รอยแค้นซ่อนรอยรัก

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 2 อดีตที่หวนกลับมา (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    27 พ.ค. 61

ตอนที่ 2 อดีตที่หวนกลับมา (2)


กว่ากรธิดาจะถึงหอพักก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง เนื่องจากสภาพรถติดในกรุงเทพฯ สำหรับหญิงสาวแล้ว เมืองใหญ่แบบนี้ไม่น่าอยู่เลย รถก็เยอะ อากาศก็เสีย ค่าครองชีพก็สูง กว่าจะมาถึงหอพักก็เหนื่อยแทบแย่

หญิงสาวจ่ายเงินแล้วลงจากรถด้วยความเหน็ดเหนื่อย ก่อนที่จะเห็นชายหนุ่มที่เพิ่งลงมาจากรถเบนซ์รุ่นล่าสุด ที่เธอเห็นโฆษณาในทีวีเมื่อหลายวันก่อน

ทำไมแกถึงซวยแบบนี้วะยัยผึ้ง เจอคนที่ไม่อยากเจอตั้งแต่เช้า

หญิงสาวจ้องมองรถคันหรู พร้อมกับพึมพำออกมาด้วยความหงุดหงิด แล้วหันหลังเตรียมวิ่งไปอีกทาง แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่เป็นใจเอาเสียเลย เมื่อกฤษดาหันมาเห็นเสียก่อน

หยุดเดี๋ยวนี้นะ กรธิดา

หญิงสาวตั้งหน้าตั้งตาวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่ยอมให้ผู้ชายบ้าอำนาจ เห็นแก่ตัวคนนี้จับเธอได้หรอก ชายหนุ่มไม่รู้หรือยังไงกันว่าเธอน่ะวิ่งเร็วขนาดไหน

คนอย่างกรธิดาน่ะเหรอ จะยอมให้ใครจับได้ง่ายๆ

ถึงเธอจะเรียบร้อยแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอวิ่งไม่เร็วนี่นา แชมป์นักวิ่งระยะสั้นอย่างเธอไม่มีทางที่กฤษดาจะไล่ทันหรอก กรธิดาคิดอย่างมีความสุข แม้เธอจะไม่ได้เรียบร้อยแบบกุลสตรี แต่ก็ไม่ได้ห้าวจนเกินหญิง เจ้าของร่างบางวิ่งเลี้ยวไปหลบบริเวณโคนต้นไม้ใหญ่ด้วยความเหนื่อย

กฤษดายืนหอบอยู่ใกล้ๆ ที่กรธิดาหลบอยู่ ชายหนุ่มเองก็เหนื่อยไม่แพ้กัน...อีกคนวิ่งหนี แล้วอีกคนวิ่งตาม เขาไม่เคยคิดเลยว่าในชีวิตนี้ เขาจะต้องวิ่งไล่ตามผู้หญิงที่เขาเคยตั้งปณิธานเอาไว้ว่าชาตินี้จะไม่ชายตาแล

ถึงแม้ว่าทั้งโลกจะเหลือแค่ผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียว คนอย่างเขาก็จะไม่สนใจ...แต่นี่มันอะไรกัน ทำไมวันนี้เขากลับต้องมาวิ่งไล่ตามยัยบ้านี่

กรธิดาเองก็มีความคิดไม่ต่างจากชายหนุ่มเท่าไหร่นัก เพียงแต่ความคิดเห็นไม่เหมือนกันเท่านั้น ที่ไหนมีกฤษดาที่นั่นต้องไม่มีกรธิดา แล้วนี่ทำไมเธอต้องมาวิ่งหนีคนไม่มีหัวคิดด้วยก็ไม่รู้ เป็นเพราะรุ่นน้องตัวดีของเธอคนเดียวที่ทำให้เธอตกที่นั่งลำบากแบบนี้

 ไปหรือยังนะ คนบ้า วิ่งตามมาได้ เหนื่อยแทบแย่

เจ้าของเสียงหวานบ่นไปหอบไป นึกเกลียดกฤษดาไม่น้อยและขำตัวเองเหลือเกิน ทำไมเธอจะต้องวิ่งหนีผู้ชายคนนี้ด้วย เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย หญิงสาวถามตัวเอง โดยไม่รู้ว่าชายหนุ่มที่เธอเอ่ยถึงยืนอยู่ข้างหลัง พอหันกลับมา ก็พบกับแววตาน่ากลัวของคนที่เธอไม่อยากเจอหรือเข้าไปยุ่งเกี่ยวเลย

คุณกฤษดา

 ฉันจะเรียก มีอะไรไหม

 จ้องหน้าฉันแบบนี้หมายความว่าไงกฤษดาตะคอกด้วยความโกรธ

เปล่า หญิงสาวตอบกวนๆ

กฤษดาจ้องมองหญิงสาวด้วยความหงุดหงิด คิดได้ดังนั้นเขาก็คงไม่ต้องสนใจอะไรแล้ว ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ก็มีอยู่ทางเดียว...ต้องให้ผู้หญิงคนนี้โทรหาน้องสาวตัวดีของเขา

