คัดลอกลิงก์เเล้ว

Miracle in December ปฏิหารรักวันคริสต์มาส (HUNHAN) #)ปฏหฮฮ

โดย HongHao520

คุณคิว่าปาฏิหารมีอยู่จริงมั้ย?...แต่ผมเชื่อนะ

ยอดวิวรวม

310

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


310

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


17
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ธ.ค. 60 / 18:49 น.
Miracle in December ปฏิหารรักวันคริสต์มาส (HUNHAN) #)ปฏหฮฮ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้







คุณคิดว่าปาฏิหารมีอยู่จริงมั้ย?...แต่ผมเชื่อนะ











มาแล้วเรื่งสั้นดราม่าเรื่องแรก หากไม่เศร้าก็ขออภัยด้วยเด้อ อย่าลืมคอมเม้นต์ให้กำลังใจกันด้วย เล่นแท็กด้วยเด้อ อย่าลืมนะ


#ปฏหฮฮ





เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ธ.ค. 60 / 18:49


      







Miracle in December ปฏิหารรักวันคริสต์มาส







       ผมเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่เกี่ยวกับปาฏิหาริย์ของวันคริสมาสต์ และผมไม่เคยเชื่อว่ามันเลยว่าจะเป็นความจริงจนกระทั่งผมได้ลองเจอกับตัวเอง.........

       หึ...คุณคงอยากรู้ใช่มั้ยล่ะว่าคริสมาสต์นั้นมันเกิดอะไรขึ้นกับผม...ผมเคยเสียของที่มีหลุดมือไปแต่ตอนนี้ผมได้แต่พยายามอ้อนวอนขอให้มันกลับคืนมา ผมไม่เคยรู้ถึงคุณค่าในสิ่งที่ตัวเองมีและตอนนี้ผมกำลังโหยหามัน...........

      คุณไม่จำเป็นต้องเชื่อผม ถ้าคุณยังไม่ได้เจอกับตัเอง

 

 

   25 ธันวาคม ปี 2014

 

 

         ในฤดูหนาวที่ย่างก้าวเข้ามาทีละนิด คริสมาสต์อีฟและงานปีใหม่สามารถทำให้เหล่าผู้คนตื่นเต้นและเตรียมซื้อของขวัญพร้อมกับคำอวยพรเพื่อเอาไว้มอบให้กับคนพิเศษของตน

       เช่นกันกับ เสี่ยว ลู่หาน นักเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆคนหนึ่งที่มีแฟนหนุ่มเป็นถึงหนุ่มฮอตทั้งในโรงเรียนและต่างโรงเรียนซึ่งผิดกับเธอที่ไม่มีอะไรเลย ฐานะก็ธรรมดาไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายเหมือนกับเซฮุน ส่วนเรื่องความสัมพันธ์นั้นทั้งสองคนเริ่มรู้จักกันโดยการเป็นเพื่อนร่วมห้องในช่วง ม.4 ลู่หานแอบเฝ้ามองเซฮุนมาโดยตลอดจนมีโอกาสได้คุยกันมากขึ้นเรื่อยๆเนื่องจาก บยอน แบคฮี เพื่อนสาวคนสนิทในกลุ่มของลู่หานกำลังคบกับ ปาร์ค ชานยอลเพื่อนสนิทที่อยู่กลุ่มเดียวกันกับเซฮุน  จากนั้นแบคฮีที่รู้ว่าลู่หานเองก็กำลังปลื้มเซฮุนอยู่ประกอบกับรูปร่างหน้าตาภายนอกที่ก็ไม่ได้แย่อะไรนักแต่ออกจะหน้ารักซะด้วยซ้ำหากว่ามองดีๆ

       แบคฮีก็เลยไปขอให้ชานยอลลองแนะนำเพื่อนสาวของตนให้กับเซฮุนดูแล้วทั้งสองก็เลยมีโอกาสได้พัฒนาความสัมพันธ์กันมากขึ้นนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่งที่เซฮุนชวนเธอไปเล่นที่บ้านในขณะที่พ่อกับแม่ไม่อยู่

       แล้วลู่หานก็ยอมเสียครั้งแรกให้กับเขาไปอย่างเต็มใจ ถึงแม้ว่าเซฮุนจะขอให้เรื่องที่เธอกับเขาคบกันนั้นถูกเก็บเป็นความลับเอาไว้ก็ตาม

       ฉะนั้นของขวัญที่เธอเลือกจะให้แฟนหนุ่มในวันนี้ก็คือผ้าพันคอที่เจ้าตัวตั้งใจถักจนอดหลับอดนอนมาหลายวันเพื่ออยากจะเห็นรอยยิ้มของแฟนหนุ่มพรอมกับคำชม เธอก็แค่อยากจะเป็นแฟนที่ดีเท่านั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       คาเฟ่เล็กๆแห่งหนึ่งในกรุงโซซลเป็นสถานที่ๆคู่รักมักจะจับจองโต๊ะนั่งและทำเซอร์ไพรซ์กันในช่วงของวันคริสมาสต์  เพราะฉะนั้นวันนี้ลู่หานก็เลยอยากจะลองชวนเซฮุนให้มาที่ร้านนี้ด้วยเพราะเธออยากจะมอบผ้าพันคอสีแดงที่เธอตั้งใจถักมันมาตลอดหลายวันให้กับเขา

       แต่จนแล้วจนรอดก็ไร้วี่แววของร่างสูงจนทำให้ความหนาวเหน็บเริ่มกัดกินหัวใจยิ่งซะกว่าความหนาวจากหิมมะที่กำลังตกโปรยปรายลงมาอยู่ทางด้านนอก

