Gintama-Cafe story season2

ตอนที่ 10 : ชุดว่ายน้ำแบบผู้ใหญ่ต้องโชว์สัดส่วนที่ชวนมอง (บทจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    13 ก.ค. 59





#fanart By "@chalee_Belle" 
ส่งภาพ fanart ของฟิคนี้ได้ที่ เพจ Gintama-cafe story Dek-d
................................................................

       วันสุดท้ายของการทำงานนอกสถานที่ จากที่สองวันแรกเหล่าพนักงานช่วยงานที่ร้านของรุ่นพี่โมจิที่เป็นรุ่นพี่ของอิโตคานะ เธอเห็นงานพวกเขาได้ช่วยงานที่ร้านได้ดีเยี่ยมและยอดขายก็เกินคาดที่ตั้งไว้ จึงให้รางวัลโดนการหยุดพักงานให้เที่ยวเล่นได้ตามอัธยาศัย ก็ช่างเป็นข่าวดีอะไรยิ่งนักไม่รอช้าก็วานแผนไปเที่ยวพักผ่อนให้สมกับการมาพักที่บ้านต่างอากาศริมทะเล

       "ไหนๆก็ได้พักแล้วคุณกินคงปล่อยให้สาวๆในชุดว่ายน้ำที่นี่ตากแดดรอดูหุ่นสุดเซ็กซี่ของฉันเป็นแน่แท้" ชายผมเงินยืนหลังตรงแขม่วท้องให้ราบเรียบ

       "ดูยังไงก็เป็นฝ่ายที่มองสาวๆมากกว่านะครับ" ชินปาจิมองชายตรงหน้าอย่างเฉยชา

       "พูดบ้าๆน่ะชินปาจิ ถ้าฉันเอาเข้าจริงๆเดินถอดกางเกงว่ายน้ำตัวนี้โชว์บ๊อกเซอร์รับรองว่าสาวๆครึ่งหาดต้องแห่กันเข้ามาแย่งกันถอดบ๊อกเซอร์ให้ฉันต่อเลยด้วยซ้ำ" ว่าแล้วก็เปิดดูคุณกินตัวน้อยใต้บ๊อกเซอร์

        "แกน่ะเข้าข่ายโรคจิตอย่างเห็นได้ชัดเลย!!" 

        ฮิจิคาตะที่นั่งมองสถานการณ์ตรงหน้าร้านทนไม่ได้กับการกระทำที่ติดเรทจึงตวาดใส่กินโทกิและหันไปตักเตือนชินปาจิให้ดูแลหัวหน้าของตนให้ดีหน่อย ก็ที่หัวหน้าจะโดนจับเข้าตารางและต้องตัดจบฟิคนี้ไปโดยมีเหตุการณ์ที่มักง่ายสุดๆ

       "ให้ตาย...เพราะมีหัวหน้าที่เป็นแบบนี้ยังไงทำให้เรทติ้งของเรื่องนี้ตกลงไปน่ะ" 

      "โทชิ พวกเราเองก็ออกไปปกป้องสาวๆที่นี่กันเถอะ ฉันคิดว่าทะเลต้องมีพวกโรคจิตเกลื่อนกลาดอยู่แน่"

       "ประโยคเมื่อครู่มันไม่ได้ทำให้คุณดูเป็นคนดีเลย ดูยังไงก็คนโรคจิตมาพูดแถออกนอกทะเล" สภาพเหมือนชายร่างกอริล่าที่แก้ผ้าแต่ใช่จีสตริงสีแดงชวนขนลุกเห็นแล้วคลื่นไส้ 

       "เอ่อ...ว่าพวกผมฝ่ายเดียวก็ไม่ถูกนะครับ" ยังไงก็ก็มีคนที่โรคจิตมากกว่ากินโทกิมายืนเป็นพยานได้แล้ว "ผมว่ามีโรคจิตเกลื่อนกลาดตรงนี้แล้วสองคนนะครับ"

