ด้วยหัวใจมิตรภาพ

ตอนที่ 6 : ความลับที่ถูกเปิดเผย (ปรับปรุงเนื้อหาครั้งที่1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    30 เม.ย. 51

                “จริงเหรอเดี่ยว!” นั่นคือเสียงของชิด
 
                ทิวซึ่งแอบฟังอยู่ถึงกับตกตะลึง
 
                “แน่เสียยิ่งกว่าแน่อีกนะนาย ไอ้ทิวน่ะ มันไม่ใช่คนดีอย่างที่นายคิดหรอก” เสียงอันน่าขยะแขยง
 
ที่ทิวคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังขึ้น แน่นอน มันคือเสียงของเดี่ยว
 
                “แต่ว่าทิวไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน!!!” ชิดพูด
 
                “งั้น...ถ้ามันเป็นคนดีจริงๆ ทำไมตอนที่นายโดนฟุตบอลอัดหน้า มันถึงไม่เป็นคนพานายไป
 
ห้องพยาบาลเองล่ะ” เดี่ยวย้อนถาม เป็นเหตุให้ชิดนิ่งไปครู่ใหญ่
 
                “แต่ทิวก็ไปเยี่ยมเรานะ” ชิดสวนกลับเพราะความที่ตัวเองเป็นเพื่อนกับทิว
 
                “ที่ทิวมันยอมไปน่ะ ถามหน่อยว่ามีใครไปกับมัน อ้อยใช่มั้ย อ้อยเป็นคนดีขนาดไหน ที่อุตส่าห์
 
เป็นห่วงนาย ไอ้ทิวน่ะ วันๆมันเคยสนใจนายมั้ย มันน่ะ แค่ขอให้ได้หม้อหญิงไปวันๆก็สุขใจแล้ว” เดี่ยวโกหกชิด
 
                คราวนี้ชิดนิ่งไป ไม่พูดอะไรอีก เดี่ยวเมื่อเห็นดังนั้นแล้วจึงเดินออกมาจากห้อง พอดีกับทิวที่ไม่ทัน
 
ระวังตัว ทำให้เขาหลบไม่ทัน เดี่ยวจึงหันมามองทิวแล้วเดินสวนออกไปโดยกระซิบข้างหูทิวว่า
 
                “แกแพ้แล้วล่ะ บอกแล้วไงว่า แกจะไม่มีวันชนะ!!!” คำพูดของเดี่ยวทำให้ทิวนึกไปถึงกระดาษแผ่นนั้น
 
ด้วยความขุ่นแค้น... เอ๊ะเดี่ยวก่อน แต่ชิดยังอยู่ในห้องนี่นา แล้วเขาก็ไม่เห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ด้วยเพราะว่า
 
กำแพงห้องเรียนบังเอาไว้
 
                เมื่อนึกขึ้นได้ทิวจึงรีบวิ่งเข้าไปหาชิด แล้วทำเป็นเหมือนว่าไม่รับรู้เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเพราะคิดว่า
 
ชิดจะไม่มีวันเชื่อเดี่ยวแน่ๆ
 
                “ไง ชิด เป็นไงบ้าง ไข้ลดแล้วสินะ” ทิวถามอย่างเป็นห่วง
 
                แต่ทว่าชิดกลับมองทิวด้วยสายตาอันขยะแขยงเพื่อนของตนเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรทั้งสิ้น
 
                ทิวเมื่อเห็นดังนั้นก็ถึงกับทรุดลงข้างโต๊ะเรียนทันที ‘นี่เพื่อนที่สนิทที่สุดของเขาไปเชื่อคำพูดของเดี่ยวหรือ ?’
 
                หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาจึงไม่มีใครพูดกับทิวอีก อาจจะยกเว้นอ้อย แต่อ้อยก็เรียนเก่งมาก จึงมีแต่
 
เพื่อนๆล้อมหวังจะให้ช่วยอธิบายการบ้าน ทำให้ไม่มีเวลาคุยกับทิวซึ่งมีผลการเรียนดีแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
 
                ทิวซึ่งกลายเป็นคนที่ไม่มีเพื่อนไปแล้วนั้น ขณะนี้เขามีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่มาก หลายครั้งที่เขาฝันร้าย
 
ตื่นขึ้นมากลางดึก ‘เราจะทำอย่างไรต่อไปดี’ ……. ‘แกจะไม่มีวันชนะ!!!’ 2 คำนี้ดังขึ้นมาในหัวทิว
 
ทำให้สมองของเขาปั่นป่วนยิ่งนัก ซ้ำร้ายเมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มเจ็บแปลบในหัวใจ แม้ความจริงแล้ว
 
ทิวจะไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆเลยแต่มันเป็นนามธรรม มันถูกฝังอยู่ในทุกส่วนของร่างกายทิว
 
ที่ใครก็ตามถ้าไม่เคยประสบพบเจอก็ไม่อาจเข้าใจได้
 
                แต่แล้ววันเวลาก็ผ่านไปไวเหมือนโกหก ทั้งๆที่เหตุการณ์ทุกอย่างยังไม่ดีขึ้น แต่ทิวก็ไม่ได้ให้ความ
 
