รอยแค้นซ่อนรอยรัก

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 7 ต้นเหตุของความไม่พอใจ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,277
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    27 พ.ค. 61

ตอนที่ 7

ต้นเหตุของความไม่พอใจ (1)

 

สองวันต่อมาหลังจากเลิกงานกฤษดาก็ตัดสินใจกลับรถตรงไปยังห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ชายหนุ่มเดินวนอยู่ในร้านหนังสือ ส่วนมือนั้นถือหนังสือเกี่ยวกับการบริหารอยู่หนึ่งเล่ม

 ร่างสูงพยายามก้มมองรายชื่อหนังสืออย่างสนใจ หลายวันที่ผ่านมาเขาต้องปวดหัว อารมณ์เสียก็เพราะกรธิดา ผู้หญิงนิสัยเสีย ไม่น่ารัก พูดจาก็ไม่หวาน กริยาก็ไม่อ่อนโยน ชายหนุ่มไม่เข้าใจเลยว่าเพราะอะไร แม่น้องสาวตัวดีถึงได้รักผู้หญิงคนนี้นัก

หลายปีที่ผ่านมาเขาต้องทำสงครามประสาทกับหญิงสาวตลอด ครั้งแรกที่เห็นหน้ากัน เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังในดวงตาเรียวคู่นั้น ความไม่พอใจก็เริ่มขึ้นตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาสบตาเธอเหมือนกัน หลายครั้งที่มีปัญหากันเขาอยากจะถามกรธิดาเหลือเกินว่า ระหว่างเขาและเธอเคยมีปัญหากันมาหรือเปล่า คิดแล้วก็อดนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนไม่ได้

ถามเธอจริงๆ เถอะ ฉันไปสร้างปัญหาให้เธอตอนไหนกัน เธอถึงได้รังเกียจ ไม่ชอบขี้หน้าฉันนัก

กฤษดาเอ่ยถามอย่างหัวเสีย เมื่อหญิงสาวตรงหน้ากำลังทำสีหน้ารังเกียจ ขยักแขยงเขาเสียเต็มประดา ชายหนุ่มเริ่มจะหมดความอดทนกับผู้หญิงที่ไม่มีมารยาทคนนี้

ว่ายังไงล่ะกรธิดา บอกมาฉันมาได้หรือยังฮะ

น้ำเสียงที่เคยทุ้มกับห้าวแกมดุเมื่อหญิงสาวตรงหน้ายังคงนิ่งเฉย ดวงตาเรียวตวัดมองเขาด้วยหางตา อารมณ์เดือดก็แล่นพล่านขึ้นมาจนทำให้ใบหน้าคมเริ่มแดงไปด้วยความโมโห

ฉันไม่เรื่องจะบอกคุณ ตอนนี้ฉันไปได้หรือยัง

กรธิดาตวัดสายตาหันมามองใบหน้าคมอย่างหงุดหงิด หากวันนี้ยัยน้องสาวตัวแสบไม่หนีออกจากบ้าน แล้วตรงมาหาเธอที่ห้องในตอนเที่ยง เธอก็คงไม่ต้องมานั่งเผชิญหน้ากับผู้ชายคนนี้

อย่าทำกริยาแบบนี้กับฉันนะ กรธิดา

ฉันก็เป็นแบบนี้ของฉันอยู่แล้ว คุณต่างหากที่เข้ามาวุ่นวายกับฉัน

กรธิดาบอกอย่างหงุดหงิด เธอไม่เคยคิดที่อยากจะเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้เลย ผู้ชายที่เธอเกลียด และพยายามที่จะอยู่ให้ห่างเท่าที่เธอจะทำได้ แต่ไม่รู้ทำไมโชคชะตาถึงทำให้ชีวิตของเธอต้องเข้ามาพัวพันกับชายหนุ่มอีก ยิ่งตอนนี้ยัยรุ่นน้องตัวแสบมาสร้างเรื่องไว้ให้เธออีกแล้ว

ยัยริสาน่ะยัยริสา ทำไมถึงชอบสร้างปัญหาให้พี่ด้วยก็ไม่รู้ แล้วดูสิ พี่ต้องมาเจอกับอะไร ผู้ชายตรงหน้าเธอนี่ก็งี่เง่า เป็นพี่ประสาอะไร ทำไมถึงชอบบังคับ บ้าอำนาจ เพราะคุณเป็นแบบนี้ไง ยัยริสาถึงชอบหนีออกจากบ้าน ให้ตายสิ...ทำไมเธอถึงโชคร้ายแบบนี้น่ะ...กรธิดา

