Gintama-Cafe story season2

ตอนที่ 19 : ภาคฤดูฝน Special : ฉีดกฏของเกมบ้างนิดหน่อยจะเป็นอะไรบ้างล่ะ แค่มีคนตายเท่านั้นเอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    11 เม.ย. 61



#fanart By "LOLI_Samurai
ส่งภาพ fanart ของฟิคนี้ได้ที่ เพจ Gintama-cafe story Dek-d
....................................................
ที่บ้านพักของอิโตคานะ

        ค่ำคืนที่ หนึ่ง
       มนุษย์หมาป่าสองคนได้เริ่มวางแผนออกล่าชาวบ้านในตรอกซอยที่ไร้ผู้คนในค่ำคืนแรกในยามราตรีที่มืดมิด ตึก อาคาร บ้านทุกหลังปิดไฟมืดสนิทมีเพียงแสงสว่างจากเสาไฟข้างทางเท่า

       "คืนนี้จะกินใครดี เอาเป็นสาวๆดีไหมเนื้อน่าจะอร่อยนะ" มนุษย์หมาป่าได้หันไปถามเพื่อนมนุษย์หมาป่าด้วยกันอีกคนเพื่อหาเหยื่อที่จะกินในค่ำคืนแรกนี้

       "เก็บผู้หญิงไว้กินตอนปิดงานดีกว่านะ"

       "อ๋อ~ ของหวานปิดท้าย"

       "คิดว่าคืนวันแรกนี้อย่าเพิ่งกินเหยื่อเลยดีกว่า ดูท่าทีของชาวบ้านพรุ่งนี้ไปก่อนเพราะยังไงก็ไม่มีใครกล้าเผาแบบสุ่มสี่สุ่มห้าเหรอนะ"

       "พยายามปั่นหัวชาวบ้านฆ่ากันเองก็สนุกดีนะ เอาสิว่าตามนั้นคืนนี้พวกเราก็แยกย้ายกันกลับแล้วกัน"

       มนุษย์หมาป่าทั้งสองคนได้แยกกลุ่มหายไปจากตรอกซอยแห่งนั้น และในค่ำคืนเดียวกันในบ้านหลังหนึ่งหมอดูได้ทำการลองทำนายหาตัวคนที่เป็นมนุษย์ป่าที่แอบซ่อนแฝงตัวในหมู่บ้านแห่งนี้หนึ่งคน

       "คนที่น่าสงสัยมากที่สุด จะใช่เจ้าหมอนั้นรึเปล่า" หมอดูที่แอบซ่อนพลังพิเศษไม่ให้ใครได้รู้กำลังจ้องมองลูกแก้วทำนายเพื่อรู้ตัวตนที่แท้จริงของคนที่เธอกำลังสงสัยที่สุดว่าใช่มนุษย์รึเปล่าและผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ

       "ไม่ใช่งั้นเหรอ"

       และแล้วลูกแก้วทำนายก็หมดพลังไปในที่สุดทำให้หมอดูไม่สามารถทำอะไรกับมันได้อีกนอกจากต้องรอคืนต่อไปอีกครั้ง 

       ....................................
       เช้าวันรุ่งขึ้น วันที่ สอง

       "วันนี้ไม่มีใครตายเลยนะครับ โชคดีดีจัง" ชินปาจิที่เป็นคุณครูสอนหนังสือเด็กโล่งอกโล่งใจที่ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรง

       "แต่คืนนี้ก็อาจจะมีคนที่ต้องตายก็ได้นะใครจะไปรู้ความคิดของมนุษย์หมาป่ากันล่ะ" คุณตำรวจฮิจิคาตะส่งสายตามองดูทุกคนแบบเรียงตัว แต่หยุดมองที่ทากาสุงิอย่างส่งสัยซึ่งเจ้าตัวเองก็รู้ตัวว่าโดนจับตามอง

       "หือ...แกสงสัยฉันงั้นเหรอ" ทากาสุงิที่อยู่ในชุดพ่อครัวร้านอาหารยิ้มมุมปากและทักถามอีกฝ่าย

       "คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมที่สุดก็เป็นแกนั้นแหละนะ"

       "เอาน่ะ โทชิถ้าให้พูดถึงในเกมแบบนี้นะคนที่ดูเป็นตัวร้ายก็เป็นคนที่น่าสงสัยที่สุดอยู่แล้วจริงไหม แบบนี้จะว่ายังไงดีล่ะเป็นเขาเสียเปรียบของพวกเขาเลยนะ" คอนโด้เดินไปจับไหล่พยายามเกลี้ยกล่อมฮิจิคาตะให้คิดทบทวน

