทำไมวันนี้ถึงร่วงลงมาได้ทั้งๆที่เธอก็ไม่ได้เผลอเรอวางหมิ่นเหม่อะไรเสียหน่อย


           สงสัยอาจจะเป็นแมวของคนข้างบ้านที่ชอบเข้ามาซนจนข้าวของแตกแน่ๆเลย


           เมื่อคิดได้ดังนั้นลู่หานก็ไม่ได้เอะใจอะไร แต่ออกจะหงุดหงิดเสียมากกว่าเพราะกลัวว่าเศษแก้วพวกนี้จะเป็นอันตรายต่อคนในบ้านโดยเฉพาะเจ้าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่อยู่ในวัยกำลังซนเกรงว่าจะถูกบาดเข้า  ร่างเล็กถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมาเก็บกวาดอย่างระมัดระวัง


         สังสัยพรุ่งนี้จะต้องเอารูปไปเปลี่ยนกรอปใหม่เสียแล้วสิ

 

 

 

 


 

 

          “เฮือก!” เซฮุนดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงเมื่ออยู่ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาทั้งๆที่ฟ้าก็ยังไม่สาง ชายหนุ่มกวาดตามองไปรอบๆห้องก่อนจะต้องแปลกใจเมื่อที่นี่มันไม่ใช่บ้านหรือว่าคอนโดของเขา แต่ว่ามันกลับรู้สึกคุ้นเคยเหมือนกับ...


           “อือ...” เสียงน้ำเสียงงัวเงียเหมือนกับลูกหมาของคนข้างๆที่ดังขึ้นพร้อมกับการพลิกตัวเปลี่ยนท่านอนทำให้เซฮุนใจกระตุกวูบ  เขารีบตวัดตามองไปยังต้นเสียงนั่นก่อนจะพบกับร่างเปลือยเปล่าของใครบางคน และเซฮุนเองก็คงไม่โง่พอที่จะจำไม่ได้ว่าแผ่นหลังเล็กๆนั่นคือใครถึงแม้จะอยู่ในความมืด


            ทำไมแบคฮยอนถึงมานอนอยู่ตรงนี้


            ทั้งรอยสีแดงกลีบกุหลาบที่ขึ้นเต็มอยู่ทั่วตัว แล้วไหนจะสภาพเตียงที่ราวกับผ่านสมรภูมิรบมาอย่างยาวนานนั้นทำให้คิดเป็นอื่นไปไม่ได้เลย  ในตอนนี้เซฮุนแทบไม่อยากจะมองสภาพร่างของตัวเองเลยด้วยซ้ำเมื่อพบกับซากเสื้อผ้ามากมายที่วางกองระเกะระกะกันอยู่บนพื้นอันเย็นเฉียบ


             มันคือชุดของเขาและแบคฮยอนไม่ผิดแน่...


            ราวกับถูกสาปให้แข็งเป็นหินเมื่อรับรู้ความจริงบางอย่างเข้า หัวสมองขาวโพลนขึ้นมาทันควันกับความรู้สึกผิดมากมายที่ถาโถมเข้ามาใส่ราวกับสึนามิ   เซฮุนไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าลู่หานรู้เรื่องนี้เธอจะผิดหวังมากขนาดไหน  มันก็จริงที่ว่าแบคฺฮยอนนั้นเป็นผู้ชายและเจ้าตัวอาจจะท้องไม่ได้เหมือนกับผู้หญิง แต่อย่างไรเสียแบคฮยอนก็ได้ชื่อว่าเป็นผู้เสียหาย เพราะฉะนั้นเซฮุนเองก็ควรจะรับผิดชอบในสิ่งที่ตนทำ แต่ว่าเขาก็จำเป็นที่จะต้องซักถามข้อเท็จจริงจากแบคฮยอนให้ได้เสียก่อนแล้วค่อยตัดสินใจว่าควรจะดำเนินเรื่องอย่างไรต่อไป


           นับว่าโชคดีที่ชายหนุ่มเป็นคนมีเหตุผลและใจเย็นมากพอ มันเลยทำให้เขาไม่ค่อยกระโตกกระตาก ถึงแม้ในใจจะกำลังสับสนจนแทบบ้าก็ตามที  เซฮุนพยายามนั่งนึกและทบทวนถึงเรื่องเมื่อคืนจนหัวแทบจะระเบิด หากแต่เท่าที่จำได้ก็แค่ว่าตัวเองดื่มเบียร์แล้วอยู่ๆก็รู้สึกเหมือนจะวูบ มันเกิดอาการแปลกขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้คล้ายกับว่าร้อนรุ่มจนคุมตัวเองไม่อยู่  เขาวิ่งเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเปิดน้ำชดลมใส่ตัว แล้วหลังจากนั้นก็เหมือนกับเห็นเงาลางๆของแบคฮยอนแล้วสุดท้ายภาพทั้งหมดก็ถูกตัดไป


         เซฮุนไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ หากจะปลุกแบคฮยอนให้ตื่นขึ้นมาคุยกันทั้งๆที่ภายในใจยังคงสับสนกระวนกระวายจนแทบบ้าเซฮุนก็เกรงว่ามันคงจะทำไม่ได้


          เขายังไม่พร้อมที่จะสู้หน้าของพยอนแบคฮยอนในตอนนี้  เพราะคนที่เซฮุนกำลังเป็นห่วงความรู้สึกมากที่สุดก็คือลู่หาน


          ภรรยาเพียงคนเดียวที่เซฮุนควรจะรีบไปขอโทษ และสารภาพความผิดของตัวเองออกมาทั้งหมด...