ฉันเหรอเข้ามาวุ่นวายกับเธอ

ชายหนุ่มสบตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างหัวเสีย นี่เขาจะต้องทำเลาะกับผู้หญิงคนนี้ไปถึงเมื่อไหร่ ยิ่งนิสัยที่เขาเองลงความเห็นว่า ผู้หญิงอย่างกรธิดา ไม่สมควรที่จะเป็นแฟนหรือแม่ของเล็กให้ใครได้หรอก

ก็ดูเจ้าหล่อนแต่งตัวสิ ดูไม่ได้ อย่างกับยัยป้าวัยห้าสิบปี แล้วยังแว่นอันใหญ่ เลนต์หนาเตอะนั่นอีก เขาดูยังไงผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีทางสวยขึ้นมาได้เลย นิสัยก็เหลือรับประทาน น้องสาวของเขามีพี่รหัสแสนเฉิ่มและเชยแบบนี้ได้ยังไงกัน

เลิกยุ่งกับยัยริสาซะ แล้วฉันจะไม่เข้าไปวุ่นวายกับชีวิตของเธออีก

ฉันน่ะไม่อยากยุ่งหรอกเรื่องของครอบครัวคุณ แต่ยัยริสาเองต่างหากที่ชอบสร้างปัญหาให้ฉัน คุณก็เห็นไม่ใช่เหรอ เธอบอกอย่างหัวเสียและเริ่มมีอารมณ์โกรธไม่ต่างกฤษดา ฉันว่าคุณควรทบทวนเรื่องทั้งหมดดูจะดีกว่า ว่าเพราะอะไรยัยริสาถึงได้หนีออกจากบ้าน ฉันว่าสาเหตุหลักมันน่าจะมาจากคุณไม่ใช่ฉัน

เธอจะว่าฉันเลี้ยงน้องไม่ดีเหรอ กรธิดา

ก็แล้วแต่คุณจะคิด ฉันว่าที่ยัยริสาได้เป็นแบบนี้ก็เพราะคุณนั่นแหละ บ้าอำนาจ เรื่องมาก ชี้บ่น

หุบปากของเธอไปเลย กรธิดา

 กฤษดาถึงกับโมโหจนแทบจะบีบคอ ผู้หญิงปากเสีย นิสัยแย่ หาความน่ารักไม่ได้เลยให้ตายคามือเลยจริงๆ หากฆ่าคนไม่ติดคุก เขานี่แหละจะจัดการผู้หญิงปากเสียคนนี้เป็นคนแรก

พี่ผึ้ง...พี่ผึ้งครับ

เสียงตะโกนเรียกชื่อของใครบางคน ทำให้กฤษดาถึงกับตื่นจากภวังค์ แล้วหันไปมองเจ้าของเสียงกับเจ้าของชื่อ ผึ้งอย่างสงสัย เพราะในร้านหนังสือมันไม่สมควรที่จะส่งเสียงดังโหวกแหวกแบบนี้ แต่พอเขาได้เห็นเจ้าของชื่อเล่นว่า ผึ้งใบหน้าคมก็กระตุกยิ้มขึ้นมาทันที ในที่สุดฉันก็เจอเธอจนได้ กรธิดา

กฤษดาวางหนังสือลง ก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากร้านหนังสือด้วยความรีบร้อน เป้าหมายของเขาก็คือผู้หญิงร่างบอบบางที่ยืนอยู่หน้าร้านหนังสือด้วยสายตาเอาเรื่อง ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาหงุดหงิด เสียอารมณ์มาเป็นอาทิตย์แล้ว คราวนี้แหละเขาจะไม่ยอมปล่อยให้หญิงสาวหลุดมือไปได้อีกแล้ว

 

พี่ผึ้ง...พี่ผึ้งครับ

หญิงสาวร่างบอบบางชะงักเท้าที่จะก้าวลง เมื่อเธอได้ยินเสียงคุ้นหูตะโกนเรียกมาจากทางด้านหลัง ใบหน้าหวานเอียงมามอง แล้วเธอก็พบว่าเจ้าของที่ตะโกนเรียกชื่อของเธอก็คือรุ่นน้องหนุ่มนั่นเอง

