Gintama-Cafe story season2

ตอนที่ 4 : หางานทำเพื่อตั้งตัว ต้องมีอุปสรรคในการทำงาน (บทจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    4 มิ.ย. 59

       


       หลังบ้านใหญ่

       มีชายหนุ่มสามคนรับทำหน้าที่ผ่าฟืน

       "จากพนักงานร้านคาเฟ่กลายเป็นช่างผ่าฟืน อะไรมันจะกลับหน้ามือเป็นส้นเท้าแบบนี้ฟ่ะ" กินโทกิบ่นอย่างเหนื่อยหอบและจามขวานสับลงไปที่ท่อนไม้ที่ตั้งอยู่แตกออกเป็นสองส่วน

       "หยุดหอนสักทีเถอะแก ฟังเสียงเอะอะโวยวายแล้วฉันเหนื่อยจิตเหนื่อยใจ" ฮิจิคาตะโต้บทสนทนากับกินโทกิและก็จามขวานสับลงไปที่ท่อนไม้แตกออกเป็นสองส่วน

       "เฮ้ย...นี่ฉันคิดในใจนายมาอ่านความคิดฉันออกได้ไงเนี่ย"

       "คิดในใจบ้านเตี่ยแกสิ ปากขยับพร้อมเสียงพากย์เลย"

       "ช่างมันเถอะ ยิ่งพูดแล้วยิ่งเหนื่อยอยู่เงียบๆเป็นไหมเนี่ย" กินโทกิปรายตามองฮิจิคาตะอย่างเบื่อหน่าย

       "แกเป็นคนเปิดประเด็นพูดก่อนคนแรกเลย แล้วทำโทษตูเฉย!"

       "นั้นยังไม่หยุดพูดอีก ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเลยรึไง"

       "ฉันจะหยุดต่อเมื่อแกหยุด" ฮิจิคาตะจามขวานลงไปสับท่อนไม้แรงๆ เหมือนกับลงอารมณ์ที่เดือดไปกับการพูดคุยของคู่สนทนาที่กวนประสาท

       "แล้วฉันจะหยุดยังไงถ้านายไม่หยุดก่อน" กินโทกิละจากหน้าที่เดินตรงไปหาฮิจิคาตะ

       "ก็แค่นายหยุดโต้กลับก็จบแล้วเฟ้ย!! จะเอาใช่ไหมอยากมีเรื่องสินะ" ฮิจิคาตะปล่อยขวานและถกแขนเสื้อยาวสั้นถึงข้อศอก

        ตุบ!!...แกร๊ก!!

       เสียงทะเลาะวิวาทของทั้งคู่หยุดชะงักเมื่อชายหนุ่มที่มีผ้าคาดปิดตาข้างเดียวอีกคนเสียงขวานที่จามลงมาสับท่อนไม้แตกออกเป็นสองส่วนกระเด็นแยกจากกันบ่งบอกได้ถึงความแรงที่กระแทกลงไปบนท่อนไม้

       "เดี๋ยวฉันทำให้เงียบเอง" ทากาสุงิพูดด้วยเสียงที่เรียบนิ่งเย็นชาแต่สายตาจับจ้องพวกเขาอย่างอำมหิต "แบบตลอดกาลนะ"

       "..." สิ้นสุดการตอบโต้

       "เฮ้...พวกนาย"

       เงียบไม่ถึงนาทีเสียงใสๆของหญิงสาวผมแดงก็เดินเข้ามาทัก

       "อ้าว...แล้วพวกคุณคอนโด้กับคาซึระไปไหนล่ะ" อิโตคานะถามกินโทกิ

       "โดนพวกคนงานของที่นี่ไปขนกล้วย" กินโทกิตอบ

       "เหรอ"

       "มีอะไรรึเปล่าถึงมาหาพวกเรา" ฮิจิคาตะถามอิโตคานะทั้งๆที่ยังผ่าฟืนอยู่

       "พอดีจะหาเพื่อนไปช่วยดูโรงนาเก่าน่ะ"

       "อะไรไปคนเดียวกลัวรึไง" กินโทกิถามด้วยหน้าตาที่เยาะเย้ยหญิงสาว

       "ก็ไม่เชิญ มันมีเหตุผลแอบแฝงอยู่ เดี๋ยวฉันไปชวนคางุระ..."

       เฟี้ยว~!!