       "สงสัยพวกเราต้องไปคุมหัวหน้าของตัวเองแล้วล่ะ โซโกะนายเองก็..." พูดยังไม่ทันจบประโยคก็เห็นโซโกะเดินลากสายจูงสุนัขที่มีสาวสองคนเดินคลานตามหลัง

       "...นี่นายทำอะไร" ฮิจิคาตะนิ่งเงียบมองชายหนุ่มหน้าอ่อนตรงหน้า

       "ไม่เห็นเหรอครับ ก็จูงหมูตัวเมียเดินเล่นไง" 

       "นายช่วยเก็บอาการซาดิสต์หน่อยจะได้ไหม เดี๋ยวพ่อส่งกลับไปบ้านเกิดซะเลย" ฮิจิคาตะดุใส่

       "เฮ้ๆ ไม่เลวนี่โอคิตะคุง แต่คนเดียวเดินจูงคงลำบากแย่เลยนะเดี๋ยวฉันช่วยจูงเป็นเพื่อนแล้วกัน" 

       "รบกวนด้วยนะครับลูกพี่" โอคิตะส่งสายจูงสุนัขอีกเส้นให้กินโทกิ

       "เฮ้ๆ พวกนายไปกันเองมีหวังเกินเรื่องแน่ๆในฐานะที่ฉันเป็นผู้ใหญ่จะต้องเป็นคนดูแลพวกนายนะ" คอนโด้ที่ใส่จีสตริงสีแดงเดินตามพวกเขาไปโดนไม่สนใจสายตาที่มองแล้วขยะแขยงเลยแม้แต่น้อย

       "เอายังไงดีครับคุณฮิจิคาตะ" ชินปาจิถามฮิจิคาตะที่หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ

       "ก็ตามไปสิ ปล่อยเจ้าพวกนั้นไปมีหวังเกิดเรื่องแบบงานประกวดแบบเมื่อวานแน่ๆ" 

       "เอ่อ..." ชินปาจิหันไปมองคนที่ยืนพิงระเบียบหน้าร้านอยู่เงียบๆ "แล้วคุณทากาสุงิจะไปด้วยกันไหมครับ" ชินปาจิถามอย่างเกร็งเพราะว่ามันเป็นเรื่องที่แปลกที่จู่ๆก็ชวนไปเที่ยวกับคนที่อันตรายแบบนี้ อยู่กันมานานแต่ก็ยากจริงๆกับชายผ้าคาดปิดตาคนนี้

        "ขอโทษนะ...ฉันมีธุระ" ไม่แม้แต่จะหันมามองเลยด้วยซ่ำ

       "งั้นพวกผมไปก่อนนะครับ" 

..............................................

       ภายในร้านบนชั้นสอง

       เด็กสาวผมสีส้มแดงนั่งเท้าค้างตรงโต๊ะระเบียบชั้นสองมองพวกกินโทกิที่เดินออกไปเที่ยวกันโดยไม่กลัวแสงแดดที่ร้อนแรงเลย ความจริงเธอเองก็ออกไปเที่ยวได้ถ้ามีหมวกปีกใหญ่ที่ใส่อยู่ต่อทำงานที่นี่กลางแจ้ง แต่ว่าเมื่อตอนงานประกวดเมื่อวานเธอปะทะกับพี่ชายจนหมวกหล่นหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

       "คางุระจังไม่ไปเที่ยวกับพวกกินโทกิเหรอ" อิโตคานะทักเด็กสาวที่นั่งซึมมองผู้คยที่เดินเล่นอย่างสนุกสนานท่ามกลางแสงแดด 

      "อยากไปแต่ไปได้ที่ไหนกันล่ะน่อ" 

       "หมวกหายก็กางร่มไปสิ ไม่ได้ทำงานไปเที่ยวเล่นก็พกร่มสะดวกดีนะ" 