อ้าว ว่าไงโอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ

ผมมารับริสาน่ะครับพี่ผึ้ง

เดชาเรียกด้วยความดีใจ เพราะไม่คิดว่าจะเจอรุ่นพี่สาวที่นี่ เขาโทรหาคนรักไม่ติด ไม่เข้าใจว่าทำไมรวิสาถึงปิดเครื่อง นัดกันเสียดิบดี แล้วแบบนี้เขาจะติดต่อคนรักได้อย่างกัน

กรธิดาถึงกับเครียดหนักเมื่อมาเจอคนรักของรุ่นน้องสาว เธอจะบอกให้ชายหนุ่มรุ่นน้องให้เข้าใจได้ยังไงว่าตอนนี้เธอเองก็ไม่ได้เจอยัยรุ่นน้องสาวตัวแสบมาเป็นอาทิตย์แล้ว เนื่องจากเธอต้องคอยหลบหน้ากฤษดาอยู่ ส่วนโทรศัพท์ก็ถูกกฤษดายึดเอาไว้ตั้งแต่หนึ่งอาทิตย์ที่แล้ว

คือ...ผมจะถามพี่ผึ้งว่า...

เดชาเหลือบมองพี่ชายของคนรัก ก่อนจะก้มลงมองรุ่นพี่สาวอีกครั้ง ชายหนุ่มรู้สึกตกใจไม่น้อย เมื่อจู่ๆ พี่ชายของแฟนสาวก็เดินออกมาจากร้านหนังสือ แถมตอนนี้ชายหนุ่มก็เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของรุ่นพี่สาวของเขาแล้วด้วย ที่มันน่ากลัวก็ไอ้สายตาวาวโรจน์นั่นตั้งหาก ที่ทำให้เขารู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ

มีอะไรหรือเปล่าโอ

กรธิดาได้แต่นึกสงสัยในพฤติกรรมของชายหนุ่มรุ่นน้อง หญิงสาวสบตามองสายตาคมด้วยความเป็นห่วง แล้วยังใบหน้าที่ดูซีดลงจนน่าเป็นห่วง

 ไม่สบายหรือเปล่า ไปหาหมอไหม เดี๋ยวพี่จะพาไปเอง

 น้ำเสียงหวานเอ่ยถามออกมาอย่างเป็นห่วง โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้ผู้ชายที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุด กำลังยืนอยู่ด้านหลังของเธอ

กฤษดามาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของกรธิดาได้สักพักหนึ่งแล้ว ชายหนุ่มได้แต่แปลกใจกับน้ำเสียงที่หญิงสาวพูดคุยกับชายหนุ่มอีกคน เขารู้ดีว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร เพียงแต่เขายังไม่แน่ใจแค่นั้นเองว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นคนรักของน้องสาวของเขาจริงหรือเปล่า

แต่ที่ทำให้เขาประหลาดใจก็น้ำเสียงหวานๆ ที่หลุดออกมาจากปากของผู้หญิงตรงหน้าของเขามากกว่า ชายหนุ่มไม่เคยได้ยินน้ำเสียงหวานๆ อ่อนโยนแบบนี้จากกรธิดาเลยสักครั้ง ทุกครั้งที่หญิงสาวพูดกับเขามันมีแต่น้ำเสียงห้าวๆ แววตากระด้าง หาความอ่อนโยน อ่อนหวาน ไม่ได้เลย

กรธิดาเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยขึ้นมา เมื่อเธอสบตามองชายหนุ่มรุ่นน้อง ที่มีแต่แววกังวล หญิงสาวละสายตาจากชายหนุ่มรุ่นน้อง แล้วหันไปมองตามสายตาคมของเดชา ที่มองตรงไปทางด้านหลังของเธอ

แล้วความรู้สึกก็เริ่มหวาดกลัว เมื่อสายตาของเธอปะทะเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ ที่ยืนทำหน้ายักษ์ บึ้งตึง แววตาน่ากลัวที่มองมาทางเธอ

คุณ...เธอถึงกับตะลึง จนพูดไม่ออก เมื่อเห็นกฤษดามายืนอยู่ด้านหลัง แถมยังส่งสายตาอาฆาตแกมโมโหมาให้เธอ

ใช่ ฉันเอง

กฤษดาตอบกลับอย่างหงุดหงิด ทีกับเขาล่ะพูดหยาบ ไม่น่ารักเอาเสียเลย แต่ทำไมกับไอ้หน้าอ่อนคนนี้ หญิงสาวถึงได้ดูอ่อนโยนถึงขนาดนี้