          เมื่อคิดได้ดังนั้นอัยการหนุ่มก็ไม่รอช้าเขารีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะคว้าเอาเสื้อผ้าชุดเดิมที่ยังคงความชื้นอยู่หน่อยๆขึ้นมาสวมเพื่อบึ่งตรงไปจัดการตัวเองทันที

 

 

 

 

 

 

 

          “จีฮุนครับ  พอหนูดื่มนมเสร็จแล้วอย่าลืมเอาแก้วเข้ามาให้แม่ในครัวนะลูก”


          “คร้าบแม่”


           สองแม่ลูกจบบทสนทนากันลงเพียงเท่านั้นก่อนที่ลู่หานจะเดินหายหลังเข้าไปในครัว  ร่างเล็กจัดการเช็ดจานที่พึ่งถูกล้างเสร็จก่อนจะนำมาวางเรียงไว้เพื่อรอให้แห้งแล้วค่อยเก็บเข้าตู้  ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงกว่าๆแล้ว เมื่อวานพี่เซฮุนก็บอกกับเธอว่าจะมาทานข้าวเช้าด้วยกันแต่จนป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเจ้าตัวหายหน้าไปไหน ทั้งๆที่เราสองแม่ลูกก็อุตส่าห์ตั้งตารอกันอยู่นานสองนาน แต่จนแล้วจนรอดเมื่อไม่เห็นทีท่าว่าจะมาเสียที ด้วยความที่กลัวว่าลูกจะหิวก็เลยบอกให้เจ้าตัวเล็กกินก่อน ส่วนตัวเองก็ออกมาหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลาไปเรื่อยเปื่อย


           ร่างเล็กเหลือบตามองโจ๊กเป่าฮื้อที่อยู่ในหม้อแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ  ขืนมาช้ากว่านี้แทนที่จะได้ทานโจ๊กร้อนๆ มีหวังคงได้เปลี่ยนเป็นอาหารเช้าสุดจืดชืดกันก่อนพอดี

 

 

          “จีฮุนแม่ล่ะ”


          “อ้ะ! คุณพ่อ” เด็กชายร้องเรียกอย่างดีใจ   เซฮุนวิ่งเข้ามาในบ้านด้วยหน้าตาที่ตื่นตระหนกก่อนจะหอบหายใจถี่หนักเพราะพึ่งเหนื่อยจากการที่ต้องคอยทำอะไรเร่งรีบตั้งแต่ตื่นขึ้นที่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่แม้แต่จะสามารถประคองสติของตนได้ครบร้อย


          หลังจากที่บึ่งรถออกมาจากคอนโดมิเนียมของแบคฮยอนได้โดยไม่สนว่าอีกฝ่ายจะตื่นหรือยังไม่ตื่น แต่ถึงตื่นเซฮุนก็ยังไม่พร้อมที่จะพบหรือว่าพูดคุยอะไรกับเจ้าตัวแน่ เพราะอย่างที่รู้ว่าเราสองคนนั้นเป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกันมานาน แต่อยู่ๆก็ดันมาเกิดเรื่องบัดสีนี้ขึ้น เซฮุนบอกตามตรงว่าเขายอมรับไม่ได้ แต่ก็ไม่สามรถปัดความรับผิดชอบของตนได้เช่นกัน และชายหนุ่มแค่ต้องการเวลาอีกสักหน่อยและเขาสัญญาว่าจะไปพูดกับแบคฮยอนให้รู้เรื่องพร้อมกับเคลียร์ปัญหาต่างๆให้จบโดยเร็วที่สุด


           ในตอนนี้เซฮุนไม่นึกถึงใครเลยนอกจากความรู้สึกของภรรยา  เพราะเมื่อพาตนเองมาถึงยังคอนโดได้เซฮุนก็รีบวิ่งลงจากรถเพื่อขึ้นไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะพาตัวเองมาอยู่ที่นี่ภายในเวลาเพียงเฉียดฉิว


          “แม่เราอยู่ไหน?”


          “แม่อยู่ในครัวครับ! เด็กชายพูดพร้อมกับชีนิ้วป้อมๆไปยังประตูห้องครัว


          “โอเค งั้นรออยู่นี่เดี๋ยวพ่ออกมานะลูก”


          “ครับ!


          พอว่าจบเซฮุนก็ยิ้มให้ลูกชายตัวดื้อเพียงเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะพาขายาวๆของตนมายังจุดหมายปลายทางที่ว่า  เซฮุนถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ความกังวลถูกฉายชัดอยู่บนใบหน้าหล่อของอัยการหนุ่มพร้อมกับความหนักอึ้งและความรู้สึกหลากหลายที่ถาโถมเข้ามาใส่  แผ่นหลังเล็กๆของภรรยาตัวน้อยอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร แต่เซฮุนกลับรู้สึกเหมือนขาของเขามันแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน


          ทั้งๆที่คิดไว้แล้วว่าจะบอกความจริงกับเธอ  พอเอาเข้าจริง ความผิดอันเป็นชนักติดตัวมันกลับรั้งให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะก้าวขาออกไป แต่สุดท้าย...


         

หมับ!


 

          “อ๊ะ...” แรงสวมกอดจากคนข้างหลังทำเอาแม่บ้านตกใจจนเกือบจะทำจานหลุดมือ  ลู่หานทั้งรู้สึกตกใจและสับสน เธอพยายามที่จะขืนตัวเพื่อหันกลับไปถามสามี หากทว่าร่างสูงกลับเอาแต่ปิดปาก ก่อนจะเพิ่มแรงกอดให้แน่นขึ้นพลางฝังใบหน้าคมลงมาบนลาดไหล่เล็กท่ามกลางความเงียบที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงหัวใจของกันและกัน


          “พี่ขอโทษ” กระแสเสียงทุ่มต่ำของสามีผู้เคยมั่นใจในการพูดการจา แต่บัดนี้กลับแผ่วเบาคล้ายดั่งสายลมก็ไม่ปาน  ลู่หานแปลกใจ พยายามเรียบเรียงเหตุการณ์ต่างๆเพราะในตอนนี้เธอทั้งสับสนและมึนงงจนไม่สามารถประติดประต่ออะไรได้เลย


          อยู่ๆพี่เซฮุนก็วิ่งเข้ามากอดทั้งยังเอาแต่พร่ำบอกว่าขอโทษเธออยู่ซ้ำๆเช่นนั้น...