       "ก็รู้แต่ว่าเมื่อคืนอั๊วกับอาตี๋ซาดิสต์ทะเลาะกันตอนมื้อค่ำไปๆมาๆร่มอั๊วก็พังเละเพราะอาเฮียเข้ามาร่วมด้วยตอนท้ายน่อ" 

       "นั้นสิ เจ๊ก็เห็นคามุอินั่งดื่มชามะนาวดูทีวีที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างอยู่"

       "ก็ร่มพังเละทั้งอั๊วและอาเฮียเลยน่อ" คางุระยังคงมองบรรยากาศรอบๆ คนอื่นเดินเล่นกันสนุกแต่เธอต้องมานั่งเก็บตัวอยู่ในบ้าน "น่าเบื่อสุดๆ"

       อิโตคานะมองคางุระอย่างเห็นใจ และก็มีความคิดดีๆแล้วที่จะทำให้เธอไม่ต้องนั่งคุดคู้อยู่แต่บ้านเบื่อๆแบบนี้ 

       "เจ๊มีอะไรสนุกๆให้ทำนะ ตามมาสิ"

       อิโตคานะพาคางุระลงไปชั้นล่างก็เห็นคามุอิกำลังนั่งอยู่บนโซฟาดูทีวี อิโตคานะพาคางุระมานั่งข้างๆคามุอิ

       "หือ...ทำอะไรกันเหรอครับเจ๊"

       "ก็พอดีเห็นว่าพวกเธอว่างๆเบื่อๆก็เลยหาอะไรสนุกๆให้เล่นกันไง" อิโตคานะเปิดตู้ลิ้นชักที่อยู่ตรงใต้บันได

       "แล้วให้พวกผมให้อะไรเหรอครับ"

       "เจอแล้วนี่ไงที่จะให้เธอเธอทำ" อิโตคานะหยิบกล่องเครื่องเล่นวีดีโอเกมส์สีดำมันเงา "อันนี้เป็นของรุ่นพี่โมจิพี่เขาเป็นพวกชอบเล่นเกมส์น่ะก็เลยมีของแบบนี้อยู่ด้วย"

       อิโตคานะลงมือจัดการต่อสายเครื่องเล่นเข้ากับจอทีวีและส่งตัวควบคุมให้คางุระกับคามุอิ

       "แต่มันดูเก่าจังเลยน่อ"

       "ก็มันนานแล้วตั้งแต่เรียนจบ แต่ถึงเก่ายังเล่นได้นะและก็เครื่องนี้ซื้อมาแพงด้วยเล่นระวังๆหน่อยล่ะ"

       "แล้วอาเจ๊คานะไม่เล่นด้วยกันเหรอน่อ"

       "ก็อยากนะแต่มีนัดแล้วน่ะสิ"

       "ยัยหน้าเลือดไปกันได้รึยังฉันรอนานแล้วนะ" ชายหนุ่มผ้าคาดปิดตาตรงประตูหน้าร้านเร่งสาวผมแดง "จะให้เรือออกจากท่าก็ใช่ไหม"

        "รู้แล้วรออีกหน่อยสิ" อิโตคานะขอเวลากับเขา "พอดีเจ๊จะไปดำน้ำกันน่ะยังไงก็เล่นกันให้สนุกนะ และก็ระวังหน่อยนะ"

       "ยัยหน้าเลือด!"

       "รู้แล้ว รีบจังเลยจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้นล่ะนายไม่เคยดำน้ำรึไง" 

       และอิโตคานะก็เดินออกจากร้านไปพร้อมกับทากาสุงิ ในบ้านหลังนี้ก็เหลือพี่น้องสองคนในห้องนั่งเล่น ทั้งคู่นั่งเงียบก็สักพักและคามุอิก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา

       "เธอก็เลือกเกมส์สิจะนั่งดูโลโก้วิ่งไปมารึไง"

       "รู้แล้วน่อ ไม่ต้องมาสั่งเลย"

