Gintama-Cafe story season2

ตอนที่ 18 : ภาคฤดูฝน Special : การไว้ใจกันคือเส้นทางของชัยชนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 เม.ย. 61



#fanart By "あばらや
ส่งภาพ fanart ของฟิคนี้ได้ที่ เพจ Gintama-cafe story Dek-d
....................................................


       ที่บ้านพักของอิโตคานะ
       สภาพอากาศในช่วงเวลานี้ก็เป็นช่วงฤดูฝน สายฝนก็เทลงมาเป็นเส้นที่โปรยปรายทั้งวัน ก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่ทำให้งานเกษตรในทุ่งไร่ที่นี้ชุ่มฉ่ำ และก็ทำให้เป็นวันที่พักผ่อนของคนทำงานในไร่ รวมไปถึงพนักงานของร้านเนกิคาเฟ่ที่ตอนนี้กำลังพักผ่อนร่างกายจากงานเทศกาลประจำหมู่บ้านเมื่อสองวันก่อน

       "เป็นยังไงบ้าง อาการดีขึ้นรึยัง"

       กินโทกิหันไปถามคางุระที่เพิ่งเดินเข้ามานั่งร่วมกับพวกกินโทกิที่โต๊ะญี่ปุ่นจัดวางอยู่กลางห้องรับแขกหลังจากที่เธอให้อิโตคานะช่วยแปะแผ่นแก้ปวดหลังที่เธอเริ่มมีอาการปวดเมื่อยตามร่างกายหลังจากงานเทศกาลจบ

       "ดีขึ้นแล้วน่อ" คางุระหยิบลูกท้อมากินด้วยใบหน้าที่เฉยชา

       "เป็นอะไรเหรอคางุระจังไม่ค่อยร่าเริงเลยนะ หรือว่าเป็นเพราะยังปวดตามร่างกายอยู่" ชินปาจิที่นั่งปอกผลลูกท้อให้ทุกอยู่เอยถามด้วยความเป็นห่วง

       "เปล่าน่อ อั๊วก็แค่รู้สึกเบื่อๆฝนตกมันก็ดีอยู่หรอก แต่มันก็ไม่มีอะไนให้ทำ"

       "เอ๋? หล่อนต้องไม่สบายแน่ๆเลย" กินโทกิเอามือไปวางบนหน้าผากของคางุระเพื่อวัดไข้ "ตัวก็ไม่ได้ร้อนหรือเย็นนะ เด็กจอมตะกละขี้เกียจอย่างเธอเนี่ยนะจะมาบ่นว่าไม่มีอะไรทำ"

       "นั่นก็เพราะอั๊วใช้ชีวิตอยู่กับลุงแก่อย่างอากินจังไงน่อ พอได้มาอยู่กับอาเจ๊คานะแล้วมันทำให้ตัวอั๊วพัฒนาความเป็นมนุษย์หญิงสาวที่ดีได้" คางุระปัดมือของกินโทกิออก

       "กล้าพูดนะยัยหมวย หญิงสาวที่ไหนเขามีพลังถึกยิ่งกว่ากระทิงตกมันกัน" โอคิตะที่นั่งเคี้ยวลูกท้อและสายตายังจ้องมองที่ทีวีกำลังมีเคสึโนะ ฮานะ เป็นผู้รายงานข่าวพยากรณ์อากาศอยู่

       "พระเจ้าไม่น่าสร้างลื้อมาให้มีปากเลยน่อ"

       "ที่พูดมันเหมารวมฉันด้วยรึเปล่า" คามุอิหันไปมองโอคิตะและชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

       "ใครจะรับก็รับไปเถอะ อ่ะ~คุณฮิจิคาตะครับอย่าเอาอาหารหมามาเทรวมกับลูกท้อสิครับ" 

       "อะไรกัน นี่ฉันกำลังทำให้มันอร่อยขึ้นนะ" ฮิจิคาตะที่กำลังบีบมายองเนสใส่ลูกท้ออยู่ก็โดนโอคิตะพูดขัดอย่างเสียอารมณ์ แต่ก็หยิบลูกท้อมากินต่ออย่างเอร็ดอร่อยสำหรับตัวเขา