          ลู่หานไม่รู้หรอกนะว่าสามีของเธอน่ะไปทำผิดอะไรร้ายแรงที่ไหนมา แต่เอาเป็นว่า


          ลู่หานจะพยายามมองโลกในแง่ดีก็แล้วกัน ว่าบางทีพี่เขาคงแค่รู้สึกผิดที่วันนี้มาทานข้าวเช้าด้วยกันไม่ได้


          เมื่อนึกได้ดังนั้นร่างเล็กก็แกยิ้มกว้างขึ้นมา ก่อนจะแกะฝ่ามือหนาออกจากตัว แล้วหันหลังกลับไปเผชิญหน้าต่อสามี  


          "พะ--พี่คะ!?" ดวงตากวางเบิกโพรงขึ้นมาทันควันเมื่อพบกับก่อนน้ำตาที่ไหลอาบลงมาบนพวงแก้มสากนั้น  ลู่หานมีสีหน้าตื่นตระหนก รีบยกมือขึ้นไปปาดเกลี่ยคราบแห่งความทุกข์ใจออกก่อนจะสวมกอดสามีแน่นพร้อมกับมือน้อยๆที่คอยลูบหลังปลอบอีกฝ่ายไปมา "นี่มัน...เกิดอะไรขึ้น" เซฮุนไม่ได้ตอบ เขาได้แต่กระชับวงแขนของตนแน่นก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่นึกอาย


         มันปวดร้าวไปทั้งหัวใจ  เพราะตัวเองเป็นคนทำลายทุกอย่าง










(ต่อ)








          วันนี้คือเย็นวันศุกร์ ผ่านเหตุการณ์นั้นมาแล้วเกือบสามวันที่ลู่หานไม่อาจรู้ได้ว่าระหว่างเรื่องราวระหว่างเซฮุนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น หญิงสาวจัดการล็อกประตูบ้านของตัวเองก่อนจะเดินถือถุงกระดาษใบใหญ่ออกมา ภายในนั้นถูกบรรจุไว้ด้วยเครื่องเคียงมากมายหลากหลายชนิดหวังจะเอามันไปส่งให้กับใครบางคนอยู่ที่คอนโด

 

           โชคดีหน่อยที่วันนี้จีฮุนถูกเซจองมารับไปตั้งแต่บ่ายสามครึ่งเพราะคุณย่าท่านบ่นนักบ่นหนาว่าคิดถึงก็เลยอยากพาหลานไปค้างที่บ้านใหญ่ด้วยสักคืน แล้วพรุ่งนี้เช้าจะพามาส่ง ซึ่งลู่หานเองก็ไม่ได้ขัดอะไรเพราะมันคือเรื่องปรกติอยู่แล้วที่จีฮุนจะถูกรับไปทุกช่วงวันหยุด  ร่างบางเหลือบตามองนาฬิกาอยู่บนข้อมือ  ในเวลาทุ่มกว่าๆคงจะเรียกแท็กซี่แถวนี้ยากหน่อยเลยต้องเดินออกไปที่ถนนใหญ่เอง ซึ่งมันก็ค่อนข้างที่จะไกลอยู่พอสมควร

 

           ลู่หานกะว่าจะทำเซอร์ไพรส์สามีตัวเองเสียหน่อย เพราะดูเหมือนช่วงนี้เจ้าตัวจะมีท่าทีแปลกๆไป เกือบสามวันที่เซฮุนพยายามหลบหน้าเธอตั้งแต่ครั้งที่บอกว่าจะไปหาพี่แบคฮยอน แต่พอเช้ามาอยู่ดีๆเจ้าตัวก็เดินมาสวมกอดจากข้างหลังแถมยังร้องไห้ใส่เล่นเอาลู่หานตกใจจนแทบทำตัวไม่ถูก

 

          ลองพยายามเลียบๆเคียงๆถามดูอยู่หลายครั้งว่ามันเกิดอะไรขึ้น หากแต่คำตอบที่ได้กลับมามีแค่ความเงียบเพียงเท่านั้นก็เป็นอันรู้แล้วว่าพี่เซฮุนคงจะมีความลับบางอย่างที่คงบอกใครไม่ได้จริงๆ  ลู่หานจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรสามีให้มากความด้วยกลัวว่าเขาจะยิ่งเครียดหนักเข้าไปใหญ่  แต่ว่านะ

 

          เธอไม่อยากให้เขาเก็บเรื่องพวกนั้นไปคิดให้หนักอกอยู่คนเดียวเสียหน่อย...เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว เวลามีปัญหาอะไรก็น่าจะบอกกันบ้างสิ

 

          เซฮุนไม่คิดหรือไงว่าเธอเองก็เป็นห่วงเขาเหมือนกัน

 

 

: วันนี้จะเอาของเข้าไปให้นะคะ เมื่อเย็นโทรไปก็ไม่รับสาย งานยุ่งอยู่หรอ?

