ด้วยหัวใจมิตรภาพ

ตอนที่ 8 : ความช่วยเหลือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ก.ย. 51

                ทิวพยายามลืมตาขึ้น มีแสงไฟริบหรี่ ส่องเข้ามาจากทางประตูห้องน้ำ เชือกที่มัดประตูไว้ขาดลงด้วยแสงสีเขียวที่สว่างจ้าขึ้นวูบหนึ่ง

 

และแล้วประตูก็ค่อยๆ ถูกเปิดออก ปรากฏเป็นหญิงชราภายใต้ผ้าคลุมที่มิดชิด ...เอ..เขาเคยเห็นป้าคนนี้มาก่อนที่ไหนนะ?

 

                เมื่อสายตาปรับสภาพแล้วทิวพยายามเพ่งมองอย่างพินิจพิจารณา ...ใช่แล้วคุณป้าปริศนาที่ทิวเคยพบที่ห้องน้ำของโรงเรียนนั่นเอง

 

แต่วันนี้เธอมาปรากฏตัวในสภาพที่ดูดีกว่าวันนั้นมากเลยนะ

 

                โธ่...พ่อหนุ่มเอ้ย ย...เคราะห์กรรมแท้ๆ ป้าค่อยๆพูดอย่างเชื่องช้า

 

                เธอต้องสู้ต่อไปนะ ...อีกไม่นานแล้วล่ะ ...ความจริงจะปรากฏ

 

                สิ้นประโยคสุดท้าย ทุกๆอย่างก็ค่อยๆมืดลง ทิวลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าประตูห้องน้ำถูกเปิดออกแล้ว

 

เมื่อนึกขึ้นได้เขาจึงรีบไปยังร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อที่นัดกับแก้วไว้ทันที

 

                พ่อทิวไม้ผู้พลิ้วไหวไปตามลมพายุคะ ไม่ทราบว่าพ่อคุณลอยละลิ่วปลิวละล่องไปถึงไหนมาคะ แก้วถามทิวอย่างเสียไม่ได้

 

                อ๋อ...ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่สั่งอาหารหรือยังล่ะ ทิวปฏิเสธแก้วก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบนความสนใจ

 

                แก้วทำสีหน้าไม่ต่างจากเมื่อครู่ที่ถามทิวไปจากนั้นจึงหันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟเพื่อมารับเมนูอาหาร

 

                 พี่คะๆ สั่งอาหารค่ะ

 

                เวลาผ่านไปได้ครู่ใหญ่หลังจากที่ก๋วยเตี๋ยวถูกยกมาเสิร์ฟเพียงไม่นาน ชามก๋วยเตี๋ยวเหล่านั้นก็ถูกกองอยู่มุมโต๊ะไปเสียแล้ว

 

                ทิว...แกดูเหม่อๆลอยๆยังไงชอบกลนะ มีอะไรหรือเปล่าบอกมาเถอะอย่าปิดไว้เลย ยังไงเราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ แก้วถามทิวอย่างเป็นห่วง

 

                ทั้งที่ทิวไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ออกมา แต่น้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเขา เป็นสิ่งที่บังคับให้เขาต้องเล่าความจริงทุกอย่างให้เพื่อนเก่าของเขาฟัง

 

                ชั้นก็เคยได้ยินข่าวจากเพื่อนเก่าๆ ของพวกเรานะว่าเดี่ยวเปลี่ยนไป แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นได้ถึงขนาดนี้

 

ไม่รู้จริงๆว่ามันยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า ใจไม้ไส้ระกำเกินไปแล้ว!!! ” แก้วพูดอย่างเจ็บใจ

 

                ทิวได้แต่นิ่งเฉยไม่พูดอะไรทั้งสิ้น...

 

                ถ้าไม่มีใครยอมคุยกับแกจะโทรมาหาชั้นก็ได้นะๆๆๆโทรได้ตลอดเวลาเลยยย แก้วพูดต่อ

 

                อื้อ... ทิวตอบออกมาอย่างเลื่อนลอย แต่นั่นถือเป็นการตกลงยอมรับเงื่อนไขที่แก้วเสนอให้

 

                ในที่สุดการพบกันของเพื่อนเก่าก็ได้จบลงทิวจึงรีบกลับบ้าน แต่เนื่องจากการจราจรที่ติดขัดในเมือง

 

กว่าทิวจะกลับมาถึงบ้าน ก็เป็นเวลา 2 ทุ่ม แล้ว แต่เอ๊ะ ทำไมพ่อของทิวยังรอเขาอยู่ที่หน้าประตูบ้านนะ

 