       "สวัสดีครับ"  ริวเด็กข้างบ้านที่อายุรุ่นเดียวกับคางุระเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถุงที่มีลูกท้ออยู่ข้างใน "คุณแม่ผมฝากให้เอาลูกท้อมาแบ่งให้ทุกคนกินกันครับ"

       "เฮ้อ..." ทุกคนที่นั่งกินลูกท้อกันอยู่ได้ถอนหายใจแล้วพูดประสานเสียงพร้อมกัน "ลูกท้ออีกแล้วเหรอ~"

       "ช่วยหน่อยเถอะครับที่บ้านผมก็โดนแบ่งมาให้กินเหมือนกัน"

       "พวกเราก็เพิ่งกินลูกท้อของคนที่ฝากมาให้ไปสามบ้านแล้วนะหมาดำคุง" คาซึระหยิบรับถึงลูกท้อจากริวที่เดินมานั่งอยู่ข้างๆ

       "ไม่ใช่หมาดำคุง ริวคุงต่างหากครับคุณซึระ"

        "ไม่ใช่ซึระ คาซึระต่างหาก"

        "เอาเถอะน่าพวกเรา ก็ยังดีที่ได้กินอะไรอิ่มท้องตลอดดีกว่าอดตายล่ะนะ" คอนโด้ที่มองโลกในแง่กินก็พูดปลอมใจ

       "แล้วยัยหน้าเลือดล่ะ" ทากาสุงิถามคางุระที่นั่งฝั่งตรงข้าม

       "เดี๋ยวก็คงตามเข้ามานั่งกินลูกท้อด้วยน่อ" คางุระตอบทั้งที่นั่งแก้มแนบโต๊ะหันตะแคงมองดูทีวีเคี้ยวลูกท้ออย่างเหม่อลอยเหมือนกับว่าชีวิตของเธอมีแค่ลูกท้อโคจรรอบตัว

       "ทำเหรอทากาสุงิคุง นายอย่างจะนั่งป้อนลูกท้อใส่ปากยัยหน้าเลือดสินะ ฮุๆ ต๊ายตาย พ่อหนุ่มน้อยโหยหารัก อุ๊บส์..." กินโทกิพูดแซวแหย่ทากาสุงิอย่างทะเล้นและก็โดนลูกท้อปาเข้าอุดปากได้อย่างแม่น

       เวลาผ่านไปไม่นานอิโตคานะก็เดินเข้ามาในห้องรับแขกที่มีทุกคนอยู่ด้วยกัน ในมือข้างขวาถือกล่องแบนขนาดกลางและมือข้างซ้ายก็หิ้วถุงที่มีลูกท้อที่ได้มาจากคนในหมู่บ้านมาให้แบ่งกันกิน

       "เฮ้อ...ลูกท้ออีกแล้วเหรอ" ประสานเสียงกันครั้งที่สอง

       "ริวคุงมาก็ดีแล้ว พี่ฝากลูกท้อ..."

       "ไม่เอาครับ"

       "ก็ได้ งั้นเก็บไปทำปุ๋ยหมักก็สิ้นเรื่อง" อิโตคานะนั่งลงที่หัวโต๊ะและวางถุงลูกท้อลงข้างๆ "ทุกคนไหนๆก็ไม่มีอะไรทำกันมาเล่นเกมการ์ดกันไหม"

       "เล่นเกม!" คางุระนั่งตัวตรงทันที

       "ว้าว ดีเลยไม่มีอะไรให้ทำอยู่ด้วยพวกเราเองก็เล่นกันเถอะนะโทชิ โซโกะ" คอนโด้หันไปชวนฮิจิคาตะ กับโอคิตะ ซึ่งพวกเขาก็ไม่ปฏิเสธ

       "เอาสิ ถ้าเป็นเกมการ์ดผระผมถนัดมากเลยครับ" คาซึระก็หันมาสนใจ

       "แล้วเกมที่เล่นนี่เกมอะไรเหรอครับคุณคานะ"

       "เจ้านี่ไง ตอนนี้กำลังกลับฮิตสุดๆฉันโทรสั่งซื้อจากทานุกิจังมาเล่นกัน เมื่อตอนสมัยเรียนฉันกับทานุกิและเพื่อนๆเล่นกันสนุกดีนะ"

       อิโตคานะหยิบกล่องเกมการ์ดขึ้นมาวางที่มีชื่อตัวอักษรพิมพ์ใหญ่ 'ULTIMATE WEREWOLF' 