 

 

          พิมพ์ประโยคคำถามลงไปกะว่าจะรอจนกว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมา ทว่าจนแล้วจนรอดก็ยังคงไร้วี่แววอยู่เหมือนเดิม

 

          ไม่มีคำว่าอ่านแล้วที่ประกฏขึ้นอยู่บนหน้าข้อความพวกนั้น ลู่หานจึงตัดสินใจเก็บสมาร์ทโฟนเครื่องบางลงในกระเป๋าก่อนจะล็อกประตูบ้านเอาไว้ ทว่าในขณะนั้นเองที่หางตาดันเหลือบไปเห็นรถมินิคูเปอร์คันสีแงเพลิงของตัวเองจอดแน่นิ่งอยู่ในโรงรถ คนตัวเล็กจึงได้ถอนหายใจออกมาเสียงดัง

 

          “ถ้าขับรถได้แบบเมื่อก่อนก็คงจะดีน่ะสิ” ยืนพึมพำกับตัวเองเช่นนั้นก่อนที่ภาพเหตุการณ์ต่างๆในอดีตจะฉายซ้ำเข้ามาในความทรงจำราวกับม้วนฟิล์ม  เมื่อก่อนลู่หานน่ะเคยขับรถเป็นด้วยนะ เธอจำได้ว่าตอนที่ตนยังเรียนอยู่ประมาณปีสอง พ่อกับแม่เป็นซื้อรถคันนี้ให้ ลู่หานยังคงไม่ลืมความรู้สึกในตอนนั้นว่าเธอดีใจขนาดไหน เรียกได้ว่าเหมือนกับเด็กที่กำลังเห่อของเล่นก็คงจะถูก

 

           หญิงสาวขับรถมาเรียนที่มหาลัยเกือบทุกวัน ทั้งยังดูแลรักษาอย่างดียิ่งกว่าชีวิต

 

          แต่ว่านะ จากคนที่เคยเห่อแล้วก็ชอบขับรถมากๆ จนกระทั่งเรื่องมันเกิดขึ้นในวันหนึ่ง ลู่หานเลยกลายเป็นคนที่เข็ดขยาดและไม่คิดที่จะกลับไปขับรถคันนั้นอีกเลย


          ดูเหมือนมันจะกลายเป็นปมในใจของเธอไปแล้ว เดี๋ยวนี้เวลาไปไหนมาไหนหญิงสาวจึงมักจะใช้บริการรถสาธารณะ แท็กซี่ หรือไม่ก็ให้สามีไปส่งแทน และนี่จึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ว่าทำไมเซฮุนจึงต้องคอยไปรับ-ไปส่งลูกระหว่างบ้านกับโรงเรียนอยู่เสมอ

 

          เห้อ

 

          แต่เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้ว รอดชีวิตมาได้ก็นับว่าบุญโข  ลู่หานรีบสะบัดความคิดไร้สาระมากมายให้ออกจากหัวก่อนจะรีบถือข้าวของเดินออกไปจากบ้านเพื่อรอเรียกแท็กซี่เพื่อบึ่งตรงไปยังที่พักของสามีตัวเองทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

          ลู่หานจัดการจ่ายเงินค่ารถแท็กซี่ก่อนจะเดินถือของพะรุงพะรังเข้ามาภายในคอนโดของสามี  ไม่ได้มาที่นี่นานเหมือนกัน จำได้ว่าครั้งน่าสุดคงน่าจะประมาณเกือบสี่เดือนก่อน  ลู่หานส่งยิ้มให้ยามอยู่ที่หน้าประตูอย่างเป็นมิตรด้วยความคุ้นเคย เพราะเราเมื่อก่อนตอนที่พึ่งคบกันใหม่ๆลู่หานชอบแวะมาเล่นที่ห้องของแฟนหนุ่มตัวหนาอยู่บ่อยๆ

 

          ร่างบางเคลื่อนย้ายของไปยังอีกมือเพื่อกดปุ่มลิฟต์ แล้วรอไม่นานมันจึงเปิดออกพร้อมกับร่างของคนแปลกหน้าที่ก้าวออกมา  ตอนนี้เป็นเวลาค่อนข้างมืดอยู่พอสมควรก็เลยไม่มีใครเดินออกมาเพ่นพ่านข้างนอกกันสักเท่าไหร่ ส่วนโถงทางเดินก็ช่างว่างเปล่า รู้สึกเปลี่ยวแปลกๆยามได้ยินเสียงสะท้อนจากฝีเท้าของตัวเองเวลากระทบกับพื้นจนดังลั่นไปทั่วชั้น

 

          ลู่หานกวาดตามองไปรอบๆระหว่างทาง ห้องของเซฮุนค่อนข้างอยู่ไกลจากลิฟต์อยู่พอสมควร เนื่องจากเจ้าตัวเป็นคนที่ค่อนข้างรักความสงบก็เลยเลือกห้องที่อยู่เกือบสุดทางเดินเพราะคนจะได้ไม่พลุกพล่านมากเท่าไหร่

 

            “เอ๊ะ?” ลู่หานเผลอหลุดร้องออกมาอย่างนึกสงสัยเมื่อพบกับแผ่นหลังบางของใครบางคนที่กำลังยืนรออยู่ตรงประตูหน้าห้องของสามี มันช่างคุ้นตาเหมือนกับเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่ความสลัวของแสงไฟประกอบกับสายตาที่สั่นค่อนข้างเยอะมันเลยทำให้เธอมองไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่แล้วสุดท้ายแผ่นหลังไวๆนั้นก็เลือนหายไปก่อนประตูจะปิดลง

 

          ร่างบางรีบหอบของพะรุงพะรังพยายามวิ่งตามชายคนนั้นไปเพราะอยากรู้ว่าเขาเป็นใคร เผื่อบางทีอาจจะเป็นเพื่อนของโอเซฮุนที่มาหาอยู่ห้อง จะได้ยกเลิกโปรแกรมเซอร์ไพรส์อย่างที่ตนเคยตั้งใจไว้ในคราแรก แล้วเปลี่ยนเป็นแค่เอาของมาฝากแบบธรรมดาแทน

 

          ถ้าให้มาทำอะไรหวานๆต่อหน้าคนอื่นมันก็คงแปลกๆแย่เลยน่ะสิ

 

          ร่างบางได้แต่ยกมือขึ้นเกาแก้มตัวเองแก้เขินยามนึกไปถึงจินตนาการอันแสนเพ้อเจ้อ  หญิงสาวยืนรออยู่หน้าประตูประมาณเกือบสิบนาทีลังเลว่าควรจะเข้าไปดีไหม เพราะกลัวว่าบางทีเซฮุนอาจจะกำลังมีแขกอยู่

