Gintama-Cafe story season2

ตอนที่ 12 : ของเก่าแก่มีค่าที่ควรเก็บรักษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 ก.ค. 59

       

#fanart By "Pixiv Id 884134
ส่งภาพ fanart ของฟิคนี้ได้ที่ เพจ Gintama-cafe story Dek-d
............................................................
       นับตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่บ้านนอกนาโกย่าแผนที่จะตั้งต้นใหม่ในการเปิดร้านเนกิคาเฟ่แห่งใหม่ตอนนี้ก็ได้ค่าใช้จ่ายมากพอที่จะซื้อไม้ใหม่และจ้างช่างไม้มาปรับปรุงโรงนาเก่า และจำนวนเงินก็ไม่พอที่จะหาซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่เข้าร้านแล้วไหนจะค่าต้นทุนที่จะหาซื้ออุปกรณ์เครื่องครัวถ้วยชามแก้วใบสวยๆอีก ส่วนเรื่องวัตถุดิบก็โชคดีที่มีวัตถุดิบที่สดจากไร่ฟาร์มแต่ก็ใช่ว่าจะครบสมบรูณ์ของบ้างอย่างก็ต้องหาซื้ออยู่ดี

       "เฮ้อ...ยังเปิดร้านตอนนี้ไม่ได้จริงๆด้วย" สาวผมแดงสวมแว่นตานั่งเขียนเอกสารในห้องนอนอย่างตึงเครียด 

       "อาเจ๊คานะออกไปหาอะไรสนุกๆทำข้างดีไหมน่อ" คางุระนั่งเล่นกับซาดาฮารุตรงระเบียงทางเดินหน้าห้องนอนหันไปชวนคนในห้องที่กำลังนั่งอมทุกข์

       อิโตคานะถอดแว่นตายืดตัวบิดขี้เกียจหลังจากที่นั่งเขียนเอกสารบัญชีของธุรกิจในไร่ฟาร์มแล้วบัญชีรายรับรายจ่ายที่จะทำร้านใหม่

       "ดีเหมือนกันนะไปหาอย่างอื่นทำดีกว่า" อิโตคานะลุกขึ้นยืนเดินออกจากห้องที่แสนมืดหม่น

        "แล้วทำอะไรดีล่ะน่อ"

       "นั้นสินะขอคิดดูก่อนนะ" 

       ระหว่างที่อิโตคานะกำลังยืนคิดอยู่ โอคิตะก็ได้เดินเข้ามาสมบทเสียงร้องของลูกเจี๊ยบซาโดมารุที่เกาะอยู่บนหัวของโอคิตะทำให้คางุระหันไปสนใจทางโอคิตะทันที

       "อ้าว อาตี๋จอมอู้งานมาเดินว่างงานอะไรแถวนี้น่อ"

       "วันนี้วันหยุดรึเปล่ายัยหมวยไร้สมอง แล้วใครกันแน่ที่อู้ไหน" โอคิตะเดินมาหยุดตรงหน้าคางุระและชี้ลูกเจี๊ยบที่อยู่บนหัว "ปล่อยให้แม่ไก่เลี้ยงดูลูกไก่คนเดียวรึไง คุณพ่อภาษาอะไรสนใจแต่พี่ไม่สนใจน้อง" โอคิตะกล่าวถึงซาดาฮารุที่เป็นพี่ของลูกเจี๊ยบ

       "ลื้อจะมาสลับดูแลลูกคนโตไหมล่ะน่อ" คางุระเสนอวิธ๊การเลี้ยงดูและนั้นก็ทำให้โอคิตะเงียบไม่โต้ตอบ

       "เล่นบทครอบครัวน่าอิจฉาจริงๆเลยนะพวกเธอ" อิโตคานะที่มองดูครอบครัวสุดพิลึกแต่ก็แอบอิจฉาที่ดูๆไปแล้วก็เข้ากันดีแปลกๆ

       "อาเจ๊คานะเองก็หาคนมาสร้างครอบครัวสิน่อ"

        "ก็มีอยู่แล้วนิครับ" โอคิตะพูดแล้วยกมือมาปิดตาข้างเดียวเพื่อที่จะเลียนแบบใครบ้างคนที่ทำให้นึกถึงเพราะเป็นคนใกล้ตัว

       "เล่นซะเจ๊เห็นภาพซ้อนทับบนหน้าเธอเลยนะ" อิโตคานะตอบด้วยน้ำเสียงที่เอือมระอา

       และระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังสนทนากันอยู่คุณยายของอิโตคานะก็เดินเข้าไปขอยืมแรงพวกเธอไปจัดของที่ห้องใต้หลังคาเรือนเก็บของเก่าที่อยู่ใกล้ๆกับตัวบ้าน เพราะเห็นว่าใกล้เข้าสู่ช่วงฤดูฝนแล้วที่หมู่บ้านแถวๆนี้ก็จะมีเทศกาลประจำปีของที่นี่และบ้านของอิโตคานะเป็นตระกูลเก่าของท้องถิ่นจึงที่อุปกรณ์ทำพีธีเก็บไว้อยู่

