Gintama-Cafe story season2

ตอนที่ 7 : จะเลี้ยงอะไรต้องปรึกษาผู้ปกครองก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 643
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    19 มิ.ย. 59

       


       "ซาดาฮารุอั๊วคิดถึงลื้อจังเลยน่อ" คางุระกระโดดเข้าไปกอดคอสุนัขยักษ์สีขาวที่ลงมาจากรถบรรทุกของบริษัททานุกิ

       โฮ่งๆ

       เสียงตอบรับของสุนัขขาวเองก็ดีใจที่เจอคางุระ ร่างยักษ์ล้มคางุระนอนลงและเลียหน้าเธอกระดิกหางอย่างดีใจ

       "นี่ฉันกับเธอต้องมีเวรพาหมาไปเดินเล่นอีกแล้วใช่ไหม" โอคิตะมองอย่างเพลียใจคิดว่าจะมีเวลาในการอู้งานช่วงเช้าบ้าง

        "ลื้อกินอะไรมารึยังน่อ"

       โครก!

       ถึงสุนัขมันจะพูดไม่ได้แต่ท้องของมันก็ตอบรับด้วยเสียงที่ดังลั่น ทำให้รู้ได้ว่ายังไม่ได้ทานก่อนที่จะมาที่นี่

       "อาเจ๊คานะมีอาหารให้ซาดาฮารุไหมน่อ" คางุระหันไปถามอิโตคานะที่ยืนคุยกับทานุกิอยู่ไม่ไกล

       "ไม่แน่ใจนะเธอลองไปถามริวคุงดูสิ ฉันไม่รู้ว่าเขาเตรียมอาหารให้กับซาดาฮารุรึเปล่า" ก็จริงอยู่ที่เธอบอกให้เตรียมที่พักและพื้นที่จะเปิดร้านให่แต่ก็ลืมบอกเรื่องอาหารให้ซาดาฮารุ 

       "งั้นไปกันเถอะ อั๊วจะพาลื้อไปรู้จักกับเพื่อนใหม่ของอั๊วด้วยน่อ" คางุระจูงซาดาฮารุเพื่อจะพาไปรู้จักกับริวที่พบกันในวันแรกตอนมาที่นี่ เธอเดินไปกับซาดาฮารุก็แต่ชะงักเพราะว่ามีใครบ้างคนดึงไหล่เธอไหว

       "มีอะไรน่อ"

       "ก็มีงานให้ทำแล้วนิ พาหมาไปเดินเล่นไง" โอคิตะดึงสายจูงจากมือของคางุระ "นำไปสิไปหาเพื่อนใหม่เธอนะ"

       จิ๊บๆ

       ลูกเจี๊ยบโผล่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโอคิตะร้องทักซาดาฮารุที่อยู่ข้างๆ ซาดาฮารุเห็นก็ดมๆลูกเจี๊ยบก่อนที่จะเลียลูกเจี๊ยบจนติดลิ้นเข้าไปในปากยักษ์โดนไม่ได้ตั้งใจ

       "เฮ้ย! เจ้าบ้าเอาซาโดมารุลูกฉันคืนมานะ คายออกมาเดี๋ยวนี้" โอคิตะตบหัวของซาดาฮารุแรงๆไปหนึ่งที ทำใจซาดาฮารุโมโหจึงตบหน้าโอคิตะกลับไปจนปลิ้วกระเด็น คางุระเองก็ขำกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเธอเปิดปาดซาดาฮารุและหยิบลูกเจี๊ยบซาโดมารุออกมาจากปาก

       "นี่แหละนะคนเป็นแม่ห่วงลูกเกินไปรึเปล่าน่อ คนเป็นพ่ออย่างอั๊วมองยังไงก็พี่น้องเล่นกันน่อ ฮุๆ" คางุระรู้สึกขำกับคนข้างหน้าที่นอนหน้าจมกองหน้า

        "ฝากไว้ก่อนเถอะยัยตัวแสบ"

..........................................
       "แล้วคิดยังไงถึงแต่งแบบนี้ไปอ่อยผู้ชายที่กลางทุ่งเนี่ย" อิโตคานะมองทานุกิตั้งแต่เท้าจรดเท้า

