Gintama-Cafe story season2

ตอนที่ 17 : กลิ่นน้ำหอมช่วยให้มั่นใจในตัวเองนั้นเป็นการมโนศาสตร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 ม.ค. 61





#fanart By "睦月
ส่งภาพ fanart ของฟิคนี้ได้ที่ เพจ Gintama-cafe story Dek-d
....................................................


       ณ ศาลเจ้าประจำหมู่บ้าน
       โอคิตะที่นอนสลบอยู่ในห้องโถงใหญ่ของศาลเจ้าประจำหมู่บ้านเริ่มรู้สึกตัวค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งมองรอบๆ

       "ใครเปลี่ยนชุดให้ล่ะ"

       เด็กหนุ่มสำรวจตัวเองก็พบว่าตอนนี้ตัวเขานั้นได้อยู่ในชุดยูคาตะสีน้ำเงินก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปตามทางเดินของศาลเจ้าอย่างมึนงง ตอนนี้เขาต้องการที่จะล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น 

       "ยัยตัวแสบระวังตัวไว้เถอะพ่อจะเอาคืนให้แบบลุกไม่ขึ้นเลย"

       และเมื่อเดินไปก็เห็นแสงไฟสว่างส่องผ่านหลังประตูบานเลื่อนในห้องหนึ่งของศาลเจ้าเด็กหนุ่มจึงเดินตรงไปเปิดประตูบานเลื่อนเพื่อที่จะถามไปห้องน้ำ

       ครืด

       "ขอโทษนะครับห้องน้ำไปทาง?..."

       เมื่อเลื่อนประตูเปิดก็พบกับคุณยายของอิโตคานะและหญิงสูงวัยสองคนที่กำลังจัดแต่งตัวให้กับเด็กสาวผมสีส้มอมชมพูแต่ก็ต้องหยุดธุระกิจที่ทำอยู่หันไม่มองผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับอนุญาต 

       "ไปให้พ้นอาตี๋โรคจิต!!"

       คางุระคว้าหยิบขวดน้ำหอมที่อยู่ใกล้ปาใส่เขาทันที โอคิตะรับขวดน้ำหอมไว้ได้ทันก่อนที่จะโดนหน้า

       "ที่เหลือฝากด้วยนะจ๊ะ"  คุณยายละหน้าที่เดินไปดันโอคิตะถอยออกและปิดประตูเลื่อน

       "ไม่ได้โรคจิตสักหน่อย"  โอคิตะบ่นพึมพำก่อนจะเก็บน้ำหอมไว้กับตัวเอง

       "มาทำอะไรนี่ที่เหรอจ๊ะ"

       "ผมเองก็ยังงงกับตัวเองอยู่เลยครับ คิดว่าจะหาห้องน้ำล้างหน้าล้างตาสักหน่อยแล้วก็เจอเหตุการณ์แบบเมื่อครู่นั้นแหละ"  

       โอคิตะตอบแบบเฉยชาและเดินไปตามทางหวังจะหาห้องน้ำต่อ แต่ก็ได้คุณยายช่วยเหลือเดินนำโอคิตะตรงไปห้องน้ำของศาลเจ้า และก็ได้บอกเชิญให้โอคิตะดูการแสดงใกล้ๆที่ด้านหลังลานพีธีได้เพราะตรงนั้นจะเห็นการแสดงได้ชัดคนก็ไม่เยอะและจากนั้นคุณยายกลับไปจัดการงานที่ค้างไว้ต่อ โอคิตะควักน้ำล้างหน้าและหยิบผ้ามาชับหน้าให้แห้งส่องกระจกจัดทรงผมให้เรียบร้อย

       "โรคจิตบ้านหล่อนสิ"  โอคิตะพูดกับตัวเองในกระจกและหยิบน้ำหอมที่เก็บได้จากคางุระที่ตั้งใจปาใส่เพื่อไล่เขาขึ้นมาและดมกลิ่นของมัน 

       ...หอมดีจัง...

       "ถือว่าได้ของดีมานะ"

       .................................
       
       ทางด้านคางุระที่จัดการแต่งตัวเตรียมตัวเรียบร้อยก็เดินไปดูลานพิธีที่เธอต้องทำการแสดงรำพิธีกรรมของหมู่บ้านอยู่ด้านหลังผ้าม่านที่เตรียมไว้เพื่อเปิดตัวนางรำ

       ...คนเริ่มเข้ามากันแล้วน่อ ตื่นเต้นจังเลย...