       "แปลกจังนะที่คุณคอนโด้พยายามช่วยทากาสุงิแบบนี้ ไม่ใช่ว่าพวกนายสองคนเป็นมนุษย์หมาป่าหรอกนะ" คาซึระที่เป็นช่างปะปาหันไปสงสัยคอนโด้

       "ดะ เดี๋ยวก่อนสิไม่ใช่ฉันนะคาซึระ" คอนโด้หันไปปฏิเสธเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ "ฉันก็แค่เห็นว่าเรายังไม่มีข้อพิสูจน์ที่แน่ชัดว่าทากาสุงิเป็นมนุษย์หมาป่าก็เท่านั้นเอง" 

       "หรือจะให้มองอีกแบบดีไหม" กินโทกิที่เป็นหมอประจำหมู่บ้านออกความคิดเห็น "ถ้ามนุษย์หมาป่าคือฮิจิคาตะกับคอนโด้ล่ะ"

       "ลูกพี่คิดอะไรอยู่เหรอครับ" โอคิตะที่เป็นพ่อค้าขายเนื้อเริ่มสนใจความคิดของกินโทกิและทุกคนเองก็อยากที่จะฟัง

       "เอาแบบนี้นะ ถ้าเป็นมนุษย์หมาป่าพยายามที่จะทำตัวเองให้ดูเป็นคนที่บริสุทธิ์มากที่สุดจริงๆใช่ไหมล่ะ แล้วถ้าทั้งสองคนนั้นเป็นมนุษย์หมาป่าโดยการอาศัยภาพลักษณ์ภายนอกที่เป็นคนดีไม่เป็นที่สงสัยแล้วใช่โอกาสนี้โยนแพะรับบาปไปที่คนน่าสงสัยแทน"

       "โอ้!" 

       "หึ~เป็นไงความคิดของฉันทำเอาทุกคนคิดไม่ถึงเลยสินะ"

       "คิดไม่ถึงจริงๆนั้นแหละน่อ...ว่าคนที่ไม่มีสมองให้คิดอะไรยากซับซ้อนอย่างลื้อจะพูดอะไรที่เป็นภาษาคนให้พวกอั๊วได้ฟังกันแบบนี้อ่ะน่ออากินจัง"

       "คนที่สมองน้อยนิดอย่างหล่อนมีสิทธิมาพูโดูถูกฉันแบบนี้เหรอ!!"

       "เดี๋ยวก่อนสิทำไหมมากล่าวหาฉันกับคุณคอนโด้กันแบบนี้แหละ และอีกอย่างพวกนายอย่าลืมอีกสามคนที่น่าสงสัยสิ" ฮิจิคาตะชี้ไปที่ชาวบ้านสามคนคือ โอคิตะ คามุอิ และอิโตคานะ

       "ว่าแล้วนายก็ต้องมาลงที่ฉัน" อิโตคานะกอดอกหันไปมองฮิจิคาตะ 

       "จะว่าไปเจ๊คานะก็น่าสงสัยจริงๆนั้นแหละ ยิ่งเป็นคนที่เล่นเกมนี้เป็นด้วย" คามุอิก็เริ่มสงสัยอิโตคานะ

       "แต่ว่าคุณฮิจิคาตะครับ" โอคิตะเดินเข้าไปแตะไหล่ขวาฮิจิคาตะ "ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วคุณเนี่ยดูจริงจังกับตามหามนุษย์หมาป่าจังเลยนะครับ ดูถ้าอยากจะเผาใครสักคนจริงๆ ไม่ใช่ว่าคุณคือมนุษย์หมาป่าที่อยากจะให้ชาวบ้านปั่นหัวเผากันเองหรอกนะครับ"

       "พูดแบบนี้นายก็อาจจะเป็นมนุษย์หมาป่าก็ได้สินะ" ฮิจิคาตะพูดอย่างแค้นใจจนเส้นเลือดขึ้นหน้ามองโอคิตะ

       "ไม่ใช่น่อ"

       คำปฏิเสธที่ฮิจิคาตะกล่าวหาโอคิตะว่าเป็นมนุษย์หมาป่าของคางุระทำให้ทุกคนไม่อยากจะเชื่อว่าคางุระที่เป็นคู่กัดคู่แค้นจะออกตัวปฏิเสธโอคิตะให้

       "อะไรกันคางุระทำไมถึงเข้าข้างโอคิตะคุงล่ะ" กินโทกิถามเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ

       "ก็ถ้าเป็นมนุษย์หมาป่าพันธ์ชิวาว่าจริง คืนแรกอั๊วคงตายไปแล้วล่ะน่อ"

       "เอ๋...ไม่ใช่ว่าคุณพ่อค้าขายเนื้อคนนั้นอยากจะได้เนื้อเด็กสาวอร่อยๆเก็บไว้กินในคืนวันสุดท้ายหลอกนะ" คามุอิถามคางุระเพื่อให้เธอแน่ใจว่าจะช่วยปฏิเสธโอคิตะให้แบบนั้น 