       "โธ่...ไดยาม่อนที่รักนี่ฉันคิดแผนมาอย่างดีเลยนะ ถ้าพวกเขาหลงเสน่ห์ฉันก็จะงาบลงท้องสบายๆเลย" 

       "ถามจริงๆ เธอเป็นคนหรือผีขนุนที่ไหนรึเปล่าเนี่ยคอยจะงาบผู้ชาย" อิโตคานะกอดอกมองอย่างหน่ายใจที่เห็นเพื่อนรักเอาแต่จะหาวิธีพิชิตใจฮิจิคาตะกับทากาสุงิ แต่ก็ห้ามอะไรไม่ได้หรอกนะเพราะว่า...'รับเงินมาแล้ว' ที่เหลือก็ขึ้นอยู่ว่าทานุกิจะเป็นฝ่ายยอมแพ้ไปเอง

       "ใครจะเหมือนเธอล่ะ ไม่ต้องทำอะไรผู้ชายก็เดินเข้ามาหา อุ้ย...พูดไม่ทันขาดคำก็มีผู้ชายเดินมาหาแล้ว" ทานุกิชี้ไปที่ด้านหลังของอิโตคานะก็เห็นทากาสุงิเดินตรงมาทางพวกเธอ

       "ถามจริงเถอะ เธอชอบอะไรที่มันเถื่อนๆแบบนี้เหรอ"

       "แหมๆ หน้าหล่อ เย็นชา นิสัยร้ายแบบนี้สิเร้าใจดี"

        "เธอนี่มาโซคิสชัดๆ"

       "จริงด้วยฉันมีอะไรให้เธอดู รอแปปนะ" ทานุกิเดินกลับไปที่รถส่วนตัวของเธอและทางทากาสุงิก็เดินมาถึงอิโตคานะพอดี

       "มีอะไรเหรอ"

        "มาเฝ้าเธอไง เดี๋ยวมีแผนจะขายฉันไปส่งตัวอยู่กับยัยแรคคูนอีก" ทากาสุงิยืนคุมอิโตคานะเพื่อไม่ให้วางแผนอะไรที่ทำให้เขาเป็นของเล่นของสาวประเภทสองที่รอกินผู้ชาย

       "ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก"

       "ไดยาม่อนจังฉันฉันหน่อยสิ เจ้านี่มันดื้อมากเลย" ทานุกิร้องขอความช่วยที่จะลากสุนัขร่างกำยำที่ดูแข็งแรง ขนสีน้ำตาล ลำตัวถูกรัดด้วยสายจูงสำหรับสุนัขพันธ์ใหญ่ มันพยายามดิ้นเพื่อที่จะให้หลุดจากพันธนาการ

       "เฮ้ยเดี๋ยวสินี่มันอะไรกัน เธอไปเอาสุนัขตัวนี้มายังไง" 

       "เพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนฉันฝากเลี้ยง"

       "ฝากเลี้ยงที่ไหน ก็เห็นๆอยู่ว่ามันโดนทิ้งจากเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนเธอ!!"

        "เถอะน่ะ เจ้านายมันตายแล้วทิ้งไว้ไม่มีใครดูแลเลยนะ" 

         สุนัขพยายามดิ้นให้หลุดออกจากสายจูงของทานุกิและก็เป็นผลมันหลุดออกมาได้ มันตั้งท่าขู่ใส่ศัตรูต้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว สายตาไปจับจ้องที่ทากาสุงิที่ยืนนิ่งจ้องตาสุนัขกับเช่นกัน

       "ถามจริงเถอะสุนัขตัวนี้มันมาจากไหน" อิโตคานะเอียงคอกระซิบเข้าไปถามทานุกิที่ยืนเก็บแขนเก็บขาหวาดกลัวสุนัขระแวงว่ามันจะจู่โจมใส่เมื่อไร

        "มันเป็นสุนัขที่ฝึกจากค่ายทหาร เจ้านายเก่ามันตายก็เลยเป็นแบบนี้ไงไม่มีใครคุ้มมันได้" 

       อิโตคานะพอฟังเรื่องราวจบก็อยากจะหันไปว่าเพื่อนรักของเธอจริงๆที่เอาของอันตรายมาฝากไว้กับเธอ แต่ว่าเหตุการณ์ตรงหน้าก็ทำให้เธอถึงกับเงียบทันทีเพราะว่าสุนัขที่ฟังจากทานุกิว่าไม่มีใครคุ้มมันได้แต่ตอนนี้มันกับเดินเข้าไปหาทากาสุงิและดมชายกางเกงขายาวของทากาสุงิและเอาอุ้มเท้าสัมผัสเหมือนกันการเป็นทักทาย

       ...เชื่องกับหมอนี่เฉยเลย...

