ด้วยหัวใจมิตรภาพ

ตอนที่ 4 : หญิงชราปริศนากับคำทำนาย (ปรับปรุงเนื้อหาครั้งที่2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 เม.ย. 51

                ร่างของทิวสะดุ้งหน้าของเขาซีดเผือก ทิวค่อยๆหันหน้ามายังคนที่จับแขนของเขา ก็ปรากฏเป็น

 

ร่างร่างหนึ่งแลดูเป็นผู้หญิงวัยกลางคนคล้ายกับนักการภารโรง ป้าคนนี้ใส่หมวกปิดหน้าอย่างมิดชิด

 

                พ่ออ...หนุ่มม...น้อยยย.... ป้าค่อยๆพูดอย่างเชื่องช้าในขณะที่ทิวซึ่งฉี่เสร็จแล้วก็จ้องไปที่ป้าคนนั้น

 

อย่างตาไม่กระพริบ จากนั้นป้าจึงพูดขึ้นต่อ พ่อหนุ่ม...กำลัง...จะเจอ...ศึกใหญ่...เข้าเสียแล้ว...ล่ะ..”

 

ทิวได้แต่จ้องมองไปที่ป้าคนนั้น เพราะเหตุอันใดก็มิทราบ ทำให้ทิวไม่อาจขยับตัวได้ เวลารอบตัวเหมือนหยุดนึ่ง

 

ความรู้สึกเย็นยะเยือก ทิวรู้ได้ถึงความเหงา ความว้าเหว่ ความกดดัน และความเจ็บแปลบลึกๆในร่างกาย

 

                มัน...จะ...ทำลาย...ทุกสิ่ง...มัน...จะ...ทำลาย...พ่อหนุ่ม....มันนน...จะ...ทำลาย!!!!” ป้าพูดต่อ

 

                ทิวซึ่งยังขยับตัวไม่ได้แต่น้ำตาของเขากลับไหลพรากความรู้สึกเจ็บปวดมันเข้าแทรกทุกรูขุมขน

 

น้ำตาที่ไหลรินนั้นก็ไม่อาจทำให้ป้าคนนั้นเปลี่ยนท่าทีได้

 

                มันเป็นสิ่งเลวร้าย!!!...ที่จะเผาผลาญหนู...ยิ่งกว่าไฟกาฬในนรก!!!...”

 

                มันๆ.....

 

                ทิวรู้สึกตัวอีกครั้งเขามองไปรอบๆก็ไม่เห็นใครแล้ว...แต่ทิวก็ไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเขา

 

เมื่อครู่มากนัก...อาจจะเป็นเพราะความหิวข้าวของเขาก็เป็นได้

 

                เมื่อตั้งสติได้แล้วเขาจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ เพื่อนๆทุกคนก็ยังไม่ได้เดินไปที่โรงอาหาร

 

ทิวมองไปที่นาฬิกาในห้องเรียนเวลาก็เพิ่งผ่านไป5นาที???... แต่สำหรับเหตุการณ์ที่ทิวได้พบเจอนั้น

 

มันช่างเหมือนผ่านไปเป็นชั่วโมงก็ไม่ปาน ร่างของเด็กหนุ่มอ่อนระโหยโรยแรงเหลือเกิน

 

                ทิวๆ...ทำไมนายไม่รีบกินข้าวล่ะ?”ชิดถามด้วยความสงสัยทำให้ทิวสะดุ้งขึ้น

 

                นั่นสิกินๆซะจะได้อ้วนๆ ป่านพูดเสริม

 

                ทิวนั้นเมื่อรู้สึกตัวก็รีบตักข้าว+ผัดกระเพราไก่ไข่ดาวเข้าปากด้วยความเร็วสูงจนหมดในที่สุด และรีบ

 

เดินตามเพื่อนๆไป

 

                ช่วงบ่ายนี้ทิวไม่มีสมาธิเลย ใจของเขายังล่องลอยนึกวนไปวนมาถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 

ทิวมองไปยังท้องฟ้าที่ไกลลิบเห็นก้อนเมฆที่ลอยไปอย่างช้าๆด้วยความเบื่อหน่าย...

 

แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกเพราะนี่ก็วันศุกร์แล้ว...

 

                มัน...จะ...ทำลาย...ทุกสิ่ง....มันจะทำลาย !!!!...’

 

                อย่าน้าาาาาาา!!!!!!” ทิวร้องลั่น

 

                ทิวตื่นขึ้นมาในเช้าวันเสาร์....