       ที่เรือนเก็บของเก่า

       "ครอบครัวของอาเจ๊คานะเนี่ยไม่ธรรมดาเลยน่อ" คางุระเอยถึงอิโตคานะในขณะที่กำลังขนกล่องไม้ลวดลายสวยเพื่อที่จะเอาออกมาเช็คทำความสะอาด

       "ตระกูลผู้ดีเก่าเหรอครับ" โอคิตะถามอิโตคานะถึงยศตำแหน่งเพราะเห็นของที่เก็บเป็นของที่มีราคาและบ้างชิ้นก็ได้มาจากต่างประเทศ

       "ก็ไม่ใช้ผู้ดีมียศขั้นสูงหรอก" อิโตคานะตอบคำถามและเดินไปเปิดกล่องลวดลายสวยที่อยู่ด้านในสุดของห้องก่อนจะเริ่มเล่าต่อ "อย่างที่เห็นว่าครอบครัวคุณยายเป็นพวกอาชีพทำไร่ทำนาและติดต่อค้าขายทำธุรกิจอื่นๆมากมายและที่สำคัญ"

       อิโตคานะหยิบกล่องไม้เก่าๆที่อยู่ข้างในออกมาเปิดให้คางุระกับโอคิตะดูซึ่งเป็นซองเอกสารและอัลบั้มรูปถ่ายที่เก็บรูปภาพเก่าๆและคางุระมองดูรูปภาพก็ไปสะดุุดก็รูปภาพหนึ่งสาวผมแดงยาวมีใบหน้าที่เหมือนอิโตคานะมากต่างกันแค่สีตาที่เธอคนนี้เป็นสีดำไม่ใช่สีเขียวแบบอิโตคานะ

       "คนนี้ 'คานะ' แม่ของฉันเอง" อิโตคานะมองรูปแม่ที่กำลังยิ้มให้กล้องกับพวกเด็กๆในกลุ่มที่ยืนล้อมรอบตัวเธอ "เธอเป็นหมอประจำหมู่บ้านค่อยรักษาคนทุกและก็เป็นหมอทำคลอดที่เก่งมากๆเลย คุณแม่ก็เลยมีนิสัยที่รักเด็ก" 

       "อั๊วก็ตกใจน่อคิดว่าอาเจ๊อายุห้าสิบขึ้นแล้วซะอีก"

       "เจ๊ครับยัยหมวยแอบบ่นว่าเจ๊แก่นะครับ" โอคิตะว่างเอกสารในมือและยื่นหน้าเข้าไปดูรูปในอัลบั้มด้วย

       "อั๊วยังไม่ได้พูดเลยน่อ อย่าสร้างเรื่องให้อั๊วได้ไหมอาตี๋" 

       คางุระปิดอัลบั้มแล้วเอาสันปกมาเคาะที่หัวโอคิตะที่ยื่นหน้าเข้ามาดูโดนไม่ทันได้ระวัง

       "โอ้ย! ฉันก็แค่พูดแหย่เล่นช่วย คิด วิเคราะห์ แยกแยะ หน่อยสิยัยหมวยซาดิสต์" 

       โอคิตะแย่งอัลบั้มมาจากมือคางุระแล้วเอาอัลบั้มไปตบหน้าคางุระจนเกือบเซล้มและทั้งคู่ก็เตรียมที่จะเปิดศึกกัดกันแต่ก็โดนอิโตคานะคว้าอัลบั้มแล้วตบหน้าทั้งสองคนคนละที

       "จะกัดกันก็หลังจากที่เสร็จงานเก็บของเสร็จแล้วสิ และที่สำคัญพวกเธอเอาอัลบั้มเก่าของฉันมาตบตีกันแบบนี้มันถูกต้องเหรอ?" 

       ...คุณเจ๊ก็เพิ่งเอาตบหัวพวกเราเองนะ...

       อิโตคานะเก็บอัลบั้มกับเอกสารใส่กล่องและจะเก็บใส่กล่องใบใหญ่อีกชั้นแต่ก็เจอสมุดเล่มเก่าที่บันทึกข้อมูลการรักษาคนไข้ การผ่าตัด และร่วมไปถึงวิธีการทำคลอด

       "ไม่เก็บไปอ่านหน่อยเหรอครับเผื่อได้ใช้" 

       "อย่างเจ๊ไม่ไหวเหรอ แค่เห็นเลือดเยอะก็จะเป็นลมแล้ว" อิโตคานะหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาเปิดอ่านซึ่งเป็นลายมือของคุณแม่ที่เขียนเรื่องราวแล้ววิธีขั้นตอนการรักษา เมื่อก่อนตอนสมัยเรียนเธอก็เคยเปิดเล่มนี้อ่านอยู่แต่ก็ยากเกินไปสำหรับคนที่พบเจออะไรแบบนี้ 

       ...ไม่ไหวแน่ๆถ้าเจอแบบนี้จริงๆ...