                ทิว...เมื่อกี๊คุณดาแม่ของน้องเดี่ยว โทรมาบอกพ่อว่าลูกไปเดินดวงเด็กผู้หญิงโรงเรียนอื่นที่ห้างเหรอ พ่อของทิวถาม

 

                นี่ยัยป้านั้นมาแอบใส่ความเราเหรอทิวนึกในใจก่อนจะตอบไปว่า

 

                ใช่ครับพ่อ ก็แก้วไง เพื่อนโรงเรียนเก่า ที่ตัวสูงๆน่ะ

 

                เอ้า!...นี่ตกลงไปกับหนูแก้วเองหรอกเหรอ ก็เห็นคุณดาบอกว่าเป็นเด็กผู้หญิง ประเภทที่เรียกว่าอนาคตสก็อยเลย

 

                เอ้า!...แล้วพ่อคิดว่าคำพูดของลูกที่พ่อเลี้ยงมากับคำพูดของ ยัยแก่คนหนึ่ง อันไหนมันน่าเชื่อกว่ากันล่ะ!!!! ” ทิวเผลอตะโกนออกไป

 

                อาจจะเป็นเพราะความกดดันที่ผ่านมาหรืออะไรก็ไม่ทราบทำให้เขาร้องไห้แล้วรีบวิ่งขึ้นไปข้างบนบ้านทันที

 

ทิ้งให้ผู้เป็นพ่อยืนมองดูอยู่อย่างหนักใจ

 

                ที่ห้องน้ำ น้ำจากฝักบัวค่อยๆเทออกมาเป็นสายกระทบลงบนร่างของเด็กหนุ่มที่เจ็บแปลบอยู่ภายในส่วนลึกของหัวใจ

 

ที่หวังจะรักษามิตรภาพกับทุกๆคนแต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ

 

                6โมงเช้าของวันถัดมา ด้วยเหตุที่เป็นเวลาตื่นนอนเพื่อไปโรงเรียนของทิว ทำให้เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ

 

                ...แต่เอ...นี่มันปิดเทอมแล้วนี่นา...นอนต่อสิ... ทิวนึกในใจก่อนที่จะล้มตัวลงนอนต่อ

 

                “~ งานนบุญใหญ่ประจำปี มีการออกร้านนขายของ มีหนังกลางแปลงฉาย มีศิลปินลูกทุ่งมากมายยย ~” เสียงประกาศจากที่ไหนสักแห่งดังขึ้น

 

                งานวัด?...อ๋อใช่!...งานที่จัดที่วัดใกล้บ้านเราทุกๆปีนี่เอง!!?...จะเริ่มเย็นนี้นี่นา...ทิวนึกในใจ

 

                ตกเย็นของวันนั้น ณ วัดที่มีการจัดงาน แสงไฟได้ถูกประดับประดาอย่างสวยงาม มีชิงช้าสวรรค์ที่ใหญ่และสูงกว่าทุกๆปีอีกด้วย

 

                แหม!...ฉากนี้ ทิวของพวกเรา ถือของรางวัลจากซุ้มยิงปืนมาเยอะพอสมควรเลยทีเดียว และแล้วเขาก็กำลังมุ่งหน้าไปยังบ่อตกปลา...แต่...

 

                อุ้ย!...ขอโทษค่ะ

 

                อ๊ะ!...ขอโทษครับ ทิวซึ่งไม่ทันระวังตัวเผลอไปชนเข้ากับเด็กสาวคนหนึ่ง เธอคนนี้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาเลย

 

                ทั้งสองฝ่ายได้สบตากัน ในสายตาของทิวปรากฏเป็นเด็กสาวผู้มีผิวขาวนวลหน้าตาอิ่มเอิบ จัดว่าสวย

 

แถมยังเป็นคนที่ยิ้มมีเสน่ห์อีกด้วย

 

                แต่ทว่างานเลี้ยงก็มีวันเลิกรา ทำให้ผู้คนแยกย้ายกันกลับบ้านของตนเอง รวมถึงเธอคนนั้นที่หลบสายตาของทิว

 

แล้วรีบกลับบ้านไปโดยที่ทิวยังไม่ทันได้รู้ชื่อของเธอเลย

 

                ต้องเป็นครอบครัวที่ย้ายมาอยู่ใหม่แน่ๆ ทิวนึกในใจระหว่างทางที่จะเดินกลับบ้าน....

 

---โปรดติดตามตอนต่อไป---

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

128 ความคิดเห็น

  1. #121 Mr.Kan (@kanly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2551 / 12:12
    อื้มๆ แต่งดีแล้ว ไงก็สู้ๆละกัน

    น่าสงสาร - - ทิวอ่า
    #121
    0