       เสียงดั่งรถแข่งฟอร์มูล่าวันวิ่งผ่านพวกเขา ถึงจะไม่ได้ตั้งใจมองแต่ก็เห็นสิ่งมีชีวิตสี่ขาและสองขา หมูหนึ่งตัว ไก่หนึ่งฝูก ยาโตะสองตัว...คน วิ่งไล่ตามอาหารไปจนสุดขอบทุ่งข้าวสาลีและบุกลุยเข้าไปในป่าพงไพร เจ้าพวกสัตว์ที่วิ่งหนีต่างก็เข้าใจในสิ่งที่พ่อแม่สอนว่า อย่าไว้ใจยาโตะ มันแสนดุลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงลำไส้พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในกระเพาะยาโตะ (ผู้บรรยายควรหยุดแค่นี้ก่อนที่จากยาวไปถึง SS 3(?) )

       "ดูเหมือนพวกนั้นจะไม่ว่างแล้ว" อิโตคานะยิ้มแห้งๆยังรับสภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้

       "เดี๋ยวฉันไปเอง" ทากาสุงิวางขวานเดินไปหาอิโตคานะ

       "แหมๆ เดินไปหาสาวหวังจะไปกิ้วๆกันสองต่อสองใช่ไหมล่ะ" กินโทกิจีบปากจีบคอแซวทากาสุงิ

        "อยู่กับยัยหน้าเลือดดีกว่าต้องมาอยู่กับหมาบ้าสองตัวกัดกัน" ทากาสุงิพูดกัดเสียดทิ้งท้ายและเดินนำหน้าอิโตคานะไป โดยไม่สนใจที่จะฟังเสียงเห่าหอนจากด้านหลัง

........................

       โรงนาเก่า
 
       อิโตคานะกับทากาสุงิยืนอยู่ด้านหน้าทางเข้ามองสภาพภายนอกที่เก่าแสนเก่าผุพังตามกาลเวลา อิโตคานะหันไปมองทากาสุงิจนอีกฝ่ายก็มองกลับมาเช่นกัน

       "งั้น...เข้าไปข้างในเลยนะ"  เธอถือชะแลงที่แวะไปเอาจากห้องเก็บอุปกรณ์มางัดแผ่นไม้ที่ปิดขวางประตูออก

       "ฉันยังมีเรื่องสงสัย" ทากาสุงิหยิบกล้องยาสูบที่พกมาด้วยจุดไฟ

       "ฮึบ...เรื่องอะไร" อิโตคานะถามแต่ก็ยังงัดแผ่นต่อไป

       "เธอขายร้านให้กับยัยคุณหนูนั้นไป" ทากาสุงิสูบกล้องยาสูบและเดินไปพังกำแพงไม้ข้างๆประตูที่อิโตคานะกำลังพยายามเปิดอยู่และพ่นควันออกก่อนจะพูดต่อ "ราคาที่ต่อรองในการถูกบังคับขายก็มีค่ามากอยู่ และมากพอที่จะซื้อตึกเปิดร้านใหม่ได้เลย"

       แกร๊ก~

       เสียงแผ่นไม้ที่ถูกงัดจากอิโตคานะหลุดออกจากขอบประตู แต่ก็ยังมีแผ่นไม้อีกสองแผ่นปิดขวางประตู

       "แต่เธอเลือกที่จะใช่โรงนาเก่าๆเริ่มต้นใหม่...ทำไม?"

       "นายคิดว่าฉันจะกล้าใช้เงินที่แปดเปื้อนไปด้วยความเจ็บปวดความเจ็บงั้นเหรอ ฮึบ~" เธอใช้ชะแลงงัดไม้อีกแผ่น "เงินแบบนั้นฉันไม่เอาด้วยหรอก"

       "แล้วเงินพวกนั้นเธอเอาไปทำอะไรหมด" ทากาสุงิปรายตามองคนข้างๆ

       "บริจาคไปหมดแล้ว เด็กพร้า คนไร้บ้าน ไร้ทุนการศึกษา บลาๆอีกเยอะ ฮึบ~" 

       แกร๊ก~

       พอเธองัดไม้ที่สองออกก็หยุดพูดและถอนหายใจ

       "อย่างน้อยๆทำแบบนี้มันจะทำให้ฉันรู้สึกว่าการเสียสละของฉันช่วยเหลือคนอื่น ถุ้ย...ฟังดูนางเอ๋กนางเอกว่าไหม" พูดจบก็งัดแผ่นไม้สุดต่อ

       ทากาสุงิมองคนข้างๆที่พยายามงัดไม้ออก เขาถอนหายใจจัดการเก็บกล้องยาสูบดึงไหล่อิโตคานะถอดออกไปและออกแรงงัดแผ่นไม้ออกอย่างง่ายดาย

       "สุภาพบุรุษจริงๆ มาช่วยตอนท้าย" อิโตคานะมองทากาสุงิอย่างเหนื่อยใจ

       "เห็นเธอทรมานมันคือความสุขของฉันดี" ทากาสุงิหันไปแสยะยิ้มใส่เธอก่อนจะเดินเข้าไปในโรงนา

       "ฉันเองก็มีความสุขถ้าเห็นนายตกนรก" อิโตคานะยิ้มให้กัลแผ่นหลังของคนตรงหน้าก่อนที่จะ...