................................................

       ช่วงเวลามื้อเย็น

       "ถ้าไม่ให้เจ้าหมาบ้าของแกโดนฉันสับเละก็ช่วยดูแลให้ดีๆหน่อยไม่ใช่มาไล่กัดคนอื่นแบบนี้" กินโทกิโชว์ท่อนขาที่มีรอยกัดบนโต๊ะอาหารและชี้หน้าบอกผู้กระทำความผิดที่นั่งกินข้าวอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

       "สัตว์มันมีสัญชาตญาณที่รับรู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดีนะ" ฮิจิคาตะพูดเสริมพร้อมกับใส่ตะเกียบคีบแผ่นหัวไชเท้าเข้าปาก

       "อะไรนี่จะบอกว่าฉันเป็นคนไม่ดีเหรอ" กินโทกิหันไปถามฮิจิคาตะอย่างเอาเรื่อง

       "กินโทกิคนอย่างนายน่ะไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ" คาซึระพูดเสริมซึ่งก็ทำให้ชายผมเงินถึงกับหันไปด้วยดวงตาซึ้งในความเป็นเพื่อนที่คาซึระมองเขาแบบไหน

       "ไม่ใช่คนไม่ดี สารชั่วต่างหาก"

       เปรี้ยง!!

       ตะเกียบคู่พุ่งตรงเข้าไปแท่งกลางหน้าผากของคาซึระที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจนถึงกับหน้าหงายลงไปนอนทั้งๆที่ยังไม่ถึงฟูกที่นอน

       "ไว้อาลัยกับอาหารมื้อสุดท้ายนะครับ"

       คามุอิที่นั่งอยู่ใกล้คาซึระถือโอกาสหยิบถ้วยชามข้าวของคาซึระมากินต่อโดยไม่สนใจคนที่นอนตายอยู่ข้างๆ

       "แหมๆ ช่างเป็นมื้อเย็นที่สนุกทุกวันจริงๆเลยนะ" คุณยายที่นั่งหัวโต๊ะอดขำไม่ได้ หลังจากที่พวกกินโทกิเข้ามาอาศัยอยู่ก็ทำให้บ้านหลังนี้มีครื้นเครงเสียงดังสนั่นไม่เงียบเหงา "ทำให้ยายแก่ๆคนนี้รู้สึกกลับมาราว14อีกครั้งจริงๆ"

       "ย้อนนานไปไหมครับยาย ถ้าเป็น24ล่ะก็ผมก็จะไม่ว่าแถมตามจีบด้วยเลย" คอนโด้แซวยายที่กำลังนึกถึงความหลัง

       "โฮะๆ ถ้าเป็นอย่างนั้นเธอคงต้องรอคิวยาวเลยล่ะ ฉันตอนนั้นมีหนุ่มต่อแถวส่งดอกได้จดหมายรักกันทั้งหมู่บ้านเลยนะ" 

       "พูดเป็นเล่นไปได้นะยายจ๋า เอาแบบนี้ไหมดอกไม้กับจดหมายรักสำหรับผมมันเล็กๆใครๆก็ทำกัน"

       "แล้วจะเอาอะไรไปจีบยายล่ะครับ" ชินปาจิเองก็เริ่มสนใจวิธีจีบหญิงของคอนโด้ เพราะที่ผ่านมาเห็นทำแต่เป็นสโตกเกอร์ไล่ตามตื้อพี่สาวของเขา

       "เอาลูกบอกทองคำกับแท่งทองให้ไงล่ะ" คอนโด้พูโพร้อมกับใบหน้าที่ทะเล้นทะลึ่ง18+

       "โฮะๆ ปากหมานจริงๆเลยพ่อหนุ่ม" คุณยายก็ทำท่าเขินอายตีไหล่คอนโด้

       "โคตรเสื่อม!! กับยายแก่ๆยังไม่เว้นเลย" ชินปาจิถึงกับควันออกหูขนาดตัวคอนโด้ยังโรคจิตกับพี่สาวแม้แต่คนรุ่นยายก็ยังโรคจิตใส่ได้อีก คิดแล้วอยากเอาชามข้าวทุบหัวจริงๆ

       "แล้วเป็นยังไงบ้าง พวกเธอจัดของที่เรือนเก่าเสร็จเรียบร้อยดีใช้ไหมจ๊ะ" คุณยายหันไปถามคางุระกับโอคิตะที่กำลังทานอาหาร