 

 

 

L’lu love

Read : เซฮุนเมื่อไหรจะมา

 

 

19.25

 

L’lu love

Read : เซฮุนเป็นอะไรรึเปล่าทำไมอ่านแล้วไม่ตอบ

 

 

19.52

 

 

Oohsehun

: โทษๆ พอดีแบตหมด

 

L’lu love

Read : แต่เมื่อวานนี้เราจำได้นะว่าเรานัดนายไปแล้ว

 

 Oohsehun

: พอดีเราลืมน่ะ

: ขอโทษนะพอดีว่าเราติดธุระด่วนคงไปไม่ได้แล้ว

 

 L’lu love

Read : แต่เรามีของจะให้เซฮุนนะ เราตั้งใจทำมาก

 

 Oohsehun

: ไว้ให้วันอื่นนเถอะ

: เราไม่ว่างจริงๆ

 

L’lu love

: อืม ได้สิ

Read  : เราเชื่อว่าเซฮุนจะไม่โกหกเรา

 

 

 

       ประโยคสนทนาผ่าทางสาร?โฟนถูกตัดจบลงเพียงเท่านั้นอย่างไร้เยื่อใย ร่างบางกระชับอ้อมกอดของตัวเองพร้อมกับความรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา ดวงตากวางแห่งความสดใสร่าเริงในตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยหยอดน้ำตาแห่งความเสียใจ และครั้งนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เซฮุนมักจะผิดนัดเธอ และลู่หานเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าเซฮุนนั้นผิดนัดเธอเรื่องอะไรแต่เธอแค่ไม่อยากจะพูดเพราะกลัวจะเสียความรู้สึกกันทั้งสองฝ่าย แม้ในโปรแกรมแชทเมื่อครู่ที่เธออยากจะพิมพ์ตอบกลับไปสักแค่ไหนว่า เรารอนายมานานแล้วนะ ก็ตาม

 

       “สงสัยวันนี้คงต้องกลับแล้วล่ะสินะ”

 

       คนตัวเล็ตัดสินใจเดินลุกออกมาพร้อมกับกล่องของขวัญที่ถูกห่อมาอย่างดีของตนแต่ตอนนี้กลับไม่เหลือค่าจำใจเดินเช็ดน้ำตาออกมาจากร้านก่อนจะถอนหายใจแล้วทอดสายตามองไปยังถนนเบื้องหน้าเรื่อยท่ามกลางเกล็ดหิมมะที่โปรยปรายลงมา สองข้างทางดูครึกครื้นเพราะเต็มไปด้วยเหล่าคู่รักและครอบครัวที่ดูแลใส่ใจกันจนหน้าอิจฉา โคมไฟมากมายกับต้นคริสมาสต์ช่างเข้ากันดีจึงดูสวยงามระรานตาเต็มไปหมด

       แต่หากดวงตากวางที่พึ่งผ่านการร้องไห้มาเมื่อครู่ก็ต้องหยุดลงเพียงแค่นั้นเมื่อกระจกบานใสของร้านกาแฟที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทำให้มองทะลุเข้าไปเห็นชายหญิงคู่หนึ่งซึ่งเธอเองก็คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

 

       “ฮึก!...เซฮุน” หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบเพียงเห็นแค่คนทั้งสองกำลังมอบของขวัญอันสุดพิเศษกับรอยยิ้มและจูบอันดูดดื่ม

      เขาทำได้ยังไงทั้งๆที่ลู่หานเองก็นั่งรออยู่ฝั่งตรงข้ามแต่เขาก็ตอบกลับมาเพียงคำว่า ลืม จำไม่ได้ ติดธุระ  แต่ลู่หานก็ยังคงหลอกตัวเองให้เชื่อว่ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆแต่ไม่คิดว่า โอ เซฮุน จะดูถูกความรักและเล่นกับความรู้สึกของเธอได้รุนแรงมากขนาดนี้เหมือนลูกดอกอาบยาพิษเป็นพันๆอันที่ถูกปักลงมากลางหัวใจ ขอบตาร้อนผ่าวจนกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ทำให้ลู่หานกลายเป็นจุดสนใจจากผู้คนรอบๆขึ้นมาทันทีเมื่อเธอปล่อยโฮออกมาอย่างไม่นึกอาย

 

 

L’lu love

: ตอนนี้นายอยู๋ไหน?

 

Oohsehun

: ก็บอกแล้วไงว่าวันนี้ติดธุระ

: กำลังพาแม่ไปหายายอยู่ปูซาน

 

 

       เพียงเท่านั้นหยดน้ำตามากมายก็พรั่งพรูออกมา ทำไมเขาต้องโกหกทั้งๆที่เจ้าตัวเองก็กำลังนั่งอยู่กับผู้หญิงคนอื่นในร้านแต่กลับมาบอกเอว่าอยู่ปูซาน

       จิตใจของนายทำด้วยอะไรเซฮุน...

 

 

L’lu love

: งั้นช่วยมองออกมาทางด้ายซ้ายหน่อยได้มั้ย

: เรามีเซอร์ไพรซ์

 

Oohsehun

: เซอร์ไพรซ์อะไร?

: เธอรู้รึไงว่าเราอยู่ที่ไหนทำอะไรอยู่?

 

L’lu love

: เราทำได้...เชื่อเราสิ

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

      

      “พี่เซฮุนกำลังคุยกับใครอยู่หรอคะ?”