ริสาไปไหน

ยัยริสาหายไปแล้ว ถ้าอยากได้น้องสาวคืนก็หาเอาเองสิ มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันหญิงสาวร่างบางสะบัดมือของชายหนุ่มออก แล้ววิ่งหน้ากลับอพาร์ตเม้นต์ทันที

กฤษดาเห็นดังนั้นก็วิ่งตามหญิงสาวมาติดๆ อย่าให้ฉันจับได้นะ กรธิดา ฉันเอาเธอตายแน่รอบนี้ชายหนุ่มตะโกนพร้อมกับวิ่งตาม กว่าจะถึงห้อง กรธิดาก็รู้สึกเหมือนจะตายให้ได้ เธอไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมจะต้องวิ่งหนีผู้ชายคนนี้ รู้แต่ว่าไม่อยากเข้าใกล้ แต่ยิ่งหนีเท่าไรก็ยิ่งหนีไม่พ้น

 

กฤษดาไล่ตามกรธิดาจนเหนื่อย เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมเขาถึงต้องมาทำเรื่องบ้าๆ อย่างเช่นวิ่งไล่ตามผู้หญิงที่เขาเกลียดขี้หน้า ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นเขาจะดีใจมากกว่านี้

กรธิดา ฉันบอกให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้

เสียงที่ดังมาจากด้านนอก ยิ่งทำให้กรธิดาหัวเสีย เสียงเคาะดังขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวจึงตัดสินใจจะพูดกับอีกฝ่ายให้รู้เรื่อง หญิงสาวรวบรวมกำลังใจพร้อมกับลุกไปเปิดประตู พอเปิดประตูออกไปก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องมองเธอด้วยแววตาที่ใครๆ เห็นก็ต้องขยาด

คุณจะเอายังไงกับฉันกันแน่ คุณกฤษดา

เอาไงเหรอ นั่นสิ ฉันจะเอายังไงกับเธอดี กรธิดาเขาย้อนถามหญิงสาวด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความโกรธแกมหงุดหงิด

 ฉันจะลองโทรหาริสาให้ก็แล้วกัน แต่ไม่รู้ว่าริสาจะรับหรือเปล่า คุณรอฉันอยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะลองโทรหาริสาให้

กรธิดาเอ่ยพร้อมกับทำท่าจะปิดประตู แต่กฤษดากลับยื่นมือเข้ามาขวาง พร้อมกับแทรกตัวเข้ามาในห้องของหญิงสาวด้วยความรวดเร็ว

คุณจะเข้ามาทำไมไม่ทราบ ฉันบอกให้คุณรออยู่ข้างนอกไง

คุณนี่...นอกจากไม่สวยแล้วยังไม่มีน้ำใจอีกด้วย

ชายหนุ่มต่อว่าเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะเดินไปนั่งยังโชฟาที่อยู่ริมหน้าต่าง พร้อมกับสำรวจห้องของหญิงสาวไปด้วย เขาไม่ได้สนใจอาการกระฟัดกระเฟียดของเจ้าของห้องเลย

กฤษดาลุกขึ้นจากโชฟา เดินสำรวจห้องของผู้หญิงที่เขารู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างไม่เกรงใจเจ้าของห้อง  ดวงตาคมหันไปเจอกับกรอบรูปที่ตั้งอยู่บนชั้นวางหนังสือ เขาจ้องมองหญิงสาวในรูปด้วยความแปลกใจ เพราะคลับคล้ายคลับคลายเหมือนเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ผู้หญิงในรูปดูน่ารักบอบบาง ดวงตาก็สวย ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน แล้วรูปเธอมาอยู่ในห้องกรธิดาได้ยังไง เพราะมัวแต่จ้องมองรูปอยู่ จึงไม่เห็นว่าตอนนี้เจ้าของห้องยืนมองเขาด้วยดวงตาวาวโรจน์

 ฉันถามว่าคุณทำอะไร คุณกฤษดาเธอถามย้ำอีกฝ่ายด้วยความโกรธ

กฤษดาสะดุ้งตกใจ ก่อนจะหันมามองต้นเสียง แล้วก็แน่ใจว่าผู้หญิงในรูปนี้จะเป็นใครไม่ได้ นอกจากยัยเฉิ่มที่ยืนมองเขาด้วยสายตาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อเขา

ผู้หญิงในรูปใช่เธอหรือเปล่า อาการเงียบของกรธิดา ทำให้ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าต้องเป็นเธออย่างแน่นอนว่าไง ฉันถามว่าผู้หญิงในรูปนี้ใช่เธอหรือเปล่า ทำไมไม่ตอบล่ะ

ใช่หรือไม่ใช่มันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ ฉันโทรหาน้องสาวคุณแล้ว แต่น้องสาวคุณปิดเครื่อง ฉันว่าคุณโทรไปถามเพื่อนคุณดีกว่าว่าพาริสาไปไหน

 ไอ้พลมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้

ฉันจะไปรู้เหรอ ทำไมคุณไม่โทรถามเพื่อนคุณเองล่ะ เชิญออกไปจากห้องฉันได้แล้วเจ้าของห้องเอ่ยปากไล่ชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ

กรธิดาพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกให้รู้ว่าเธอเริ่มหมดความอดทนแล้ว และดูเหมือนอีกฝ่ายจะรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงและอาการของหญิงสาว นั่นยิ่งทำให้เขาอารมณ์เสียหนักกว่าเดิม เขาเอ่ยถามหญิงสาวด้วยอารมณ์ดุจเดียวกัน

ถ้ายัยริสาไม่กลับมา ฉันก็จะอยู่ที่นี่เพื่อรอยัยริสา เพราะฉันเชื่อว่ายังไงยัยริสาก็ต้องกลับมาที่นี่อย่างแน่นอน เธอจะไปทำอะไรก็ไปทำ อย่ามายุ่งกับฉันกฤษดาบอก แล้วเดินกลับไปนั่งยังโชฟาเหมือนเดิม แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้นั่ง หญิงสาวก็เดินเข้ามากระชากเขาอย่างแรง

คุณจะอยู่ที่นี่ไม่ได้

 คนถูกกระชากดูจะไม่ได้สะทกสะท้านกับเรี่ยวแรงของอีกฝ่ายเลย ชายหนุ่มกระชากตัวหญิงสาวกลับ  ฝ่ายที่ถูกกระชากกลับตกใจ เพราะไม่ทันคิดว่าคนอย่างกฤษดาจะกล้าทำร้ายเธอ

กรี๊ดดดดด! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไอ้คนบ้า

กรธิดาโวยวายทันที เมื่อรู้ว่าตัวเองไม่มีทางสู้ชายหนุ่มตัวโตคนนี้ได้เลย หญิงสาวดิ้นขลุกขลักอยู่บนตักของผู้ชายที่เธอแสนเกลียดชัง ทว่า ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เมื่อเห็นหญิงสาวดิ้นรน ยิ่งทำให้เขาอยากแกล้ง

ปล่อยฉัน ไม่ได้ยินหรือไงกรธิดาบอกด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

ได้ยิน แต่ไม่ปล่อย มีอะไรไหมกฤษดาทำอย่างที่บอกจริงๆ เขายิ่งกอดหญิงสาวแน่นกว่าเดิม กฤษดาจ้องมองหญิงสาวในอ้อมกอดด้วยแววตาที่แปลกไปจากเดิม

 ยัยเฉิ่มนี่ดูดีๆ ก็น่ารักไม่หยอก แต่ทำไมชอบแต่งตัวเหมือนยัยป้าอายุสักสี่ห้าสิบก็ไม่รู้

ฉันบอกให้คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เจ้าของเสียงหวานเอ่ยเสียงสั่นน้อยๆ

แล้วถ้าฉันไม่ปล่อยล่ะ เธอจะทำอะไรฉันได้

กฤษดาถามหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างอารมณ์ดี เขานึกแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าเขาคิดอะไรกับผู้หญิงในอ้อมกอด คงไม่หรอก เขาก็แค่อยากจะแกล้งหญิงสาวเท่านั้น คนอย่างเขาเหรอจะมาสนใจผู้หญิงเฉิ่มๆ แบบนี้

 เมื่อเห็นว่ากฤษดาไม่ยอมปล่อย หญิงสาวดิ้นรนเต็มแรงอีกครั้ง จนทั้งเธอและเขาร่วงลงไปนอนกอดกันกลมบนพื้น และดูเหมือนว่าตอนนี้ชายหนุ่มจะกอดแน่นขึ้นไปอีก

ดิ้นสิ ดิ้นเลย อย่าหยุดนะกรธิดา ไม่งั้นมีเรื่องแน่กฤษดาขู่

ทว่าหญิงสาวไม่สนใจ กรธิดาดิ้นรนเป็นการใหญ่เพื่อให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของชายหนุ่มที่เธอแสนเกลียดและแสนชิงชัง ผู้ชายมันก็เหมือนกันหมดทุกคน ทุเรศ เห็นแก่ตัว

กรธิดาคิดด้วยใจที่เคียดแค้นกฤษดาอย่างมากมาย ยิ่งเธอพยายามดิ้นให้หลุดพ้นมากเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะกอดรัดเธอแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนเธอแทบหายใจไม่ออก

 ทำไมไม่ดิ้นล่ะกรธิดาเขาเอ่ยถามพลางเป่าลมหายใจรดต้นคอขาวเนียน

เจอคู่อริประชิดตัวถึงขนาดนี้ กรธิดาถึงกับทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะตอบชายหนุ่มว่าอะไร หรือจะแก้แค้นกลับยังไงด้วยซ้ำ

กฤษดากอดคู่อริสาวอย่างหลวมๆ แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย เขาเอียงหน้าเข้าใกล้ แล้วลอบมองอากัปกิริยาของอีกฝ่าย แต่อาการนิ่งเงียบของหญิงสาวกลับดูแปลกในสายตาของเขา หรือเธอมีแผนอะไรที่เขาไม่รู้


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

389 ความคิดเห็น