ชายหนุ่มละสายตาจากใบหน้าหวานที่ยืนตกตะลึงจ้องมองเขาอย่างโมโห ก่อนจะมองไอ้หน้าอ่อนที่กรธิดาพูดด้วยน้ำเสียงหวาน อ่อนโยน ดูเป็นห่วงเป็นใยอย่างไม่ค่อยจะพอใจสักเท่าไหร่นัก มือหนาเอื้อมมือมาจับต้นแขนเรียวอย่างรวดเร็ว เขาไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้หนีเขาไปได้อีกแล้ว

ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ คุณกฤษดากรธิดาข่มอารมณ์อย่างเต็มที่ ที่สำคัญเธอไม่อยากให้ชายหนุ่มเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเธอ หนึ่งอาทิตย์ที่เธอพยายามหลบหน้า ไม่ยอมให้เขาได้เจอ แล้วนี่มันอะไรกัน หรือว่าเธอจะหนีไม่พ้นผู้ชายคนนี้แล้วจริงๆ

          ทำไม ฉันไม่ปล่อย

เขาไม่พูดป่าว กลับดึงร่างของกรธิดาเข้ามาโอบเอาไว้หลวม ชายหนุ่มไม่สนใจสายตาตกตะลึงของชายหนุ่มตรงหน้า เขาสนใจแต่ผู้หญิงตรงหน้าเขามากว่า หนึ่งอาทิตย์เต็มๆ หญิงสาวหายไปอยู่ที่ไหน ขนาดเขาจ้องนักสืบให้ตามหาก็ยังไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน บทจะเจอก็เจอแบบง่ายๆ ให้ตายสิ นี่เขาจะต้องวุ่นวายกับผู้หญิงคนนี้ถึงเมื่อไหร่กัน

          คุณเป็นแฟนกับพี่ผึ้งหรือครับเดชาเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นอาการของพี่ชายคนรัก ก่อนจะก้มลงมองรุ่นพี่สาวอีกครั้ง

          จะบ้าเหรอ โอ อย่ามาพูดจาพล่อยๆ แบบนี้กับฉันกรธิดาแหวกออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธๆ พยายามแกะมือชายหนุ่มอีกคนออก แต่ก็ไม่หลุดสักทีอย่ามาพูดแบบนี้อีกนะโอ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน

          เมื่อโดนรุ่นพี่สาวแหวใส่แถมสรรพนามที่เรียกเขาก็เปลี่ยนไป กรธิดาคงเกลียดผู้ชายคนนี้อย่างไม่ต้องสงสัย ไม่งั้นคงไม่โกรธถึงขนาดนี้ เขาก็แค่ล้อเล่น ไม่ได้จริงจังอะไรเสียหน่อย ผมก็แค่ล้อเล่นเองพี่ผึ้ง

          รู้ก็ดีแล้ว อย่ามาพูดแบบนี้กับฉันอีก ไม่งั้นได้เห็นดีกันแน่ ส่วนคุณก็ปล่อยฉันได้แล้ว อย่าให้ฉันหมดความอดทน

          กฤษดาก้มลงมองกรธิดาด้วยความสงสัย ทำไมเธอถึงได้รังเกียจเขาขนาดนี้ มันต้องมีอะไรแน่ๆ ชายหนุ่มคิด พร้อมกับคลายอ้อมกอดแล้วยืนจ้องหญิงสาว

อยากจะถามว่าระหว่างเขากับเธอมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถ้าแค่เรื่องที่เขาสั่งให้เธอเลิกคบกับน้องสาวตัวดี ก็ไม่น่าจะมีอะไรมากมายนี่นา

          พี่ผึ้ง ผมขอตัวก่อนดีกว่า และขอโทษด้วยที่ทำให้พี่โกรธ

เดชาบอกเสียงเศร้า เขาพอจะรู้ว่า ทำไมรุ่นถึงได้เกลียดชังผู้ชายคนนี้นัก ถึงเขาจะไม่ได้รู้อะไรมากมาย แต่มันก็น่าจะมาจากเรื่องส่วนตัวเสียมากกว่า