       "อั๊วบอกว่าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่สิน่อ"

       คำพูดที่เด็ดขาดของคางุระทำให้สายตาของสองมนุษย์หมาป่าที่แอบซ่อนแฝงตัวในกลุ่มจ้องมองคางุระอย่างมาก

       "พูดแบบนี้คงไม่ใช่ว่าเธอมีความพิเศษอะไรบ้างอย่างซ่อนอยู่หรอกนะ อย่างเช่นรู้ได้ว่าใครคือมนุษย์หมาป่า" โอคิตะเดินเข้าไปถามคางุระ

       "พูดแบบนี้อยากโดนอั๊วโหวตเผาไหมน่อ อั๊วจะช่วยลื้อแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นถ้าหาเรื่องอั๊วอีกลื้อโดนโหวตให้เผาแน่ๆน่อ"

       "อ่ะ! หรือว่าพวกเธอสองคนร่วมมือกัน" คอนโด้แสดงความคิดเห็นทำให้โอคิตะกับคางุระหันไปมองคอนโด้ด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย "ก็แหม...แค่ออกความคิดเห็นเท่านั้นเองนะ"

       ทุกคนเริ่มจ้องมองคอนโด้ด้วยความไม่พอใจอย่างไม่ทราบสาเหตุ

       "คุณคอนโด้เนี่ยกล่าวหาแม้กระทั้งเด็กสาวที่น่ารักแบบนี้เหรอคะ" อิโตคานะเริ่มไม่พอใจในตัวคอนโด้ที่กล่าวคางุระที่อาศัยอยู่ในฟาร์มและบ้านเดียวกับเธอ

       "ตอนแรกๆยังทำตัวเป็นพระที่ค่อยเกลี้ยกล่อมทุกคน" ชินปาจิ

       "คุณคอนโด้ผมอาจจะมองคุณผิดไปก็ได้นะครับ" ฮิจิคาตะ

       "คอนโด้นายไม่น่าหาเรื่องเลยนะ" คาซึระ

       "คางุระจังเธอเป็นคนที่ไร้เดียงสาไม่มีพิษมีภัยกับใครเลยนะ" กินโทกิ

       "แหมๆ ทุกคนมองคุณพ่อค้าขายกล้วยแบบนี้" คามุอิ

       "เผาทิ้งไปเถอะ" ทากาสุงิ

       ทุกคนเริ่มมีความคิดเห็นตรงกันแล้วว่าจะเผาคอนโด้ จนทำให้คอนโด้มีน้ำตาคลอเบ้าพร้อมที่จะไหลรินออกมาเป็นแม่น้ำเขาหันไปมองโอคิตะเพื่อขอความช่วยเหลือเพราะว่ายังไงโอคิตะเองก็รักและห่วงใยเขามากเช่นกัน

       "ทำไมผมต้องออกตัวช่วยคนที่กล่าวหาผมไปร่วมมือกับยัยหมวยด้วยล่ะครับ ยัยหมวยก็บอกแล้วนะครับว่าผมไม่ใช่มนุษย์หมาป่า"

       "อั๊วเองก็คิดว่าลื้อคือกอลิล่าที่โดนหมาป่าเข้าสิงจนกลายเป็นกอลิล่าปากหมาไปแล้วน่อ"

       "ไม่นะ!!!!" 

       ตอนนี้คอนโด้ได้โดนโหวตให้เผาทิ้งอย่างน่าสงสาร ซึ่งเองก็ไม่มีทางยอมแน่นอนจึงได้ทำการหยิบไพ่ที่เก็บซ่อนไว้ออกมาแสดงให้ทุกคนเห็นและถอดเสื้อผ้าที่สวมใส่ออกมาทั้งหมดเหลือแต่...มงกุฎสีทองที่เปล่งประกายอยู่บนหัวของเขา

       "ความจริงแล้วฉันคือเจ้าชายของอาณาจักรแห่งนี้" คอนโด้ตะโดนเสียงดังเพื่อแสดงตัวตนที่แท้จริงของเขา "แบบนี้ตามกฏของเกมนี้ฉันก็จะรอดเผาการโดนเผาสินะ เพราะว่าฉันคือเจ้าชาย" คอนโด้ยื่นไพ่ไปให้อิโตคานะดูแบบเต็มตา เป็นการดูที่เต็มตาจริงๆทั้งไพ่และสถานะภาพภายนอก

       "จริงด้วยสินะคะ ชาวบ้านไม่สามารถที่จะเผาเจ้าชายได้" 

       "ใช่ไหมล่ะ แบบนี้ฉันก็เป็นผู้บริสุทธิ์แล้ว"