       "อันติเมท แวร์วูฟ"

       "อธิบายหน่อยเถอะเจ๊ พวกเราไม่มีใครรู้จักกันหรอก" กินโทกิขอคำอธิบายเกมการ์ดที่พวกเขาไม่รู้จักกัน

       "เป็นเกมที่เล่นกันได้หลายคน แต่ละคนจะได้การ์ดที่ไม่มีใครรู้นอกจากตัวเราเองซึ่งการ์ดพวกนั้นจะเป็นบทบาทของละครตัวที่เราจะได้รับในเกม เนื้อเรื่องของเกมก็คือพวกเราจะได้อาศัยในหมู่และในกลุ่มพวกเราจะมีคนที่เป็นหมาป่าที่คิดจะกินคนในหมู่บ้านทั้งหมด ตัวเกมจะมีช่วงเวลา2ช่วง คือ กลางวันและกลางคืน กลางวันชาวบ้านทุกคน ขอย้ำนะว่าทุกคนรวมไปถึงหมาป่าที่แอบแฝงตัวเองอยู่ในกลุ่มชาวบ้านด้วย จะต้องหาตัวคนที่เป็นหมาป่ามาเผาก็เป็นการเดาการสุ่มนะว่าจะเลือกใครถ้าเลือกถูกหมาป่าตายหมดพวกชาวบ้านชนะ แต่ถ้าเลือกผิดเผาคนกันเองก็เข้าทางหมาป่าที่จะได้รับชัยชนะ ช่วงเวลากลางคืนหมาป่ารจะออกล่าเหยื่อ"

       "แล้วการ์ดพวกนี้ล่ะมีอะไรบ้าง" กินโทกิหยิบกองการ์ดให้อิโตคานะอธิบาย

       "บทบาทมีเยอะมากเลยนะ เอาเป็นว่าฉันจะเอาการ์ดแค่ 10 จากในกองนี้แล้วกันเล่นแบบง่ายๆ" 

       อิโตคานะหยิบการ์ดจำนวน 10 ใบ ที่เธอเลือกออกมาวางแสดงให้ทุกคนดูและอธิบายบทบาทตัวละครแต่ละใบ

       "การ์ด 4 ใบ กลุ่มแรกนี้คือ ชาวบ้านธรรมดามีหน้าที่แค่ช่วยกันความคิดเห็นจะเผาใครหรือจะไม่เผาก็ได้ ต่อไปการ์ด หมอดู 1 ใบ จะเป็นคนที่ค่อยดูว่าใครคืนหมาป่า แต่จะไม่รู้ในทันทีนะคนนี้ก็จะเดาสุ่มเหมือนกันเพื่อถามคนที่เป็นพิธีกรอยู่ฝ่ายกลางบอกว่าใช่หรือไม่ใช่ ต่อไป การ์ด นักล่า 1 ใบ หากเขาจะตาย ไม่ว่าจะโดนหมาป่าฆ่า หรือคนโหวตเผาเขา เขาจะชักปืนออกมาแล้วเป่ากบาลใครก็ได้ให้ตายตามเขาไปด้วย ก็อันธพาลดี ๆ นี่เอง ต่อไป การ์ด 1 ใบ เจ้าชายสุดหล่อที่แอบแฝงมาในหมู่บ้าน ถ้าเขาถูกโหวตเผา เขาจะแสดงตัวว่าเป็นเจ้าชาย และวันนั้นจะยุติการเผาทันที และต่อไป การ์ด ผู้คุ้มครอง ช่วงกลางคืน เขาสามารถเลือกปกป้องใครก็ได้ 1 คนต่อ 1 คืน คนที่ถูกปกป้องจะฆ่าไม่ตายไม่ว่ากรณีใด 1 คืน ปกติไม่สามารถปกป้องคนเดิมซ้ำกัน 2 คืนได้ แต่ปกป้องแบบคืนเว้นคืนได้ แต่ว่าเกมครั้งนี้ฉันอนุญาตให้เลือกปกป้องซ้ำคนเดิมได้แล้วกันนะ"