       "เรียบร้อยดีน่อ" คางุระตอบและหยิบเม็ดข้าวป้อนใส่ปากซาโดมารุที่อยู่บนโต๊ะอาหาร

       "เป็นของเก่าแก่เยอะมากเลยนะครับ" โอคิตะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มก่อนและก็เปิดคำถามต่อ "ตอนเก็บผมเห็นพวกของที่จะทำพิธีกรรมอะไรด้วยและก็มีข่าวว่าที่นี่จะมีเทศกาลต้อนรับฤดูฝนด้วยแสดงว่าคุณยายจะต้องใช้ของพวกนี้ใช่ไหมครับ"

       โอคิตะหันไปถามคุณยายแต่อิโตคานะเป็นฝ่ายตอบคำถามเองเพราะว่าจะให้คุณยายทานข้าวสะดวกขึ้น

       "ถูกต้อง เพราะอีกไม่กี่สัปดาห์ก็จะมีเทศกาลประจำปีของหมู่บ้านที่นี่ที่ศาลเจ้าบนภูเขา มันจะมีของขายเหมือนตามงานเทศกาลทั่วๆไป และการแสดงร่วมไปถึงการรำขอฝนกับเทพที่ศาลเผื่อให้ไร่นาสถานที่แห่งนี้อุดมสมบรูณ์และที่บ้านหลังนี่ก็รับหน้าที่ในการจัดหานางรำขอฝนในทุกๆปีด้วย"

       "อีกเดี๋ยวที่นี่จะมีงานเทศกาลงั้นเหรอ" กินโทกิพูดแล้วก็คิดอะไรสักพัก 

       "เชื่อเลยว่าเธอต้องมีแผนหากำไรจากงานแน่ๆ" ทากาสุงิปรายตามองอิโตคานะ

       "เหมือนพวกผมสิครับแบบนี้" คามุอิพูดเสริมเหมือนกับรู้ชะตากรรม

       "ของมันแน่อยู่แล้ว" ฮิจิคาตะเองก็เห็นด้วย

       "ถ้ารู้ก็ทำใจไว้ซะ ดีเหมือนที่ฉันจะได้ไม่ต้องคิดหาแผนหลอกใช้ให้เหนื่อย" อิโตคานะบ่นใส่แล้วสนใจทานข้าว

       ...คิดแผนหากำไรจริงๆด้วย...

       "แล้วหลานคิดหาคนที่จะรำขอฝนรึยังจ๊ะ" 

       คุณยายถามอิโตคานะที่กำลังเคี้ยวข้าวแก้มตุ้ย เธอเอามือปิดปากแล้วกลืนข้าวลงคอตามด้วยดื่มน้ำ

       "คิดไว้แล้วค่ะ"

       อิโตคานะหันไปมองนางรำที่เธอหาได้ทุกคนก็มองตามสายตาของอิโตคานะที่จ้องมองคางุระที่กำลังเคี้ยวข้าวแก้มตุ้ย

       ...เอาจริงดิ...

______________________________________
ขอบคุณที่ตามอ่านนะ ติดตามอ่านตอนต่อไป และคอมเม้นเป็นกำลังใจ
ติดตามข่าวสารได้ในเพจ Gintama-cafe story Dek-d

ขอโทษที่ลงมาช้านะ พอดีอยู่ในช่วงที่ต้องจัดเตรียมของที่จะย้ายเข้าหอ
และก็มีประชุมรับน้องใหม่ปีนี้อีก ก็วางแผนแกล้งพวกน้องๆที่น่ารักอยู่หึๆ
พิมพ์อัพฟิคในโน็คบุ๊คนะไม่ค่อยถนัดแป้นพิมพ์ ถ้าพิมพ์ต้องไหนก็ขอโทษด้วย

พอดีเป็นช่วงที่กำลังปรับปรุงร้านก็ยังคงต้องแต่งเรื่องออกนอกทะเลไปก่อน
หารายได้กำไรต้นทุนกันต่อไปนะ

       
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #131 fgjvgf (@fgjvgf) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 10:09
    ริวไม่มีบท ค่าตัวแพงนะเนี่ย!! 55555
    #131
    0
  2. #122 Yuri Yurina (=w=) SSCX (@ned1991) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:52
    จะให้คางุระเป็นนางรำนี่คิดดีแล้วเหรอออออ
    #122
    0
  3. #87 Phloinapha (@Phloinapha) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 12:27
    ริวหายไปไหนเเล้ว!!!
    #87
    0
  4. #79 Duckling_cute (@kiklovecat555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 10:48
    แงงงงงงง อย่าเทพวกหนูน้าาาาาาาาา
    กลับมาอัพต่อนะคะะะะ คิดถึงงง ฮือออออ
    #79
    0
  5. #71 kinlin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 02:21
    สนุกรอตอนหน้า
    #71
    0