       "แต่ว่าคุณคอนโด้คะ ไม่มีผู้บริสุทธิ์ที่ไหนที่เป็นเจ้าชายและแก้ผ้ากลางหมู่บ้านแบบนี้หรอกค่ะ" 

       "เอ๋?" คอนโด้เริ่มมีสีหน้าที่ซีดและก็โดนฮิจิคาตะจับมัดเชือก "ดะ เดี๋ยวก่อนสิโทชินี้ฉันเป็นเจ้าชายนะและก็เป็นคอนโด้ที่นายเคารพนับถือด้วยนะ"

       "ขอโทษด้วยนะครับคุณคอนโด้แต่คนเป็นเจ้าชายเขาไม่ทำอะไรที่เสื่อมแบบนี้หรอกนะครับ"

       "เป็นเจ้าชายที่ไม่น่าเลื่อมใส ศรัทธาเลยจริงๆนะ" กินโทกิมองเจ้าชายคอนโด้แบบระอาใจสุดๆ

       "คุณคานะครับจะเอายังไงกันดี ผมเองก็อยากจะเผาคุณคอนโด้นะครับแต่มันเผาไม่ได้" ชินปาจิหันไปถามอิโตคานะ

       "ฉันคิดว่าเล่นเกมมนุษย์ป่ากับพวกนายจะได้เล่นธรรมดากันได้รึไง ฉีดกฏนิดหน่อยจะเป็นอะไรไปล่ะถึงเผาไม่ได้แต่ก็..."

.........................
       "ไม่นะ อย่าทำแบบนี้กับฉันสิพวกนาย ฉันเป็นเจ้าชายนะ"

       "ลาก่อนนะครับเจ้าชายกอลิล่า" คามุอิจับคอนโด้ที่โดนมัดเชือกโยนตกลงหน้าผาสูง

       "กรี๊ด....!!"

       และเสียงร้องอย่างน่าสงสารก็ค่อยๆเงียบหายไปในช่องว่างหุบเขาอันว่างเปล่า ทุกคนยืนไวอาลัยให้กับคอนโด้ที่จากไปและก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับเข้าที่พักอาศัยของตัวเองก่อนที่จะถึงเวลาพระอาทิตย์ตกดินและเป็นเวลาค่ำคืนที่มนุษย์หมาป่าจะออกล่าเหยื่ออีกครั้ง

       "เป็นแบบนี้จะดีเหรอครับคุณคานะ เล่นฉัดกฏเกมแบบนี้" ชินปาจิหันไปถามอิโตคานะที่เดินอยู่ข้างๆ

       "ช่างมันเถอะน่า ถึงยังไงคุณคอนโด้ที่เปิดด้วยเองเป็นเจ้าชายก็ต้องโดนมนุษย์หมาป่าจับกินอยู่ดีจะเก็บเจ้าชายให้รำคาญหูรำคาญตาทำไหมล่ะ"

       "แต่แบบนี้ชาวบ้านก็หายไปแล้วหนึ่งคน มนุษย์หมาป่าก็เดินก้าวตามพวกเราได้หนึ่งก้าวแล้วนะครับ" 

       ชินปาจิพูดจบอิโตคานะที่ได้ยินดังนั้นก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองได้ทำข้อผิดพลาดที่ร้ายแรงโดยการไปช่วยลดจำนวนชาวบ้านให้พวกมนุษย์หมาป่าอีก

       "เอ่อ...จริงด้วยสิ"

       บทเรียนวันนี้ทำให้อิโตคานะได้รู้แล้วว่าการที่เข้าร่วมสังคมกับพวกกินโทกิทำให้เธอเริ่มไม่มีความคิดมองการณ์ไกลเข้าแล้ว

_________________________________
โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป

หายไปหนึ่งคนโดนที่มนุษย์หมาป่ายังได้ไม่ออกล่าเลย แต่คืนที่จะถึงนี้อาจจะมีการตายเกิดขึ้นก็เป็นได้

และท่านผู้อ่านคิดว่าใครกันล่ะคือมนุษย์หมาป่าในเกมนี้




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #132 Yuri Yurina (=w=) SSCX (@ned1991) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 20:13
    โหดร้ายกับกอริคุงมากเลยค่ะ 5555 เป็นความจริงของกินทามะเค้าเลย
    #132
    0
  2. #130 daririn2 (@Daririn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 22:31
    <p>คางุระเป็นหมอดูแน่ๆ แต่ถ้าให้เดาว่าใครคือหมาป่าบอกเลยว่าเดาไม่ถูก แต่แอบสงสัยคามุอิ</p>
    #130
    0
  3. #129 ดอ ชฎา (@nayada_pin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 12:54
    สรุปเจ้าชายดันโดนซะงั้น ถถถถ
    #129
    0