       "ว้าว...เชื่องตัวแฮะ" ทานุกิอุทานอย่างประหลาดใจ

       "ยังไงก็ช่างเธอรีบเอาสุนัขกลับไป..."

        พรึบ~

       "เมื่อกี้เธอจะพูดอะไรนะ" ทานุกิชูแผ่นใบกระดาษสีขาวที่มีตัวอักษรตัวเลขโผล่ตรงหน้าอิโตคานะ

        "เห็นแก่ความเพื่อนรักกันมานานนะ" หยิบใบมาดูจำนวนตัวเลข

       "เฮ้ย!!" ทากาสุงิเตรียมจะเปิดปากว่าพวกนางทั้งสองแต่ก็ไม่ทันทานุกิที่รีบกลับไปที่รถและออกไปจากที่พัก จึงต้องหันไปว่าใส่อิโตคานะแทน "นี่ขนาดฉันยืนคุ้มอยู่ตรงนี้ยังจะมีการรับเงินอีกเหรอ"

       "แหม...ก็แบบว่า" เธอรีบเก็บใบกระดาษเข้ากระเป๋ากางเกงของเธอและหันไปหาทากาสุงิ "สุนัขตัวนี้ก็ดูชอบนายนะ เอาเป็นว่ารับเลี้ยงให้นายดูแลก็ดีเหมือนกันนะ" และก็โดนทากาสุงิคว้าคอเขาดึงเข้าไปใกล้ๆ

       "สนุกนักใช่ไหม..." ทากาสุงิมองอิโตคานะอย่างขุ่นเคืองที่ตัดสินใจโดนไม่ถามเขา

       "..." อิโตคานะที่เห็นสายตาของทากาสุงิแบบนั้นทำให้ร่างกายไม่กล้าขยับ แม้แต่หายลมหายใจของเธอยังต้องหยุดชะงักไปแบบดื้อๆ

       "..." ทากาสุงิปล่อยอิโตคานะเป็นอิสระและเดินกลับไปที่พักสุนัขที่ฝากเลี้ยงถึงไม่ได้โดนสายจูงลากแต่มันก็เดินทางทากาสุงิด้วยตัวของมันเอง อิโตคานะยืนตัวแข็งสักพักก็เข่าอ่อนนั่งขาพับลงกับพื้นมองแผ่นหลังของทากาสุงิก็รับรู้ถึงหัวใจที่เต้นเร็ว

       ...นี่เขาโกรธเรางั้นเหรอ...? 

....................................

       ในตอนเย็นช่วงมื้อเย็นทุกคนต่างก็ได้รับรู้เรื่องราวจากอิโตคานะที่เป็นฝ่ายเล่าเรื่องสุนัขที่ได้มา โดนที่ทากาสุงิเอาแต่นั่งทานมื้อเย็นอย่างเงียบๆไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ซึ่งทำให้อิโตคานะเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมา...

        โฮ่ง...โฮ่ง...โฮ่ง...!!

       พอถึงเวลาเข้านอนไฟรอบๆที่พักก็มืด สุนัขตัวใหม่ถูดโซ่ล่ามไว้ข้างนอกมันที่ไม่คุ้นกับสถานที่ก็เห่าหอนเสียงดังตลอดทั้งคืนจนทำให้ทุกคนนอนไม่หลับ

       บรู๋ว....