       คางุระที่ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้ร่างกายเริ่มประหม่าฝ่ามือเริ่มเย็นกลัวที่จะทำงานล้มไม่เป็นท่าจริงๆ เพราะที่ผ่านมาทำงานที่ได้รับจ้างก็ทำเกิดเรื่องวุ่นวายหลายต่อหลายครั้งและครั้งนี้จะเป็นความผิดพลาดอีกรึเปล่าก็ยังไม่แน่ใจ กินโทกิกับชินปาจิก็ไม่ได้อยู่ใกล้ตัวเธอในเวลาแบบนี้ด้วย

       "ตัวสั่นใหญ่เลยนะเป็นอะไร หนาวรึไง?" 

       เสียงทักของใครบางคนดังมาจากข้างหลังของเธอพอหันไปมองก็พบว่าคามุอิที่ผู้ในชุดพ่อค้าขายของยืนยิ้มมองเธออยู่

       "อาเฮียลื้อมาทำอะไรที่นี่น่อแล้วร้านที่อาเจ๊คานะจัดให้ลื้อดูแลล่ะ"

       "อ๋อ พอดีลูกค้าเข้ามาสั่งเมนูช้าไปอาเฮียกำลังหิวก็จัดการกินลงท้องไปก่อนจนหมดร้านน่ะสิ เป็นลูกค้าแย่จังเลยนะช้าเป็นเต่า กระต่ายเข้าเส้นชัยก่อนแล้ว"

       "ที่แย่นั้นมันลื้อ แล้วแบบนี้อาเจ๊คานะคงได้หัวร้อนแน่ๆน่อ"

       "ช่างอาเจ๊คานะเถอะ" คามุอิยืนมองคางุระที่เป็นน้องสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า "โห พอแต่งแบบนี้แล้วแปลกหูแปลกตาดีจังนะเนี่ย ใช้ได้ๆ"

       "จะชมหรือจะด่าก็เลือกสักอย่างสิ" คางุระเริ่มใบหน้าออกสีแดงระรื่นขึ้นมาทันทีเมื่อคนเป็นพี่ชายจ้องมองเธออย่างจริงจัง

       "หล่อนหน้าแดงแล้วนะ จะไหวแน่เหรอไม่ใช้ว่าไข้ขึ้นจนสลบคางานพิธีนะ" 

       ระหว่างที่สองพี่น้องกำลังสนทนากันอยู่โอคิตะที่เดินออกมาจากศาลเจ้าก็เข้ามาขัดบทสนทนาของสองพี่น้อง คางุระที่กำลังโกรธโอคิตะอยู่ก็เชิดหน้าหันไปมองทางอื่น คามุอิที่รู้อาการของน้องสาวก็เดินมาขว้างทางบังคางุระไว้

       "แล้วนายมาทะอะไรที่นี่กันล่ะ"

       สายตาของโอคิตะมองผ่านคามุอิจ้องมองศีรษะของสาวน้อยผมส้มอมชมพูก่อนจะอมยิ้มและมองหน้าคามุอิก่อนจะตอบคำถาม

       "พอดีฉันกำลังเดทกับยัยหมวยขี้เหร่อยู่น่ะ"

       "เอ๋?" 

       คามุอิออกอาการสงสัยแต่ก็มีความสนใจด้วยเช่นกันจึงหลีกทางแล้วหันไปถามคางุระต่อ ก็ได้คำตอบที่แท้จริงคือการเดทกับโอคิตะเป็นแค่ของรางวัลจากเกมหนุ่มน้อยตกน้ำเท่านั้น คามุอิก็พยักหน้าเข้าใจและพูดสิ่งที่ทำให้คางุระเสียใจกับสิ่งที่เธอทำลงไปเพื่อช่วยอาเจ๊คานะแต่กลับกลายเป็นว่า 'ทำคุณบูชาโทษ' 

       "แบบนี้เท่ากับว่าคางุระเป็นฝ่ายที่ขอผู้ชายออกเดทสินะ แย่จังเลยแฮะ"

       "จะปฏิเสธก็ไม่ได้ด้วย เพราะยัยหมวยก็ลงทุนกระโดด สูง 100 เมตร ขอฉันเดทเชียวนะ"