 

          เหลือบมองของในมือสลับกับบ้านประตูตรงหน้าไปมาว่าจะเข้าหรือไม่เข้าดี แต่ถ้าให้จะกลับตอนนี้ก็กลัวว่าเสียเที่ยวเอาเปล่าๆ เพราะไหนๆก็อุตส่าห์หอบมาให้ถึงที่แล้วนี่นะ

 

แกร่ก

 

          สุดท้ายแล้วลู่หานก็ตัดสินใจเลือกอย่างหลัง  เธอทาบคีย์การ์ดอีกใบที่สามีเคยให้ไว้ก่อนจะเปิดประตูให้เบาที่สุดเพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนแขกข้างในเข้า หญิงสาวถอดรองเท้าก่อนจะก้มลงหยิบเอาขึ้นมาวางไว้อยู่บนชั้น ดูเหมือนว่ารองเท้าคู่ใจที่พี่เซฮุนชอบใส่บ่อยๆจะเปื้อนฝุ่นเข้าเสียแล้ว เดี๋ยวพอเอาของเข้าไปให้เสร็จ ก่อนกลับสงสัยคงต้องขัดให้เสียหน่อย

 

          ลู่หานยกยิ้มบางขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาใครบางคนอยู่ภายในห้อง แต่ทว่า

 

          “ฮึก เซฮุนฉันขอโทษ...”

 

          น้ำเสียงสั่นเครือของใครบางคนเป็นอันฉุดรั้งให้ข้อเท้าเล็กต้องหยุดทุกการกระทำอยู่กับที่

 

          ใครกัน?

 

          หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างนึกฉงนใจ ร่างบางค่อยๆเดินเข้าไปใกล้เพื่อหวังจะคลายความสงสัยของตนลง โดยที่ในระหว่างทางลู่หานก็ยังคงได้ยินเสียงสะอื้นของบุคคลที่สามอยู่เป็นระยะ

 

          นั่นมัน...

 

          เมื่อได้เห็นก็ยิ่งชักอยากจะรู้เข้าไปใหญ่  ที่แท้เจ้าของแผ่นหลังไวๆนั่นก็คือพี่แบคฮยอนเองหรอกหรอ 

 

          เกิดคำถามว่าทำไมพี่แบคฮยอนถึงต้องร้องไห้จนตัวโยนเสียขนาดนั้น ลู่หานได้แต่แอบยืนมองอยู่กับที่ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะเดินหน้าหรือว่าถอยหลังดี เมื่อแลเห็นว่าร่างเล็กๆของชายหนุ่มอีกคนกำลังทรุดตัวนั่งลงกับพื้น และไม่นานนักเซฮุนก็ย่อตัวลงไปประคองอีกฝ่ายให้เข้ามาอยู่ภายในอ้อมกอด

 

          มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธองงไปหมดแล้วนะ

 

 

 

 

 

 

 

#อย่าลืมHH

 

 

 

 

 

 

          แบคฮยอนคนโง่ เขาเป็นคนงี่เง่าที่เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนตัวเอง 


          และหมอนั่นเองก็ดูเหมือนจะอึ้งนิดหน่อยที่เห็นหน้าเขา

 

          ก็แน่ล่ะสิ เกือบสามวันที่ต่างคนต่างหายไปเราไม่ได้ติดต่อกันเลยนี่นะ ชายหนุ่มยังจำเช้าวันนั้นได้อยู่เลยด้วยซ้ำกับภาพอันว่างเปล่าของเตียงนอนที่มีเพียงเขาที่ตื่นขึ้นมา  เซฮุนหายไปตอนไหนไม่อาจรู้ได้ หากแต่นั่นก็คงพอแล้วที่จะทำให้แบคฮยอนรู้ตัวว่าเขาคงไม่ได้สำคัญกับใครขนาดนั้น

 

           พอนึกแล้วก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมาแปลกๆ มนุษย์เราเวลาอกหักหรือมีเรื่องเศร้าใจส่วนใหญ่ก็มักจะหาแต่สิ่งที่ชอบทิ่มแทงเพื่อตกย้ำตัวเองให้ดิ่งลงเหวมากขึ้นกว่าเดิม อย่างเช่นการดูหนังหรือฟังเพลงเศร้า และพยอนแบฮยอนก็คือหนึ่งในนั้น

 

          ตลอดสามวันก็เอาแต่จมอยู่กับอะไรพวกนี้วนๆซ้ำๆ เพราะไม่รู้ว่าควรต้องทำอย่างไร แต่สุดท้ายพอมันเกิดถึงจุดทนไม่ไหว  พยอนแบคฮยอนก็เลยเลือกที่จะกลายเป็นคนโง่อีกครั้งเพื่อขับรถตรงมาหาเซฮุนจนถึงที่นี่

 

          เขาพยามยามคิดคำพูดสวยหรูมาจากบ้าน แบคฮยอนไม่กล้าบอกอีกฝ่ายออกไปตรงๆว่าในคืนนั้นเขาทำอะไรเลวทรามลงไป

 

          หากเซฮุนรู้ แน่นอนว่าหมอนั่นจะต้องโกรธ และเผลอๆคงจะเกลียดเขาไปตลอดชีวิต แต่ถ้าหากแบคฮยอนเลือกช้อยส์ที่ต่างออกไปโดยการสร้างเรื่องขึ้นมาเอง แล้วโกหกโดยที่ไม่ต้องมีฝ่ายใดเสียหายมันคงดีกว่า

 

          “ฉันขอโทษเซฮุน ฮึก..ถ้าวันนั้นไม่เมาแล้วก็ ห้ามแกสักนิดเรื่องมันก็คงไม่เกิด”