 

      ร่างสูงรีบละสายตาออกจากสมาร์ทโฟนเครื่องหรูของตนทันทีพร้อมกับลางสังหรณ์แปลกๆบางอยางเหมือนลู่หานจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

       แต่ปกติแล้วลู่หานก็ไม่ใช่คนขี้จับผิด แต่ถ้าหากรู้ความจริงก็คงทำอะไรไม่ได้เพราะเซฮุนรู้ดีว่าคนอย่างลู่หานคงมีวันยอให้เขาบอกเลิกแน่ๆถึงแม้ว่าจะทำผิดมากสักเท่าไหร่ เพราะไม่อย่างงั้นทุกๆครั้งที่ผ่านมาลู่หานก็คงจะเดินมาแหกกเขาไปตั้งนานแล้ว

 

       “อ๋อ..เปล่าหรอก พี่คุยกับเพื่อนอยู่นะ”  เซฮุนพูดก่อนจะส่งยิ้มละลายใจที่เจ้าตัวชอบทำกกับเหยื่อมานักต่อนักให้กับเด็กสาวที่เป็นของเล่นชิ้นใหม่ในค่ำคืนนี้ด้วแววตาอันมีเลศนัย “พี่ชอบมากเลยนะของขวัญน่ะ...แต่ถ้าคืนนี้ฮยอนจียอมมาเป็นของขวัญให้พี่ กี่คงจะชอบไม่น้อยเลย หึๆ”

 

       “แหม...แค่นี้ก็รอนิดรอหน่อยไม่ได้นะคะ”

 

       “ก็พี่อยากได้แล้วหนิคะ...ฮยอนจีไม่สงสารพี่รึไง”

 

       “งั้นก็.....รีบไปห้องที่พี่เปิดไว้เลยสิคะ...พอดีว่าฮยอนจีเองก็เป็นคนขี้สงสารเหมือนกัน”  หญิงสาวพูดพรางยักคิ้วท้าทายก่อนจะยิ้มแล้วกัดริมฝีปากล่างของตนอย่างเย้ายวน

        “ฮ่าๆๆ ขี้ยั่วนะเรา”  ร่างสูงระเบิดหัวเราะออกมาทันที มือหนาเอื้อมไปยีผมหญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของตน ส่วนหัวข้อการคุยผ่านแชทของลู่หานก็กลายเป็นถูกฝังกลบแล้วทิ้งมันไปทันทีแล้วเซฮุนเองก็ไม่ได้หันไปสนใจตามที่ลู่หานบอก้วยเพราะในเมื่อมีสิ่งใหม่ๆที่ดีกว่ามีหรือที่คนอย่างเขาจะกลับไปสนใจของเก่า

 

 

RRRRRRRRRRR

 

 

       “อะไรอีกวะเนี่ย”  คนตัวสูงย่นคิ้วเข้าหากันทันทีที่บรรยากาศอันแสนโรแมนติกกำลังจะถูกทำลายไปเพราะไอ้เสียงโทณศัพท์เฮ็งซวยที่เขาได้แต่ก่นด่ามันอยู่ในใจ

       แต่พอรู้ว่าใครโทรมาเซฮุนก็ยิ่งไม่อยากจะรับและเบื่อมันยิ่งกว่าเดิมเพราะว่าคนที่กำลังต่อสายหาเขานั่นคือ ลู่หาน

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

       (ฮัลโหลมีอะไร?) น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเบื่อหน่ายทำให้คนตัวเล็กต้องพยามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นของตนเอาไว้ภายในเพื่อปิดกั้นความอ่อนแอของตนไม่ให้มันแสดงออกมาและถูกตราหน้าว่าน่าสมเพช

 

        “เซฮุน....”

 

       (มีอะไรขับรถอยู่ไว้ค่อยโทรมาได้มั้ย)

 

       “เราเหนื่อย”

 

       (เธอพูอะไร?)

 

       “นายทำให้รูโง่...เรารู้นะว่านายกำลังสมเพชเราแต่ทุกครั้งที่เราพยายามจะเข้าไปอยู่ในใจของนายเราเหมือนเจอทางตันทุกๆทาง”

 

       (.........)

 

       “รู้มั้ยเซฮุน ฮึก!...บางทีนายก็ทำเหมือนให้ความหวัง นายทำเหมือนว่ารักเรานายทำเป็นดีกับเราแล้วเราก็เชื่อแต่พอวันต่อมานายก็กลับทำเหมือนเราไม่มีตัวตน...นายทำเหมือนไม่รู้จักเราที่โรงเรียนแล้วพอเวลาอยู่ด้วยกันสองคนนายก็แสดงออกว่านายเบื่อเราอย่าชัดเจน ฮึก!

 

       (...........)

 

       “ฮึก นายเล่นกับความรู้สึกของเรามากเกินไปแล้ว เซฮุนเราเจ็บ”

 

       (...........)

 

       “เราก็มีหัวใจนะ ฮึก ล..แล้ววันนี้เราก็ตั้งใจจะเอาผ้พันคอที่เราตั้งใจทำจนอดหลับอดนอนตั้งหลายวันเพื่อมาให้นาย...อึก เราไปนั่งรอนายที่ร้านกาแฟอยู่ 3 ชั่วโมงนายก็ไม่มา”

 

        (ก็เรา...ติดธุระ...)  เซฮุนพูดเสียงแผ่ว ถ้าเป็นแต่ก่อนคนอย่างเขาคงจะสามารถโกหกลู่หานได้แบบไม่ต้องรู้สึกผิดและมั่นใจในคำโกหกของตนมากกว่านี้ แต่ว่าคราวนี้ไม่รู้ทำไมความรู้สึกมันถึงเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงสะอื้นของร่างบางเล็กลอดผ่านสายโทรศัพท์มา

 

       “เลิกโกหกได้แล้วเซฮุน! ฮือ....เราก็คนเหมือนกันนะ”

 

       (............)