       "เอ๋! น้องสาวฉันเดี๋ยวนี้ลดตัวลงไปเพื่อขอนายเดทเหรอเนี่ย"

       "ได้ฟังที่ฉันพูดรึเปล่าเนี่ย ลดตัวอะไรกัน ก็บอกไปแล้วว่ากระโดดสูง 100 เมตร ฉันต่างหากที่ลดตัวจนร่วงลงมาออกเดทกับยัยหมวยขี้เหร่"

       "อ๋อ~เข้าใจแล้ว ประมาณว่าจากหนอนแมลงวัน2ตัว ลดตัวลงมาเป็นไส้เดือนที่แปลงเพศตัวเองไม่ได้มาพันร่างกันสินะ"

       เปรี้ยง!!

       "อ๋อ~เข้าใจแล้ว พวกลื้ออยากตายเป็นซากให้ไส้เดือนกินมากใช่ไหม!!" คางุระที่ยืนทนฟังสองหนุ่มกล่าวถึงตัวเธอที่เสียหายไม่ไหวจึงแงะพื้นกระเบื้องปูนทางเดินศาลเจ้าแผ่นใหญ่มาฟาดลงบนศีรษะของพวกเขาทั้งสอง

       "ถ้าหมดธุระกับอั๊วก็ไปให้พ้นหน้าพ้นตาอั๊วซะ" คางุระออกปากไล่ชายหนุ่มทั้งสองคนที่ลุกขึ้นยืนลูบศีรษะที่เริ่มบูดโนขึ้นมาอย่างเจ็บปวด

       "ไม่ต้องไล่หรอก ฉันไปแน่ แต่ต้องหลังจากที่ฉันได้คุยกับเธอก่อน" 

       โอคิตะที่มีเรื่องจะคุยกับคางุระก็มองหน้าเธอนิ่ง คางุระก็ฝืนใจยืนมองเขากลับเพื่อจะรอบทสนทนาของอีกฝ่าย ส่วนคามุอิก็ยืนนิ่งมองพวกเขาทั้งสองที่จ้องตาอย่างเงียบไม่มีใครพูดอะไรทั้งสามคนยืนนิ่งมองหน้ากันอย่างนานจนโอคิตะที่เริ่มทนไม่ไหวจึงเอียงคอเหล่สายมองไปที่คามุอิ

       "ฉันหมายถึงคุยกันแค่ฉันกับเธอ2คน ไม่มีคนที่3"

       "แหม...มองฉันน่ากลัวจังเลยนะ เข้าใจแล้วจ้า" คามุอิเดินถอยห่างจากทั้งสองคนเพื่อที่จะไปที่อื่นแต่ก่อนที่จะไปไม่ก็ลืมที่จะบอกคางุระ "ถ้าฆ่าได้ก็ฆ่านะ"

       "ไปสักทีเถอะ" 

       โอคิตะออกปากไล่อีกฝ่ายจนเดินจากไป ทำให้เขามีโอกาสได้สนทนากับคางุระแบบส่วนตัว แต่กว่าจะเริ่มได้ก็คนต่างคนเงียบจนคางุระรู้สึกเสียเวลาและก็ใกล้ถึงช่วงเวลาเข้าพิธีการแสดงมากขึ้น


       "มีอะไรก็รีบๆพูดเลยน่อ อั๊วไม่อยากเสียเวลาที่ต้องทนอยู่กับลื้อน่ออาตี๋ซาดิสต์นิสัยเสีย"

       "ฉันตั้งใจจะมาคุยดีๆกับเธอนะ อย่าพูดจาที่ทำให้ฉันต้องนิสัยเสียใส่เธอจริงๆได้ไหม"

       "ลื้อก็ทำตัวนิสัยเสียๆแย่ๆอยู่แล้วเป็นเรื่องปกติสำหรับอั๊วน่อ ถ้าทำตัวดีๆกับอั๊วเนี่ยสิที่ไม่ปกติ"

       โอคิตะเริ่มทนไม่ไหวที่จะต้องพยายามสงบนิ่งกับเด็กสาวตรงหน้าจึงคว้าคอเสื้อชุดนางรำของเธอเข้ามาใกล้ๆจนร่างกายแนบชิดใกล้ ใบหน้าจ้องตากันถึงกับเห็นตัวตัวเองอยู่ในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน

       "ลื้อจะทำอะไรน่อ อยากตายรึไง!?"