สำคัญกับเรื่องเหล่านั้นเท่าใดนัก เพราะใกล้จะสอบปลายภาคเรียนที่ 1 แล้ว แม้จะมีเพื่อนบางกลุ่มมาคอยแกล้งเขา
 
อย่างสะใจ แต่ทิวก็ไม่ได้สนใจ เพราะจิตใจของทิวในตอนนี้ผูกติดแน่นกับตำรา รวมทั้งสมุดโน้ตคู่กาย
 
ที่ใช้จดบันทึกเรื่องต่างๆที่ไม่มีในหนังสือจากอาจารย์แทบจะทุกวิชาเลยก็ว่าได้
 
                ในที่สุดวันสอบปลายภาคเรียนที่ 1 ที่หลายๆคน รอคอยก็มาถึง ทิวตัวเอกของเรื่อง มาถึงโรงเรียน
 
แต่เช้าตรู่ แสงอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นมาจากหลังคาหอประชุมซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกอย่างช้าๆ
 
                และที่พิเศษไปกว่านั้น คือ ไม่ว่าจะเป็นพระพุทธรูป ศาลพระภูมิ รวมไปถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ
 
ที่บรรดาครูอาจารย์และนักเรียนเคารพนับถือ ต่างก็มีนักเรียนมานั่งคุกเข่าไหว้สักการะขอพรกันเป็นจำนวนมาก
 
และเพื่อความสบายใจทิวจึงเข้าไปร่วมวงด้วย
 
                ในที่สุดการสอบรอบเช้าก็ผ่านไปได้อย่างราบรื่น แม้จะมีเพื่อนๆ ที่ตกเป็นเครื่องมือของเดี่ยวหลายคน
 
มาคอย ด่า ว่า ดูถูกทิวต่างๆนานา แต่ทิวก็ไม่สะทกสะท้าน เพราะช่วงหลังมานี้ทิวเริ่มมีความสามารถพิเศษ
 
คือ การทำหูทวนลมนั่นเอง
 
                เมื่อการสอบสิ้นสุดลงเพื่อนๆหลายๆคนต่างก็ไปดูหนังที่โรงหนังซึ่งตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้า
 
ที่ไม่ไกลจากโรงเรียนมากนัก แน่นอนว่าไม่มีใครมาชวนทิวหรือแม้แต่บอกเขาเลย ซ้ำร้ายไปกว่านั้น
 
เพื่อนบางคนยังโบกมือและทำสีหน้าเยาะเย้ยทิว ราวกับว่าเขาไม่มีปัญญาออกเงินค่าตั๋วหนังก็ไม่ปาน
 
(ดูถูกกันขนาดนั้นเลยเหรอ...ไม่รู้ซะแล้วว่าทิวตัวเอกของเรื่องมีเงินเก็บเป็นหมื่น...ผู้เขียนไปแอบเห็นมานะ55+)
 
                ¯เพราะว่าใจ...กลัว...กลัวเธอจะทิ้งกันจาก...ไป...¯ เสียงริงโทนจากโทรศัพท์มือถือของทิวดังขึ้น
 
                “ฮัลโหล...” ทิวพูด
 
                “ไอ้ทิวป่ะ!!!...นี่เราแก้วเองนะจำได้มั้ย” เพื่อนเก่าของทิวที่ชื่อว่าแก้วถาม
 
                “อ๋อจำไม่ได้น่ะแก้ว” ทิวตอบกลับอย่างกวนๆ
 
                “หนอยแน่แก...แค่นี้จำเพื่อนเก่าไม่ได้ใช่มั้ย เดี๋ยวโดน...โรงเรียนใหม่เพื่อนคงเยอะนะสิ...ชิ”
 
แก้วพูดแทงใจดำทิวโดยไม่รู้ตัว ทำให้ทิวนิ่งไป
 
                “ว่าแต่โทรมามีอะไรเหรอ” ทิวถาม
 
                “ก็แกสอบเสร็จวันนี้ใช่มั้ย ตรงกับโรงเรียนเราเลย ไปดูหนังกันนะ นะ เราไม่ได้เจอแกนานแล้ว” แก้วอ้อนวอน
 
                “เอ่อ...ก็ใช่น่ะ...สอบเสร็จวันนี้พอดี” ทิวตอบ
 
                “เย็นนี้ว่างมั้ย...ไปดูหนังกันนะ” แก้วถาม
 
                “อ๋อ...ได้ๆ...ได้อยู่แล้ว” ทิวตกลง
 
                “โอเค ตอนนี้เราอยู่ที่ร้านไอติมชั้น 2 ของห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้โรงเรียนแกน่ะ” แก้วพูด ก่อนที่จะวางสายลง
 
                ‘ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้โรงเรียนเรา...ก็ที่เดียวกับที่คนใจร้ายพวกนั้นไปน่ะสิ!...เฮ้อ...’ ทิวนึกอย่าง
 
ไม่สบายใจ แต่อีกใจหนึ่งก็อยากไปเจอกับเพื่อนเก่า เผื่อว่าอะไรมันจะดีขึ้นมาบ้าง
 
---โปรดติดตามตอนต่อไป---

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

128 ความคิดเห็น