 

      “เมื่อก่อนเรายอมนายได้ทุกอย่างถึงแม้ว่านายจะโกหกแต่เราก็ให้อภัย.....แต่ตอนนี้เราไม่อยากจะทำอย่างงั้นแล้วล่ะ..นายทำกับเรามากมายเกินไป นายแอบไปเดทกับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเรา นายรับของขวัญจากเขา นายจูบเขา แล้วเราล่ะเซฮุน ฮึก!...นายปล่อยให้เรานั่งอยู่คนเดียว นายโกหกเราว่าอยู่ปูซานแต่เรากลับเห็นนายนั่งอยู่ตรงหน้าเราในร้านกาแฟ!

 

       คนตัวสูงเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินความจริงเมื่อตนถูกจับได้ ดวงตาคมุจพยาเหยี่ยวหากตอนนี้เต็มไปด้วยความกังลกำลังกวาดสายตาหาเจ้าของเสียงในสายไปทั่วร้านท่ามกลางความสงสัยของผู้หญิงอีกคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจนกระทั่งเจอตัวหญิงเจ้าของเสียงที่เจ้าตัวพยายามจะตามหา

       และถึงแม้ว่าจะอยู่กันคนละฝั่งถนนแต่เซฮุนก็สามารถสังเกตุได้อย่างชัดเจนว่าเธอกำลังร้องไห้และในดวงตากวางเองก็กำลังแสดงความโศกเศร้าออกมามากถึงเพียงใด

       เซฮุนไม่เคยรู้สึกเจ็บเหมือนครั้งนี้มาก่อน

 

       “เราว่าเราไปต่อไม่ได้แล้วล่ะ...เลิกกันเถอะนะ ขอให้นายโชคดี”

 

       (ไม่ลู่หาน ไม่! เราขอโทษลู่หาน อย่าพูดว่าเราเลิกกันเถอนะเราขอร้อง)

 

       “...ฮึก!

 

       พูดเพียงเท่านั้นคนตัวเล็กก็รีบกดตัดสายลงไปทันทีโดยพยายามจะไม่สนใจอะไรอีกแล้ว เพราะลู่หานได้ปลปล่อยมันออกไปหมดแล้วถึงความอัดอั้นตันใจที่เจ้าตัวได้สะสมมันเอาไว้นาน...แล้วตอนนี้เซฮุนก็ได้รับรู้มันแล้ว

       เพราะฉะนั้น...เรื่องของเราทั้งคู่คงต้องจบลงเพียงเท่านี้

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

ตู๊ดๆๆๆๆ

 

 

       ประโยคสนทนาจบลงเพียงเท่านี้เมื่อถูกตัดสายลงไป เซฮุนยังคงหันออกไปมองลู่หานที่ตอนนี้ได้เดินออกไปแล้ว หัวใจของเขากระตุกวูบทันทีที่ได้ยินคำถูกบอกเลิกจนตั้ตัวไม่ทันและคนที่ผิดคือเขา เขาเป็นคนผิดเองและมันก็ถูกต้องแล้วถ้าหากว่าลู่หานจะทิ้งเขาไป มันสมควรแล้วแต่มันก็เร็วไป

 

       “พี่เซฮุนจะไปไหนคะ?”

 

       “ขอโทษนะ...พี่ขอคืนของขวัญให้”

 

       พอว่าจบเจ้าตัวก็รีบพุ่งออกมาจากร้านนั้นทันทีเพื่อตามหาคนตัวเล็กที่เขาทำผิดต่อเธอไปอย่างไม่น่าให้อภัย และไม่รู้ตอนนี้ลู่หานจะไปอยู่ที่ไหนถ้าหากว่าเขาหาเธอไม่เจอ

 

      “โธ่ลู่หาน รับสิ!

 

       เด็กหนุ่มยังคงวิ่งตามหาคนแฟนสาวของตนไปเรื่อยๆเอยู่เป็นชั่วโมงถึงแม้ว่าจะพยายามกดโทรหาเป็นสิบๆสายแล้วแต่คำตอบก็คือปลายสายนั้นไม่ยอมรับสายของเขาซักที ภายในจิตใจกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก ความผิดเดิมๆที่ตัวเองเคยทำไว้เริ่มพลั่งพลูเข้ามาแล้วฉายอยู่ซ้ำๆแบบนั้นโดยเฉพาะภาพของน้ำตาที่ร่วงแล้วร่วงอีกของร่างบางเพราะคนอย่างเขา แต่เธอก็มักจะยิ้มทุกครั้งที่เขาแกล้งทำดีด้วยหรือโกหกปัดๆเพื่อให้เธอสบายใจ

       ทำไมเขาถึงไม่รู้สักทีว่าลู่หานน่ะรักเขามากขนาดไหน.....เขาไม่ยอมซึมซับและเก็บรักษามันไว้เหมือนที่ลู่หานทำ...แต่พอจะมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ได้ยินคำถูกบอกเลิกซะแล้ว

 

 

Rrrrrrrrrrrrrrr…..