       คางุระเลือกเกมส์ในกล่องและก็สะดุดกับเกมส์ที่เป็นแนวต่อสู้เล่นได้2คน 

       Animal of fighting

       "สงครามสัตว์สัตว์สนั่นแผ่นดิน แปลชื่อได้ห่วยแตกจริงๆน่อ"

       "เกมส์เก่าๆจะไปสนใจอะไรล่ะ มาเล่นกันสักทีเถอะ"

       "อาเฮียดูตื่นเต้นกับการที่จะได้เล่นเกมส์จังน่อ ระวังๆหน่อยด้วยจอยเกมส์จะแตกคามือ" คางุระบ่นพึมพำให้อีกฝ่ายได้ยินและลงมือใส่แผ่นเกมส์เข้าเครื่องจนจอภาพบนทีวีแสดงเมนูของเกมส์ให้ได้เลือกเล่นกัน

       ...เกมส์  Animal of fighting เป็นเกมส์ที่ให้ผู้เล่นสามารถเลือกสัตว์มาต่อสู้กันซึ่งมีให้เลือกได้ทุกๆชนิด และจากนั้นก็เริ่มสร้างตัวละครที่เป็นคนของตัวเองก็มาพอเสร็จตัวเครื่องจะนำสัตว์ที่เลือกไว้มีเมคอัพกับตัวละครที่สร้างและจะมีสามารถในการต่อสู้ที่แตกต่างกันไป...

       หน้าจอแบ่งเป็นสองฝั่งเพื่อให้สร้างตัวละคร คางุระตั้งใจจะเลือกช่องสัตว์ที่เป็นกระต่ายแต่ว่าโดนคามุอิแย่งไปก็

       "อั๊วกำลังจะเลือกกระต่ายเลยน่อ อาเฮียถอยออกไปสิ" 

       "ใครไวใครครับสิครับคุณน้อง ไปหาตัวอื่นสิ" คามุอิเริ่มสร้างตัวละครที่พยายามให้เมื่อตัวเองมากที่สุด

       "ชิ~ฝากไว้ก่อนเถอะ"

       คางุระมองดูสัตว์ในตารางทุกตัวอักษรและก็สนใจกับ ทานุกิ ขึ้นมาเพราะทำให้นึกถึงเพื่อนของอิโตคานะก็เลยเลือกทานุกิเป็นสัตว์ในการต่อสู้ครั้งนี้ เธอเริ่มสร้างตัวละครที่เหมือนตัวเองเช่นกันพอเสร็จก็ใส่ทานุกิลงไป

       "เสร็จยังล่ะ" คามุอิถาม

       "พร้อมแล้วน่อ" พอได้คำตอบคามุอิก็กดเริ่มเกมส์

       3

       2
 
       1
    
       Ready Go!

................................

       พื้นที่โล่งกว้างพื้นหญ้าสีเขียวขจีภูเขาแล้วต้นไม้ สายลมพัดผ่านตามกระแสมีนักสู้สองคนยืนประจันหน้ากันทั้งสองคนเป็นพี่น้องที่หน้าต่างเหมือนแต่ว่าต่างเผ่าพันธ์ ชายคนแรก กระต่ายหนุ่ม ผิวกายขาวสะอาด ชุดเรียบง่าย พร้อมกับอาวุธ *ค้อนไม้กิเนะ เขายืนเคี้ยวขนมโมจิจ้องมอง สาวน้อยอีกคนเธอเป็น ทานุกิสาว ผิวกายสีเข้ม ชุดขนสัตว์โชว์สัดส่วน อาวุธของเธอไม่มีให้พกพาเหมือนกระต่ายหนุ่มเพราะพลังของเธอเป็นสายเวทย์ระยะปะชิด

      "อั๊วเองก็อยากกินโมจิแบบลื้อน่อ"

       "กินใบไม้ใบหญ้าไปสิ"

       "หนอย~"

       "อยากเสียเวลามาพร้อมกันเลย"

       "..." สาวทานุกิมองอีกฝ่ายนิ่งเงียบ

        "..." กระต่ายหนุ่มก็นิ่งเงียบเช่นกัน

       พรึบ~ ร่างของทั้งสองหายไปและก็ปะทะกันอย่างรวดเร็ว

       ตูม! 