          แบคฮยอนรู้ว่าฤทธิ์ยามันอาจทำให้เซฮุนจำอะไรไม่ได้ เขาเลยเลือกที่จะโกหกคำโตออกไปโดยพูดกับเหมือนอีกฝ่ายนั้นเป็นคนเริ่ม

 

          “ฉันผิดเองเซฮุน...แกอย่าตัดเพื่อนกับฉันเลยนะ” มีเพียงไม่กี่ประโยคนักหรอกที่คิดว่าเป็นคามจริงจากปากของเขา


          ความรู้สึกที่ว่าไม่อยากจะเสียเซฮุนไปพร้อมกับความเสียใจ แบคฮยอนยอมรับว่าตนไม่ได้เสแสร้ง และเขากำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่จริงๆ

 

          “คืนนั้นมันพลาดไปแล้ว ทั้งแกทั้งฉันเราต่างก็ไม่ได้ตั้งใจ  เพราะฉะนั้นแกช่วยลืมมันไปทีได้ไหม”

 

          แม้จะอ้อนวอนออกไปอย่างไร หากแต่คำตอบที่ได้กลับมานั้นกลับมีเพียงแค่ความเงียบที่แบคฮยอนไม่อาจรู้ได้เลยว่าคนตัวหนากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่  

 

          ตอนนี้เซฮุนกำลังสับสน ในหัวของเขามันทั้งตื้อและมึนไปหมดไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดหรือทำอะไรต่อไปดี

 

          “ฉันรู้ว่าตอนนี้แกอาจจะโกรธฉัน แต่ฉันสัญญาว่าลู่หานจะไม่มีวันรู้เรื่องของเรา เพราะฉะนั้นได้โปรดลืมมันไปได้ไหม”


            “...”

 

          “เรากลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมเถอะนะอย่าหลบหน้ากันอีกเลย เซฮุนฉันขอร้อง ฮึก” แบคฮยอนสะอื้นจนตัวโยน รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังแหลกสลายเมื่อความเงียบจากอีกฝ่ายกำลังจะทำให้เขาเป็นบ้า

 

          แต่ใครจะรู้ว่าจริงๆแล้ว เซฮุนเองก็เจ็บปวดไปไม่น้อยกว่าคนอื่นเลย

 

          “ฉันขอโทษ...”

 

          แล้วในที่สุด...เซฮุนก็กลายเป็นคนพูดคำๆนั้นออกมา

 

          แบคฮยอนได้แต่นั่งสะอื้นร่ำไห้อยู่ภายใต้อ้อมกอดแกร่ง  เซฮุนยอมรับตามตรงว่าเรื่องคืนนั้นเขาเองก็จำไม่ได้จริงๆว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทว่าก็เริ่มรู้สึกแปลกๆอยู่หลายอย่างว่าตัวเองก็ไม่ดื่มหนักมากมายอะไร  หากแต่สุดท้ายชายหนุ่มก็เลือกที่เชื่อใจว่าสิ่งที่แบคฮยอนกำลังพูดออกมาเจ้าตัวคงไม่มีวันโกหกหลอกลวงเขาอยู่แน่ๆ  เพราะอย่างที่บอกว่าเราสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันมาสิบกว่าปีเวลามีอะไรก็มักจะเปิดใจแชร์ทุกอย่างให้กันฟังอยู่เสมอ ซึ่งมันหาได้น้อยครั้งมากที่คนทั้งคู่จะมีความลับต่อกัน แล้วต่างฝ่ายต่างก็คิดว่าพวกเขารู้จักตัวตนของกันและกันดี

 

          เพราะฉะนั้นมันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่ทำให้แบคฮยอนจะต้องโกหกเลย  แต่หากจะหาคนผิดก็คงจะเป็นเขาเองนี่แหละที่เมาจนไม่รู้เรื่อง

 

          “ขอโทษนะแบคฮยอน...ฉันยินดีจะรับผิดชอบแกทุกอย่าง”

 

          “ฮื่อเซฮุน...” ยิ่งได้ยินคำปลอบโยนจากอีกฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเขื่อนน้ำตากำลังจะแตก  แบคฮยอนคร่ำครวญร่ำไห้อย่างไม่มีวันจบสิ้น เขาสะอื้นเหมือนกับเด็กขี้แยแต่กระนั้นโอเซฮุนก็ยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน “ ฮึก แค่แกเข้าใจฉันฉันก็ไม่ต้องการอะไรแล้ว”

 

          ใช่...ไม่ต้องการอะไรแล้วจริงๆ จุดประสงค์ของแบคฮยอนในวันนี้ก็เพื่อแก้ต่างให้กับตัวเอง เพราะต้องการรักษามิตรภาพเอาไว้หลังจากที่เผลอทำเรื่องโง่ๆลงไป และเขาเองก็ไม่ได้อยากจะให้เรื่องพวกนี้มันบานปลาย หรือว่าจะต้องมารับผิดชอบอะไรด้วย “ขอให้เรื่องมันจบแค่นี้เถอะนะเซฮุน กะ...แกไม่ต้องมารับผิดชอบฉันก็ได้ ฉันเป็นผู้ชายอีกอย่

 

          “ไม่ได้หรอก  ถึงแกจะเป็นผู้ชายแต่ยังไงแกก็คือผู้เสียหาย”

 

          เซฮุนเรียนกฎหมาย เขาคลุกคลีด้านนี้มาเกือบครึ่งชีวิต เพราะฉะนั้นชายหนุ่มจึงไม่อยากให้ใครหรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเสียหายอยู่เพียงฝ่ายเดียว และอีกอย่างเซฮุนก็ยังไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นพวกเห็นแก่ตัว และเขาจะต้องรีบหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้ให้ได้

 

         แต่สำหรับแบคฮยอน... เขาไม่ได้ต้องการแบบนี้เลยสักนิด

 

          ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างขึ้น ทุกอย่างผิดแผนไปหมด เขาก็แค่อยากจะเคลียร์โดยการโกหกเพื่อให้เรื่องมันจบไปเพียงเท่านั้น

 

          แบคฮยอนยอมรับว่าเขากลัวความจริงมันอาจจะถูกเปิดเผยขึ้นในสักวัน

 

          “ไม่เซฮุน แกก็แค่ลืมเรื่องที่เรามีอะไรกันวันนั้นไปซะแล้วทุกอย่างจะได้จบ--

 

ตุบ!