       "หุบปาก" โอคิตะพูดด้วยน้ำเสียงที่ต่ำและหนักแน่นจนทำให้คางุระเชื่อฟังโดยง่าย "ฉันจะทนทำแบบนี้และทนพูดแบบนี้แค่ครั้งเดียว"

       "..."

       "ฉัน...ขอโทษ" โอคิตะถอนหายใจอย่างโล่งอกและคลายมือที่กำคอเสื้ออีกฝ่ายแน่นออกอย่างอิสระ แต่คางุระยืนนิ่งมองอีกฝ่ายไม่ขยับออกห่างจนโอคิตะต้องเป็นฝ่ายที่ก้าวเท้าขยับถอยห่างออกไปเอง

       "ขอโทษอั๊ว ดะ เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวก่อนน่อ ที่ขอโทษเนี่ย เรื่องอะไรน่อคือแบบว่าลื้อทำผิดกับอั๊วหลายอย่างมากๆ จนอั๊วไม่รู้ว่าขอโทษเรื่องอะไร หมายถึงขอโทษเรื่องนั้น เรื่องโน่น หรือเป็นเรื่องทั้งหมด" คางุระพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

       "ฉันไม่ขอโทษเรื่องทั้งหมดแน่นอน"

       "แล้วเรื่องไหนล่ะน่อ"

       "เรื่องที่ฉันทำชุดนางรำที่เธอใส่ตอนนั้นขาด" โอคิตะชี้ไปที่ชุดนางรำที่คางุระใส่ถึงจะซ่อมแซมชุดจนเหมือนใหม่แต่ก็ในใจของเขายังมีความรู้สึกผิดอยู่เป็นเพราะต้องทำให้อิโตคานะลำบาก และก็คงเป็นเพราะทำให้เด็กสาวตรงหน้าเขาโกรธและเสียใจด้วยก็เป็นไปได้...

       "..." คางุระมองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตาและหูของตัวเองก่อนจะยิ้มและหัวเราะเสียงเล็กใส่ 

       "ฟุ~ฮุๆๆ ในเมื่ออาตี๋น้อยอย่างลื้อตั้งใจที่จะขอโทษท่านคางุระแสนสวยคนนี้ คางุระแสนสวยก็จะให้อภัยการกระทำที่ผิดพลาดให้ก็ได้น่อ โฮะๆๆ~"

       ฟู่~

       โอคิตะหยิบขวดน้ำหอมที่เก็บได้มาจากคางุระที่ปาใส่เขาตอนไปห้องแต่งตัวที่ศาลเจ้า ฉีดใส่หน้าอีกฝ่ายที่หัวเราะเยาะเย้ยเหมือนนางพญาตัวร้ายได้ใจ

       "แหวะ~ ทำบ้าอะไรของลื้อ"

       "เหม็นขี้หน้า และเหม็นขี้ปากเธอไง" 

       "หนอย...ลื้อทำตัวดีขอโทษอั๊วไปเองน่อ"

       "ที่ขอโทษไปก็เพราะเพื่ออาเจ๊คานะของเธอต่างหาก อย่าเข้าใจผิดสิ"

       "ที่ให้อภัยไปก็เพราะเพื่ออาเจ๊คานะเหมือนกันน่อ ลื้อก็อย่าเข้าใจผิดที่คิดว่าอั๊วจะยอมใจดีกับลื้อเช่นกัน"

       และแล้วก็ถึงเวลาที่คางุระต้องก็ไปเข้าพิธีการแสดงนางรำจากเสียงประกาศและตามด้วยเสียงดนตรีต้อนรับผู้คนที่เยี่ยมชมงานช่วงแรกก่อน 

       "โอ๊ะ ได้เวลาแล้วน่อ"

       จังหวะที่คางุระกำลังจะเดินไปยืนรอด้านม่านเปิดตัวก็โดนมืออีกฝ่ายจับคว้าข้อมือของตนดึงเข้ามาใกล้ๆ

       "จะทำอะไรน่อ?"