       กำปั้นของทั้งสองปะทะกันดังสนั่นแผ่นดินตามชื่อเกมส์ที่แปลออกมาได้ห่วยจริงๆ 

       "เอ๋...นึกว่าจะใช้เวทย์ที่เธอถนัดซะอีก" กระต่ายหนุ่มประหลาดใจที่เห็นอีกฝ่ายจู่โจมด้วยทางกายภาพ สาวทานุกิยิ้มเยาะ และจับอีกฝ่ายไว้

        "อั๊วเป็นทานุกิน่อ อย่าลืมสิว่านิสัยเสียของอั๊วคืออะไร" พื้นที่บริเวณของทั้งสองเกิดแสงวงกลมบนพื้น "หลอกให้หลงกลแล้ววางกับดัก"

       "เสร็จกัน"

      ตูม! นับว่ายังโชคดีที่กระต่ายหนุ่มหลบการโจมตีได้อย่างฉิวเฉียด แต่ก็ได้รับผลกระทบจากโจมตีแบบกว้างถึงจะไม่ได้โดนเต็มๆก็เถอะ ก็เสียเลือดไปได้เช่นกัน

       "ประมาทไม่ได้จริงๆนะเนี่ยยัยทานุกิตัวแสบ" กระต่ายหนุ่มถึงจะได้รับความเสียหายในตอนแรกกับก็ทำให้เขารู้สึกสนุกขึ้นมาทันที "คงต้องเอาจริงแล้วสินะ"

       "มาเลยน่อเจ้าขนปุย" สาวทานุกิตั้งท่ารอรับการโจมตี

       "ถึงจะเป็นทานุกิที่เล่นตุกติก แต่ว่า" ร่างของกระต่ายหนุ่มพุ่งใส่และเอาค้อนไม้กิเนะฟาดเข้าไปที่กลางลำตัวของคางุระจนร่างของเธอกระเด็นออกไถลกับพื้น "กระต่ายอย่างฉันเรื่องความเร็วและกำลังเหนือกว่าทานุกิอย่างเธอนะ" คามุอิกระโดดวอร์มร่างกายตามนิสัยกระต่ายด้วยหน้าตาระรื่น

       "หนอย~โอ้ย" ทานุกิสาวได้รับความเสียหายมากกว่าที่เธอสร้างไว้กับอีกฝ่าย

       "ระบมไปทั้งตัวเลยใช่ไหมล่ะ แบบนี้ยอมแพ้ให้ฉันฆ่าเธอดีกว่านะ"

       "ไม่มีทางน่อ" ทานุกิสาวลุกขึ้นยืนและใช้พลังเรียกใบไม้มาวนล้อมรอบตัวเธอ "แล้วลื้อจะเสียใจที่ทำให้ทานุกิอย่างอั๊วเอาจริง"

       กระต่ายหนุ่มไม่รอช้าเขากระโดดสูงและพุ่งตรงลงไปใช้ค้อยทุบร่างทานุกิ

       พุบ~

       แต่ร่างทานุกิกับสลายกลายเป็นแค่ใบไม้นับพัน

       ...ร่างปลอม?...

       และใบไม้พวกนั้นที่ลอยอยู่ก็โจมตีเข้าใส่กระต่ายหนุ่มจนเกิดบาดแผลสร้างความเสีย กระต่ายหนุ่มกระโดดขึ้นสูงออกจากกลุ่มใบไม้ข้างล่าง และด้านหลังของเขาก็มีเงาดำพุ่งเข้าใส่

       "เอาไปกินซะน่อ" ทันทีที่เขาหันไปปะทะสาวทานุกิก็จับหน้ากระต่ายหนุ่มและปล่อยพลังเวทย์ใส่เข้าเต็มๆหน้า

       ตูม!