 

          ทั้งสองรีบหันกลับมามองตามเสียงในเมื่อครู่

 

          เซฮุนรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกผลักตกเหวโดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะพูดหรืออธิบายเรื่องใดๆให้คนตัวเล็กเข้าใจอีกต่อไปแล้ว   

 

          เขาไม่คิดว่าลู่หานจะที่นี่ในเวลาแบบนี้

 

          เซฮุนพลาดครั้งใหญ่แล้วจริงๆ

 

          “กรี๊ดดดดด!!!!!!!

 










TALK





ชี้แจงสำหรับท่านผู้อ่านที่คิดว่าท่านอัยการโอเตงุนนนนนนของดิช้อยโง่เน้อ  

ที่เซฮุนไม่ทักท้วงแบคฮยอนเลยนั่นเพราะว่าเป็นเพื่อนกันมานานอ่ะ คิดว่าตัวเองรู้จักแบคฮยอนดีไง ก็เลยเชื่อทุกอย่างที่เขาพูด


คราวนี้น้องลู่หานจะเอาจริงละะนะ 



ปล.จนถึงตอนนี้ก็ยังหาปกฟิคที่ถูกใจไม่ได้สักที ฮ่า ฮ่า ฮ่า •ㅅ•




 อย่าลืมเม็นต์กำลังใจให้ด้วยน้า นะ นะ  นา น๊า นา นา นะ




#อย่าลืมHH









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

163 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 20:51
    น้องงงงงงงงงงงง
    #127
    0
  2. #126 MiLd MildzMildz (@mild2112) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 15:32
    อ่ะ ให้อินังฮุนรับผิดชอบเพื่อนไปนะ ส่วนยัยน้องก็ปล่อยให้ไปเจอคนที่ดีกว่า ไม่โลเล เฮ้อะ!
    #126
    0
  3. #125 Bam_Cha (@Bam_Chamaiporn04) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 07:40
    เซฮุนนนคนโง่
    #125
    0
  4. #124 เซฮาน (@luhunexosehan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 19:23
    โหยย ก็ไม่นึกว่าจะขนาดนี้ ไม่ติดว่าจะทำจริงๆ ช็อคจนพูดไม่ออก แล้วหลังจากนี้อีกล่ะ ไม่รู้เลย จากที่อยากให้คืนดีกันแต่มันขนาดนี้แล้วก็ไม่อยากให้ลูกตัวเองไปคืนดีแล้วอะ ทั้งที่ก็รู้ว่าเซฮุนไม่ได้อยากทำแต่แรก แต่ก็โกรธอยู่ดีพอมาคิดว่าน้องจะเสียใจขนาดไหน เฮ้ออ ก็ขอให้มันเป็นไปด้วยดีแล้วกัน
    ปล.ฝากไรท์เรื่องคำผิดนิดนึงนะคะ ตอนนี้ค่อนข้างผิดหลายที่เลย ฟิคสนุกมากเลยเศร้ามากด้วย เห็นคำผิดก็อยากให้แก้นิดนึงเนอะ เพื่ออรรถรสที่ดีในการอ่าน :)
    #124
    1
    • #124-1 HongHao520 (@Lakornthaisilaud) (จากตอนที่ 5)
      27 พฤษภาคม 2562 / 20:26
      ไรท์แก้ให้แล้วนะคะ ฮื่อออ ขอโทษจริงๆค่ะ ตอนอัพครั้งแรกค่อนข้างดึกเลยอาจจะเบลอๆไปบ้าง ไรท์ผิดเองที่ตรวจทานไม่ดีก่อนอัพ ไว้ครั้งหน้าจะพยายามตรวจสอบให้ดีนะคะ ขอบคุณที่อ่านและติดตาม อยู่ด้วยกันไปนานๆเลยนะคะ
      #124-1
  5. #119 PPSnook (@PPSnook) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 02:26
    ถ้าอยากรับผิดชอบแบคนักก็ปล่อยลู่หานไปสะเซฮุน น้องจัดการจั้นเด็ดขาดเลยอย่าไปแค่คนที่มันไม่คิดจะแคร์เรา ถ้ามันคิดได้คงไม่ทำแบบนี้ทั้งคู่
    #119
    0
  6. #118 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 00:07
    โอยตายเลยน้องมาได้ยินเองพังบอกได้เลยว่าใจพังสงสารน้องขอเกลียดแบคนะทำครอบครัวเค้าพังอ่ะ
    #118
    0
  7. #117 namwanjunsi (@namwanjunsi) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 00:02
    ฉันขอเชียร์ให้ยัยหนูเลิกเลยจะได้มีคนสำนึกซะบ้าง ทำไมนึกถึงแต่ตัวเองไม่สงสารคนรอบข้าง
    #117
    0
  8. #116 Serummydear (@Serummydear) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:43

    เลิกเลยๆ อยาก ให้ ยัย หนู ออกมา ได้ แล้ว อ่ะ เธอเจ็บปวดมากพอแล้ว กับคนที่ยังลังเลและไม่ชัดเจน ฮือ สงสารน้องทุกตอน
    #116
    0
  9. #115 bambyp2104 (@bambyp2104) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 23:36
    เป็นโมโหเซฮุนมากๆอ่ะ ทำไรทำไมไม่คิดถึงใจลู่บ้างวะ โมโหๆๆๆๆ
    #115
    0
  10. #114 ppploycb (@ppployployju) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:43
    ไม่มีใครจะรับได้หรอกที่สามีตัวเองมีความสัมพันธ์กับเพื่อน ตอนนี้ความสัมพันธ์ของเซฮุนกับลู่หานก็ระหองระแหงมาก คือกำลังงงว่าถ้าเซฮุนจะไปรับผิดชอบอีกคน แล้วความรู้สึกของลู่หานล่ะ หยุดความยุติธรรมของพี่กก่อนพี่เซฮุน
    #114
    0
  11. #113 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 22:11