          ช่างเถอะ พี่ก็จะกลับห้องแล้วเหมือนกันกรธิดาบอกชายหนุ่มรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงหวานเหมือนเดิม ไม่ได้ห้าวจนดุอย่างเมื่อครู่นี้ มีอะไรก็ไปหาพี่ที่ห้องหรือจะไปนอนกับพี่ที่ห้องก็ได้น่ะ

          ฉันไม่อนุญาตกฤษดาตอบโพล่งออกมาด้วยความหงุดหงิด เมื่อเห็นหญิงสาวเอ่ยปากชวนไอ้หนุ่มหน้าอ่อนไปพักที่ห้องด้วย

          ฉันจะให้ใครอยู่ห้องฉันหรือไม่ให้ใครอยู่มันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับคุณกรธิดาบอกด้วยความโกรธ  

          เกี่ยวสิ เพราะเธอจะต้องกลับไปบ้านกับฉันกฤษดาบอกด้วยน้ำเสียงกร้าว ก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่หญิงสาวชวนไปพักที่ห้อง นายเป็นอะไรกับกรธิดาคนเสียงห้าวถามด้วยน้ำเสียงชวนหาเรื่อง ก่อนจะดึงกรธิดาเข้ามาโอบกอดเสียแน่น

          ผมน่าจะถามคุณมากกว่านะ ว่าคุณน่ะเป็นอะไรกับรุ่นพี่ผม เดชาถามกลับอย่างไม่พอใจ เมื่อเห็นพี่ชายของคนรักทำกิริยาไม่งามกับพี่สาวที่เขาเคารพรัก

          นายอยากรู้ใช่ไหม ว่าฉันกับรุ่นพี่นายเป็นอะไรกันกฤษดาก้มลงมองหญิงสาว ผึ้งเขาเป็นเมียฉัน หวังว่านายคงไม่มายุ่งเรื่องของผัวเมียหรอกนะ ทั้งกรธิดาและเดชาถึงกับอึ้ง ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเลยทีเดียวกับคำตอบของกฤษดา

          กรี๊ดดดด!” กรธิดากรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะคิดว่าชายหนุ่มรู้เรื่องในอดีต หญิงสาวทุบตีและพยายามแกะมือใหญ่ที่จับเธอเอาไว้แน่น คุณพูดอะไรออกมา ฉันไม่เคยเป็นอะไรกับคุณ ฉันไม่เคยรู้จักคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันไม่เคยเป็นเมียคุณ ไม่เคยเป็น...

          เธอพูดอะไรของเธอกฤษดางุนงง คำพูดของหญิงสาวยิ่งเพิ่มความสงสัยให้เขามากขึ้นไปอีก เห็นทีเขาต้องสืบให้รู้ว่า ระหว่างเขากับกรธิดามีปัญหาอะไรกันแน่ เงียบได้แล้ว ไม่งั้นฉันไม่เกรงใจนะ ฉันเตือนเธอด้วยความหวังดีนะกรธิดาเขาก้มลงมากระซิบแกมขู่บังคับ

          ฉันเกลียดคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ บอกให้ปล่อยไง ยังไม่ทันที่เธอจะได้โวยวายอะไรต่อ ชายหนุ่มก็ก้มลงช้อนร่างบางขึ้นมาอุ้ม แล้วพาเดินออกจากห้างฯ ก่อนจะหันไปสบตาชายหนุ่มอีกคน

หวังว่านายคงจะไม่เข้ามายุ่งเรื่องผัวเมียเขาทะเลาะกันหรอกนะ นายเดชา พิบูลย์กิจ อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะว่านายเป็นใคร อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน ถ้านายยังอยากเป็นน้องเขยฉันอยู่กฤษดาพูดจบก็หันมากระซิบกับหญิงสาวในอ้อมกอด ถ้าเธอยังไม่เลิกโวยวาย ฉันจะทำให้เธออายมากยิ่งกว่านี้อีก

          สิบนาทีต่อมา กฤษดาก็ฉุดกระชากเจ้าของร่างบอบบางจนถึงลานจอดรถ ชายหนุ่มเปิดประตูรถ พร้อมกับผลักร่างของกรธิดาเข้าไปภายในรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดประตูรถอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กดล๊อคประตูเอาไว้ ก่อนจะเดินอ้อมไปยังที่นั่งของตำแหน่งคนขับ แล้วก็ขับออกไปโดยไม่สนใจเสียงโวยวายของอีกฝ่ายเลย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

389 ความคิดเห็น