 

 

       “ฮัลโหลลู่หาน!” ความรู้สึกหมดหวังของเด็กหนุ่มหายไปเพียงชั่วพริบตาเมื่อบนหน้าจอสมาร์ทโฟนโชว์หราถึงชื่อของคนที่โทรมามันทำให้เขารู้สึกใจชื้นขึ้นอย่างบอกไม่ถูกหรือบางทีสาเหตุที่ลู่หานโทรมาก็คงจะเหมือนกับทุกๆครั้งคืออยากจะโทรมาคืนดีกับเขาก็เป็นได้

      แต่ว่าความหวังทั้งหมดที่มีก็ต้องพังทลายลงเมื่อเสียปลายสายไม่ใช่เสียงของลู่หาน

 

      “นี่คือเบอร์โทรออกล่าสุดของคุณเสี่ยวลู่หานใช่มั้ยคะ?”

 

      “อ่า...ใช่ครับ เขาทำโทรศัพท์ตกไว้หรอ?” เด็กหนุ่มพูดพรางเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยพรางหอบหายใจจากกำลังที่เสียเพราะการวิ่งของเมื่อกี้

 

      “เปล่าค่ะ...ดิฉันเป็นพยาบาลโทรมาจากโรงพยาบาล XXX ตอนนี้คุณหมอกำลังปั้มหัวใจให้คุณเสี่ยวลู่หานไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับเธอคะ? ”

 

       “เดี๋ยวนะครับ ตอนนี้ลู่หานอยู่โรงบาลหรอ?” เด็กหนุ่มกะวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก หัวใจกระตุกวูบจนแทบจะยืนไม่อยู่เมื่อได้ยินคำพูดว่าแฟนสาวของตนกำลังถูกปั้มหัวใจอยู่โรพยาบาลพร้อมกับขอบตาที่ร้อนผ่าวเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นถ้าไม่ได้เจอลู่หาน

 

       “ใช่ค่ะ..ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับเธอรึเปล่าคะ”

 

       “ผมเป็นแฟนเธอครับ แล้วคุณพอจะรู้มั้ยว่าทำไมเธอถึงได้เข้าโรงบาล?”

 

      “เธอถูกรถชนระหว่างที่กำลังจะเดินข้ามถนนค่ะ”

 

       “โอเคครับงั้นผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

      

       โถ่เอ้ย! อย่าพึ่งเป็นอะไรไปนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

โรงพยาบาล xxx

 

       (หน้าห้องฉุกเฉิน)

 

 

       ใช้เวลาในการนั่งแท็กซี่เพียงไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาลตามกำหนดเพราะระยะมทางจากร้านกาแฟไม่ได้ไกลกันนักแต่สำหรับเซฮุนแล้วมันช่างยาวนานเหลือเกิน กับการนั่งรถเพียงไม่กี่นาทีเพื่อไปเจอหน้าร่างบางที่กำลังนอนโคม่าอยู่ใน  ICU เขาได้แต่ภาวนาอ้อนวอนขอพระเจ้าตลอดทางที่มาว่าขอให้เธอไม่เป็นไรและได้โปรดอย่าพึ่งพาเธอไปอยู่ด้วย

       เด็กหนุ่มตัวสูงรีบมุ่งตรงไปยังห้องฉุกเฉินทันทีโดยไม่สนใจว่าจะวิ่งชนใครเข้าเพราะในตอนนี้คนที่เขากำลังให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือลู่หาน

 

       “คุณใช่คนที่อยู่ในสายรึเปล่าคะ?”

 

      “แฮ่กๆ .....ใช่ครับผมเป็นแฟนของเธอ”  เสียงหอบหายใจดังขึ้นอยู่เป็นระยะๆบ่งบอกได้ถึงอาการเหนื่อยหอมของเด็กหนุ่มในตอนนี้ หากแต่ความเหนื่อยของเขาก็เทียบไม่ได้กับความเป็นห่วงว่าร่างบางที่กำลังนอนอยู่ใน ICU ว่าอาการจะดีขึ้นรึยัง

 

       “ค่ะ ตอนนี้คุณหมอกำลังกำลังทำการผ่าตัดด่วนให้เธอเนื่องจากเสียเลือดมากและอวัยวะภายในบางส่วนฉีกขาด.....ส่วนนี้เป็นของที่เธอทำตกทางเราเลยเก็บให้น่ะค่ะ” พยาบาลสาวรีบยืนกล่องของขวัญสีเขียวริบบิ้นสีแดงให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า เซฮุนรีบรับมันมาก่อนจะโค้งหัวขอบคุณพยาบาลสาวจึงรีบวิ่งเข้าไปในห้องเพื่อทำหน้าที่ต่อ  

       เด็กหนุ่มพาร่างกายที่อ่อนล้าของตนนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินก่อนจะละเมียดละมัยแกะกล่องของขวัญนั้นอออกซึ่งเขาคิดว่าสิ่งนี้น่าจะเป็นของขวัญที่ลู่หานอยากจะมอบให้กับเขาในวันสำคัญ

 

       “ฮึก!...ถ้าเราไม่นอกใจเธอตั้งแต่แรกเหตุการณ์แบบนี้ก็คงไม่เกิด”  น้ำตาลูกผู้ชายที่คิดว่าในชีวิตนี้จะไม่มีวันไหลออกมา แต่ตอนนี้แม้แต่โอเซฮุนเองก็ยังไม่สามารถบังคับให้มันหยุดไหลออกมาได้...เขาเกลียดตัวเองที่เป็นคนแบบนี้ และทุกอย่างมันเกิดขึ้นมาเพราะเขา......

       ริมฝีปากหนาถูกเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง หยดน้ำตาไหลลงมาอีกยิ่งกว่าเดิมเมื่อผ้าพันคอสีแดงที่อยู่ด้านในนั้นปรากฎแก่สายตา

    

 

        “เราก็มีหัวใจนะ ฮึก.....แล้ววันนี้เราก็ตั้งใจจะเอาผ้พันคอที่เราตั้งใจทำจนอดหลับอดนอนตั้งหลายวันเพื่อมาให้นาย...อึก เราไปนั่งรอนายที่ร้านกาแฟอยู่ 3 ชั่วโมงนายก็ไม่มา”

 

     

       “ฮึก ฮือ....ลู่หาน...” เสียงสะอื้นร่ำไห้อย่างไม่นึกอายดึงขึ้นมาท่ามกลางหมอและพยาบาลที่กำลังวิ่งวุ่นเพื่อเข้าออกจากห้องฉุกเฉินอยู่เป็นระยะจนกระทั่งเวลาผ่านไปนานนับสี่ชั่วโมงที่เซฮุนเอาแต่นั่งซุกหน้าร้องไห้กับผ้าพันคอ และเมื่อประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกเด็กหนุ่มก็ไม่รอช้ารีบลุกขึ้นไปถามไถ่ถึงอากรของแฟนสาวทันทีอย่างร้อนรน

 

       “คุณหมอครับอาการของเธอเป็นยังไงบ้างครับ?”

 

       “ใจเย็นๆก่อนนะครับ...ตอนนี้อาการของเธอดีขึ้นจากตอนแรกแล้วแต่ก็ยังคงมีอาการช็อคตามมาอยู่เป็นระยะทางเราเลยจะขอดูอาการก่อนแล้วจึงย้ายไปยังห้องพักฟื้น.....ไม่ทราบว่าคุณพอจะติดต่อญาติของเธอได้รึเปล่าครับ?”

 

       “ได้ครับเดี๋ยวผมจะติดต่อให้”

 

       “ครับ...แต่ผมเองก็มีข่าวร้ายที่จะแจ้งคุณให้ทราบอีกเรื่องนึงก็คือ...คุณเสี่ยวลู่หานมีโอกาสเสี่ยงที่จะเป็นเจ้าหญิงนิทราประมาณ 70% ถ้าหากว่าภายในสองวันนี้เธอยังไม่ฟื้น”

 

“อ..อะไรนะครับ”  ร่างสูงแทบทรุดเมื่อได้ยินความจริงที่แม้แต่เจ้าตัวเองยังไม่อยากจะยอมรับ...ลู่หานจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราถ้าหากว่าเธอยังไม่ฟื้น และเขาเองก็ไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้เหมือนกันถ้าหากวันนึงที่ต้องเสียลู่หานไป

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

25 ธันวาคม ปี  2016

 

 

      2 ปีที่ผมเคยเฝ้ารอให้เธอตื่นขึ้นมา ผมเคยขอร้องไปกับพระเจ้าหลายต่อหลายครั้งเพื่อให้เธอตื่นขึ้นมา...แต่ลู่หานก็ยังคงนอนหลับอยู่เหมือนเดิมโดยที่ผมไม่สามารถจะส่งผ่านถึงความรู้สึกทั้งหมดที่มีของผมไปให้เธอ เพราะฉนั้นผมถึงได้เข้าใจถึงความรู้สึกของเธอในตอนนั้นที่แม้ว่าจะพยายามทำดีต่อคนที่ตัวเองรักแค่ไหน แต่ถ้าเขาไม่ยอมรับรู้หรือแค่รับรู้แบบผ่านๆมันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่เราพยายามจะทำให้คนที่หลับอยู่เหมือนคนไร้วิญญานรับรู้ได้

 

       “จะปีใหม่แล้วยังเอาแต่นอนอยู่ได้...รู้มั้ยว่าเพื่อนๆของเราน่ะได้เรียนมหาลัยกันหมดทุกคนแล้วนะยกเว้นเธออ่ะ”  เด็กหนุ่มร่างสูงพูดแล้วประคองมือนุ่มให้ยกขึ้นตามมาเบาๆก่อนจะเอาไปแนบกับแก้มของตน....รอยยิ้มบนหน้าของเด็กหนุ่มปรากฎขึ้นบางเพียงรู้สึกว่าวันนี้ใบหน้าองลู่หานดูสดชื้นขึ้นมากกว่าทุกๆวันที่ผ่านมา

 

      “มัวแต่ไปเที่ยวเล่นคนเดียวแบบนี้เราก็เหงาแย่เลยสิลู่หาน...”

 

      “เมื่อไหร่เธอจะเลิกงอนเราสักทีเนี่ย เธอไม่คุยกับเรามาสองปีแล้วนะ  หึๆ”

 

      เซฮุนก้มหน้าลงมองไปบนมือเรียวนั้นแล้วพูดกับมันเหมือนคนบ้า เขาได้แต่พูดกับลู่หานซ้ำๆอยู่เกือบทุกวันว่าจะให้เธอฟื้นขึ้นมาแต่ก็ไร้วี่แววเหมือนในทุกๆครั้งอยู่ดี

 

      “เฮือก!!!  ช่วยด้วย!!!” 

 

      “อะไรนะ?!”  ร่างสูงเบิกตาโพรงเมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าดังมาจากปากคนที่นอนหลับอยู่มานานเป็นปีจนเขาแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าวันนี้จะมาถึง

       เขารีบเงยหน้าขึ้นมามองแฟนสาวของตนก่อนจะเห็นว่าเธอกำลังพยายามที่จะปรือตามองอย่างอ่อนแรงและอาจจะเป็นเพราะการที่เธอนอนหลับมานานจึงทำให้การมองเห็นและการเคลื่อนไหวร่างกายไม่คล่องแคล้วเหมือนเมื่อก่อน แต่โอเซฮุนคนนี้กลับดีใจจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นคนที่ตัวเองรักนอนหลับมานานแรมปีแต่จู่ๆกลับฟื้นขึ้นมาอย่างกับปาฏิหาร

       พอจะร้องไห้น้ำตาก็พาลไม่ไหล...ความรู้สึกมันตีกันไปหมด นี่สินะที่คนอื่นเรียก่าดีใจจนทำอะไรไม่ถูก

 

       “ข..ขอน้ำหน่อย.....”