       โครม!

       ร่างของทากาสุงิที่ตอนแรกเดินอยู่บนพื้นไม้ และจู่ๆจุดที่เขายืนแผ่นไม้บนพื้นก็ผุหักทำให้เขาตกลงไปข้างล่างซึ่งเป็นชั้นคลังเก็บของใต้โรงนา

       "ฮุๆ สงสัยนรกก็ไม่รับคนอย่างนายนะ ฮ่าๆ"

       "ยัยหน้าเลือด" เสียงกัดฟันพูดอย่างแค้น

       "นี่แหละเหตุผลที่ฉันหาเพื่อนมาตายแทนฉัน เดี๋ยวนายช่วยขึ้นไปดูชั้นสองหน่อยนะ ถ้าตกลงมารับรองว่าเจ็บใจมากกว่านี้ ฮ่าๆ" อิโตคาตะเลือกที่จะเลี่ยงการสำรวจภายใน ออกไปสำรวจภายนอกแทนและไม่คิดจะช่วยคนที่ตกลงไป

       ........................
       เล้าไก่

       "จิ๊บๆ"

       "หยุดเลยฉันไม่ใช่แม่แก ถ้ายังตามมาอีกจับแกเสียบไม้ย่างแน่ๆ" โอคิตะหันไปบอกกับลูกเจี๊ยบขนขาวที่เดิมตามเพราะเข้าใจว่าเป็นแม่

       "จิ๊บๆ" เดินตาม

       "บอกว่าให้หยุดไง"

       "จิ๊บๆ"

       "เฮ้อ...ไอ้บ้ากับยัยหมวยตามจับสัตว์ไปถึงโลกไหนเนี่ย"

..............................
        ในป่าบริเวณใกล้ๆ

       "หยุดวิ่งหนีให้อั๊วจับสักทีสิน่อ" คางุระวิ่งไล่จับหมูที่เธอทำหลุด

       หมับ~

       และแล้วในที่สุดก็จับได้แต่วิ่งเร็วเกินไปหยุดตั้งหลักไม่ทันจึงทำให้เธอและหมูกลิ้งไปจนถึงทางแยกป่าสองฝั่งที่กว้างสูงและลึก ข้างล่างเป็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยวตกลงไปก็...ไปแม่น้ำโลกหน้าได้เลย

       "เกือบไปแล้วน่อ"

        กะต๊ากๆ!!

       พวกไก่ที่หลุดจากเล้าไก่สิบตัววิ่งออกมาจากพุ่มไม้หนีคามุอิก็มาเจอกับคางุระพวกไก่ก็ไม่มีทางเลือกก็พร้อมใจกันเข้าไปรุมจิกคางุระ ทำให้เธอที่กอดหมูอยู่มือไม่ว่างทำได้แค่เซไปมาหลับตาสนิทจนในที่สุด

       วูบ~

       "อ้าก!..."  คางุระก้าวเท้าและพลาดตกลงไปตกทางแยก

       หมับ~

       "ยังอยู่น่อ" มือทั้งสองข้างของเธอคว้ากิ่งไม้ที่เกิดตรงขอบได้ทัน "เดี๋ยวข้างมืออั๊วจับไม้อยู่นี่ แล้วสองมือที่กอดหมูล่ะ"

        เธอกุมลงไปดูข้างล่างก็เห็นฝูงไก่และหมูของเธอไหลไปกับสายน้ำเป็นที่เรียบร้อย ช่างเป็นโศกนาฏกรรมที่โหดยิ่งนัก

       "แย่เลยนะแบบนี้ กลับไปจะกินอะไรดีล่ะแบบนี้" คามุอิที่นั่งยิ้มอยู่ตรงขอบมองดูพวกอาหารที่ไหลไปกับสายน้ำจนลับตา

       "อาเฮียดึงอั๊วขึ้นไปทีสิน่อ"

       "หมดธุระแล้วพวกเราเองก็กลับกันเถอะ" คามุอิลุกขึ้นยืนและเดินกลับที่พัก

        "พวกเราบ้านเตี่ยลื้อสิอาเฮีย!"