       "แล้วส่วนการ์ดหมาป่า 2 ใบ นี้คือคนที่ได้รับเป็นหมาป่าต้องแนบเนียนเพื่อที่จะฆ่าคนในหมู่บ้านคนใดคนหนึ่งในคืนนั้นสินะครับ" ชินปาจิหยิบการ์ดรูปหมาป่าขึ้นมาถาม

       "ใช่ และหมาป่าในช่วงกลางวันก็จะเป็นคนธรรมดาในหมู่บ้านเพื่อที่จะหลอกชาวบ้านเผากันเองให้ได้ด้วย"

       "แบบนี้ผมชอบนะครับ" โอคิตะพูดและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ทันที

       "น่าสนุกดีนะ" อามุอิเริ่มสนใจเกมตามไปด้วย

       "แล้วนายจะเล่นด้วยไหม" คาซึระถามทากาสุงิที่นั่งอยู่ใกล้กับอิโตคานะ โดนเลยเหมือนจะออกปากปฏิเสธแต่ก็กลับมาสนใจที่จะเล่นทันทีเมื่ออิโตคานะประกาศว่าถ้าใครชนะไม่ว่าจะเป็นหมาป่าที่ฆ่าทุกได้หรือชาวบ้านที่อยู่รอดคนสุดท้ายสามารถสั่งผู้ที่แพ้ในเกมทำอะไรก็ได้ กลายเป็นว่าตอนนี้ทุกคนต่างที่จะลงเล่นเกมเพื่อตำแหน่งคนที่ชนะ

       และแล้วเกมก็เริ่มขึ้น คนทุกคต่างรับการ์ดจากพิธีกรที่ริวเป็นคนสลับไพ่และแจกให้แต่ละคนซึ่งตนเองก็จะรับบทบาทตามไพ่นั้นโดยที่ไม่มีใครรู้

        "ตอนนี้จะเริ่มเกมแล้วนะครับในเวลากลางคืนทุกคนจหลับตาครับ"

       พอทุกคนหลับตาริวก็เตรียมสมุดโน๊ตจดรายชื่อบทบาทของแต่ละคนขึ้นมา

       "คนที่เป็น หมาป่า ลืมตาครับ"

       และคนที่เป็นหมาป่าก็ลืมตาขึ้นมาสองคน ริวก็จดรายชื่อนั้นลงในสมุดโน๊ตเล่มนั้น และให้สองคนนั้นหลับตาลงอย่างเดิม

       "คนที่เป็น หมอดู ลืมตาครับ"

       หนึ่งคนที่เป็นหมอดูในกลุ่มชาวบ้านลืมตา ริวก็จดรายชื่อนั้นลงในสมุดโน๊ตเล่มนั้น และให้คนนั้นหลับตาลงอย่างเดิม

       "คนสุดท้าย ผู้คุ้มครอง ลืมตาครับ"

       หนึ่งคนที่เป็นผู้คุ้มครองในกลุ่มชาวบ้านลืมตา ริวก็จดรายชื่อนั้นลงในสมุดโน๊ตเล่มนั้น และให้คนนั้นหลับตาลงอย่างเดิม

       "ต่อไปนี้จะเริ่มเกม อันติเมท แวร์วูฟ แล้วนะครับ หมาป่าสองตัวได้กำเนิดขึ้นแล้วขอให้ทุกคนทำหน้าที่ในบทบาทให้ดี พยายามเข้านะครับ ลืมตาได้ทุกคน"

................................
       เช้าวันรุ่งขึ้นในหมู่บ้านแห่งหนึ่งทุกคนที่รู้ข่าวว่ามีมนุษย์หมาป่าได้แอบแฝงอยู่ในกลุ่มชาวบ้านก็เริ่มประชุมลงความคิดเห็นและแสดงตัวเองว่าเป็นผู้บริสุทธิ์

       "แล้วใครเป็นหมาป่า" อิโตคานะหญิงสาวผมแดงที่เป็นเจ้าของฟาร์มในหมู่บ้านเปิดหัวข้อสนทนา

       "คงไม่มีใครออกมายอมรับหรอกครับว่าเป็นหมาป่า" ชินปาจิเด็กหนุ่มใส่แว่นอยู่ในชุดคุณครูสอนหนังสือตอบตามความจริง