       ฟู่~

       โอคิตะหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาฉีดใส่ข้อมือของเธอและใช้นิ้วหัวแม่มือลูบเบาๆเพื่อให้น้ำหอมซึมซับเข้าไปได้เร็ว

       "ยื่นมือมาอีกข้างสิ"

       คางุระที่มึนงงกับพฤติกรรมของอีกฝ่ายก็ยื่นมือให้อย่างเชื่อฟังโดยง่ายแบบรู้สึกตัว โอคิตะก็ทำแบบเดิมเหมือนเมื่อครู่และสูดดมกลิ่นน้ำหอมบนมืออีกฝ่าย

       "มีกลิ่นหอมแล้ว"

       "...แล้วสรุปลื้อทำอะไร" 

       "วิธีทำให้มั่นใจในตัวเอง" โอคิตะส่งยิ้มให้อีกฝ่าย

       "แล้วลื้อไปได้วิธีแบบนี้มาจากไหนน่อ"

       คำถามขอคางุระทำให้โอคิตะนึกถึงพี่สาวของตนที่มักจะใช้น้ำหอมมาฉีดตามข้อมือและซอกคอ มองหน้าตัวเองในกระจกและยิ้มให้ทุกครั้งเมื่อเป็นการเพิ่มความมั่นใจในตัวเอง โดยเฉพาะเวลาที่จะได้ออกไปข้างนอกกับพวกเขาซึ่งมีฮิจิคาตะอยู่ในนั้นด้วย

       "อย่ารู้มากเรื่อง ยังไงสมองอย่างเธอรู้ไปก็ไม่ฉลาดขึ้นมาหรอก"

       "ปากเสียตลอดเลยน่อ"

       ฟู่~

       ก่อนที่โอคิตะจะปล่อยให้คางุระไปแสดงก็ยื่นมือที่ถือขวดน้ำหอมฉีดใส่เข้าที่คออีกฝ่าย จากนั้นก็กลับหลังหันเดินห่างออกไปจากอีกฝ่ายและหันหน้าส่งสายตาเยาะเย้ยอีกฝ่าย

       "ถ้าตื่นเต้นที่โดนคนอื่นมองก็สูดดมกลิ่นหอมแล้วนึกถึงหน้าหล่อๆที่มองเธออย่างสมเพชแล้วกันนะ"

       เขาก็ไม่ลืมที่จะพูดยั่วโมโหอีกฝ่ายจนอารมณ์เดือดสุด จึงเป็นผลที่ทำคางุระมีความตั้งใจที่จะจบงานนี้ให้สำเร็จและต้องออกมาดีเกินคาดจนเจ้าอาตี๋บ้านั้นตกใจกับความสามารถที่ฝึกฝนของเธอให้ได้ 
       พอถึงเวลาขึ้นแสดงผู้คนมากมายต่างรวมตัวกันที่จะมาดูพิธีการแสดงการร่ายรำของเธอ ทุกคนในหมู่บ้านและรวมไปถึงพวกกินโทกิที่ปิดร้านขายของและซุ้มเกมของพวกเขามารวมตัวกันดูเธอและเป็นกำลังใจให้ และสายตาของเธอก็มองเห็นโอคิตะที่เพิ่งเดินมายืนดูเธอจากระยะไกลช่วงท้ายแถวสุดๆ เธอส่งยิ้มให้เขาแต่ในใจนั้นแอบสะใจที่เขามาดูการแสดงช้าจนต้องอยู่ด้านหลังสุดต่างหาก ถึงจะแกล้งยั่วโหโมเธอแรงแต่กลิ่นน้ำหอมที่ลอยอยู่รอบๆตัวเธอก็สร้างความมั่นใจและรู้สึกดีขึ้นมาได้จริงๆ

       ...สงสัยอั๊วต้องพยายามที่จะไปขอบคุณอาตี๋ซาดิสต์แล้วสิน่อ...

..............................