 

                เฮ้อ!...ฝันไป ทิวบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินไปล้างหน้าแปรงฟัน

 

                วันเสาร์ทั้งวันช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้าน่าเบื่อ แม้แต่วันอาทิตย์ก็เช่นเดียวกัน บ้านที่ควรจะมีเสียงนกร้อง

 

กลับเงียบเหงาถึงขีดสุด ทิวพยายามข่มตานอนหลับและแล้วเขาก็นอนหลับไปในที่สุด.....

 

                เช้าวันจันทร์ที่มีฝนตกพรำๆ อากาศของวันนี้ช่างเย็น เสียจนทิวอยากนอนต่อ แต่เขาก็ต้องรีบตื่นขึ้นมา

 

อย่างกระปรี้กระเปร่าเพราะ วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเขานั่นเอง

 

                ที่โรงเรียน เพื่อนๆที่สนิทกับทิวต่างก็เอาของขวัญมาให้ ซึ่งสิ่งที่ทำให้ทิวโมโหที่สุดคือของขวัญของชิด

 

ซึ่งก็คือจิ้งจกยาง ซึ่งซ่อนอยู่ ในกระป่องที่ดูเหมือนจะเป็นกระป๋องน้ำผลไม้ยี่ห้อที่ทิวชอบดื่ม

 

                เมื่อทิวเปิดกระป๋องน้ำผลไม้นั้นแล้ว ทันใดนั้นเองจิ้งจกยางก็กระเด้งออกมาจากรูกระป๋อง เป็นเหตุให้

 

ทิวไล่เตะชิดอย่างไม่ยั้ง ส่วนอ้อยก็ให้ยาชูกำลังมาเพราะเนื่องจากพักนี้ทิวมีอาการซึมลงนั่นเอง

 

                วันนี้ช่างสนุกครึกครื้นเหลือเกินจนทิวลืมเรื่องคำทำนายของหญิงชราปริศนาไปเสียสนิท

 

                วันเกิดของหนูครูก็ขออวยพรให้หนูคิดในสิ่งดีแล้วสมปรารถนานะจ๊ะอ.อิ๋ม กล่าวด้วยน้ำเสียงอันโอบอ้อมอารีเช่นเดิม

 

                หลังเลิกเรียนทิวเดินออกจากตึกอย่างช้าๆโดยไม่ทันระวังตัว แต่แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

 

                เจอกันอีกแล้วนะยะ...ไอ้ตี๋จอมซุมซ่าม!!” โอ้...ไม่นะ...เด็กผู้หญิงที่ทิวเคยเดินชนนั่นเอง

 

                เป็นไง ไปผ่าตามาหรือยัง....แต่คงไม่ต้องผ่าแล้วมั้งเพราะรู้สึกว่าวันนี้จะไม่เดินชนแล้วนิ

 

                และแล้วเด็กผู้หญิงคนนั้นก็เดินจากไป ทิวจึงเดินต่อไปยังหน้าโรงเรียน สำหรับวันนี้เขาต้องกลับบ้านเอง

 

คงต้องรีบแล้ว...เดี๋ยวรถเมล์หมด เวลาแบบนี้ยิ่งชอบทิ้งช่วงไม่เดินรถอยู่ด้วยทิวนึกในใจ

 

                เมื่อทิวกลับมาถึงบ้านเขาก็รีบทำการบ้านให้เสร็จกินข้าวอาบน้ำ แล้วรีบมาเปิดห่อของขวัญที่เหลือ...

 

เขาเปิดห่อของขวัญทุกห่อไปเรื่อยๆจนถึงห่อสุดท้าย

 

                มันเป็นกล่องสีดำเล็กมากซึ่งทิวก็นึกไม่ออกว่าใครเป็นคนให้มา...

 

                เล็กแค่นี้คงไม่ใช่ระเบิดหรอกน่า.... นั่นคือความคิดของทิวก่อนที่จะเริ่มเปิดห่อของขวัญออกมาดูด้วยความประณีต

 

                และแล้วแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งก็ตกลงมาจากห่อของขวัญเล็กๆห่อนั้น ก่อนที่จะปลิวลอยออกไปทางหน้าต่าง

 

                ไม่นะ!!!” ทิวรีบวิ่งไปคว้ากระดาษแผ่นนั้น ซึ่งเขาก็สามารถคว้ามันมาได้

 

                มันเป็นกระดาษสีเหลืองกรอบ ท่าทางเก่ามากมันถูกขยำจนยับยู่ยี่ ทิวค่อยๆคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก

ด้วย
ความสงสัย ปนโมโห ว่าใครกันเล่นพิเรนทร์นัก เที่ยวส่งขยะพรรค์นี้มาได้

 

                กระดาษค่อยๆถูกคลี่ออกปรากฏเป็น...

 

-โปรดติดตามตอนต่อไป-

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

128 ความคิดเห็น