 

       “น น้ำหรอ..รอแป๊ปนะ”  เด็กหนุ่มพูดแล้วรีบควานหาเหยือกน้ำที่อยู่ใกล้ตัวก่อนจะรินใส่แก้วแล้วหยิบหลอดจุ่มลงไปเพื่อความสะดวกในการดื่มของแฟนสาว “อ่ะนี่...ดื่มเยอะๆเลยนะ”

 

       “อึกๆ...ฮ่า.....”

 

       “เราคงคงต้องโทรบอกพ่อกับแม่เธอแล้วก็แบคฮยอนเดี๋ยวนี้แล้วสิ”

 

      “ไม่ต้องรีบหรอก....เราอยากอยู่กับนายสองคนมากกว่า ฮึบ!”  พูดพรางประคองตัวเองให้ลุกขึ้นแต่เซฮุนที่นั่งดูอยู่ข้างๆเห็นท่าว่าจะไม่ดีเลยรีบลุกขึ้นไปประคอง

 

       “มาเราช่วย”

 

       “ขอบใจมากนะ อ๊ะ!

 

      “เป็นไรรึเปล่า?”

 

      “เปล่า..เราแค่เจ็บหลัง...ผ้าพันคออันนี้ใช่ของเรารึเปล่า?”  คนตัวเล็กพูดแล้วยื่นมือไปจับผ้าพันคอสีแดงที่พาดอยู่บนคอของคนตัวสูงก่อนจะเผยยิ้มบางๆออกมา

 

       “ก็เธออุตส่าห์ทำมันให้เราทั้งทีหนิ...เราจะปล่อยมันทิ้งไว้ได้ยังไง”

 

       “วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้ว”

 

        “25 ธันวา 2016”

 

        “อะไรนะ?!”   ลู่หานตาเบิกโพรงทันทีที่ได้ยิน เธอแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองว่าทำไมถึงได้หลับไปนานขนาดนั้น...แล้วระหว่างที่เธอหลับอยู่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างโดยเฉพาะเซฮุน เธอสับสนไปหมดจนหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ เพราะล่าสุดในความทรงจำของเธอก็คือวันคริสต์มาสปี 2014 เธอจำได้ว่าตัวเองเป็นคนบอกเลิกเซฮุนเพราะเขานอกใจแล้วหลังจากนั้น

       ฉันโนรถชนหนิ.....

 

       “เธอหลับไปตั้ง 2 ปีแหนะ”

 

        “..............”

 

       “ทำไมถึงเงียบไปล่ะ...หรือว่าเธอยังไม่หายโกรธเรา”

 

       “ใช่เรายังทำใจไม่ได้...เพราะเราโกรธนายมาก”  คนตัวเล็กพูดพรางหลุบตาลงต่ำ และขอบตาที่กำลังร้อนผ่าวของเธอ เธอจะแสดงมันให้เซฮุนเห็นไม่ได้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้อยู่

 

       “แต่เราเลิกกับผู้หญิงคนนั้นไปนานแล้ว.....และในระหว่างที่เธอหลับอยู่เราก็ไม่ได้มีใคร”

 

       “จะให้เราเชื่อนายได้ยังไง?”

 

       “ก่อนปีใหม่อีก 5 วันเราจะทำให้เธอกลับมารักเราเหมือนเดิม”

 

       “นายทำไม่ได้หรอก”

 

      “แต่เราเชื่อว่าปาฏิหาริย์จะทำให้เธอกลับมารักเราอีก”  เด็กหนุ่มพูดด้วยสายตาที่มุ่งมั่นว่าสักวันเขาต้องทำได้ เพราะยังไงเขาก็เชื่อว่าคนอย่างลู่หานจะต้องรักเขาอยู่ แต่ถ้าจะให้กลับมารักในแบบเดิมก็คงต้องใช้เวลานานหน่อยเพราะเจ้าตัวพึ่งเจอเรื่องแบบนั้นมา และโอเซฮุนจะไม่มีวันยอมให้ลู่หานจากไปอีก

 

 

 

 

 

 

 

       ตลอด 5 วันที่ผ่านมาเซฮุนดูแลแฟนสาวของเขาดีมากถึงแม้ว่าพ่อกับแม่ของลู่หานจะเป็นคนรับตัวเธอมาพักฟื้นอยู่ที่บ้านแล้วแต่ก็ยังคงทำกายภาพอยู่ และดูเหมือนว่าการที่เซฮุนคอยดูแลและประคบประหงมเธอตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นจะสามารถทำให้คะแนนของเขาเพิ่มสูงขึ้น แถมยังมีชานยอลและแบคฮยอนมาช่วยพูดกรอกหูให้ลู่หานฟังถึงวีรกรรมดีๆที่เซฮุนได้ทำเอาไว้ตอนเธอนอนหลับอยู่ที่โรงพยาบาล ซึ่งมันก็ช่วยให้ลู่หานใจอ่อนขึ้นมาในรับหนึ่งแต่ที่เหลือเซฮุนคงต้องพยายามเอาเองอีกครั้ง

 

       “หาของตกแต่งเจอมั้ยเซฮุน”