        ร่างกระต่ายหนุ่มตกลงมานอนจมกับพื้นต่างจากทานุกิสาวที่ลงมายืนบนพื้นอย่างสวยงาม

       "เป็นยังไงล่ะน่อเห็นฝีมือรึไง"

        "อืม...หน้าฝีมือเต็มๆหน้าเลย" กระต่ายหนุ่มพยุงตัวลุกขึ้นยืน "สักสนุกแล้วสิอยู่เล่นด้วยกันให้ได้นานๆล่ะยัยทานุกิเจ้าเล่ห์"

        "ลื้อก็เช่นกันเจ้าขนปุยหน้าโง่"

       "ตายซะ!!/เข้ามาเลยน่อ!"

...........................................

       เสียงกดปุ่มจอยเกมส์ดั่งสนั่นในห้องพร้อมกับเสียงโหวกเหวกโวยวายของพี่น้องที่เล่นเกมส์กันอย่างบ้าคลั่งและดุเดือดปานชีวิตจริง

       โดนไปซะกรงเล็บทานุกิ...ใช้ความน่ารักป้องกัน...ลื้อหาอั๊วไม่เจอหรอกร่างแยกของอั๊วเยอะแบบนี้...อย่ามาดูถูกหูของพี่น้องไอ้น้องตัวจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น...

       ทั้งสองเล่นกันอย่างเมามันส์จากตอนแรกที่นั่งขยับไปมาต้องมายื่นเหวี้ยงจอยเกมส์อย่างลุ้นระทึกเพราะทั้งคู่ต่อสู้กันไม่มีใครยอมใคร

       "มาตัดสินกันเถอะน่อ อั๊วจะใช้พลังทั้งหมดที่มีจบเกมส์นี้" คางุระเริ่มเปิดโหมดพลังท่าไม้ตาย

        "ทำได้ก็มาเลย พี่เองก็ไม่ยอมเช่นกัน" คามุอิสุดจะทนก็เริ่มเปิดโหมดพลังท่าไม้ตายเช่นกัน

       "ย้ากกกก/ตายซะ!" 

       ทั้งสองปะทะพลังกันเหมือนปล่อยพลังคลื่oเต่าในเรื่องดราก้oนบอo คางุระกับคามุอิยื่นกดปุ่มจอยค้างไว้และออกแรงกระชากพร้อมกันจึงเป็นเหตุทำให้....

       ตุบ! แกร็ก~

       ตามด้วยหน้าจอภาพเกมส์ก็ดับไปพร้อมกับเสียงที่โวยวายตอนแรกของทั้งสองเงียบตามไปด้วย ทั้งสองคนกุมมองอุปกรณ์สี่เหลี่ยมสีดำมันเงาที่ตอนแรกก็เป็นสี่เหลี่ยมแผ่นใหญ่อยู่หรอก แต่ตอนนี้มันมีเลขาคณิตหลากร่างรูปแบบกระจายอยู่ด้วย

       ...ซวยแล้วไง...

       นี่ก็เป็นความคิดของทั้งสองที่ดังมาพร้อมกัน

.......................................

       เวลา15.20 น.

       "กลับมาแล้ว" ช่วงเวลาใกล้เย็นได้มาถึงก็เป็นเวลาที่พวกเขาต้องกลับบ้านอิโตคานะที่นาโกย่ากันแล้ว พวกกินโทกิและอิโตคานะก็ได้กลับมาพร้อมๆกันพอดี ช่างเป็นการเดินเที่ยวที่คุ้มค่าของวันนี้จริงๆ

       "กลับมาแล้วเหรอน่อ" คางุระยืนยิ้มต้อนรับทุกคน

       "คางุระจังอยู่บ้านคงเบื่อแย่เลยนะ" ชินปาจิถืออาหารทะเลเป็นหมึกย่างร้อนกลิ่นหอมน่ากินให้คางุระ