       "เตี่ยฉันก็เตี่ยเธอเหมือนกัน" คามุอิโบกมือโดยที่ไม่หันไปมองน้องสาวที่เกาะกิ่งไม้

       "อั๊วขึ้นไปได้อั๊วจะฆ่าลื้อแน่ๆ!!"

_________________________________
ติดตามตอนต่อไปนะ ขอบคุณ 

ตอนที่4แล้วนะ เฮ้อ...หิวตอนกลางคืนนี่แต่งแบบตัดบทไปบ้างนะกลัวยาวเกินไป
และใครที่รอดู โอคิคางุ ก็มีให้แน่จ๊ะ แต่ก็ไม่ได้หวานนะ อย่างที่บอกเรื่องนี้จะเป็น
แนวคอมเมตี้ ดราม่าบ้าง อ่ะๆเดี๋ยวจัดหวานๆให้บ้างก็ได้ แต่หวานเกินไปก็ไม่ดีนะ
ออกแนวขมๆหน่อยก็ดี เรื่องนี้จะพยายามแต่งให้คงความเป็นกินทามะ(พยายามสุดๆ)
จึงเป็นส่วนใหญ่ที่จะเป็นแนวๆ กอด รัด ฟัด เหวี่ยง เกรียน เรื่องที่ว่าจะมีฉากติดเรทไหม
เอ่อ...อันนั้นคงยากนะเพราะว่าจะโดนแบนเอา

ก็จะพยายามแต่งให้สนุกดีกว่า สู้ๆ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #114 Yuri Yurina (=w=) SSCX (@ned1991) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 04:31
    ไม่ต้องเรทหรอก แค่นี้ กำลังดี ขอ คู่ โอคิคางุคามุยน่อยเด้อ
    #114
    0
  2. #38 OkiKagu only (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2559 / 21:10
    โอว อาเฮียช่างเป็นพี่ชายที่แสนดีจริงๆ

    เห็นแล้วอยากวิ่งเข้าไปกอด...







    แล้วใช้ท่า German Suplex ซะเลย ฮึ่ม!



    หนอย ช่างทำกับน้องสาวที่น่ารัก (?) ได้ลงคอ





    เอ แล้วใครจะเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยหนูหมวยกันน้า?



    A. โอคิตะ โซโกะ

    B. ริว



    ทราบคำตอบแล้ว พิมพ์ Q เว้นวรรค ตามด้วยคำตอบที่ถูกต้อง แล้วส่ง SMS มาที่เบอร์ 4xxxxxx (ครั้งละ 5 บาท)

    ผู้โชคดีตอบถูก 5 ท่านแรก รับไปเลย บ้านพร้อมหนี้สิน!

    (ฮ่าๆๆ ไม่ใช่และ)



    ป.ล. ตอนนี้ตลกมาก! ไรท์แต่งแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ แหละ ให้คู่นี้กัดกันต่อไป และหยอดนิดหยอดหน่อย ไม่ต้องหวานมากก็ได้ เดี๋ยวเลี่ยน เอาแค่ให้พอชุ่มชื่นหัวใจก็พอ ^_^



    อีกอย่าง หนูหมวยยังเด็กอยู่เลยนิ ไม่ต้องติดเรทหรอก ยังไม่อยากเห็นเจ้าซาดิสต์ติดคุกข้อหาพรากผู้เยาว์ (ฮ่าๆๆ)
    #38
    0
  3. #36 s@ene_san (@2119) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 18:36
    สู้ๆ นะคะ สไตล์นี้ล่ะฮาสุดสนุกด้วย หยอดคู่โอคิคางุ กับ ทากาสุงิและอิโตคานะ อยากได้สองคู่นี้ รอฟินๆๆๆ
    #36
    0
  4. #35 Ribbon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 10:28
    ต้องสไตล์กินทามะสิน่ะถึงจะสนุกฮ่าๆๆๆ
    #35
    0
  5. #34 naok (@moon-27) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 12:25
    เราชอบแบบพี่น้อง ตลกดี  แต่แบบความรักต้องห้าม? ก็ไม่เลว
    #34
    0
  6. #33 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 09:24
    ไม่ค่ะ ณ ตอนนี้ไม่รอโอคิคางุค่ะ!!...รอของทากาสุงิกับอิโตคานะ อยากฟินคู่นี้มากกว่านี้>////<
    #33
    0