       "งั้นให้แต่ละคนบอกก็ได้ว่าตัวเองตอนนี้เป็นอะไร ถึงแม้จะโกหกก็ตาม ฉันเป็นชาวบ้านธรรมดา อาชีพตำรวจ" ฮิจิคาตะอยู่ในชุดเครื่องแบบตำรวจของหมู่บ้าน

       "แหม...คุณฮิจิคาตะเนี่ยอินเนอร์กับเกมจังเลยนะครับ" โอคิตะเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนอยู่ในชุดชาวบ้าน "ผมก็เป็นชาวบ้านธรรมดา พ่อค้าขายเนื้อสัตว์"

        "ฉันเป็นชาวบ้านธรรมดา พ่อค้าขายกล้วย" คอนโด้พูดพร้อมกับหยิบกล้วยขึ้นมากิน

       "ฉันเป็นชาวบ้านธรรมดา เจ้าของฟาร์ม" อิโตคานะแนะนำตัวในชุดประโปรงสาวชาวไร่สวมหมวกฟาง

       "อั๊วเป็นชาวบ้านธรรมดา เด็กเลี้ยงแกะในฟาร์มของอาเจ๊คานะน่อ" คางุระแนะนำตัวอยู่ในชุดเสื้อเอี๊ยม

       "ผมเป็นชาวบ้านธรรมดา คุณครูสอนหนังสือเด็กครับ" ชินปาจิแนะนำตัวในชุดของคุณครูที่สวมแว่น

       "ผมเองก็เป็นชาวบ้านธรรมดา ช่างปะปาธรรมด๊าธรรมดา" คาซึระแนะนำตัวในชุดเอี๊ยมหมวกแดงเหมือนช่างปะปาในเกมดังยุดก่อน

       "ฉันเป็นชาวบ้านธรรมดา เปิดร้านทำอาหาร" ทากาสุงิแนะนำตัวในชุดพ่อครัว
 
       "ฉันเองก็ชาวบ้านธรรมดานะ เป็นนักเดินทางพเนจร" คามุอิแนะนำตัวในชุดนักเดินทางแบกเป้เดินทางใบใหญ่

       "ส่วนฉันเป็น..." 

       "นายเป็นหมาป่า" อิโตคานะพูดขึ้นทันทีในขณะที่กินโทกิจะแนะนำตัว

       "จะบ้ารึไงฉันยังไม่ได้ทันแนะนำตัวเลยนะ และยังไม่มีใครตายเลยด้วยยัยหน้าเลือด"  

       "ฉันก็พูดไปแบบนั้นแหละ ก็แค่ถ้าฉันตายไปคนแรกคนที่น่าสงสัยที่สุดจะเป็นนายไงเพราะว่าฉันกล่าวหานายทำให้เกิดความแค้นขึ้นมา"

       "การที่อาเจ๊พูดแบบนี้กำลังจะบอกว่าตัวเองก็ชาวบ้านอย่างแน่นอนสินะครับ แสดงตัวเพื่อยอมตายให้ทุกโหวตลูกพี่ที่เป็นหมาป่า" โอคิตะอ่านเกมของอิโตคานะทันพูดขึ้น

       "ฉลาดจริงๆนะโอคิตะคุง ฉันว่านายต้องชนะเกมนี้แน่ๆ" คอนโด้พูดชมโอคิตะ ซึ่งอิโตคานะเองก็ยิ้มให้เหมือนตอบว่าถูกต้อง

       "เฮ้ยๆ นี่ทุกคนกล่าวหาฉันแล้วเหรอ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!" กินโทกิเริ่มน้อยใจทันทีที่คิดว่าตนเองเป็นหมาป่า

       "แต่อากินกลิ่นตุๆมากน่อ อั๊วหมาป่าแน่ๆ"

       "นายเองก็เป็นคนแนะนำตัวคนสุดท้ายด้วย คงคิดหาคำโกหกอยู่ล่ะสิ ฉันเป็นตำรวจสืบสวนมาหลายคนแล้ว" ฮิจิคาตะหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปาก

       "นายสิเป็นหมาป่าแนะนำตัวก่อนใครเลยเพื่อแสดงความบริสุทธิ์อย่าเนียนมาแหล" กินโทกิเริ่มโวยวาย