       "ไม่หรอกน่อมีอาเฮียอยู่เป็นเพื่อนสนุกดี เนอะอาเฮีย" คางุระหันไปพูดกับคามุอิที่ยืนพิงลิ้นชักใต้บันได

       "ช่างเป็นวันหยุดที่สุดยอดจริงๆ" คามุอิส่งยิ้มให้

       "นี่อยู่ด้วยกันจนรักกันได้ขนาดนั้นเลยรึไง เมื่อคืนยังทะเลาะกันเกือบตายแล้วนะ" โอคิตะเดินไปหาคางุระพร้อมกับร่มสีม่วงอันใหม่ส่งให้

       "อะไรน่อ"

       "ร่มไง นอกจากบ้าพลังแล้วยังโง่อีกรึไง" โอคิตะโยนร่มให้คางุระและหันไปมองคามุอิที่มองเขาเช่นกัน "ของนายฉันไม่มีให้หรอกนะ อย่าหวังเลย"

         "แหมเสียดายจังเลยนะครับ ผมก็แอบหวังอยู่นิดๆ"

       "อาเจ๊คานะเป็นไงบ้างน่อไปดำน้ำมา" คางุระถามอิโตคานะที่เดินเข้ามาเปิดตู้เย็นดื่มน้ำ

       "เกือบตายน่ะสิ เพราะเจ้าบ้านั้น" อิโตคานะชี้หน้าทากาสุงิที่กำลังดูดน้ำมะพร้าวอยู่อย่างสุขใจ "จู่ๆก็ว่ายไปจับงูทะเลมาให้ฉันดู ตลกรึไงงูทะเลมีพิษนะโว้ย!!"

       "มันสวยดีไม่ใช่เหรอ" ทากาสุงิพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มเยาะใส่

       "เห็นหน้าหมอนั้นแล้ว อยากเข้าห้องน้ำไปอ้วกจริงๆเลย"

       "แพ้ท้องเหรอครับเจ๊" คามุอิยิ้มถาม

       "จะบ้ารึไง พอทีฉันโดนปะการังบาดมาด้วยจะเอากล่องยามาทำแผล" 

       อิโตคานะเดินไปเอากล่องซึ่งอยู่ในลิ้นชักใต้บันไดเดียวกับคามุอิที่ยืนพิงอยู่ คางุระถึงกับหน้าบิดเบี้ยวแล้วส่งสายตาเหมือนกับบอกว่าความหวังอยู่ที่คามุอิแล้ว

       "คามุอินายหลบไปสิฉันจะเอากล่องยา"

        "รหัสผ่านครับ" คามุอิไม่หลบ

       "รหงรหัสอะไรของนายหลบไปฉันจะเอากล่องยา ฉันโดนปะการังบาดมาด้วยนะเนี่ย" อิโตคานะให้ดูแผลที่ข้อศอก

       "เลียๆแผลเดียวก็หายเองแหละครับ"  

       "นายลองเลียข้อศอกตัวเองดูสิว่าเลียถึงไหม"

       "ให้ฉันเลียให้ไหมล่ะยัยหน้าเลือด" ทากาสุงิแซวใส่

       "เงียบปากไปเลย เพราะนายฉันถึงได้เจ็บตัว" 

       อิโตคานะพยายามดันคามุอิออกจากลิ้นชักที่เขายืนขวางไว้อยู่กินโทกิมองแล้วรู้สึกรำคาญจึงให้ฮิจิคาตะมาช่วยกันดึงคามุอิออกและก็เป็นผลสำเร็จ อิโตคานะรีบเปิดลิ้นชักใต้บันไดแล้วก็ได้พบสิ่งที่คามุอิพยายามแอบซ่อนไว้

       "...นี่มัน" อิโตคานะมองสิ่งที่อยู่ข้างในแล้วหันไปมองคามุอิกับคางุระที่ยืนกางร่มบังหน้าและแอบอยู่ด้านหลังชินปาจิ "อย่าบอกนะว่าเมื่อชาติที่แล้วชิ้นส่วนพวกนี้คือวีดีโอเกมส์" อิโตคานะหันไปถามคามุอิ

       "ก็บอกว่าไงครับว่าอย่า"

        "ของรุ่นพี่โมจิ แล้วราคามัน...."