    อ่านไปน้ำตาตกในมันร้องไม่ออกแต่จุกแทนลู่ แบครู้ตัวไหมว่ากำลังทำให้ครอบครัวของเพื่อนแตกแยกกันอ่ะ สงสารลู่มาก เซฮุนก็แบบเฮ้อ จะรับผิดชอบเหอะๆ ถ้ารู้​ว่าแบควางยาตัวเองจะรับผิดชอบคนที่ทำให้ครอบครัวตัวเองต้องแตกได้ไหมหล่ะ

    #113
    0
  12. #112 KimTomElfElf (@KimTomElfElf) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:56
    โอ้ยยยยยย หมดคำจะพูด 555555555555 ลู่มาได้จังหวะด้วยนะ ไม่ใช่ไร ได้ยินหมดเลยด้วย ประเด็นคือลู่จะไม่ทนแล้ว ไม่อยากเห็นลู่สติแตกแล้วกรื้ดแบบนี้เลย ฮรืออออออ อยากบอกให้ใจเย็นแต่มันก็ไม่ได้ กลัวว่าลู่โวยวายมากไปแล้วเซไล่กลับอ่ะ สงสารลู่ TT แล้วจะมารักความยุติธรรมอะไรตอนนี้อ่ะ 5555555555 มันไม่ใช่มะ
    #112
    0
  13. #109 nisarmaneetang (@Nisarmaneetang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:46
    โอ้ยยสงสารน้องงง
    #109
    0
  14. #108 nisarmaneetang (@Nisarmaneetang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:45
    โอ้ยยสงสารน้องงง
    #108
    0
  15. #107 kkxxxmnq (@Kanika8146) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:36
    โอ้ยย สงสารลู่
    #107
    0
  16. #106 Peacehunhan (@peacelu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:33
    รออ่านนานมากกก
    #106
    0
  17. #105 meandmynongluhan (@bbkunaaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:12
    แหะ นี่ว่าเซฮุนไม่ได้โง่หรอกแค่คงรู้สึกผิดกับเพื่อนแล้วก็รู้สึกผิดกับเมีย แต่ว่าแบคฮยอนน่ะนะ จะนิสัยแย่ไปหน่อยหรือเปล่า แย่มากขนาดความจริงยังไม่กล้าพูดแล้วจะมาแก้ต่างโดยการสร้างเรื่องมาอีกเหรอ เหนื่อยจะด่า สงสารลู่หาน สงสารจีฮุนที่พ่อมีเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ รู้ทั้งรู้ว่าเค้ามีเมียแล้วอะ อล้วตัวเองก็ช่วยจีบด้วย มาอยากได้ไรตอนนี้ เลวไปนะ
    #105
    0
  18. #104 twindeer947 (@hipster_zaii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 22:34
    รออ่านต่อไปปปป
    #104
    0
  19. #103 nisarmaneetang (@Nisarmaneetang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 17:01
    เรื่องนี้ขอไม่ชอบแบคคค
    #103
    0
  20. #102 Me_Youuux (@plyphuaj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 03:30

    คือเราว่าเซฮุนไม่ผิดนะ นางไม่มีสติอ่ะ จริงๆนะ นางคงไม่ได้ตั้งใจ แต่แบคนี่ดิ รู้ทั้งๆรู้ว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว ก็ยังอยากได้เขาจนตัวสั่น 🙄
    จะสงสารสุดก็น่าจะลู่หานไม่รู้เรื่องอะไรเลย แถมไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ก็ต้องมาเจออะไรแบบนี้
    #102
    0
  21. #101 Peacehunhan (@peacelu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:54

    อัพต่ออออออออ
    #101
    0
  22. #100 NAT19wadee (@NAT19wadee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:14

    สงสารลู่หานมากกกกกกกฮือออน้ำตาแตกเลย.
    #100
    0
  23. #99 NAT19wadee (@NAT19wadee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:14

    สงสารลู่หานมากกกกกกกฮือออน้ำตาแตกเลย
    #99
    0
  24. #98 zonya1220 (@zonya1220) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 09:14
    แบคทำงี้ทำไมรู้ว่ารักฮุนแต่เค้ามีครอบครัวแล้วนะสงสารลู่อ่ะ
    #98
    0
  25. #97 cplove (@cplove) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 09:00

    เจ็บและจุกแทนลู่นะ ตั้งแต่ต้นลู่ก็ไม่ได้ผิดอะไรจะมีก็อาการหึงหวงตามภาษาคนเป็นภรรยา และการที่เซฮุนไม่ยอมพูดอะไรพยายามแก้ไขด้วยการเงียบการไม่มี-งแทนที่จะพูดคุยกันให้เข้าใจ ยิ่งแบคมาทำแบบนี้อีก เราแบบจุกอ่ะอ่านและแบบสงสารลู่ ถ้าลู่รู้แล้วคงเจ็บน่าดูคนหนึ่งคือสามีที่รักมาก กับอีกคนคือเพื่อนสนิทแฟน ไม่คิดหรอกว่าเพื่อนของสามีจะมาคิดเกินเลยกับสามีตัวเอง มันเจ็บจุกสุดๆ น้ำตาไหล งื้อ ไรท์แต่งดีและค่ะ สู้ๆ นะ ขอจบแบบแฮปปี้น้าา สาธุ ????

    #97
    0