 

       “อ้าว! ทำไมไม่ไปนั่งรออยู่ข้างล่างล่ะ เดินยังไม่แข็งเดี๋ยวก็ตกบันไดเอาหรอก” เด็กหนุ่มพูดปนดุเบาๆก่อนจะละสายตาออกจากกล่องลังเก่าๆใบหนึ่งที่บรรจุไปด้วยของตกแต่งสำหรับวันปีใหม่หลายอย่างแล้วรีบไปพยุงแฟนสาวของตนี่กำลังยืนรอเขาอยู่หน้าประตูห้องเก็บของ

 

       “เราจะมาช่วยนาย”

 

       “เห้ยไม่ต้องๆ...ขึ้นมาแบบนี้เดี๋ยวป๊ากับม๊าเธอก็มาว่าเราอีกหรอก”

 

       “ไม่หรอกน่า....”

 

       “งั้นเธอนั่งรอก่อน เรากำลังจะหาของครบแล้ว”

 

       “อืม..ได้สิ”

 

       ลู่หานพูดพรางส่งยิ้มบางๆมาให้ในขณะที่เซฮุนกำลังจะหันกลับไปเก็บอุปกรณ์ มือหนาละเมียดละมัยปัดฝุ่นออกจากของประดับตกแต่งต่างๆจนกระทั่งของทุกอย่างครบหดแล้ว จะขาดก็แต่ไฟประดับเพียงเท่านั้น แต่ก็ยังเหลือลังอีกกล่องหนึ่งที่วางอยู่บนชั้นข้างบนสุดเขาจึงหยิบมันลงมาแล้วเปิดออกเพื่อหาสิ่งของที่ต้องการ

       แต่ว่าข้างในนั้นกลับไม่มีของตกแต่งอะไรเลยนอกจากหนังสือนิทานของเด็กอมมือที่เอาไว้อ่านก่อนจะนอน  หากสายตาคมก็พลันเหลือไปเห็นหนังสือนิทานเล่มเล็กๆเล่มหนึ่งซึ่งปกมันช่างดึงดูดและน่าสนใจมากจนเซฮุนต้องหยิบมาดูแล้วชั่งใจอ่านชื่อเรื่องนั้นอู่สักครู่ก่อนจะวางลงกลับไปที่เดิม

 

       “หาเจอมั้ย?”

 

       “ไม่เลยอ่ะ..นี่หนังสือนิทานเธอป้ะ?”

 

       “ใช่...เราชอบอ่านมันตอนยังเด็กน่ะ”

 

        “แล้วเธอเชื่อมั้ยว่ามันมีอยู่จริง?”

 

       “อืม........นายช่วยขยับมานั่งใกล้ๆเราหน่อยได้มั้ยเซฮุน”

 

       “อ่าได้สิ อึ้บ!” ร่าสูงรีบขยับเขาไปตามคำขอ และถึงแม่ว่าจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไปเพราะเขาเชื่อว่าลู่หานต้องมีเหตุผลอะไรบางอย่างเป็นของตัวเอง

 

        “เราคิดว่าเราเชื่อนะ....แฮปปี้นิวเยียร์2017จ้ะ”

 

        “ขอบใจนะลู่ อื้ม......”

 

       ยังไม่ทันตั้งตัวจูบอันแสนหอมหวานที่คนตัวเล็กเป็นคนมอบให้ก็ประกบทาบทับลงมาใบหน้าเอียงปรับตามองสา ริมฝีปากบางเผยอออกเบาๆเพื่อให้ลิ้นหน้าได้เกี่ยวพันแล้วควานหาน้ำหวานได้อย่างตามใจชอบ จูบที่แสนหอมหวานแต่ก็ชวนให้รู้สึกใจหวิวไปในคราเดียวกันทำให้หัวใจของทั้งคู่นั้นเต้นแรงจนมันเกือบจะหลุดออกมา ลิ้นร้อนๆหยอกเย้ากันไปมาอย่างร้อนแรงประดุจไฟสุม และยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่ยเมื่อริมฝีปากของทั้งสองผลัดกันขึ้นทั้งบนและล่างจนกระทั่งที่รู้สึกเหมือนลมหายใจจะเริ่มหมด คนตัวสูงถึงได้ยอมถอนริมฝีปากออกมา

 

       “เราให้โอกาสนายแล้ว..เพราะฉะนั้นอย่าทำให้เราเสียใจอีกนะ”

 

 

 

คริสต์มาสที่แสนอบอุ่นจนยากจะลืมเลือนแต่ยังคงมีเรื่องวิเศษที่คอยเราอยู่เสมอ

แล้วคุณล่ะเชื่อมั้ย ว่าเรื่องวิเศษเหล่านั้นมันมีอยู่จริง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จบแล้วว้อยเกือบลืมไปว่าเคยจะแต่งเรื่องสั้นแต่ก็ไม่เป้นไร ยังไงวันนี้เราก็มาแล้วแต่หากจะถามว่าเราเชื่อมั้ยเรื่องปาฏิหาริย์ เราว่าเราก็เชื่อนะ แล้วสิ่งที่เราอยากจะขอด้วยก็คือขอให้พี่จงฮยอนกลับมาอีกครั้ง

 

เห้อ แต่ยังไงก็ขอแสดงความเสียใจด้วยอีกทีกับชายนี่เวิลนะ พี่เขาคงไปสบายแล้วล่ะ เป็นกำลังใจให้สู้ๆ

 

 

#ปฏหฮฮ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      

        

 

 

 

 

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ HongHao520 จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 19:53
    #1
    0