       ร่างของอิโตคานะล้มลงไปนอนกับพื้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าบทบาทของเธอต้องมีเรื่องให้นอนหงายหัวกระแทกพื้นอีกกี่ครั้งกี่ตอน....

__________________________________
โปรดติดตามอ่านตอนต่อไปนะ

คอมเม้นเป็นกำลังใจ และติดตามข่าวได้ในเพจนะ ^^

...........................       
Animal of fighting  ถ้าให้ตัวละครในฟิคเรื่องนี้เปรียบเทียบเป็นสัตว์คิดว่า
ใครเหมาะกับสัตว์แบบไหน เท่าที่คิดได้นะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

174 ความคิดเห็น

  1. #159 qqqq1123 (@qqqq1123) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 02:36

    คู่พี่น้องคู่นี้น่ารักจริงๆๆ!!

    #159
    0
  2. #120 Yuri Yurina (=w=) SSCX (@ned1991) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:25
    ทานุกิกับกีะต่ายนี่คู่แค้นที่สุดในนิทรนญี่ปุ่นเลยน่ะ เหมือนในเรื่องโฮชูกิไรงี้
    #120
    0
  3. #65 OkiKagu only (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 09:12
    ฮ่าๆๆ ตอนนี้ก็ตลกมาก คู่พี่น้องยาโตะแท็คทีมกันได้ดีมาก ! ฟิน ^_^



    อิโตคานะเอ๋ย...รีบๆ ชินซะเถอะนะ (555 ขอยืมคำพูดชินปาจิในตอนที่แล้วมั่ง เหมาะกับตอนนี้ที่สุดแล้วล่ะ)

    และแล้วเรื่องนี้ก็สอนให้รู้ว่า...อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจ (พลังของ) ยาโตะจริงๆ น่ะแหละ 555



    ป.ล. 1. อิโตคานะคงจะเริ่มคิดถึงเดธโฟนแล้วกระมัง 555



    2. อืม เราคิดว่าหนูหมวยเป็นส่วนผสมที่ลงตัวของ บักส์ บันนี่ (กระต่ายเจ้าเล่ห์เหมือนกัน) + Atom ant (ตัวนิดเดียว แต่พลังช้างสาร 555) + โกคู จากดราก้อนบอล (กินจุเหมือนกันเลย...ว่าแต่โกคูเป็นตัวอะไรหว่า ลูกครึ่งลิงจากดาวอื่น? จำไม่ได้แล้วแฮะ)



    3. ลืมบอกไปว่าเจอเพจแล้วจ้า ถ้าวาดรูปแล้วออกมาพอดูรู้เรื่อง ก็จะส่งไปนะ
    #65
    0
  4. #62 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 17:05
    โธ่??ฉาหอิโตคานะกับทากาสุงิต้องมโนเองหรอเนี่ย!!>///<??คู่นี้ชักน่ารัก พี่น้องยาโตะก็ฮามาก 555
    ถ้าเทียบสัตว์กับตัวละคร คุณกินต้องเป็นหมี(พู)...55
    #62
    0
  5. #61 AUNG-PAO- (@AUNG-PAO-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 07:42
    รออยู่นะคะ><
    #61
    0
  6. #60 kinlin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2559 / 17:57
    มาต่อเร็วๆนาาา
    #60
    0
  7. #59 Ribbon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 23:24
    ไปไหนง่ะ ค้างน่ะไรท์ รีบมาต่อน่ะ
    #59
    0
  8. #58 W-SMiss (@w-skymoon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2559 / 21:26
    ธุระของทากาสุงิคือเดินคุมอิโตคานะชิมิ>///<??ต่อมมโนทำงานแล้วคร้า มาต่อๆ
    #58
    0