       โอคิตะที่กำลังยืนมองการแสดงร่ายรำของเด็กสาวผมส้มอมชมพูอยู่นั้น ก็โดนมือของใครบางคนจับไหล่ข้างขวาของเขาและใครบางคนที่กล่าวนั้นก็คือพี่ชายแท้ๆของเด็กสาวคนนั้น

       "ดูเหมือนฉันคงไม่ต้องให้กำลังใจยัยขี้เหร่นั้นแล้วสินะ" คามุอิจับไหล่โอคิตะแล้วยืนยิ้มอยู่ข้างพร้อมมองคางุระทำการแสดงร่ายรำ

       "นายกำลังจะบอกว่าฉันให้กำลังใจยัยน้องสาวขี้เหร่ของนายไปแล้วงั้นสิ อย่าพูดบ้าๆน่ะ" โอคิตะพูดทั้งๆที่มองคางุระโดยไม่หันไปมองคู่สนทนาของตัวเอง "หึ~ แต่ก็สะใจดีน่ะที่ตัดหน้านายแบบนี้"

       "แหม...ใจร้ายจังนะ ทำดีกับน้องสาวแต่ไม่เห็นทำดีกับพี่ชายคนนี้บ้างเลย"

      "ทำดีกับน้องสาวของนายอะไรกัน เรื่องของยัยหมวยฉันไม่สนอะไรทั้งนั้น"

       "..." คามุอิเหล่สายตาไปมองโอคิตะที่ยังคงจ้องมองการแสดงร่ายรำคางุระอยู่แบบนั้นและหันกลับไปมองการแสดงของร่ายรำคางุระต่อเหมือนเดิม "ก็ดีแล้วเพราะฉันเองจะได้ไม่ต้องค่อยเฝ้าเตะสุนัขตัวผู้ที่จะเข้ามากัดกระต่ายน้อย"

       โอคิตะนิ่งเฉยเชยทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับคำพูดของอีกฝ่ายและยังคงจ้องมองคางุระที่แสดงการร่ายรำจนจบเสียงปรกมือและเสียงชื่นชมจากผู้คนที่เข้าเยี่ยมชมทำให้คางุระก้มศีรษะขอบคุณและส่งยิ้มให้

       "ว้าว...ทั้งสวยและน่ารักเลยนะ" / "เอ๋...เด็กผู้หญิงน่ารักๆคนนั้นไม่เคยเห็นหน้าเลยนะ" / "แต่ฉันเคยเห็นที่ไร่ใกล้ๆบ้านพักของคุณยายอิโตคานะมาแล้วนะ" / "เฮ้ยๆ โดนใจเลย" / "ว่างๆมีโอกาสเดินผ่านแวะไปทักทายดีไหม" / "น่ารักแบบนี้มีแฟนไปหรือยังนะ"

       เสียงของผู้ชมที่เป็นกลุ่มผู้ชายวัยรุ่นพูดคุยกันจนได้ยินเข้าหูของคามุอิ จึงให้คามุอิละออกจากโอคิตะเดินไปหากลุ่มชายวัยรุ่นที่อายุพอๆกันและพูดพร้อมส่งยิ้มให้

       "มีสุนัขตัวไหนที่อยากโดนพี่ชายของนางรำฆ่าบ้างนะ"

       โอคิตะหันไปมองคามุอิที่เข้าไปหาเรื่องกลุ่มวัยรุ่นอย่างเหนื่อยใจ

       ...สงสัยก็ค่อยช่วยเตะพวกสุนัขที่จะกัดเหยื่อของเขาบ้างแล้ว...

*____________________________*
จบไปแล้วกับช่วงงานเทศกาลต้อนรับฤดูฝนนะคะ
ขอโทษที่หายไปนานมาก.....
และนี่ก็เป็นของขวัญ วันคริสต์มาส ที่หาเวลามาอัพตอนใหม่ให้ค่ะ

พอดีช่วงนี้งานเยอะมากๆ เดี๋ยวแจ้งข่าวรายละเอียดให้ทราบนะ 

       
       

       


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #127 Yuri Yurina (=w=) SSCX (@ned1991) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:01
    มาแล้วๆ มาอีกแล้ว ให้กำลังใจยัยหมวยตามสไตล์โชโกะ
    #127
    0
  2. #109 Pimsiriiiiiii (@Pimsiriiiiiii) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 19:59
    มาต่ออีกนะคะ ชอบโอคิคางุม้ากกกกก
    #109
    0
  3. #105 Nookey (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 20:17
    ฟิน~~~
    #105
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #102 AOI1808 (@AOI1808) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 17:33
    ไม่รู้มีใครเป็นบ้าง
    มีความจิ้นโอคิตะกับคามุอิ555+
    #102
    0
  7. #101 C.caramel (@WiranyaSrilon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 12:40
    อ๊ากกกก~ ฟินทุกช็อต---อาเฮียแอบหวงน้องสาว =*=
    #101
    0