       ตุบ~

        และหมอนก็กระแทกฟาดลงมาที่หน้าของทากาสุงิด้วยฝีมือของกินโทกิด้วยอารมณ์หงุดหงิดที่ไม่ได้นอน เพราะตอนนี้ก็ตี1เข้าไปแล้วสุนัขมันยังเห่าหอนไม่หยุด

       "แกลุกไปดูสุนัขของแกหน่อยสิฟ่ะ มันทำให้คนที่นี่ไม่ได้นอนกันแล้วนะ" กินโทกิชี้ไปที่ประตูห้องเป็นเชิงไล่ทากาสุงิ

       "ก็มีคนนอนหลับอยู่ไม่ใช่รึไง" ทากาสุงิชี้ไปที่คามุอิที่นอนหลับอย่างสบาย เสียงเห่าหอนไม่มีผลกับเขาเลย

       "มีแต่เจ้าบ้านี่แหละที่หลับเป็นตาย นายรีบๆไปดูสุนัขสักทีเถอะ ก่อนที่ผมจะไปเชือดมันทิ้งที่ทำให้ผมไม่ได้นอนหลับ" โอคิตะที่ยังมีผ้าปิดตาตัวโปรดปิดอยู่พูดด้วยเสียงที่ต่ำทำให้รู้ได้ว่าที่พูดมาเป็นความจริงแน่ๆ

       ทากาสุงิลุกขึ้นออกไปจากห้องอย่างหัวเสียที่โดนไล่ออกมา แถมยังต้องมาดูแลสุนัขอีกเวรกรรมของเขาที่ไล่ฆ่าคนมามากมายใช่ไหม...

       "ไง..." ทากาสุงิเรียกทักทายสุนัขจึงทำให้มันเงียบลงและมองทากาสุงิอย่างอ้อนๆ "เพราะแกทำให้ฉันต้องมาเดือดร้อน" และจู่ๆภาพหญิงสาวผมแดงก็โผล่เข้ามาในความคิด

       "ไม่สิยัยหน้าเลือดนั้นต่างหากที่หาเรื่องเดือดร้อนให้ฉัน" ทากาสุงิหันกลับไปที่พัก

       โฮ่ง...โฮ่ง...โฮ่ง

       แต่เรียกร้องของสุนัขก็ดังขึ้นทันทีที่ทากาสุงิหันหลังกลับ

       "ทากาสุงิ!! ถ้ามันยังเห่าอีกฉันจะเอาดายไม้ไปตีหัวแกให้แตกพร้อมกับเจ้าหมาบ้านั้น!!" เสียงของกินโทกิตะโกนเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงสุนัข

       "เอ่อ...ก็ทำอยู่นี่ไง เห็นใจกันบ้างสิว่ะ!!"

        ทากาสุงิหันกลับไปมองสุนัข และก็ตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งตรงข้างหน้าสุนัขตัวนั้น สุนัขก็ยอมเงียบและก็นอนหมอบตรงหน้าทากาสุงิ

       "ฉันจะนั่งตรงนี้แหละจนกว่าแกจะหลับ"

       ...
       ..
       .

       "..." ชายผมสีม่วงเข้มนอนตะแคงข้างหลับตาพร้อมกับเสียงหายใจที่สม่ำเสมอบ่งบอกได้ว่าเขานั้นได้นอนหลับไปแล้ว สุนัขที่จ้องมองเขาก็คอยๆปิดตาหลับตามบ้าง มันรู้สึกถึงแววตาที่คุ้นเคย สายตาที่ดุดัน เย็นชา แต่ว่าพอจ้องมองนานๆก็มีอะไรที่เหมือนเจ้านายเก่าของมัน เชื่อว่าเขาจะเลี้ยงดูแลมันได้เป็นอย่างดี...

..................................

       "ทากาสุงิ...ทากาสุงิ..."

       "อือ..." ทากาสุงิคอยๆลืมตาตื่นขึ้นก็เห็นหญิงสาวผมแดงหน้าย่องๆอยู่ตรงหน้า เขาพยุงตัวลุกขึ้นนั่งและบิกร่างกายอย่างปวดเมื่อย "เธอเองเหรอ..." และก็เห็นสุนัขนั่งมองพวกเขาอย่างไร้เดียงสา

       "คือว่า...เรื่องเมื่อวานฉันของโทษนะ"

       "..."

       "ฉันเอาเงินที่ทานุกิให้มาเอาไปคืนเธอแล้วล่ะและก็..." อิโตคานะนั่งลงข้างๆทากาสุงิและมองสุนัขตรงหน้า "ฉันคิดว่าฉันเองก็มีส่วนผิดที่ต้องรับผิดชอบหน้าที่ดูแล'อิสุงิ'ด้วยเช่นกัน"

       "อิสุงิ?"