       "กินโทกิฉันว่านายเป็นแน่ๆ เพราะอาการของนายร้อนตัวมากๆ" คาซึระก็เห็นด้วย

       "เฮ้ยๆ อย่าเพิ่งตัดสินกันสิโว้ย ได้โปรดฟังฉันแนะนำและศรัทธาในตัวฉันหน่อย พวกเราต้องศรัทธาในตัวฉันสิ ตอนนี้ฉันโหยหาความรักความเมตตาสุดๆแล้วนะ" กินโทกิเริ่มขอร้องความเห็นใจ

       "ทุกคนครับเอาเป็นว่าตอนนี้เอาเป็นแนะนำตัวให้จบก่อนเถอะครับ แล้วรอให้ถึงคืนนี้กันก่อนดีไหมครับ"

       "คนที่ทำตัวเป็นคนดีเนี่ยก็น่าสงสัยเหมือนกัน" ทากาสุงิเริ่มจับผิดชินปาจิ

       "เอ๋...นายก็คิดแบบนั้นเหมือนกันนะ ยิ่งคนที่พยายามเป็นคนดีนี่น่าสงสัยจริง" คามุอิเองก็เริ่มจ้องมองชินปาจิ "แต่พวกฉลาดหัวไวก็ไว้ใจไม่ได้เหมือนกันนะ" และก็หันไปมองโอคิตะอีกคน

       "ผมไม่ใช่หมาป่านะครับ ผมเป็นแค่คุณครูสอนหนังสือเด็กๆเท่านั้น" 

       "เอาล่ะ เด็กๆทั้งหลายรีบแอบตัวอยู่ในบ้านเร็วๆเข้าเดี๋ยวโดนคุณครูโอตาคุโลลิค่อนจับกินนะ" กินโทกิตะโกนเตือนเด็กๆให้หนีออกห่างคุณครูชินปาจิ

       "ที่แท้ลื้อมีจุดประสงค์ที่คิดจะแอบกินเด็กเหรอน่อ ลื้อหมาป่าอีกคนใช่ไหม"

       "พอกันที่ผมไม่ช่วยพวกคุณแล้วนะครับ คุณกินก็รีบๆแนะนำตัวเถอะครับจะได้เริ่มเกม"

       "ก็ได้ ก็ได้ ฉันเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา คุณหมอประจำหมู่บ้าน" กินโทกิแนะนำตัวในชุดคุณหมอสวมแว่นตา

___________________________________
โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป
และในตอนนี้ก็เป็นช่วงตอนพิเศษของฟิคค่ะ เพราะอยู่ในฤดูฝนทำให้พวกคุณกินไม่มีงานทำกันจึงอยู่ในภาคของเกม
ULTIMATE WEREWOLF อันติเมท แวร์วูฟ สามารถไปหาข้อมูลเพิ่มเอาเองกันได้นะ ถ้าสนใจก็ลองหาโอกาสเล่นกับเพื่อนๆดูนะ สนุกมากปั่นสมองกันมันจริงๆ

และผู้อ่านคิดว่าร่างที่แท้จริงของชาวบ้านในฟิคตอนนี้คือใครกัน ลองเดาๆกันดูนะ


       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #128 Yuri Yurina (=w=) SSCX (@ned1991) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:12
    รูปประกอบช่างโหดร้ายกับที่ตั้งแว่น 555
    #128
    0
  2. #111 Pimsiriiiiiii (@Pimsiriiiiiii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 20:30
    ไม่ใช่ว่าโซโกะเป็นหมาป่าคอยกัดคางุระที่เป็นชาวบ้านแลดคามุอิก็เป็นผู้คุ้มกันน้องสาวน้าา~ ^_^
    #111
    1
    • #111-1 Chip-hai (@Lai-Thai) (จากตอนที่ 18)
      28 มกราคม 2561 / 20:47
      น่าสนใจ รอดูนะคะว่าใครเป็นอะไรในหมู่บ้าน ไม่แน่คางุระอาจจะเป็นหมาป่าแสนน่ารักแอบเนียนในหมู่บ้านก็ได้
      #111-1
  3. #110 ข้าวหน้าถั่วแดงจงเจริญ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 20:04
    คิดว่าใครเป็นหมาป่า คุณกินกับโอคิตะ รึเปล่านะเพราะ2คนนี้เวลาที่จับคู่กันก็เป็นคู่หูซาดิสต์
    #110
    0