       "ชื่อของสุนัขตัวนี้ไง เอาชื่อนำหน้าของฉันมารวมกับชื่อหลังของนายไง"

       "...นี่เธอรู้ความหมายของการจั้งชื่อบ้างไหม"

       "ขี้เกียจคิดหาความหมายอ่ะ เอาแบบนี้แหละ" 

       "ยัยโง่..." ทากาสุงิลุกขึ้นเดินหันกลับไปที่พัก "แล้วถ้าจะให้มีปล่อยทุกข์เป็นเพื่อนมันก็ได้นะ"

        "ได้แต่เก็บด้วยล่ะ"

.............................
โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปนะ ขอบคุณ

อย่างที่บอกไปนะ นิสัยของทากาสุงิได้พยายามแต่งให้เป็นนิสัยแบบสมัยเป็นนักรบขับไล่
คนแต่งเองก็ศึกษาสินัยให้เข้ากับมังงะที่อ่าน 

ตอนนี้ก็ขอโทษกับคนที่ตาม โอคิคางุ ด้วยนะที่มีให้น้อย 
แต่ก็เห็นว่ามีคนตาม เจ๊คานะกับทากาสุงิ อยู่ด้วยก็เลยคิดว่า
คงต้องมี FC โอคิคางุ กับ FC อิโตสุงิ อยู่ในฟิคนี้ซะแล้ว
ตอนแรกๆไม่ได้ตั้งใจแต่งให้มาจิ้น อิโตสุงิ นะแต่ก็จิ้นกันได้เฉย ^^;

ต่อไปก็ต้องถึงเวลาที่พนักงานทุกคนต้องทำงานพิเศษเพื่อเอาเงินมาเปิดร้านใหม่...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #157 qqqq1123 (@qqqq1123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 02:16

    คงมีแต่เราสินะที่ดีใจได้มีฉาก​ คามุคางุอะ;______;

    #157
    0
  2. #117 Yuri Yurina (=w=) SSCX (@ned1991) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:40
    นึกว่าเจ้าลูกเจี๊ยบนั้นจะไม่รอดชะแล้ว
    #117
    0
  3. #50 เรกิ'ซัง โซตะ สาย'ย เมะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 17:05
    ถ้าทำฉากฟินๆของ2คู่นี้จะดีมากค่ะขุ่นท่านไรท์(?)

    สนุก เมื่อไหร่จะถึงวันเสาร์!?(?)-..-
    #50
    0
  4. #49 OkiKagu only (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 23:37
    แง! ไรท์ตัดบทได้ทำร้ายจิตใจมาก!

    อุตส่าห์รอดูฉาก โซโกะ x คางุระ x ริว อ่า

    รู้สึกเหมือนริวโดนลดบท ยังไงก็ไม่รู้แฮะ



    แล้วก็อยากรู้ด้วยว่า ถ้าซาดาฮารุได้เจอหมาอีกตัว (ตัวผู้ / ตัวเมีย?) แล้วจะทำไง? (จะเป็นเพื่อนกัน / เขม่นกัน?)



    จะว่าไปแล้ว โซโกะก็ฉลาดขึ้นนะ รู้จักรีบกันท่าไว้ก่อนด้วย "ประสบการณ์มันสอน"สินะ หึๆๆ



    ส่วนคู่อิโตสุงิ ก็โอเคนะ ดูแล้วก็ตลกดี

    อาเจ๊คานะนี่ทำให้ทากาสุงิหลุดมาดคุณชายได้ด้วยแฮะ



    แต่ไม่ว่ายังไง เราก็เป็น fc ของโอคิคางุ เท่านั้น! โอคิคางุ บันไซ forever!
    #49
    0
  5. #46 s@ene_san (@2119) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 14:13
    สู้ๆ นะคะ ชอบสองคู่นี้มากเลยยยยย >///<
    #46
    0
  6. #45 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 14:05
    กรี๊ดดดเหมือนพ่อแม่เลยมีการเอาชื่อมารวมกัน...ฟินนน!!!///FC อิโตสุงิ บันไซ!!!!
    #45
    0